[శ్రీ సి.హెచ్.ప్రతాప్ గారు రచించిన ‘అదృశ్యపు పుటలు’ అనే ఉత్కంఠభరిత నవలని ధారావాహికగా అందించనున్నాము.]
[డివిజనల్ ఇంజినీర్ సతీష్, రాఘవ్ బృందం ఒక పాత భవనం కింద దశాబ్దాలుగా మూతపడి ఉన్న రహస్య భూగర్భ మార్గాన్ని, గదులను కనుగొంటారు. అక్కడ లభించిన ఆధారాలను వీడియో రికార్డింగ్ చేస్తూ పరిశీలిస్తుండగా, మూడో గదిలో ఐదేళ్ల బాలుడి చిత్రంతో పాటు “బంతిని ఎప్పుడూ నా దగ్గరే ఉంచు నాన్నా..” అని రాసి ఉన్న వాక్యం, గోడలోని ఇనుప పెట్టెపై “సాక్ష్యం” అనే పదం వారిని ఆశ్చర్యపరుస్తాయి. ఆ పెట్టెలో హరినాథ్ సంతకం చేసిన ఒక రహస్య అధికారిక కవరు, కొన్ని వస్తువులు లభ్యమవగా, వాటి ద్వారా విహాన్ అనే బాలుడు ఎలాంటి తప్పు చేయని ఒక అమాయక సాక్షి మాత్రమేనని రాఘవ్‌కు స్పష్టమవుతుంది. చివరగా, అదే భూగర్భంలో ఉన్న ఒక భారీ ఇనుప ద్వారానికి అక్కడ దొరికిన తాళాలను అమర్చి తెరవగా, లోపల 1980ల నాటి రహస్య భూసేకరణ, గోప్య విచారణలకు సంబంధించిన వందలాది ప్రభుత్వ రికార్డుల భాండాగారం బయటపడుతుంది; ఒక చిన్నారి అదృశ్యం వెనుక అధికారిక రికార్డుల నుండి చెరిపివేయబడిన ఒక పెద్ద ప్రభుత్వ రహస్యం దాగి ఉందనే నిజం రాఘవ్‌కు అవగతమవుతుంది. – ఇక చదవండి.]
19
ఆ భూగర్భ రికార్డు భాండాగారంలో అడుగుపెట్టిన క్షణం నుంచే రాఘవ్‌కు తాను ఒక మూసివేసిన గదిలోకి ప్రవేశించలేదనే భావన కలిగింది; కాలమే తనను దశాబ్దాల వెనక్కి తీసుకెళ్లి, అధికారిక చరిత్ర కావాలనే మరుగునపరిచిన ఒక రహస్య ప్రపంచం మధ్యలో నిలబెట్టినట్లుగా అనిపించింది. ఇరువైపులా సైనిక క్రమశిక్షణను తలపించేలా అమర్చిన ఇనుప ర్యాక్‌లు, వాటిలో సంవత్సరాల వారీగా పేర్చిన ఫైళ్ల కట్టలు, దుమ్ముతో కప్పబడి ఉన్నప్పటికీ చెక్కుచెదరని చెక్క పెట్టెలు, మైనపు ముద్రలు అలాగే నిలిచి ఉన్న కవర్లు, ఇనుప గొట్టాల్లో భద్రపరిచిన పటాలు – ఇవన్నీ పరిశీలిస్తుంటే ఈ ప్రదేశాన్ని నిర్మించిన వ్యక్తి తొందరపాటుతో ఆధారాలను దాచలేదని, ఒకరోజు ఎప్పటికైనా నిజాన్ని వెతుక్కుంటూ ఎవరైనా వస్తారనే అచంచలమైన నమ్మకంతో ప్రతి వస్తువునూ పద్ధతిగా భద్రపరిచి కాలానికి అప్పగించాడని స్పష్టమవుతోంది. ఆ గదిలో భయం లేదు, నేరస్థుడి ఆత్రుత లేదు, తప్పును దాచిపెట్టాలనే తొందర లేదు; కనిపించినది ఒక్కటే – సత్యం ఆలస్యమైనా వెలుగులోకి వస్తుందనే నమ్మకంతో ఎదురుచూసిన ఒక నిజాయితీగల అధికారి సహనం.
“ఇది ఎవరో నేరస్థుడు తన తప్పులను దాచుకోవడానికి నిర్మించిన రహస్య స్థావరం కాదు,” అని గోడల నిర్మాణాన్ని, ర్యాక్‌ల అమరికను నిశితంగా పరిశీలిస్తూ ఇంజినీర్ సతీష్ నెమ్మదిగా అన్నాడు. “ఇక్కడ ప్రతి వస్తువు ఒక క్రమంలో ఉంది, ప్రతి ఫైల్‌కు సంఖ్య ఉంది, ప్రతి ర్యాక్‌కు ప్రత్యేక అమరిక ఉంది; అంటే ఎవరో తిరిగి వచ్చి ఒక్కొక్క పత్రాన్ని చదువుతారని ముందుగానే ఊహించి ఈ ప్రదేశాన్ని రూపొందించినట్లు అనిపిస్తోంది.”
“అవును,” అని రాఘవ్ అతని మాటలను అందుకున్నాడు. “ఇది అధికారిక ఆర్కైవ్‌ కాదు.. అధికారిక రికార్డులను ఎవరో నాశనం చేసిన తర్వాత అసలు నిజాన్ని కాపాడేందుకు నిర్మించిన రహస్య ఆర్కైవ్‌. అంటే హరినాథ్ కేవలం ఆధారాలు సేకరించలేదు; ఒకరోజు అవే చట్టం ముందు మాట్లాడేలా వాటిని సజీవంగా భద్రపరిచాడు.”
ఆ సంభాషణ ముగిసేలోపే రెవెన్యూ అధికారి తన సిబ్బందికి వరుసగా సూచనలు ఇస్తూ ప్రతి ర్యాక్‌కు ప్రత్యేక సంఖ్య కేటాయించమని, ఒక్కో వరుసను పంచనామాలో నమోదు చేయమని ఆదేశించగా, ఫొటోగ్రఫీ బృందం ప్రతి కోణాన్ని విడివిడిగా చిత్రీకరిస్తూ, వీడియో బృందం మొత్తం ప్రక్రియను నిరంతరంగా రికార్డు చేస్తోంది. ప్రభుత్వ విధానాల ప్రకారం ప్రతి ఆధారం, ప్రతి పత్రం, ప్రతి పెట్టె, ప్రతి ముద్ర చట్టపరంగా నమోదు కావాల్సిందేనని రాఘవ్‌కు తెలుసు; అయినప్పటికీ, ఆ అధికారిక హడావుడి మధ్య కూడా అతని మనసు ఒకే ప్రశ్న చుట్టూ తిరుగుతూనే ఉంది – హరినాథ్‌కు ఈ రహస్య భూగర్భ భాండాగారం గురించి ఎలా తెలిసింది? అతను యాదృచ్ఛికంగా కనుగొన్నాడా.. లేక ఎవరో ఉద్దేశపూర్వకంగా ఈ దారి చూపించారా?
ఆ సందేహాన్ని మనసులో పెట్టుకుని మొదటి ర్యాక్‌లో ఉన్న ఫైళ్లను వరుసగా పరిశీలించడం ప్రారంభించిన రాఘవ్‌కు, మొదటి చూపుకు అవన్నీ సాధారణ ప్రభుత్వ రికార్డుల్లాగే కనిపించాయి. భూసేకరణ ఉత్తర్వులు, గ్రామాల పేర్లు, సర్వే నంబర్లు, పరిహారం చెల్లింపుల వివరాలు, అటవీ సరిహద్దుల మార్పులు, భూ బదిలీల పత్రాలు – అన్నీ ఒక సాధారణ ప్రభుత్వ కార్యాలయంలో కనిపించే ఫైళ్లే అనిపించినా, ఒక ఫైల్‌ తెరవగానే మొదటి పేజీపై ఎర్రటి సిరాతో రాసిన చిన్న గమనిక అతని దృష్టిని బలంగా ఆకర్షించింది.
“అసలు ప్రతిని ధ్వంసం చేశారు. ఇది హరినాథ్ భద్రపరిచిన నకలు.”
ఆ ఒక్క వాక్యం చదివిన తర్వాత అతని పరిశీలన మరింత లోతుగా మారింది. ఒక్కో ఫైల్‌ను శ్రద్ధగా తిరగేస్తూ వెళ్లగా ప్రతి దాంట్లో ఒకే విధమైన నమూనా కనిపించింది. ముందుగా అధికారిక పత్రం, దాని వెనుక హరినాథ్ స్వహస్తాలతో రాసిన సంక్షిప్త వ్యాఖ్యలు – అవి పెద్ద నివేదికలు కాకపోయినా, ఒక్కో వాక్యం ఒక భారీ నేరాన్ని ఛేదించగలిగేంత బలంగా ఉంది.
“ఈ సంఖ్యలు ఉద్దేశపూర్వకంగా మార్చబడ్డాయి.”
“ఈ సంతకం అసలుది కాదు.”
“గ్రామ సభ జరిగినట్లు నమోదు చేశారు. కానీ ఆ రోజు గ్రామమంతా వరదలో మునిగిపోయింది.”
“ప్రజా ప్రయోజనం పేరుతో వ్యక్తిగత లాభం పొందారు.”
“సర్వే నివేదికకు జతచేసిన పటం నకిలీ.”
“పరిహారం తీసుకున్న వ్యక్తి అప్పటికే మరణించాడు.”
ఒక్కో వ్యాఖ్య చదువుతున్న కొద్దీ రాఘవ్‌కు హరినాథ్ వ్యక్తిత్వం కొత్త కోణంలో ప్రత్యక్షమవుతూ వచ్చింది. అతను కేవలం అటవీ శాఖ అధికారి కాదు; పత్రాల్లో దాగి ఉన్న అబద్ధాలను సూక్ష్మంగా గుర్తించి, అధికార వ్యవస్థ చెరిపేయడానికి ప్రయత్నించిన నిజాలను తన ప్రాణాలకు తెగించి భద్రపరిచిన అసాధారణమైన నిజాయితీగల అధికారి.
అప్పుడే అతని చూపు భూగర్భ భాండాగారం చివరి మూలలో ఉన్న చిన్న ర్యాక్‌పై పడింది. మిగిలిన ర్యాక్‌లన్నింటికంటే ఎత్తు తక్కువగా, ప్రత్యేకంగా వేరుగా అమర్చిన ఆ వరుసపై తెల్లటి పెయింట్‌తో ఒక్క పదమే రాసి ఉంది – “వ్యక్తిగతం.” ఆ పదం కనిపించగానే రాఘవ్ నెమ్మదిగా ముందుకు వెళ్లి పైభాగంలో ఉన్న మొదటి ఫైల్‌ను అత్యంత జాగ్రత్తగా బయటకు తీశాడు. దాని ముఖచిత్రంపై నల్లటి అక్షరాలతో “వి. హరినాథ్ – వ్యక్తిగత నమోదు (రహస్యంగా భద్రపరచాలి)” అని రాసి ఉంది.
ఫైల్‌ను తెరిచిన వెంటనే ఇది మిగిలిన రికార్డుల్లా కాదని అతనికి స్పష్టమైంది. ఇందులో ప్రభుత్వ ఉత్తర్వులు లేవు, కార్యాలయ నోట్లు లేవు, అధికారిక పత్రాలు లేవు; బదులుగా చేతితో రాసిన వ్యక్తిగత లేఖలు, కుటుంబ ఫొటోలు, పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షల కార్డులు, రంగు పెన్సిళ్లతో గీసిన చిన్న చిన్న చిత్రాలు అత్యంత జాగ్రత్తగా వరుసగా భద్రపరచబడి ఉన్నాయి. వాటిని ఒక్కొక్కటిగా పరిశీలిస్తున్న రాఘవ్ పెదవులపై తెలియకుండానే స్వల్పమైన చిరునవ్వు మెరిసింది. ఒక చిత్రంలో విహాన్ తన తండ్రి భుజాలపై కూర్చుని ఆకాశాన్ని చూపిస్తూ నవ్వుతున్నాడు; మరొక చిత్రంలో తల్లి చేయి పట్టుకుని అడవిలో నడుస్తున్నాడు; ఇంకో చిత్రంలో ముగ్గురూ కలిసి వర్షంలో తడుస్తున్నారు; మరొక బొమ్మలో ఎర్రటి బంతిని గుండెలకు హత్తుకుని నిలబడ్డ చిన్నారి కింద పిల్లల అక్షరాలతో “ఇది నా అదృష్ట బంతి” అని రాసి ఉంది.
ఆ చిత్రాల మధ్య అత్యంత జాగ్రత్తగా దాచిపెట్టిన ఒక చిన్న కవరు కనిపించింది. దానిపై వంకరటింకర పిల్లల అక్షరాలతో “నాన్నకు” అని రాసి ఉండటాన్ని గమనించిన రాఘవ్ క్షణం పాటు నిశ్చలంగా నిలబడి, ఆ తర్వాత ఎంతో జాగ్రత్తగా కవరు తెరిచాడు. లోపల చిన్న కాగితం మడతపెట్టి ఉంది. దాన్ని విప్పగానే మూడు పంక్తులు మాత్రమే కనిపించాయి –
“నాన్నా..
నువ్వు భయపడకు.
నేను అమ్మను చూసుకుంటాను.”
ఆ అమాయకమైన అక్షరాలు చదివిన క్షణంలో గదిలో ఉన్న ప్రతి ఒక్కరి హృదయం భారమైంది. ఐదేళ్ల పిల్లవాడు తన భయాన్ని రాయకుండా, తన తండ్రికే ధైర్యం చెప్పే ప్రయత్నం చేసిన ఆ మూడు పంక్తులు అక్కడున్న వందలాది ప్రభుత్వ పత్రాలకంటే ఎక్కువ బరువుగా అనిపించాయి.
“ఐదేళ్ల పిల్లవాడు..” అని సుబ్బయ్య గొంతు పూడుకుపోతూ మెల్లగా అన్నాడు. “తనకు భయమేస్తోందని రాయకుండా, తన నాన్న భయపడొద్దని రాశాడంటే.. ఆ ఇంట్లో అప్పటికే ఎంత పెద్ద తుఫాను నడుస్తోందో ఊహించగలుగుతున్నా బాబూ.”
రాఘవ్ ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆ కాగితాన్ని మళ్లీ అదే జాగ్రత్తతో మడిచి కవరులో పెట్టి, అది ఉన్న స్థానంలోనే భద్రపరిచాడు. అతని మనసులో ఇప్పుడు ఒక విషయం స్పష్టమైంది – హరినాథ్ కుటుంబం కేవలం నేరానికి బలైన బాధితులు కాదు; సత్యాన్ని రక్షించడానికి చివరివరకు పోరాడిన కుటుంబం.
అతను మరో ఫైల్‌ను బయటకు తీయబోతున్న క్షణంలోనే భూగర్భ గదికి అవతలి మూల నుంచి ఫొటోగ్రాఫర్‌ ఒక్కసారిగా గట్టిగా పిలిచాడు.
“సార్‌.. ఒక్కసారి ఇక్కడికి రండి!”
ఆ స్వరంలో ఉత్సాహం, ఆశ్చర్యం, ఆందోళన అన్నీ కలగలిసి ఉండటంతో అక్కడున్న వారంతా వెంటనే అతని వైపు పరుగెత్తారు. గది చివర గోడకు ఆనించి ఉన్న భారమైన ఇనుప ర్యాక్‌ను కొద్దిగా ముందుకు జరపగానే, దాని వెనుక ఇంతవరకు ఎవరి కంటికీ పడని మరో చిన్న ఇనుప తలుపు కనిపించింది. దుమ్ము దానిని పూర్తిగా కప్పేసినా, దాని మీద ఎవరో వేళ్లతో రాసిన వాక్యం ఇప్పటికీ చెరిగిపోకుండా స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
“రికార్డులు నిజాన్ని చెబుతాయి.. కానీ స్వరం మాత్రం ఇక్కడ ఉంది.”
ఆ వాక్యం కింద గోడకు బిగించిన చిన్న పిత్తల పలకపై లోతుగా చెక్కబడిన ఒక్క పదం అందరి దృష్టినీ ఆకర్షించింది.
20
రహస్య భూగర్భ రికార్డు భాండాగారం చివర, మిగిలిన నిర్మాణాలన్నింటికీ భిన్నంగా నిశ్శబ్దంగా నిలిచిన ఆ చిన్న ఇనుప తలుపు ముందు రాఘవ్, సుబ్బయ్య, ఇంజినీర్ సతీష్, రెవెన్యూ అధికారి, ఫొటోగ్రఫీ బృందం సభ్యులు కొద్దిసేపు ఎవరి ఊపిరి వారే బిగబట్టుకుని నిలిచిపోయారు. దుమ్ము మందంగా పేరుకుపోయిన ఆ తలుపుపై ఎవరో ఎన్నో సంవత్సరాల క్రితం వేళ్లతో రాసిన “రికార్డులు నిజాన్ని చెబుతాయి.. కానీ స్వరం మాత్రం ఇక్కడ ఉంది.” అనే వాక్యం, అక్కడున్న ప్రతి ఒక్కరి మనసును ఒకేసారి కుదిపేసింది. కాగితాలను కాల్చేయవచ్చు, అధికారిక ఫైళ్లను మాయం చేయవచ్చు, సంతకాలను నకిలీ చేయవచ్చు, ప్రభుత్వ రికార్డులను మార్చేయవచ్చు; కానీ ఒక మనిషి తన ప్రాణభయాన్ని మరిచి, తన స్వరంలో రికార్డు చేసిన సత్యాన్ని కాలం చెరిపేయడం అంత సులభం కాదనే భావన రాఘవ్ మనసులో మరింత బలపడింది. ఇప్పటివరకు వారు వెంబడించింది పత్రాల రూపంలో దాగిన ఆధారాలనే; కానీ ఆ తలుపు అవతల, ఎన్నో సంవత్సరాలుగా ఎవరి చెవికీ చేరని ఒక స్వరం తమ కోసం ఎదురుచూస్తోందనే అనుభూతి అతని వెన్నులో చలిని పుట్టించింది.
“వీడియో రికార్డింగ్ ఆపకండి.. ఈ తలుపు తెరిచే ప్రతి క్షణం నమోదు కావాలి,” అని రాఘవ్ ప్రశాంతంగా చెప్పగానే ఫొటోగ్రాఫర్‌ కెమెరా కోణాన్ని సరిచేయగా, రెవెన్యూ అధికారి పంచనామాలో సమయాన్ని నమోదు చేశాడు. ఆ తర్వాత రాఘవ్ గ్లౌజులు సరిచేసుకుని తలుపు మధ్యలో అమర్చిన చిన్న గుండ్రటి లీవర్‌ను అత్యంత జాగ్రత్తగా కిందికి దించగానే, ఎన్నో దశాబ్దాలుగా కదలని ఇనుప కీలు మొదట స్వల్పంగా నిరసన తెలిపినట్లుగా కీచుమని, ఆ వెంటనే లోపల ఎక్కడో తుప్పుపట్టిన యంత్రాంగం మెల్లగా పనిచేయడం ప్రారంభించడంతో తలుపు నెమ్మదిగా లోపలికి తెరుచుకుంది.
తలుపు పూర్తిగా తెరుచుకున్న వెంటనే లోపల కనిపించిన దృశ్యం అక్కడున్న వారందరినీ క్షణకాలం విస్మయానికి గురిచేసింది. అది పెద్ద గది కాదు; పది అడుగుల పొడవు, ఎనిమిది అడుగుల వెడల్పు మించని చిన్న గదే అయినప్పటికీ, దాని నిర్మాణం మాత్రం అసాధారణంగా ఉంది. గోడలన్నింటికీ మందపాటి కార్క్‌ షీట్లు అమర్చబడి ఉండగా, పైకప్పు ప్రత్యేక ఫైబర్‌ పొరతో కప్పబడి ఉంది. నేలపై కూడా సాధారణ రాతి పలకలు కాకుండా శబ్దాన్ని గ్రహించే ప్రత్యేక పొర వేసిన ఆనవాళ్లు కనిపిస్తున్నాయి. గదిలోకి అడుగుపెట్టిన సతీష్ గోడలను, పైకప్పును చేతితో తట్టి పరిశీలించి క్షణంలోనే ఆశ్చర్యంతో రాఘవ్‌వైపు తిరిగాడు.
“ఇది సాధారణ గది కాదు రాఘవ్ గారు,” అని అతను తన ఆశ్చర్యాన్ని దాచుకోలేక అన్నాడు. “ఇది పూర్తిస్థాయి సౌండ్‌ రికార్డింగ్ రూమ్‌. బయట శబ్దం లోపలికి రాకుండా, లోపల మాట్లాడిన ఒక్క మాట కూడా బయటకు వెళ్లకుండా ప్రత్యేకంగా నిర్మించిన శబ్దనిరోధక గది. నలభై, యాభై సంవత్సరాల క్రితం ప్రభుత్వ భవనంలో ఇలాంటి నిర్మాణం ఉండటం అసాధారణం మాత్రమే కాదు.. ముందస్తు ప్రణాళికతో చేసిన పని.”
గది మధ్యలో ఒంటరిగా నిలిచిన పాత చెక్క బల్లపై మందంగా పేరుకున్న దుమ్ము మధ్య, కాలం తన రంగు మార్చినా ఇంకా చెక్కుచెదరని చిన్న టేప్‌ రికార్డర్‌, దాని పక్కనే మైక్రో క్యాసెట్‌ ప్లేయర్‌, ఎండిపోయి గుల్లలైన పాత బ్యాటరీలు, వైర్ల అవశేషాలు కనిపించగానే రాఘవ్ గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది. కొద్ది సేపటి క్రితమే భూగర్భ ఇనుప పెట్టెలో దొరికిన మైక్రో క్యాసెట్‌ అతని జేబులో ఉంది. అది చూసిన క్షణంలోనే ఒక ఆలోచన అతని మనసులో మెరుపులా మెదిలింది – ఈ క్యాసెట్‌.. ఈ యంత్రానికే చెందినదా?
అతను అత్యంత జాగ్రత్తగా ప్లేయర్‌ను చేతిలోకి తీసుకుని దాని స్థితిని పరిశీలించాడు. ఆశ్చర్యకరంగా యంత్రం పూర్తిగా తుప్పు పట్టిపోలేదు. ఎవరో చివరిసారిగా ఉపయోగించిన తర్వాత దాన్ని శుభ్రంగా తుడిచి గుడ్డతో కప్పి ఉంచినట్లుగా కనిపిస్తోంది. వెనుక భాగంలో ఆధునిక అడాప్టర్‌తో కూడా విద్యుత్‌ అందించగలిగే చిన్న పవర్‌ పోర్ట్‌ను గమనించిన సతీష్ వెంటనే రాఘవ్‌వైపు తిరిగి, “అదృష్టం బాగుంటే ఇది ఇప్పటికీ పనిచేసే అవకాశం ఉంది. సరైన విద్యుత్‌ సరఫరా ఇస్తే కనీసం టేప్‌ను ఒకసారి తిప్పి చూడవచ్చు,” అన్నాడు.
ఆ మాట వినగానే రాఘవ్ ఆలస్యం చేయలేదు. జీప్‌లో ఎప్పుడూ అత్యవసర అవసరాల కోసం ఉంచుకునే పోర్టబుల్‌ పవర్‌ యూనిట్‌ను తెప్పించి, సతీష్ సహాయంతో తాత్కాలిక కనెక్షన్‌ ఏర్పాటు చేయించాడు. కొన్ని నిమిషాల సాంకేతిక ప్రయత్నాల తర్వాత యంత్రంలోని చిన్న సూచిక దీపం మసకగా వెలిగిన క్షణంలో, గదిలో ఉన్న ప్రతి ఒక్కరి చూపు ఆ పాత ప్లేయర్‌పైనే నిలిచిపోయింది. కాలం నిలిచిపోయినట్లుగా నిశ్శబ్దం అలుముకోగా, రాఘవ్ తన జేబులో నుంచి మైక్రో క్యాసెట్‌ను అత్యంత జాగ్రత్తగా బయటకు తీసి, దుమ్ము అంటకుండా పరిశీలించి ప్లేయర్‌లో అమర్చాడు. క్షణం పాటు కళ్లుమూసుకుని లోతుగా శ్వాస తీసుకున్న తర్వాత అతను మెల్లగా ‘ప్లే’ బటన్‌ను నొక్కాడు.
మొదట కొన్ని క్షణాల పాటు ఎలాంటి శబ్దమూ వినిపించలేదు. ఆ తర్వాత టేప్‌ తిరుగుతున్న స్వల్ప రాపిడి, దాని వెంట పాత మాగ్నెటిక్‌ రికార్డింగ్‌లకు సహజమైన గరగరమనే స్టాటిక్‌ శబ్దం వినిపించగా, అక్కడున్న ప్రతి ఒక్కరూ తెలియకుండానే ఊపిరి బిగబట్టారు. మరో రెండు క్షణాల తర్వాత స్పష్టంగా, గంభీరంగా, కొద్దిగా అలసటను మోసుకువచ్చిన ఒక పురుష స్వరం గదిలో మారుమోగింది.
“ఈ రికార్డింగ్ ఎవరికి వినిపిస్తుందో నాకు తెలియదు. నేను అప్పటికి బతికి ఉంటానో లేదో కూడా తెలియదు. కానీ ఈ టేప్‌ ఎవరైనా వినే పరిస్థితి వస్తే.. దయచేసి దీన్ని పూర్తిగా వినండి. మధ్యలో ఆపకండి. ఎందుకంటే నేను చెప్పబోయే నిజం చివరి మాట వరకూ వినకపోతే అసంపూర్ణంగా మిగిలిపోతుంది.”
ఆ స్వరం వినగానే రాఘవ్ కళ్లలో వెలుగు మెరిసింది.
“హరినాథ్..” అని అతను తనలోతానే గొణిగాడు.
రికార్డింగ్ మరింత స్పష్టంగా కొనసాగింది.
“నా పేరు హరినాథ్. నేను ఈ రికార్డింగ్‌ను నా కుటుంబాన్ని రక్షించడానికి కాదు.. నేను కనుగొన్న సత్యాన్ని రక్షించడానికి చేస్తున్నాను. ఈ భవనం కింద దాగి ఉన్న రహస్య భాండాగారం గురించి నాకు పూర్తిగా యాదృచ్ఛికంగానే తెలిసింది. మొదట ఇది బ్రిటీష్‌ కాలం నాటి పాత రికార్డు గదేననుకున్నాను. కానీ నేను తెరిచిన మొదటి ఫైల్‌.. నా జీవితాన్ని శాశ్వతంగా మార్చేసింది.”
గదిలో నిలబడి ఉన్న ప్రతి ఒక్కరూ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా ఆ స్వరాన్ని వింటుండగా, టేప్‌లో హరినాథ్ కాసేపు ఆగి మళ్లీ మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు.
“ఆ ఫైల్‌లో భూముల గురించో.. అడవుల గురించో.. ప్రభుత్వ ప్రాజెక్టుల గురించో ఏమీ లేదు. ఈ ప్రాంతం నుంచి అదృశ్యమైన కుటుంబాల అసలు జాబితా ఉంది. అధికారిక రికార్డుల్లో వాళ్లు స్వచ్ఛందంగా వేరే ప్రాంతాలకు వెళ్లిపోయినట్లు నమోదు చేశారు. కానీ ఇక్కడ దాచిన అసలు నివేదికల్లో వాళ్లను బలవంతంగా ఖాళీ చేయించారని, ఎదిరించిన కొందరు కనిపించకుండా పోయారని, ఆ పత్రాలన్నింటినీ తర్వాత వ్యవస్థబద్ధంగా నాశనం చేయడానికి ప్రయత్నించారని స్పష్టంగా ఉంది.”
ఆ మాటలు వింటున్న రాఘవ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం ప్రారంభించింది. ఇప్పటివరకు తాను వెంబడించినది ఒక చిన్నారి అదృశ్యమైన రహస్యమని భావించాడు. కానీ ఈ రికార్డింగ్ చెబుతున్నది.. దాని వెనుక దాగి ఉన్న వ్యవస్థీకృత కుట్ర గురించి.
కొన్ని క్షణాలు టేప్‌లో నిశ్శబ్దం అలుముకోగా, ఆ తర్వాత హరినాథ్ స్వరం మొదటిసారిగా స్వల్పంగా వణికింది.
“ఈ విషయాన్ని పై అధికారులకు తెలియజేయాలని నేను నిర్ణయించుకున్న రోజునుంచే మా ఇంటి చుట్టూ అపరిచితులు తిరగడం ప్రారంభించారు. ఎవరైనా నన్ను గమనిస్తున్నారని నాకు అర్థమైంది. కానీ నేను చేసిన అతిపెద్ద పొరపాటు ఏమిటంటే.. ఈ రహస్యాన్ని కార్యాలయంలో వదిలిపెట్టకుండా ఇంటికి తీసుకురావడం.”
ఆ మాటలు వినగానే రాఘవ్ చేతులు తెలియకుండానే బిగుసుకున్నాయి. అతని కళ్ల ముందు విహాన్ నవ్విన ముఖం, ఎర్రటి బంతి, గాలిపటం, “అమ్మ వస్తానంది..” అనే వాక్యం ఒక్కసారిగా మెరిపించాయి.
అంతలోనే టేప్‌లో అకస్మాత్తుగా ఒక చిన్నారి నవ్వు వినిపించింది.
“నాన్నా.. బంతి పట్టుకో..”
ఆ స్వరం వినిపించిన క్షణంలో గదిలో ఉన్న ప్రతి ఒక్కరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
“అది..” అని సుబ్బయ్య గొంతు వణికింది.
“విహాన్,” అని రాఘవ్ మెల్లగా సమాధానమిచ్చాడు.
రికార్డింగ్‌లో హరినాథ్ మళ్లీ మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు.
“విహాన్‌కు ఏమీ తెలియదు. కానీ పిల్లలు పెద్దవాళ్లకంటే ఎక్కువ గమనిస్తారు. నేను దాచిన పటాలు ఎక్కడున్నాయో.. నేను ఎవరిని కలిశానో.. ఎవరు ఇంటికి వచ్చారో.. నేను దాచాలని ప్రయత్నించిన ప్రతి విషయాన్నీ అతను తన అమాయక కళ్లతో చూశాడు. అదే ఇప్పుడు నన్ను ఎక్కువగా భయపెడుతోంది. ఎందుకంటే ఈ రహస్యాన్ని నేను మరిచిపోగలను.. కానీ అతను మాత్రం మరచిపోడు.”
రికార్డింగ్ అక్కడితో ముగియలేదు. దాని తర్వాత వినిపించిన కొన్ని క్షణాలు మాత్రం అక్కడున్న ప్రతి ఒక్కరి రక్తాన్ని గడ్డకట్టించాయి. ఒక్కసారిగా టేప్‌లో తలుపు బలంగా మూసుకుపోయిన శబ్దం మారుమోగింది. వెంటనే ఎవరో వేగంగా నడుచుకుంటూ వచ్చిన అడుగుల ధ్వని వినిపించగా, ఆ తర్వాత హరినాథ్ స్వరం కాని, అక్కడున్న ఎవరికీ పరిచయం లేని మరో గంభీరమైన పురుష స్వరం గట్టిగా అరిచింది.
“హరినాథ్.. ఫైళ్లు ఎక్కడ?”
ఆ ఒక్క ప్రశ్న గదిలో మారుమోగిపోయింది.
రాఘవ్ గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది. ఆ స్వరాన్ని అతను ఇంతకుముందు ఎప్పుడూ వినలేదు. కానీ ఎందుకో తెలియదు.. ఆ క్షణంలో అతని కలల్లో పదేపదే కనిపించిన కుడిచేతి మణికట్టుపై నాగుపాము పచ్చబొట్టు ఉన్న ఆ గుర్తుతెలియని వ్యక్తి రూపం అతని కళ్ల ముందు స్పష్టంగా నిలిచిపోయింది.
రికార్డింగ్ చివరి క్షణాల్లో, మాటలన్నీ దూరమవుతూ, ఎవరో పరుగులు తీస్తున్న శబ్దాలు క్రమంగా మసకబారిపోయాయి. ఆ తర్వాత చాలా దూరం నుంచి, భయంతో వణుకుతున్న చిన్నారి స్వరం ఒక్కసారి మాత్రమే వినిపించింది.
“నాన్నా..”
ఆ ఒక్క పిలుపుతో టేప్‌ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంలోకి జారుకుంది.
(ఇంకా ఉంది)
