[శ్రీ సి.హెచ్.ప్రతాప్ గారు రచించిన ‘అదృశ్యపు పుటలు’ అనే ఉత్కంఠభరిత నవలని ధారావాహికగా అందించనున్నాము.]
[నిన్న రాత్రి డాబా మీద ఎవరితో బంతి ఆడుతున్నావు బాబూ అని సుబ్బయ్య అడిగిన ప్రశ్నకు రాఘవ్ వెంటనే జవాబు చెప్పడు. ఆలోచిస్తాడు. ఆ ఘటనే అతని మనసులో మెదుల్తూ ఉంటుంది. ఆఫీసుకు వెళ్ళినా, పనులపై దృష్టి నిలవదు. పదే పదే ఆ అబ్బాయి ముఖం, అమ్మా అన్న అరుపు గుర్తొస్తాయి. చిన్నప్పటి నుండి అదే ఊరిలో పెరిగిన అటెండర్ రాములిని పిలిచి తన క్వార్టర్స్‌కి సంబంధించిన ప్రచారంలో ఉన్న కథల గురించి అడుగుతాడు. అలాంటి కథలు అటవీ ప్రాంతాల్లోని పాత క్వార్టర్స్‌లో సహజమేనని, వాటిని నమ్మవద్దనీ, రాత్రిపూట ఆ క్వార్టర్స్ వైపు వెళ్ళే పని తాను పెట్టుకోనని అంటాడు రాములు. ఆ రాత్రి ఇల్లు చేరేసరికి తొమ్మిదవుతుంది. ఎంత అలసటగా అనిపించినా, నిద్రపోకూడదని, క్రితం రాత్రి తాను చూసింది కలా, నిజమా అన్న సందేహానికి ఈ రాత్రే సమాధానం దొరికితీరాలని నిశ్చయించుకుని అందుకు తగ్గ ఏర్పాట్లు చేసుకుంటాడు. కాసేపటికి బంతి నేలపై కొడుతున్న చప్పుడు వినిపిస్తుంది. ఆ శబ్దం దగ్గరవడంతో మెట్లెక్కి డాబాపైకి వెళ్తాడు. అక్కడ ఎర్రబంతి మాత్రమే ఉంటుంది, ఎవరూ కనబడరు. రాఘవ్ పూర్తిగా పైకి చేరేసరికి బంతి శబ్దం కూడా మాయమవుతుంది. కొద్ది క్షణాల తరువాత వెన్నెల వెలుగులో, డాబా మధ్యలో ఆ ఎర్రబంతి కనబడుతుంది. వెళ్ళి దాన్ని చేతిలోకి తీసుకుని, దుమ్ము దులుపుతాడు. దాని మీద నీలి సిరాతో ‘వి.. హా..’ అని రాసున్న అక్షరాలు కనబడతాయి. ఆ అక్షరాలకి సరిపోయే పేరు ఏదై ఉంటుందో ఊహించడానికి ప్రయత్నిస్తాడు. డాబా మీద ఓ మూలగా స్టోర్ రూమ్ కనబడుతుంది. తలుపుకు బయట నుంచి తుప్పుపట్టిన ఇనుప తాళం వేలాడుతూంటుంది. దాని ముందు చిన్న పిల్లవాడి పాదముద్రలు కనిపిస్తాయి. ఆ గది లోంచి ఎవరో చిన్నపిల్లవాడు తనలోతానే ఒక లాలిపాటను హమ్‌ చేస్తున్నట్లున్న మృదువైన స్వరం వినబడుతుంది. చిన్న రబ్బరు బంతిని దొర్లించిన శబ్దం వినిపిస్తుంది. ఈ గది సంగతి మర్నాడు ఉదయం చూడాలని నిర్ణయించుకుంటాడు. క్రిందకి దిగుదామని అనుకుంటుండగా, వాటర్ ట్యాంక్ పక్కన ఒక పాత చిన గాలిపటం కనబడుతుంది. దాని మీద పిల్లల చేతిరాతలో వణుకుతూ రాసినట్టున్న ‘అమ్మ వస్తానంది’ అనే ఒకే ఒక్క వాక్యం ఉంటుంది. – ఇక చదవండి.]
5
ఆ చిన్న కాగితపు గాలిపటాన్ని చేతిలోకి తీసుకున్న రాఘవ్ చాలా సేపు కదలకుండా నిలబడి ఉండిపోయాడు. పిల్లల చేతిరాతలో వణుకుతూ రాసిన “అమ్మ వస్తానంది..” అనే నాలుగు మాటలు అతని మనసులో వింత కలవరాన్ని రేపాయి. ఆ అక్షరాల్లో వ్యాకరణం లేదు, అందం లేదు; కానీ వాటిలో ఒక అమాయకమైన ఎదురుచూపు ఉంది. ఎప్పుడొస్తుందో తెలియని తల్లి కోసం కళ్లు కాయలు కాసే చిన్నారి హృదయం మాత్రమే అలా రాయగలదని అతనికి అనిపించింది. గాలిపటం చాలా ఏళ్ల క్రితమే అక్కడికి చేరి ఉండాలి. కాగితం పసుపురంగు పట్టి, అంచులు చిరిగిపోయాయి. అయినప్పటికీ, ఆ నాలుగు మాటలు మాత్రం కాలం చెరపలేనట్లుగా స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. వాటిని మరోసారి చదివిన రాఘవ్‌కు తెలియకుండానే గొంతు బిగుసుకుంది. ఒక చిన్నారి చివరి ఆశను తన అరచేతిలో పట్టుకున్నట్లుగా అతనికి అనిపించింది.
గాలిపటాన్ని జాగ్రత్తగా మడిచి జేబులో పెట్టుకున్న అతను కిందికి దిగేసరికి రాత్రి రెండున్నర గంటలు దాటిపోయింది. నిద్రపోవాలనే ఆలోచనే రాలేదు. వరండాలో కుర్చీ వేసుకుని కూర్చొని తెల్లవారే వరకు జరిగిన ప్రతి సంఘటనను తన డైరీలో క్రమపద్ధతిగా నమోదు చేశాడు. బంతి కనిపించిన సమయం, దానిపై ఉన్న “వి.. హా..” అనే అక్షరాలు, మూసివేసిన గది ముందు కనిపించిన చిన్న పాదముద్రలు, గాలిపటం, తలుపు అవతల నుంచి వినిపించిన లాలిపాట – ఏ చిన్న విషయాన్నీ వదిలిపెట్టకుండా సమయాలతో సహా రాసుకున్నాడు. అటవీ అధికారిగా పనిచేసిన అనుభవం అతనికి ఒక ముఖ్యమైన పాఠం నేర్పింది. జ్ఞాపకాలు కాలక్రమేణా రూపం మార్చుకుంటాయి; కానీ సంఘటన జరిగిన వెంటనే నమోదు చేసిన వివరాలు మాత్రం నిజానికి అత్యంత దగ్గరగా ఉంటాయి. అందుకే ఈ రహస్యాన్ని ఛేదించాలంటే తన మొదటి ఆయుధం జ్ఞాపకం కాదు, నమోదు చేసిన ఆధారాలేనని అతను నిర్ణయించుకున్నాడు.
తెల్లవారుజామున కాఫీ తాగుతూ డైరీని మరోసారి పరిశీలిస్తుండగా, ఒక్కసారిగా అతని దృష్టికి ఒక ముఖ్యమైన విషయం వచ్చింది. మొదటి రాత్రి కలలో కనిపించిన బాలుడు కూడా తనను నేరుగా డాబాపైనకే తీసుకెళ్లాడు. రెండో రాత్రి వినిపించిన బంతి శబ్దం కూడా అక్కడి నుంచే వచ్చింది. ఇప్పుడు దొరికిన బంతి, గాలిపటం, మూసివేసిన గది, పిల్లవాడి పాదముద్రలు – ఈ ఆధారాలన్నీ ఒకే ప్రదేశాన్ని చూపిస్తున్నాయి. అంటే రహస్యం ఇంటి గదుల్లో కాదు; డాబాపైనే, ముఖ్యంగా ఆ మూసివేసిన గది చుట్టూ ఎక్కడో దాగి ఉందని అతని అంతరాత్మ గట్టిగా చెబుతోంది.
అప్పుడే కింద నుంచి సుబ్బయ్య స్వరం వినిపించింది.
“రాఘవ్ బాబూ.. టీ తాగుతావా?”
డైరీని మూసి జేబులో వేసుకున్న రాఘవ్ కిందకు దిగాడు. వరండాలోని పాత చెక్కబల్లపై రెండు గ్లాసుల వేడి టీ సిద్ధంగా ఉన్నాయి. సుబ్బయ్య ఎప్పటిలాగే ప్రశాంతంగానే కనిపిస్తున్నా, అతని కళ్ల కింద నిద్రలేమి స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. రాఘవ్ కూర్చోగానే అతను ఒకసారి పై అంతస్తువైపు చూసి, “నిన్న రాత్రి మళ్లీ డాబాపైకి వెళ్లావు కదా?” అని నెమ్మదిగా అడిగాడు.
“వెళ్లాను తాతయ్య. ఈసారి కల కాదు. పూర్తిగా మేల్కొనే ఉన్నాను.”
సుబ్బయ్య చేతిలోని గ్లాసు స్వల్పంగా వణికింది.
“ఏం చూశావు?”
రాఘవ్ జరిగినదంతా వివరంగా చెప్పాడు. బంతి గురించి, మూసివేసిన గది గురించి, చిన్న పాదముద్రల గురించి ఒక్క విషయం కూడా దాచలేదు. చివరగా జేబులో నుంచి గాలిపటాన్ని తీసి అతని ముందుంచాడు.
“ఇది డాబాపై దొరికింది.”
సుబ్బయ్య గాలిపటాన్ని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. వెనుకవైపు రాసిన మాటలు చదివిన క్షణంలో అతని ముఖం పాలిపోయింది. చేతిలోని గ్లాసును మెల్లగా బల్లపై ఉంచి, చాలాసేపు ఏమీ మాట్లాడకుండా కాగితాన్నే చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
“ఈ మాట..” అని చివరకు గొంతు సవరించుకుంటూ అన్నాడు. “..నేను చాలా ఏళ్ల క్రితం విన్నాను.”
రాఘవ్ ముందుకు వంగాడు.
“ఎవరి నోట?”
“ఒక చిన్న పిల్లవాడి నోట.”
వరండాలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. దూరంగా అడవిలో కోయిల కూసింది. గాలి తాకిడికి మామిడి చెట్టు ఆకులు మెల్లగా రాపిడిచేశాయి. ఆ సహజమైన శబ్దాల మధ్య సుబ్బయ్య గొంతులోని భారమే మరింత స్పష్టంగా వినిపించింది.
“తాతయ్య.. మీకు తెలిసింది అంతా చెప్పండి.”
సుబ్బయ్య నెమ్మదిగా నిట్టూర్చాడు.
“తెలిసింది చాలా కాదు బాబూ. కానీ మరిచిపోలేనంత మాత్రం ఉంది. నేను ఇక్కడ గార్డుగా కొత్తగా చేరిన రోజుల్లో పై అంతస్తులో ఒక అటవీ అధికారి కుటుంబం ఉండేది. వాళ్లకు ఐదేళ్ల వయసున్న కొడుకు. రోజంతా చేతిలో ఎర్రటి రబ్బరు బంతితో తిరుగుతుండేవాడు. ఎవరైనా పేరు అడిగితే చెప్పే ముందు, ‘మా అమ్మ వస్తానంది’ అని నవ్వేవాడు. తర్వాతే తన పేరు చెప్పేవాడు. అతని తల్లి ప్రతి ఉదయం ఉద్యోగానికి బయలుదేరేటప్పుడు అదే మాట చెప్పి వెళ్లేదని అందరూ చెప్పుకునేవారు.”
రాఘవ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
“ఆ తర్వాత ఏమైంది?”
సుబ్బయ్య కాసేపు మౌనంగా ఉండి తల ఊపాడు.
“అదే అసలు రహస్యం. ఒకరోజు అకస్మాత్తుగా ఆ కుటుంబం కనిపించకుండా పోయింది. జిల్లా కార్యాలయం నుంచి అధికారులు వచ్చారు. పోలీసులు కూడా వచ్చారు. రెండు రోజులపాటు క్వార్టర్స్ మొత్తం వెతికారు. కానీ మా లాంటి కింది స్థాయి ఉద్యోగులకు ఏమీ చెప్పలేదు. కొంతకాలానికే కొత్త కుటుంబం వచ్చేసింది. అంతేకాదు.. ఆ సంఘటన గురించి ఎవరూ మాట్లాడకూడదని మాకు గట్టిగా హెచ్చరించారు.”
“పోలీసు కేసు అయి ఉంటే రికార్డులు ఉండాలి కదా?”
“ఉండాలి. జిల్లా రికార్డు గదిలో ఉండొచ్చు. లేక..” అంటూ సుబ్బయ్య ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
“లేక..?”
“ఎవరో అవి బయటకు రాకూడదని చూసి ఉండొచ్చు.”
ఆ మాట రాఘవ్ మనసులో మెరుపులా మెదిలింది.
“మీరు అలా ఎందుకు అనుకుంటున్నారు?”
“ఎందుకంటే అప్పట్లో ఇక్కడ జరిగినది సాధారణ ప్రమాదం కాదని చాలామంది గుసగుసలాడుకునేవారు. కానీ ఎవరూ బహిరంగంగా మాట్లాడే ధైర్యం చేయలేదు. భయం.. లేక ఒత్తిడి.. కారణం ఏదో నాకు తెలియదు.”
రాఘవ్ టీ గ్లాసును నెమ్మదిగా బల్లపై ఉంచాడు. ఇప్పటివరకు తనను వెంటాడిన సంఘటనలు ఒక్కొక్కటిగా ఒక దిశను చూపించడం ప్రారంభించాయి. ఒక చిన్నారి, ఎర్రటి బంతి, మూసివేసిన గది, అదృశ్యమైన కుటుంబం, దాచిపెట్టిన పోలీసు దర్యాప్తు – ఇవన్నీ యాదృచ్ఛికాలు కావని అతని అనుభవం చెబుతోంది.
“తాతయ్య.. ఈరోజే జిల్లా కేంద్రానికి వెళ్తాను. ఇరవై ఏళ్ల క్రితం ఈ క్వార్టర్స్‌లో నివసించిన అధికారుల వివరాలు, పాత కేసు ఫైళ్లు, స్టేషన్‌ డైరీలు, పంచనామాలు – దొరికిన ప్రతి ఆధారాన్ని పరిశీలిస్తాను. ఆ పిల్లవాడు ఎవరో తెలుసుకునే వరకు ఈ విషయాన్ని వదిలిపెట్టను.”
సుబ్బయ్య చాలా సేపు అతని ముఖంలోకి చూస్తూ ఉన్నాడు. తర్వాత పెదవులపై స్వల్పమైన చిరునవ్వు మెరిసింది.
“అందుకేనేమో.. అతడు నిన్నే ఎంచుకున్నాడు బాబూ.”
రాఘవ్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“అంటే?”
“ఈ ఇంటికి వచ్చిన వాళ్లు చాలామంది. భయపడి వెళ్లిపోయిన వాళ్లూ చాలామంది. కానీ ఇక్కడ జరిగినది ఏమిటని ప్రశ్నించిన మొదటి మనిషి మాత్రం నువ్వే.”
అంతలో కార్యాలయ జీప్‌ గేటు ముందు ఆగిన శబ్దం వినిపించింది. రాఘవ్ తన ఫైల్‌ బ్యాగ్‌ తీసుకుని బయటకు నడిచాడు. గేటు దాటబోతూ అనుకోకుండా వెనక్కి తిరిగి పై డాబావైపు చూశాడు.
అక్కడ ఎవరూ కనిపించలేదు.
కానీ గాలి ఏమాత్రం లేని ఆ ప్రశాంతమైన ఉదయంలో..
డాబా అంచున పడివున్న ఎర్రటి రబ్బరు బంతి నెమ్మదిగా ఒక్కసారి దొర్లి, అతనివైపు తిరిగి ఆగిపోయింది.
6
జీప్‌ దుమ్ము లేపుకుంటూ అటవీ కార్యాలయం వైపు దూసుకుపోతున్నా, రాఘవ్ మనసు మాత్రం వెనక్కి, ఆ పాత క్వార్టర్స్ డాబాపైనే నిలిచిపోయింది. బయలుదేరే ముందు చివరిసారిగా తన కళ్లముందు కనిపించిన దృశ్యం మళ్లీ మళ్లీ అతని ఆలోచనల్లో మెదులుతోంది. గాలి ఏమాత్రం లేకపోయినా ఎర్రటి రబ్బరు బంతి తనంతట తానే కొద్దిదూరం దొర్లి నిశ్చలంగా ఆగిపోవడం, ఆ తర్వాత అక్కడే ఏమీ జరగనట్లుగా ప్రశాంతత నెలకొనడం – ఈ సంఘటనలను తర్కంతో వివరించడానికి అతను ఎంత ప్రయత్నించినా మనసు అంగీకరించలేదు. అయితే ఒక విషయం మాత్రం స్పష్టంగా అర్థమైంది. ఇప్పటివరకు జరిగిన ప్రతి సంఘటనలో భయపెట్టాలనే ఉద్దేశం కనిపించలేదు; దానికి బదులుగా కనిపించని ఎవరో తన దృష్టిని ఒక నిర్దిష్ట ప్రదేశం వైపు, ఒక మరచిపోయిన సంఘటన వైపు, ఒక పాత రహస్యాన్ని వెలికితీయాల్సిన దిశగా మళ్లించాలని ప్రయత్నిస్తున్నారనే భావన అతనిలో బలపడసాగింది.
ఆ ఆలోచనతోనే కార్యాలయానికి చేరుకున్న వెంటనే ఆ రోజు నిర్వహించాల్సిన తనిఖీలన్నింటినీ సహాయక అధికారికి అప్పగించి, జిల్లా ప్రధాన కార్యాలయానికి వెళ్లేందుకు అనుమతి తీసుకున్నాడు. “కొన్ని పాత భూమి రికార్డులు పరిశీలించాల్సి ఉంది,” అని మాత్రమే చెప్పాడు. అసలు కారణాన్ని వివరించినా ఎవరూ నమ్మరని అతనికి తెలుసు. ప్రభుత్వ కార్యాలయాల్లో దెయ్యాల కథలు చెప్పే అధికారిగా కాకుండా, ఆధారాల కోసం వెతుకుతున్న అధికారిగా కనిపించడమే మంచిదని అతను నిర్ణయించుకున్నాడు.
మధ్యాహ్నం పన్నెండు గంటల సమయానికి జిల్లా అటవీ కార్యాలయం వెనుకవైపున ఉన్న పాత రికార్డు భవనం వద్దకు చేరుకున్నాడు. బ్రిటీష్‌ కాలంలో నిర్మించిన ఆ భవనం బయట నుంచి చూస్తే చిన్న మ్యూజియంలా కనిపిస్తోంది. ఎత్తయిన పైకప్పులు, మందపాటి రాతి గోడలు, భారీ చెక్క తలుపులు కాలగమనానికి సాక్ష్యాల్లా నిలిచి ఉండగా, లోపల అడుగుపెట్టగానే పాత కాగితాలు, దుమ్ము, తేమ కలిసిన ప్రత్యేకమైన వాసన అతని ముక్కుకు తగిలింది. గోడల ఎత్తువరకు వరుసగా పేర్చిన ఇనుప అలమారాల్లో దశాబ్దాల నాటి ఫైళ్లు, రిజిస్టర్లు క్రమపద్ధతిలో అమర్చబడి ఉన్నాయి. వాటి మీద పేరుకున్న దుమ్ము, కాలమే ఈ గదికి అసలైన కాపలాదారిలా ఇక్కడే నిలిచిపోయిందనే భావన కలిగిస్తోంది.
అక్కడ పనిచేస్తున్న వృద్ధ రికార్డు కీపర్‌ శ్రీనివాసులు మర్యాదగా అతనిని కూర్చోబెట్టి వచ్చిన పని అడిగాడు. రాఘవ్ ఎలాంటి సంకోచం లేకుండా నేరుగా విషయానికొచ్చి, “ఇరవై నుంచి ఇరవై ఐదు సంవత్సరాల క్రితం నల్లమల రేంజ్‌లోని ప్రభుత్వ క్వార్టర్స్‌లో కుటుంబ సమేతంగా నివసించిన అటవీ అధికారుల వివరాలు కావాలి. ముఖ్యంగా ఆ కాలానికి సంబంధించిన నివాస కేటాయింపు రికార్డులు, కుటుంబ సభ్యుల వివరాలు, ఏవైనా ప్రత్యేక గమనికలు ఉంటే చూడాలి,” అన్నాడు.
శ్రీనివాసులు కనుబొమ్మలు ముడుచుకుని, “అంత పాత రికార్డులా? ఏదైనా కోర్టు కేసు జరుగుతోందా?” అని అడిగాడు.
“కాదు. ఒక పాత పరిపాలనా నమోదును ధృవీకరించాల్సి ఉంది,” అని రాఘవ్ ప్రశాంతంగా సమాధానమిచ్చాడు.
వృద్ధుడు ఇంకేమీ అడగలేదు. అలమారాల మధ్య దాదాపు అరగంటపాటు వెతికి దుమ్ముతో కప్పబడి ఉన్న మూడు మందపాటి రిజిస్టర్లను తీసుకొచ్చి బల్లపై ఉంచాడు. రాఘవ్ ఒక్కో పేజీని నిశితంగా తిరగేస్తూ పేర్లు, పదవులు, బదిలీలు, నివాస కేటాయింపు తేదీలను పరిశీలించడం ప్రారంభించాడు. సమయం గడుస్తున్న కొద్దీ అతనిలో నిరాశ పెరుగుతోంది. తాను వెతుకుతున్న కుటుంబానికి సంబంధించిన స్పష్టమైన నమోదు ఎక్కడా కనిపించలేదు. కొందరు అధికారులు మూడు నెలలు, మరికొందరు ఏడాది, ఇంకొందరు రెండేళ్లు అక్కడ పనిచేసినట్లు మాత్రమే నమోదు చేసి ఉంది. వారి రాక, బదిలీ, విధుల్లో చేరిన తేదీలు కనిపిస్తున్నప్పటికీ, అతని అనుమానాలకు దారి చూపే ఒక్క ఆధారమూ దొరకలేదు.
చివరి రిజిస్టర్‌ దాదాపు ముగిసే సమయంలో ఒక నమోదు మాత్రం అతని దృష్టిని ఆకర్షించింది.
“వి. హరినాథ్‌ – సహాయ అటవీ సంరక్షణాధికారి.”
ఆ పేరును చదివిన క్షణంలోనే డాబాపై దొరికిన ఎర్రటి బంతి గుర్తుకు వచ్చింది. దానిపై కనిపించిన “వి.. హా..” అనే చెరిగిపోయిన అక్షరాలు ఇప్పుడు ఈ పేరుతో అనుకోకుండా కలిసిపోతున్నట్లుగా అనిపించాయి. కింద ఉన్న చిన్న గమనికలో “కుటుంబ సమేతంగా ప్రభుత్వ నివాసంలో చేరారు” అని మాత్రమే నమోదు చేశారు. ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏమిటంటే, ఆ తర్వాత ఉండాల్సిన బదిలీ వివరాలు, విధుల నుంచి రిలీవ్‌ అయిన తేదీ, సేవ ముగిసిన నమోదు – ఏవీ అక్కడ కనిపించలేదు. అయితే ఆ ఖాళీ ప్రదేశంపై ఎర్రటి సిరాతో ఒకప్పుడు ఏదో నమోదు చేసి, తర్వాత నల్ల మసితో పూర్తిగా కొట్టివేసిన ఆనవాళ్లు మాత్రం స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
“ఇది విచిత్రంగా ఉంది..” అని రాఘవ్ అనుకోకుండా అన్నాడు.
“ఏమైంది సార్‌?” అని శ్రీనివాసులు దగ్గరకు వచ్చాడు.
రాఘవ్ రిజిస్టర్‌ను చూపించగా, వృద్ధుడు కళ్లద్దాలు సరిచేసుకుని కొద్దిసేపు పరిశీలించి, “అవును.. ప్రభుత్వ రికార్డుల్లో ఇలా మధ్యలో వివరాలు మాయం కావడం చాలా అరుదు. దీనికి సంబంధించిన ప్రత్యేక ఫైల్‌ తప్పకుండా ఉండాలి,” అన్నాడు.
“దొరుకుతుందా?”
“ఉంటే.. దొరుకుతుంది. కానీ చాలాకాలం నాటి ఫైల్‌ కావడంతో వెతకడానికి సమయం పడుతుంది.”
ఆ తర్వాత ఇద్దరూ కలిసి దాదాపు గంటసేపు అలమారాలు వెతికారు. చివరకు గదిలోని వెనుక మూలలో దుమ్ముతో పూర్తిగా కప్పబడి ఉన్న చిన్న బూడిదరంగు ఫైల్‌ బయటపడింది. దాని మీద మసకబారిన ఎర్ర అక్షరాలతో “గోప్యమైనది” అని ముద్రించి ఉంది.
శ్రీనివాసులు కాసేపు సందేహంగా రాఘవ్‌వైపు చూసి, “ఇది సాధారణ పరిపాలనా ఫైల్‌లా కనిపించడం లేదు,” అన్నాడు.
“తెరవండి,” అని రాఘవ్ నిశ్చయంగా చెప్పాడు.
దుమ్ము దులిపి ఫైల్‌ తెరిచేసరికి లోపల కేవలం మూడు పత్రాలే కనిపించాయి. మొదటిది ప్రభుత్వ నివాస కేటాయింపు ఉత్తర్వు కాగా, రెండోది హరినాథ్‌ విధుల్లో చేరిన నివేదిక. మూడో పత్రం మాత్రం అసంపూర్ణంగా ఉంది. దాని పైభాగాన్ని ఉద్దేశపూర్వకంగానే చించివేసినట్లుగా కనిపిస్తోంది. మిగిలిన భాగంలో చదవగలిగింది ఒక్క వాక్యమే.
“..సంఘటన జరిగిన వెంటనే ప్రభుత్వ నివాసాన్ని సీజ్‌ చేయవలసిందిగా ఆదేశించబడింది..”
దాని తర్వాతి వివరాలన్నీ లేకపోవడం, పత్రం చించివేయబడటం, రికార్డులు మధ్యలోనే ముగిసిపోవడం – ఈ మూడు విషయాలు రాఘవ్‌లో ఒకే అనుమానాన్ని బలపరిచాయి. ఇక్కడ కేవలం ఒక ప్రమాదం జరగలేదు. జరిగిన నిజాన్ని దాచిపెట్టడానికి ఎవరో ఉద్దేశపూర్వకంగా ప్రయత్నించారు.
ఫైల్‌ను మూసేయబోతుండగా దాని లోపలి కవర్‌కు ఏదో ఇరుక్కుపోయినట్లు కనిపించింది. జాగ్రత్తగా బయటకు తీయగా చిన్న నలుపు-తెలుపు కుటుంబ ఫోటో అతని చేతిలో పడింది. అందులో ఒక యువ అటవీ అధికారి, అతని పక్కన చిరునవ్వుతో నిలబడి ఉన్న భార్య, వారి మధ్యలో ఐదేళ్లకు మించని చిన్న బాలుడు కనిపిస్తున్నారు. ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏమిటంటే, ఆ బాలుడి చేతిలో గత మూడు రోజులుగా రాఘవ్‌ను వెంటాడుతున్న అదే ఎర్రటి రబ్బరు బంతి ఉంది.
రాఘవ్ చూపు ఆ బాలుడి ముఖంపైనే నిలిచిపోయింది. మొదట అది సాధారణ కుటుంబ ఫోటోలాగే అనిపించినా, కొద్దిసేపు మరింత జాగ్రత్తగా పరిశీలించడంతో అతని శ్వాస నెమ్మదిగా బరువెక్కింది. ఆ చిరునవ్వు.. కళ్లలో మెరిసే అదే అమాయకత్వం.. బంతిని గుండెలకు హత్తుకుని నిలబడిన అదే తీరు.. గత మూడు రాత్రులుగా తన కలల్లో కనిపిస్తున్న చిన్నారి రూపం ఒక్కో ముక్కగా ఈ ఫోటోలోని బాలుడితో కలిసిపోతుండటంతో, చివరికి ఒక వాస్తవాన్ని అతను నిరాకరించలేకపోయాడు.
ఈ ఫోటోలో కనిపిస్తున్న బాలుడే.. గత మూడు రాత్రులుగా తనను పిలుస్తున్న ఆ చిన్నారి.
(ఇంకా ఉంది)
