[శ్రీ సి.హెచ్.ప్రతాప్ గారు రచించిన ‘అదృశ్యపు పుటలు’ అనే ఉత్కంఠభరిత నవలని ధారావాహికగా అందించనున్నాము.]
[తనకి దొరికిన చిన్న గాలిపటం మీద చిన్నపిల్లాడు వణుకుతూ రాసిన “అమ్మ వస్తానంది..” అనే మాటలు రాఘవ్ని కలవరపరుస్తాయి. ఆ రాత్రి అతనికి నిద్రపట్టదు. తను చూసినవన్నీ, ప్రతీ సంఘటనను వివరంగా డైరీలో రాస్తాడు. మర్నాడు ఉదయం కాఫీ తాగుతుండగా అతనికో విషయం స్ఫురిస్తుంది. రహస్యం ఇంటి గదుల్లో కాదు, డాబాపైనున్న మూసివేసిన గదిలో ఉందని అనిపిస్తుంది. కింద నుంచి సుబ్బయ్య టీ తాగడానికి పిలిచి, రాత్రి మళ్ళీ డాబా మీదకు వెళ్ళావు కదా అని అడిగితే, ఈసారి కలలో వెళ్ళలేదు, మేల్కొనే వెళ్ళానంటాడు రాఘవ్. తనకి దొరికిన గాలిపటాన్ని చూపిస్తాడు. సుబ్బయ్య మొహం పాలిపోతుంది. గాలిపటం మీద రాసున్న మాటలని తాను చాలా ఏళ్ళ క్రితం ఓ చిన్నపిల్లాడి నోట విన్నానని చెప్తాడు. రాఘవ్ కోరిన మీదట గతంలోని సంగతులన్నీ చెప్పుకొస్తాడు. అయితే ఉన్నట్టుండి ఆ కుటుంబం మాయమైపోయిందని, దాని గురించి ఎవరినీ ఏమీ మాట్లాడవద్దని హెచ్చరించారని చెప్తాడు. తనకి కనిపిస్తున్నవన్నీ యాదృచ్ఛికాలు కావని రాఘవ్కి అన్పిస్తుంది. ఆ రోజు ఆఫీసులో అనుమతి తీసుకుని జిల్లా కేంద్రానికి వెళ్ళి పాత రికార్డులు పరిశీలించాలని తలుస్తాడు. అక్కడికి వెళ్ళి, వృద్ధ రికార్డు కీపర్ శ్రీనివాసులుని కలుస్తాడు. ఇరవై ఇరవయ్యేదేళ్ళ క్రితం నల్లమల రేంజ్లో ప్రభుత్వ క్వార్టర్స్లో కుటుంబ సమేతంగా నివసించిన అటవీ అధికారుల వివరాలు అడుగుతాడు. శ్రీనివాసులు పాత రికార్డులు అన్నీ వెతికి ఇస్తాడు. ఒక రిజిస్టర్ ఆఖరి పేజీలో వి. హరినాథ్- సహాయ అటవీ సంరక్షణాధికారి అన్న పేరు, కుటుంబ సమేతంగా ప్రభుత్వ నివాసంలో చేరారని మాత్రమే ఉంటుంది. మిగతా వివరాలేవీ ఉండవు. శ్రీనివాసులుతో కలిసి మళ్ళీ వెతికితే గోప్యమైనది అని ముద్రించిన ఓ బూడిదరంగు ఫైల్ దొరుకుతుంది. ఆ ఫైల్ అన్ని వివరాలు తొలగించబడి ఉంటాయి. అనుకోకుండా ఆ యువ అటవీ అధికారి ఫ్యామిలీ ఫోటో పాతబడినది దొరుకుతుంది. అందులో ఉన్న ఐదేళ్ళ పిల్లాడు.. రాత్రి కలలో రాఘవ్కి కనబడిన పిల్లాడే. – ఇక చదవండి.]
7
రాఘవ్ చేతిలోని ఫోటోపై చూపు నిలిచిపోయింది. ప్రభుత్వ కార్యాలయాల్లో వేలాది ఫైళ్లు, వందలాది ముఖాలు చూసిన అనుభవం ఉన్న అతని కళ్లకు పొరపాటు జరిగే అవకాశం లేదు. గత మూడు రాత్రులుగా తన కలల్లో ప్రత్యక్షమవుతున్న చిన్నారి ముఖం, ఇప్పుడు ఈ పాత నలుపు-తెలుపు ఫోటోలో చిరునవ్వుతో నిలబడి ఉన్న బాలుడి ముఖం ఒక్కటేననే విషయం క్రమంగా అతనికి స్పష్టమవుతోంది. కాలగమనమే ఆ ఫోటో రంగులను వెలిసిపోయేలా చేసింది తప్ప, ఆ అమాయకమైన చూపులోనూ, పెదవులపై మెరిసే చిరునవ్వులోనూ, చేతిలో బంతిని పట్టుకున్న తీరు లోనూ ఎలాంటి మార్పూ కనిపించలేదు. కొద్దిసేపటి క్రితం వరకు ఒక వింత అనుభవంగా అనిపించిన సంఘటనలు, ఇప్పుడు ఒక నిజమైన వ్యక్తితో ముడిపడిన జ్ఞాపకాలుగా రూపం దాల్చడం ప్రారంభించాయి.
“ఈ ఫోటో ఇక్కడికి ఎలా వచ్చింది?” అని అతను మెల్లగా అడిగాడు.
శ్రీనివాసులు ఫోటోను చేతిలోకి తీసుకుని చాలాసేపు పరిశీలించి, “ప్రభుత్వ రికార్డుల్లో కుటుంబ సభ్యుల ఫోటోలు ఉంచడం సాధారణంగా జరగదు సార్. ఎవరో పొరపాటున ఈ ఫైల్లో పెట్టి ఉండొచ్చు. లేకపోతే, ఈ ఫైల్ను చివరిసారిగా పరిశీలించిన వ్యక్తి ఏదో ప్రత్యేక కారణంతో ఉద్దేశపూర్వకంగానే ఇందులో దాచిపెట్టి ఉండవచ్చు. లేకపోతే ఇంతకాలం ఇది ఎవరికీ కనిపించకుండా ఉండేది కాదు,” అన్నాడు.
రాఘవ్ ఫోటోను వెనుకవైపు తిప్పి జాగ్రత్తగా పరిశీలించాడు. కాలం గడిచేకొద్దీ మసకబారిపోయిన నీలి సిరా దాదాపు చెరిగిపోయినా, కాంతికి కొద్దిగా వంచి చూస్తే రెండు పంక్తులు చదవగలిగేంత స్పష్టంగా ఉన్నాయి.
“విహాన్ – 5వ పుట్టినరోజు.”
దాని కింద..
12-08-2004 అనే తేదీ కనిపించింది.
ఆ ఒక్క పదం చదివిన క్షణంలోనే డాబాపై దొరికిన బంతి గుర్తుకు వచ్చింది. దానిపై కనిపించిన “వి.. హా..” అనే చెరిగిపోయిన అక్షరాలు ఇప్పుడు పూర్తిగా అర్థమయ్యాయి. అవి యాదృచ్ఛికంగా మిగిలిపోయిన గుర్తులు కావు. అవి ఈ చిన్నారి పేరులోని మొదటి అక్షరాలు.
“సార్, ఫైల్ను బయటకు తీసుకెళ్లడం మాత్రం కుదరదు,” అని శ్రీనివాసులు మర్యాదగా చెప్పాడు.
“అవసరం లేదు. దీనికి సంబంధించిన ఇంకేదైనా రికార్డు, సందర్శకుల నమోదు, విచారణ వివరాలు ఏమైనా ఉంటే చూపించండి.”
శ్రీనివాసులు కొద్దిసేపు ఆలోచించి, “ఒక్క నిమిషం,” అని లేచాడు. మరో అలమారాలో చాలాసేపు వెతికి దుమ్ముతో కప్పబడిన ఒక పాత రిజిస్టర్ను తీసుకొచ్చి బల్లపై ఉంచాడు.
“ఇది సందర్శకుల నమోదు పుస్తకం. ఆ రోజుల్లో క్వార్టర్స్కు వచ్చిన అధికారులు, పోలీసులు, ఇతర ప్రభుత్వ బృందాల వివరాలు ఇందులో నమోదు చేసేవాళ్లం.”
రాఘవ్ వేగంగా పేజీలు తిప్పడం ప్రారంభించాడు. ఒక్కో తేదీని జాగ్రత్తగా పరిశీలిస్తూ ముందుకు వెళ్తుండగా, ఒక చోట అతని వేళ్లు అనుకోకుండా ఆగిపోయాయి. అక్కడ వరుసగా మూడు రోజుల నమోదులు ఉన్నాయి. మొదటి రోజున “జిల్లా పోలీసు అధికారి – విచారణ నిమిత్తం”, రెండో రోజున “ఫోరెన్సిక్ బృందం” అని నమోదు చేసి ఉంది. కానీ మూడో రోజు నమోదు ఉండాల్సిన చోట మాత్రం రిజిస్టర్ మధ్యభాగాన్ని పదునైన కత్తితో కోసినట్లుగా పూర్తిగా తొలగించబడింది. అది కాలక్రమేణా చిరిగిపోయిన కాగితం కాదు; ఉద్దేశపూర్వకంగా ఎవరో ఆ నమోదు బయటకు రాకూడదని తొలగించిన ఆనవాళ్లు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
“ఇది తర్వాత ఎవరో కత్తిరించినట్లుంది,” అని రాఘవ్ నిశ్శబ్దంగా అన్నాడు.
శ్రీనివాసులు తల ఊపుతూ, “రిజిస్టర్ పాతదైనా ఇలా మధ్యలో పేజీ కత్తిరించడం సహజం కాదు సార్. ముఖ్యంగా పోలీసు విచారణ జరిగిన వెంటనే ఉండాల్సిన నమోదు మాత్రమే లేకపోవడం చూస్తే, దీని వెనుక ఏదో కారణం ఉందనిపిస్తోంది,” అన్నాడు.
రాఘవ్ మళ్లీ ఫోటోను చేతిలోకి తీసుకుని తన మొబైల్తో జాగ్రత్తగా చిత్రీకరించాడు. ఫైల్ను మూసేయబోతుండగా దాని లోపలి కవర్కు అంటుకుని ఉన్న చిన్న కాగితం ముక్క జారి నేలపై పడింది. దాన్ని తీసి చూసేసరికి అందులో కేవలం ఒక చిరునామా మాత్రమే రాసి ఉంది.
“చింతలపల్లి – పాత మిషన్ బంగ్లా.”
అంతే.
పేరు లేదు.
సంతకం లేదు.
తేదీ లేదు.
రాఘవ్ ఆ కాగితాన్ని శ్రీనివాసుల ముందు ఉంచి, “ఈ చిరునామా మీకు తెలుసా?” అని అడిగాడు.
వృద్ధుడు చదివిన వెంటనే ఆశ్చర్యంగా అతని ముఖం వైపు చూసి, “తెలుసు సార్. అది బ్రిటీష్ కాలంలో నిర్మించిన పాత మిషన్ బంగ్లా. ఇప్పుడు పూర్తిగా శిథిలమైపోయింది. పదిహేనేళ్లకు పైగానే ఎవరూ అక్కడ నివసించడం లేదు. అప్పుడప్పుడూ గొర్రెల కాపరులు వర్షం నుంచి తప్పించుకోవడానికి మాత్రమే లోపలికి వెళ్తారని విన్నాను. కానీ ఆ చిరునామా ఈ ఫైల్లో ఎందుకు ఉందో మాత్రం నాకు అర్థం కావడం లేదు,” అన్నాడు.
రాఘవ్ సమాధానం చెప్పలేదు. ఆ చిరునామాను జాగ్రత్తగా మడిచి జేబులో పెట్టుకుంటూ, ఈ కేసులో ఇప్పటివరకు దొరికిన ప్రతి ఆధారం తనను ఒక కొత్త ప్రదేశం వైపు నడిపిస్తోందనే విషయం గుర్తించాడు. ఎర్రటి బంతి, మూసివేసిన గది, అదృశ్యమైన కుటుంబం, చించివేసిన రికార్డులు, ఇప్పుడు ఈ పాత మిషన్ బంగ్లా – ఇవన్నీ ఒకదానితో ఒకటి సంబంధం లేకుండా ఉండే అవకాశమే లేదని అతని అనుభవం చెబుతోంది.
సాయంత్రం క్వార్టర్స్కు తిరిగి చేరేసరికి అడవిపై మళ్లీ మబ్బులు కమ్ముకున్నాయి. వర్షం పడబోతున్న సూచనలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. గేటు దగ్గరే సుబ్బయ్య ఎదురుచూస్తూ కనిపించాడు. రాఘవ్ను చూడగానే, “ఏమైనా తెలిసిందా బాబూ?” అని ఆతృతగా అడిగాడు.
రాఘవ్ సమాధానం చెప్పకుండా ఫోటోను అతని చేతిలో పెట్టాడు.
ఫోటోను చూసిన క్షణంలోనే సుబ్బయ్య చేతులు స్వల్పంగా వణికాయి. అతని చూపు నేరుగా బాలుడి ముఖంపైనే ఆగిపోయింది.
“ఇతనే..” అని అతను తనలోతానే గొణిగాడు.
“మీకు గుర్తుందా?”
“ముఖం గుర్తుంది. పేరు మాత్రం ఇప్పుడే తెలిసింది.. విహాన్.”
కొద్దిసేపు ఇద్దరూ మాటలేకుండా నిలబడ్డారు. ఆ తర్వాత సుబ్బయ్య మెల్లగా, “ఈరోజు రాత్రి నువ్వు ఒంటరిగా డాబాపైకి వెళ్లొద్దు,” అన్నాడు.
రాఘవ్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“ఎందుకు?”
“ఇంతవరకు అతడు తన ఉనికిని మాత్రమే నీకు తెలియజేశాడు. ఇప్పుడు నువ్వు అతని పేరును కూడా తెలుసుకున్నావు. ఆ తర్వాత జరిగేవి ఇంతకుముందులా ఉండకపోవచ్చు.”
“అంటే..?”
సుబ్బయ్య సమాధానం చెప్పలేదు. అతను నెమ్మదిగా పై అంతస్తు డాబావైపు చూశాడు. రాఘవ్ కూడా అతని చూపును అనుసరించాడు.
డాబాపై ఎవరూ కనిపించలేదు.
అయితే వరండా గోడకు ఆనించి, ఫోటోలో ఉన్నట్లుగానే ఒక ఎర్రటి రబ్బరు బంతి నిశ్శబ్దంగా పడిఉంది.
ఆ దృశ్యం చూసిన క్షణంలోనే రాఘవ్కు ఒక్కసారిగా ఒక విషయం గుర్తొచ్చింది.
ఉదయం జిల్లా కార్యాలయానికి బయలుదేరే ముందు, డాబాపై దొరికిన బంతిని తానే జేబులో వేసుకుని, తర్వాత తన ఫైల్ బ్యాగ్లో భద్రంగా పెట్టుకున్నాడు.
అయితే..
ఇప్పుడు డాబాపై కనిపిస్తున్నది..
అదే బంతా?
లేక.. మరొకటి?
8
రాఘవ్ చూపు డాబాపై నిశ్శబ్దంగా పడిఉన్న ఆ ఎర్రటి రబ్బరు బంతిమీదే నిలిచిపోయింది. ఉదయం జిల్లా కార్యాలయం నుంచి తిరిగి వస్తూ, పాత రికార్డుల ఫైల్తో పాటు డాబాపై దొరికిన బంతినీ తన భుజానికి వేలాడుతున్న బ్యాగులో జాగ్రత్తగా వేసుకున్న సంగతి అతనికి స్పష్టంగా గుర్తుంది. ఇంటికి వచ్చిన తర్వాత ఆ బ్యాగ్ను తెరవాల్సిన అవసరమే రాలేదు. అలాంటప్పుడు ఇప్పుడు డాబాపై కనిపిస్తున్నది అదే బంతా? లేక దానికి అచ్చుగుద్దినట్లు ఉన్న మరో బంతా? సాధారణంగా అనిపించే ఆ చిన్న సందేహమే అతని మనసులో పెద్ద అలజడిని రేపింది. ఇప్పటివరకు దొరికిన ప్రతి ఆధారం ఒక కొత్త ప్రశ్నను తీసుకొస్తోంది. ప్రతి ప్రశ్న వెనుక మరో రహస్యం దాగి ఉంది. ఈ వ్యవహారాన్ని ఇక మూఢనమ్మకాల కోణంలో చూడడం సాధ్యం కాదని, తన ముందున్నది పాత నేరానికి సంబంధించిన ఆనవాళ్లేనేమోనన్న అనుమానం అతనిలో మరింత బలపడింది.
‘ఒక్కసారి దగ్గరకు వెళ్లి చూస్తే తేలిపోతుంది’, అని మనసులో అనుకుంటూ అతను వేగంగా మెట్లవైపు అడుగు వేయబోయాడు. అయితే సుబ్బయ్య మెల్లగా అతని మణికట్టును పట్టుకుని ఆపేశాడు. ఆ స్పర్శలో భయం కంటే అనుభవం ఎక్కువగా కనిపించింది.
“తొందరపడకు బాబూ,” అని అతను నిదానంగా అన్నాడు. “నిజాన్ని వెతకడం తప్పు కాదు. కానీ కొన్ని నిజాలు మనం వెంబడించినంత మాత్రాన దొరకవు. అవే సమయం వచ్చినప్పుడు మన ముందుకొస్తాయి. అప్పటివరకు ఓపికగా గమనించాలి.. ప్రతి చిన్న మార్పును గుర్తుంచుకోవాలి.”
రాఘవ్ స్వల్పంగా చిరునవ్వినా, ఆ మాటలు అతని మనసులో ముద్రపడ్డాయి. ఇద్దరూ నెమ్మదిగా మెట్లు ఎక్కి డాబాపైకి చేరుకున్నారు. కొద్దిసేపటి క్రితమే కనిపించిన చోట ఆ బంతి యథాతథంగా పడిఉంది. మేఘాల మధ్య నుంచి బయటకు వస్తూ మళ్లీ దాక్కుంటున్న చంద్రుడు వెన్నెలను దానిమీద చల్లుతుండటంతో, వెలిసిపోయిన ఎర్రటి రంగు మరింత మసకబారిన రక్తపు మరకలా కనిపిస్తోంది. రాఘవ్ జాగ్రత్తగా వంగి దాన్ని చేతిలోకి తీసుకుని వెంటనే భుజానికి వేలాడుతున్న బ్యాగ్ను తెరిచాడు.
అతని శరీరమంతా ఒక్కసారిగా జలదరించింది.
బ్యాగ్లో కూడా ఒక బంతి ఉంది.
చేతిలో ఒకటి..
బ్యాగ్లో మరోటి..
ఒక్క క్షణం అతని మెదడు పని చేయడం ఆపేసినట్లైంది. రెండూ ఒకే పరిమాణం, ఒకే రంగు, ఒకే రకమైన పాతదనం, ఒకే విధంగా వెలిసిపోయిన ఉపరితలం. కాలం వేసిన గీతలు, రాపిడితో ఏర్పడిన మచ్చలు, రబ్బరు పగుళ్లు కూడా దాదాపు ఒకేలా ఉన్నాయి. ఒకదాన్ని పక్కన పెట్టి మరొకదాన్ని చూసినా తేడా కనిపెట్టడం అసాధ్యంగా అనిపించింది. పక్కనే నిలబడి ఉన్న సుబ్బయ్య కూడా ఆశ్చర్యాన్ని దాచుకోలేక, “రెండు..?” అని తనలోతానే గొణిగాడు.
రాఘవ్ మోకాళ్లపై కూర్చుని రెండు బంతులను నేలపై పక్కపక్కనే పెట్టాడు. తొందరపడకుండా ఒక్కో అంగుళాన్ని పరిశీలిస్తూ, వేళ్లతో తడుముతూ, టార్చిలైట్ వెలుతురును వేర్వేరు కోణాల్లో ప్రసరింపజేస్తూ ప్రతి చిన్న తేడాను వెతకసాగాడు. దాదాపు ఐదు నిమిషాల తర్వాత మాత్రమే అతని దృష్టికి ఒక సూక్ష్మమైన వ్యత్యాసం కనిపించింది. బ్యాగ్లో ఉన్న బంతిపై నీలి మసితో చెరిగిపోయిన “వి.. హా..” అనే అక్షరాల ఆనవాళ్లు ఉన్నాయి. అయితే డాబాపై దొరికిన రెండో బంతిపై అలాంటి అక్షరాలు ఏవీ లేవు. వాటి స్థానంలో గోరువెడల్పు ఉన్న నల్లటి వలయాకార మచ్చ కనిపిస్తోంది. అది మట్టి మరకలా గానీ, రబ్బరు చెడిపోయిన గుర్తులా గానీ లేదు. దగ్గరగా పరిశీలిస్తే వేడెక్కిన ఇనుప వస్తువు తాకినప్పుడు ఏర్పడే కాలిన ముద్రలా కనిపిస్తోంది.
“ఈ రెండు బంతులు ఒకే కర్మాగారంలో తయారయ్యి ఉండొచ్చు,” అని రాఘవ్ తనలోతానే ఆలోచిస్తూ మెల్లగా అన్నాడు. “కానీ ఇవి యాదృచ్ఛికంగా ఇక్కడికి రాలేదు. ఒకటి నన్ను పాత రికార్డుల దగ్గరకు తీసుకెళ్లింది. ఇంకొకటి.. ఇంకా మనం చూడని దేనికో దారి చూపించబోతోంది.”
అతని మాటలు పూర్తయ్యాయో లేదో, ఒక్కసారిగా అడవి వైపు నుంచి బలమైన గాలి వీచింది. డాబాపై చెల్లాచెదురుగా ఉన్న ఎండిన ఆకులు గుండ్రంగా తిరుగుతూ ఉత్తర మూలలోకి వెళ్లి ఒకచోట పేరుకున్నాయి. ఆ ఆకులను గమనిస్తున్న రాఘవ్ కళ్లకు ఆశ్చర్యకరమైన దృశ్యం కనిపించింది. ఆకులు చేరిన చోట నేలపై చతురస్రాకారంలో సిమెంట్ రంగు మిగిలిన భాగంతో పోలిస్తే స్వల్పంగా భిన్నంగా ఉంది. టార్చిలైట్ వెలుతురును మరింత దగ్గరగా ప్రసరించగా, అది సహజంగా ఏర్పడిన పగులు కాదని, పాత నిర్మాణాన్ని తొలగించి తర్వాత మరోసారి సిమెంట్ పోసి మూసివేసిన ప్రదేశమని స్పష్టంగా అర్థమైంది. కొత్త సిమెంట్ పాత పొరతో పూర్తిగా కలవకపోవడంతో ఏర్పడిన సూక్ష్మమైన అంచులు ఇప్పటికీ కనిపిస్తున్నాయి.
“ఈ మూల మొదటి నుంచీ ఇలాగే ఉందా?” అని అతను వెనక్కి తిరిగి సుబ్బయ్యను అడిగాడు.
వృద్ధుడు చాలాసేపు ఆ ప్రదేశాన్నే చూస్తూ నిలబడ్డాడు. అతని ముఖంలో జ్ఞాపకాల నీడలు కదిలాయి.
“లేదు బాబూ,” అని చివరకు నెమ్మదిగా అన్నాడు. “నేను ఇక్కడ గార్డుగా చేరినప్పుడు ఈ మూలలో ఒక చిన్న నీటి తొట్టి ఉండేది. అధికారులు, సిబ్బంది పైకి వచ్చినప్పుడు అక్కడే నీళ్లు నిల్వచేసేవాళ్లు. కొంతకాలం తర్వాత మరమ్మతుల పేరుతో దాన్ని పూర్తిగా తొలగించి మొత్తం నేలను కొత్తగా సిమెంట్ చేశారు. ఎందుకు చేశారో, ఎవరి ఆదేశంతో చేశారో మాకు ఎవరూ చెప్పలేదు. అప్పట్లో అది సాధారణ మరమ్మత్తే అనుకున్నాం. కానీ ఇప్పుడు నువ్వు అడుగుతున్న ప్రశ్నలు వింటుంటే.. ఆ పని వెనుక ఇంకేదో కారణం ఉండి ఉంటుందేమో అనిపిస్తోంది.”
రాఘవ్ మళ్లీ ఆ చతురస్రాకార భాగంపై టార్చ్ వెలుతురును నిలిపాడు. అతని అనుభవం ఒక్కసారిగా మరో దిశలో ఆలోచించడం ప్రారంభించింది.
“మరమ్మతులా..?”
అతను కాసేపు ఆగి సుబ్బయ్య వైపు చూశాడు.
“..లేక ఆధారాలను శాశ్వతంగా దాచిపెట్టడానికి చేసిన ప్రయత్నమా?”
సుబ్బయ్య నోరు విప్పలేదు. కానీ అతని మౌనం, ఆ ప్రశ్నను ఖండించలేని మనిషి మౌనంలా అనిపించింది.
ఆ రాత్రి రాఘవ్కు నిద్రే పట్టలేదు. గదిలోని బల్లపై పాత కుటుంబ ఫోటో, గాలిపటం, రెండు బంతులు, రికార్డుల నోట్లు, డైరీ – ఇవన్నీ వరుసగా పేర్చి ఒక్కో ఆధారాన్ని మళ్లీ మళ్లీ పరిశీలించాడు. ఒక్కోటి ఒక్కో కథ చెబుతున్నట్లున్నా, వాటిని ఒకే దారంతో కట్టే చివరి ముడి మాత్రం ఇంకా దొరకలేదు. పాత ఫోటోలోని చిరునవ్వు, గాలిపటంపై రాసిన “అమ్మ వస్తానంది”, చించివేసిన ప్రభుత్వ రికార్డులు, మూసివేసిన డాబా భాగం – ఇవి యాదృచ్ఛికాలు కావని అతని అంతరాత్మ పదేపదే చెబుతోంది. అలసటతో కళ్లు మూసుకుపోయే వరకు ఆలోచిస్తూనే ఉన్న అతనికి రాత్రి మూడు గంటలు దాటిన తర్వాత ఎప్పుడో స్వల్పంగా కునుకు పట్టింది.
ఈసారి కల గత రాత్రుల కంటే పూర్తిగా భిన్నంగా ఉంది. తాను అదే డాబాపై నిలబడి ఉన్నాడు. కానీ అది ఇప్పుడు కనిపిస్తున్న శిథిలావస్థలో లేదు. కొత్తగా నిర్మించిన భవనం, తెల్లగా మెరిసే గోడలు, ఉత్తర మూలలో నీటితో నిండిన పెద్ద తొట్టి, చుట్టూ కొత్త సిమెంట్ వాసన.. ఆ వాతావరణం జీవంతో నిండిపోయి ఉంది. ఆ తొట్టి దగ్గర ఐదేళ్ల వయసున్న విహాన్ చేతిలో ఎర్రటి బంతిని ఎగరేస్తూ కేరింతలు కొడుతున్నాడు. కొద్దిదూరంలో నిలబడి ఉన్న యువతి ప్రేమగా అతని దగ్గరకు వచ్చి, “విహాన్.. నేను ఆఫీసుకు వెళ్లి వస్తాను. మంచిగా ఉండాలి. సాయంత్రానికల్లా వచ్చేస్తాను,” అని చెబితే, బాలుడు అమాయకంగా ఆమె చేతిని పట్టుకుని, “నిజంగానే వస్తావా అమ్మ?” అని అడిగాడు.
ఆమె చిరునవ్వుతో అతని నుదుటిపై ముద్దుపెట్టి, “వస్తాను బంగారం,” అని చెప్పి మెట్లవైపు నడిచింది.
ఆ దృశ్యం క్రమంగా మసకబారసాగింది.
ఆమె వెళ్లిన దారిలోనే మరో నీడ నెమ్మదిగా ప్రత్యక్షమైంది. ముఖం పూర్తిగా చీకటిలో దాగి ఉండటంతో ఎవరో గుర్తుపట్టడం అసాధ్యం. కానీ ఎంత చీకటి ఉన్నా, ఆ వ్యక్తి కుడి మణికట్టుపై పడగ విప్పిన నాగుపాము పచ్చబొట్టు మాత్రం అసాధారణంగా స్పష్టంగా కనిపించింది. అది ఒక్క క్షణమే కనిపించింది. కానీ ఆ ఒక్క క్షణమే రాఘవ్ మెదడులో శాశ్వతంగా ముద్రపడిపోయింది.
అంతలోనే దృశ్యమంతా చీకటిలో కరిగిపోయింది.
రాఘవ్ ఉలిక్కిపడి మేల్కొన్నాడు.
కిటికీ గుండా ఉదయపు వెలుగు గదిలోకి జారుతోంది. ఆశ్చర్యంగా ఈసారి అతని మనసులో భయం లేదు. అనుభవజ్ఞుడైన దర్యాప్తు అధికారికి కీలకమైన కొత్త ఆధారం దొరికినప్పుడు కలిగే ఉత్సాహం మాత్రమే ఉంది. కలలు నిజాన్ని నిరూపించవు. కానీ అవి దర్యాప్తును కొత్త దిశలో నడిపించే సూచనలుగా ఉండొచ్చు. ఆ ఆలోచనతోనే అతను డైరీని తెరిచి మొదటి పంక్తిలో ఇలా రాశాడు –
“కుడి మణికట్టుపై నాగుపాము పచ్చబొట్టు.. ఇప్పటివరకు దొరికిన అత్యంత స్పష్టమైన గుర్తింపు ఆధారం.”
ఆ తర్వాత కిటికీ బయటికి చూస్తూ చాలా నెమ్మదిగా పలికాడు –
“విహాన్.. నువ్వు భయపెట్టడం లేదు. నువ్వు నిజం వైపు నన్ను నడిపిస్తున్నావు.”.
(ఇంకా ఉంది)
