[శ్రీ సి.హెచ్.ప్రతాప్ గారు రచించిన ‘అదృశ్యపు పుటలు’ అనే ఉత్కంఠభరిత నవలని ధారావాహికగా అందించనున్నాము.]
[రాతి బావి ముందు చాలాసేపు కదలకుండా నిలబడతాడు రాఘవ్. నేను ఇక్కడ లేను అని రాసిన ఆ వాక్యం గురించి, దాన్ని ఎవరికి ఉద్దేశించి రాశాడా ఆలోచిస్తాడు. ప్రతి ప్రశ్న తనని మరో ఆధారం వైపు నడుపుతున్నట్టు గమనిస్తాడు. బావి చుట్టూ తిరిగి, ఒక చోట నేల క్రుంగినట్టుగా ఉండడం గుర్తించి, అది సహజంగా ఏర్పడిన గుంత కాదని తలుస్తాడు. ఇంతలో అక్కడికొచ్చిన ఓ వృద్ధుడు ఆ నేలని ఎందుకంత జాగ్రత్తగా చూస్తున్నావని రాఘవ్‌ని అడుగుతాడు. ఆ బంగ్లా గురించి వివరాలేమైనా తెలుసా అని అతన్ని అడిగితే, ఆ వృద్ధుడు చాలా వివరాలు చెప్తాడు. విహాన్ గురించి ప్రస్తావిస్తే, నువ్వు చాలా దూరం వచ్చావని, విహాన్ కథలో సగం మాత్రమే నిజమనీ, మిగతాది కల్పితమని అంటాడా వృద్ధుడు. అదృశ్యమైనది పిల్లవాడు కాదని అంటూ, నువ్వు బంగ్లాలో దొరికిన డ్రాయింగ్ బుక్‌లో ముందు అట్ట లోపల చూశావా అని అడిగి, దాన్ని చూడమని సూచిస్తాడు. ఆ వృద్ధుడు వెళ్ళిపోయాకా, డ్రాయింగ్ బుక్ అట్ట లోపల జాగ్రత్తగా వెతికితె, పాత ప్రభుత్వ క్వార్టర్స్ అసలు నిర్మాణ పటం దొరుకుతుంది. దాని మీద, ఒక వృత్తం వద్ద చిన్న పిల్లల చేతి రాతలో ‘అమ్మ నేను ఇక్కడ’ అని రాసి ఉండడం గుర్తిస్తాడు రాఘవ్. ఆ వృత్తాన్ని మరింత జాగ్రత్తగా పరిశీలించగా, అందులో ఒక బాణం గుర్తు, తలుపు వైపు కాకుండా గోడ వైపు చూపిస్తూ కనబడుతుంది. ఇరవై ఏళ్ళుగా మూసుకుపోయిన ఓ తలుపు తెరవమని విహాన్ తనని కోరుకుంటున్నట్టు భావిస్తాడు రాఘవ్. క్వార్టర్స్‌కు చేరుకున్నాకా సుబ్బయ్య ఎదురొచ్చి, మధ్యాహ్నం మేడ మిద బంతి దొర్లిన శబ్దం వినిపించిందని చెప్తాడు. రాఘవ్ తన బ్యాగ్ లోంచి నిర్మాణ పటాన్ని తీసి ఆయనకు చూపిస్తాడు. ఎర్రటి వృత్తాన్ని చూపిస్తూ, దాని గురించి ఏమైనా తెలుసా అని అడిగితే, తాను చూసిన ఒక సంఘటననని వివరిస్తాడు సుబ్బయ్య. వెంటనే పైకి వెళ్ళి, నిర్మాణ పటంలో చూపించిన గోడ దగ్గరకు వెళ్ళి నెమ్మదిగా చేత్తో తడతాడు రాఘవ్. మధ్యభాగంలో మాత్రం లోపల ఖాళీ ఉన్నట్టుగా మొద్దుబారిన ప్రతిధ్వని వినిపిస్తుంది. ఆ గోడని పగలగొడతాడు. దానిలోపల రెండు భారీ ఇనుప కీళ్లతో బిగించి అమర్చిన ఒక రహస్య ద్వారం, దానికి పిత్తల హ్యాండిల్‌ ఉంటుంది. రాఘవ్ ఆ హ్యాండిల్‍ని పట్టుకుని తలుపుని తెరుస్తాడు. – ఇక చదవండి.]
13
రాఘవ్ వేళ్లు హ్యాండిల్‌ను మెల్లగా నొక్కగానే, ఎన్నో సంవత్సరాలుగా కదలకుండా నిశ్శబ్దంలో బంధించబడిన చెక్క తనలోని భారాన్ని ఒక్కసారిగా విడిచిపెడుతున్నట్లుగా ఒక మృదువైన కీచుమనే శబ్దం వినిపించింది. బయట నుంచి గోడలా కనిపించేలా సిమెంట్‌తో కప్పిపుచ్చిన ఆ నిర్మాణం నెమ్మదిగా లోపలికి తెరుచుకుంటుండగా, లోపల బంధించబడిన చల్లటి గాలి ఒక్కసారిగా బయటకు దూసుకొచ్చి ఇద్దరి ముఖాలను తాకింది. అది చాలాకాలంగా మూసివేసిన గదుల్లో ఉండే తేమ వాసన కాదు. పాత కాగితాలు, సాగవాన్‌ చెక్క, తుప్పు, కాలగమనమంతా కలిసిపోయి మాత్రమే ఏర్పడే ఒక విచిత్రమైన వాసన. టార్చిలైట్‌ వెలుతురును జాగ్రత్తగా లోపలికి ప్రసరించిన రాఘవ్‌కు, తాను ఊహించినట్లుగా అది పెద్ద రహస్య గది కాదని, రెండు గోడల మధ్య ప్రత్యేకంగా నిర్మించిన సన్నని అర మాత్రమేనని అర్థమైంది. అలాంటి రహస్య అరలను అతను పాత జమీందార్ల బంగ్లాల్లో, బ్రిటీష్‌ కాలం నాటి భవనాల్లో చూసి ఉండేవాడు. కానీ ప్రభుత్వ నివాసంలో ఇలాంటి నిర్మాణం ఉండటం మాత్రం అతని అనుభవంలో ఇదే మొదటిసారి.
“ఇది సాధారణ నిల్వగది కాదు,” అని అతను గోడలను పరిశీలిస్తూ మెల్లగా అన్నాడు. “ఎవరైనా అత్యంత విలువైన వస్తువును లేదా బయటకు రాకూడని ఆధారాన్ని దాచిపెట్టడానికి ఉద్దేశపూర్వకంగా నిర్మించిన రహస్య అర ఇది.”
సుబ్బయ్య కూడా జాగ్రత్తగా లోపలికి తొంగిచూసి తల ఊపాడు.
“మా చిన్నప్పుడొకసారి రాజమండ్రి దగ్గర ఉన్న ఓ పాత బంగ్లాలో ఇలాంటిదే చూశాను బాబూ. అప్పట్లో జమీందార్లు నగలు, పత్రాలు దాచేవారట. కానీ ప్రభుత్వ క్వార్టర్స్‌లో ఇలాంటి రహస్య అర.. అది కూడా గోడలా మూసివేయడం.. దీని వెనుక చిన్న విషయం ఉండదు.”
ఆ సన్నని అరలో నేలంతా మందంగా దుమ్ము పేరుకుపోయి ఉంది. పైకప్పు మూలల్లో సాలీడు గూళ్లు వేలాడుతున్నాయి. దశాబ్దాలుగా అక్కడికి ఎవరూ రాలేదని ప్రతి అంగుళం చెబుతోంది. అయితే ఆ దుమ్ము మధ్యలో మాత్రం ఒక చెక్కపెట్టె అసాధారణంగా శుభ్రంగా కనిపించింది. మిగిలిన నేలపై పేరుకున్న దుమ్ముతో పోలిస్తే దాని మూతమీద దుమ్ము చాలా పలుచగా ఉంది. ఎవరో ఇటీవలే దానిని తాకినట్లా, లేక ఏళ్ల క్రితం తుడిచిన దుమ్ము ఇప్పటికీ అలాగే నిలిచి ఉన్నట్లా ఒక విచిత్రమైన భావన కలిగించింది.
రాఘవ్ అత్యంత జాగ్రత్తగా ఆ పెట్టెను బయటకు లాగాడు. అది బరువుగా లేదు. తాళం కూడా వేయలేదు. మూతపై అమర్చిన చిన్న పిత్తల పలకపై కాలంతో మసకబారిన అక్షరాలను టార్చిలైట్‌ వెలుతురులో దగ్గరగా పరిశీలించగా, ఒక్క మాట మాత్రం స్పష్టంగా చదవగలిగాడు.
“వ్యక్తిగతం.”
రాఘవ్ క్షణకాలం సుబ్బయ్య వైపు చూశాడు. ఇద్దరి కళ్లలోనూ ఒకే ప్రశ్న కనిపిస్తోంది.
ఈ పెట్టెలో ఏముంది?
అతను నెమ్మదిగా మూత పైకెత్తాడు.
ఇద్దరూ ఊహించిన దృశ్యం మాత్రం కనిపించలేదు.
బంగారం లేదు. డబ్బు లేదు. ఆభరణాలు లేవు. ఆయుధాలు లేవు. మొత్తం మూడు వస్తువులు మాత్రమే ఎంతో క్రమబద్ధంగా అమర్చబడి ఉన్నాయి. ఒక పాత నల్లటి తోలుతో బైండ్‌ చేసిన డైరీ. దాని పక్కనే ఒక ఆడియో క్యాసెట్‌.
వాటికింద గోధుమరంగు కాగితంతో మూసివేసి, ఎర్రటి మైనంతో సీల్‌ చేసిన ఒక కవరు.
రాఘవ్ ముందుగా డైరీని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. దాని మొదటి పేజీ తెరిచిన వెంటనే నల్లటి సిరాతో స్పష్టంగా రాసిన పేరు కనిపించింది.
“వి. హరినాథ్‌ – వ్యక్తిగత నమోదు.”
ఆ పేరు చూసిన క్షణంలోనే జిల్లా రికార్డు కార్యాలయంలో దొరికిన అసంపూర్ణ ఫైల్‌, కుటుంబ ఫోటో, విహాన్ చిరునవ్వు అన్నీ ఒక్కసారిగా అతని జ్ఞాపకాల్లో మెదిలాయి.
అతను మొదటి పేజీని నెమ్మదిగా తిప్పాడు. మొదటి వాక్యమే అతని శ్వాసను ఆపేసింది.
“ఈ డైరీ ఎప్పుడైనా ఎవరి చేతికైనా చేరితే, ఇందులోని ప్రతి మాటను ఒక ప్రభుత్వ అధికారిగా కాదు.. తన కొడుకును కాపాడలేకపోయిన ఒక తండ్రి చివరి సాక్ష్యంగా చదవాలని కోరుతున్నాను. నేను ఇక్కడ రాసింది నా ఊహ కాదు.. నేను నా కళ్లతో చూసింది.”
రాఘవ్ తెలియకుండానే లోతుగా శ్వాస తీసుకున్నాడు. ఒక్కో పేజీ తిప్పుకుంటూ చదవడం ప్రారంభించాడు.
మొదటి కొన్ని నమోదులు పూర్తిగా సాధారణ జీవితానివే. కొత్త నియామకం, నల్లమల అడవుల అందాలు, కొత్త ఇంట్లో మొదటి రోజు, భార్యకు నచ్చిన తోట, విహాన్ చేసిన అల్లరి, ఎర్రటి బంతి కొనిచ్చిన ఆనందం – ప్రతి వాక్యంలో ఒక సాధారణ కుటుంబం కొత్త జీవితాన్ని ప్రారంభిస్తున్న ఆనందం కనిపిస్తోంది.
కానీ..
రెండు నెలల తర్వాత తేదీ వేసిన నమోదు దగ్గర నుంచి డైరీ స్వరం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
అక్షరాల్లోనే భయం కనిపిస్తోంది.
“ఈ క్వార్టర్స్ నిర్మాణంలో ఏదో అసాధారణం ఉంది. పాత మిషన్‌ బంగ్లాను పూర్తిగా కూల్చకుండా, దాని అసలు పునాదుల మీదనే కొత్త భవనాన్ని నిర్మించారని ఈరోజు తెలిసింది. నేను తెప్పించిన పాత నిర్మాణ పటాలు, ప్రస్తుతం శాఖ వద్ద ఉన్న అధికారిక పటాలు ఒకేలా లేవు. ముఖ్యంగా డాబాపై ఉన్న చిన్న గది గురించి ప్రభుత్వ రికార్డుల్లో ఎలాంటి ప్రస్తావన లేదు. ఆ గది ఉద్దేశపూర్వకంగా దాచబడినట్టుంది.”
రాఘవ్ వెంటనే తన బ్యాగులో ఉన్న నిర్మాణ పటాన్ని గుర్తు చేసుకున్నాడు.
అంటే..
విహాన్ తనకు ఒక చిన్నారి మరణ రహస్యాన్ని మాత్రమే కాదు..
ఎవరో ప్రభుత్వ రికార్డులనే మార్చేసిన పెద్ద కుట్రను కూడా చూపిస్తున్నాడా?
అతని చేతులు వేగంగా తర్వాతి పేజీని తిప్పాయి.
అక్కడి వాక్యాలు చదివిన క్షణంలోనే అతని వెన్నులో చలి పరిగెత్తింది.
“నిన్న రాత్రి విహాన్ నాతో ఒక మాట చెప్పాడు. ‘నాన్నా.. గోడ అవతల ఎవరో ఏడుస్తున్నారు’ అన్నాడు. మొదట పిల్లాడి ఊహ అనుకున్నాను. కానీ ఈరోజు అర్థరాత్రి నేనూ అదే శబ్దం విన్నాను. గోడను తట్టినప్పుడు ప్రతిధ్వని మిగిలిన గోడల్లా లేదు.”
రాఘవ్, సుబ్బయ్య ఇద్దరూ ఒకేసారి ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
సుబ్బయ్య గొంతు వణికింది.
“ఇది.. ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం రాసిన డైరీ.”
“అవును,” అని రాఘవ్ మెల్లగా సమాధానమిచ్చాడు. “అంటే విహాన్ చూసింది మొదటి సంఘటన కాదు. అతని కుటుంబం ఇక్కడికి రాకముందే ఈ క్వార్టర్స్‌లో ఏదో జరిగింది. వాళ్లు ఒక పాత రహస్యాన్ని అనుకోకుండా తాకారు.”
అతను డైరీని చివరి వరకు వేగంగా తిరగేశాడు.
చివరి నమోదుకు ముందు ఉండాల్సిన దాదాపు ఇరవై పేజీలు పదునైన బ్లేడ్‌తో కత్తిరించినట్లుగా పూర్తిగా చింపివేయబడ్డాయి.
ఎవరో కావాలనే తొలగించారు.
చివరి పేజీ మాత్రం అలాగే మిగిలి ఉంది.
అందులో ఒకే ఒక్క వాక్యం.
“నేను పొరబడితే ఈ డైరీని వెంటనే కాల్చేయండి. నేను చెప్పింది నిజమైతే.. డాబా గోడను కాదు.. ఆ క్వార్టర్స్ పునాదులను తవ్వండి.”
ఆ వాక్యం చదివిన తర్వాత గదిలో కొన్ని క్షణాలపాటు సంపూర్ణ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
బయట గాలి ఒక్కసారిగా వేగం పెంచుకుంది.
డాబా మీద ఎక్కడో ఒకచోట..
రబ్బరు బంతి మెల్లగా దొర్లుకుంటూ వెళ్లిన శబ్దం వినిపించింది.
ఈసారి మాత్రం రాఘవ్ వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు. బయటకు కూడా వెళ్లలేదు. బంతి ఇక తనను పిలవడం లేదని అతనికి అర్థమైంది.
ఇప్పటివరకు అది తనను ఒక్కో ఆధారం దగ్గరకు తీసుకువచ్చింది. తన పని పూర్తయింది. ఇప్పుడు నిజం.. డాబాపై లేదు.
ఆ రహస్య గదిలో కూడా లేదు.
ఆ క్వార్టర్స్ కింద, ఇరవై సంవత్సరాలుగా మట్టిలో పూడ్చిపెట్టబడిన పునాదుల లోతుల్లో దాగి ఉంది.
14
ఆ రాత్రి హరినాథ్‌ డైరీని చేతిలో పట్టుకుని చాలా సేపు కదలకుండా కూర్చున్న రాఘవ్‌కు, ఇప్పటివరకు తాను వెంబడిస్తున్న దర్యాప్తు అసలు రూపమే మారిపోయిందన్న విషయం తొలిసారిగా స్పష్టంగా అర్థమైంది. ఇంతవరకు విహాన్ అదృశ్యం, అతని మరణం వెనుక దాగి ఉన్న ఒక కుటుంబ విషాదాన్ని ఛేదించాలనే ఉద్దేశంతో ఆధారాలను వెతుకుతున్నానని అనుకున్నాడు. కానీ డైరీ చివరి పేజీలో హరినాథ్‌ రాసిన ఆ ఒక్క వాక్యం – “డాబా గోడను కాదు.. పునాదులను తవ్వండి.” – అతని ఆలోచనల దిశనే పూర్తిగా మార్చేసింది. ఒక తండ్రి తన కొడుకు గురించి చివరి సాక్ష్యంగా రాసిన డైరీలో ఇంటి పునాదుల గురించి ఎందుకు ప్రస్తావిస్తాడు? ఒకవేళ అతని అనుమానం కేవలం విహాన్ మరణం గురించే అయితే గోడల గురించి ఎందుకు హెచ్చరిస్తాడు? ఆలోచనలు ఒక్కొక్కటిగా ముందుకొస్తుండగా, ప్రభుత్వ రికార్డుల నుంచి అదృశ్యమైన పేజీలు, మార్పులు చేసిన నిర్మాణ పటాలు, డాబాలో దాచిన రహస్య అర, చింతలపల్లి బంగ్లాలో దొరికిన డ్రాయింగ్ బుక్, రహస్యంగా తొలగించిన ఫైళ్లు – ఈ ఆధారాలన్నీ ఒకే చిన్నారి చుట్టూ తిరిగే కథ కాదని, ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం అత్యంత ప్రణాళికాబద్ధంగా పూడ్చిపెట్టబడిన పెద్ద నేరాన్ని కప్పిపుచ్చేందుకు నిర్మించిన అబద్ధాల వల అని అతనికి నెమ్మదిగా అర్థమవుతోంది.
సుబ్బయ్య కూడా డైరీని మరోసారి మొదటి నుంచి చివరివరకు అత్యంత శ్రద్ధగా చదివి, దానిని మెల్లగా మూసి కొంతసేపు మౌనంగా కూర్చున్నాడు. అతని అనుభవం చెబుతున్న ఏదో నిజం అతని ముఖంలో ప్రతిబింబిస్తోంది. చివరికి నెమ్మదిగా తలెత్తి, “బాబూ.. ఈ హరినాథ్‌ గారి రాత తీరు చూస్తుంటే ఆయన తొందరపడి నిర్ణయాలు తీసుకునే మనిషి కాదనిపిస్తోంది. ఆధారం లేకుండా ఒక్క మాట కూడా రాయరని స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. అలాంటి వ్యక్తి పునాదులను తవ్వమని చివరి మాటగా రాశారంటే, ఆయన కళ్లతో చూసిన విషయం ఏదో అక్కడే మిగిలిపోయి ఉండాలి. కానీ ఆ తర్వాత ఆయనకేం జరిగింది? బదిలీ అయ్యారా? ఉద్యోగం వదిలేశారా?.. లేక..” అని మాటను మధ్యలోనే ఆపేశాడు.
రాఘవ్ అతని కళ్లలోకి నేరుగా చూస్తూ, “లేక.. ఆయనను మాట్లాడనివ్వలేదా?” అని మెల్లగా పూర్తి చేశాడు.
ఆ ఒక్క మాట వినగానే సుబ్బయ్య పెదవులు కదిలినా శబ్దం రాలేదు. సమాధానం చెప్పాల్సిన అవసరమే లేదన్నట్లు అతను మౌనంగా తలదించుకున్నాడు. ఆ నిశ్శబ్దమే ఆ అనుమానానికి మొదటి ధృవీకరణగా రాఘవ్‌కు అనిపించింది.
మరుసటి ఉదయం కార్యాలయానికి చేరుకున్న వెంటనే రాఘవ్ తన దర్యాప్తును మరో మెట్టెక్కించాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. నేరుగా పునాదులు తవ్వాలని ఆదేశిస్తే అనవసరమైన ప్రశ్నలు ఎదురవుతాయని అతనికి తెలుసు. అందుకే పాత ప్రభుత్వ భవనాల నిర్మాణ భద్రతను పరిశీలించే సాధారణ పరిపాలనా ప్రక్రియనే ఆయుధంగా ఉపయోగించాలని భావించి, క్వార్టర్స్ భవనం వయస్సు, నిర్మాణ స్థిరత్వం, భూకంప నిరోధక సామర్థ్యాన్ని పరీక్షించేందుకు సాంకేతిక తనిఖీ నిర్వహించాలని పేర్కొంటూ ఇంజినీరింగ్‌ విభాగానికి అధికారిక ఉత్తర్వు జారీ చేశాడు. కాగితంపై అది సాధారణ ఇంజినీరింగ్‌ పరిశీలన మాత్రమే. కానీ రాఘవ్‌కు మాత్రం అది ఇరవై సంవత్సరాలుగా దాచిపెట్టబడిన నేరానికి అధికారికంగా తవ్వకం ప్రారంభించిన మొదటి అడుగు.
మధ్యాహ్నం సమయానికి డివిజనల్‌ ఇంజినీర్‌ సతీష్‌ తన సిబ్బందితో కలిసి అక్కడికి చేరుకున్నాడు. భవనం చుట్టూ దాదాపు గంటసేపు తిరుగుతూ గోడల మందం, పైకప్పు వంపులు, డ్రైనేజీ లైన్లు, పునాది కూర్చున్న తీరు, సిమెంట్‌ నాణ్యత – ప్రతి అంశాన్ని అత్యంత జాగ్రత్తగా పరిశీలించిన అతను చివరికి డాబాపైకి వెళ్లి కొలతలు తీస్తుండగా ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు. అతని కనుబొమ్మలు ముడుచుకోవడం గమనించిన రాఘవ్ వెంటనే దగ్గరకు వెళ్లాడు.
“ఏదైనా సమస్య కనిపించిందా?” అని ప్రశ్నించాడు.
సతీష్‌ చేతిలోని పాత బ్లూప్రింట్‌, ప్రస్తుత నిర్మాణాన్ని ఒకదాని తర్వాత ఒకటి పరిశీలిస్తూ, “సమస్య కాదు రాఘవ్ గారు.. కానీ చాలా విచిత్రమైన వ్యత్యాసం కనిపిస్తోంది. కార్యాలయంలో ఉన్న అసలు బ్లూప్రింట్‌ ప్రకారం ఈ భవనానికి నాలుగు ప్రధాన లోడ్‌ బేరింగ్‌ స్తంభాలు ఉండాలి. కానీ ప్రస్తుతం మూడు మాత్రమే కనిపిస్తున్నాయి. నాలుగో స్తంభం ఉండాల్సిన చోట తర్వాతి కాలంలో గోడ కట్టి మొత్తం నిర్మాణ రూపురేఖలనే మార్చేశారు. ఇది సాధారణ మరమ్మతు కాదు. ఇంజినీరింగ్‌ పరంగా చూస్తే అసలు డిజైన్‌ను ఉద్దేశపూర్వకంగా మార్చిన పని,” అన్నాడు.
రాఘవ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
“అంటే.. పైన కనిపిస్తున్న నిర్మాణం అసలు నమూనా కాదా?”
“ఖచ్చితంగా కాదు,” అని సతీష్‌ నిశ్చయంగా చెప్పాడు. “ఇలాంటి మార్పులు ఎవరైనా గదిని పెద్దదిగా చేసేందుకు చేయరు. ఏదో నిర్మాణాన్ని దాచడానికి లేదా మూసివేయడానికి మాత్రమే చేస్తారు.”
రాఘవ్ వెంటనే మరో ప్రశ్న సంధించాడు.
“పునాదులను కూడా మార్చి ఉండే అవకాశం ఉందా?”
సతీష్‌ మోకాళ్లపై కూర్చుని నేలను తట్టి, కొలతలు చూసి, “పునాదులను పూర్తిగా మార్చడం చాలా కష్టం. కానీ పైన కనిపించే నిర్మాణాన్ని దాచేందుకు కింద ఏదైనా గది, మార్గం లేదా ఖాళీని మూసివేసి ఉండే అవకాశం మాత్రం ఉంది. ఖచ్చితంగా తెలుసుకోవాలంటే గ్రౌండ్‌ పెనెట్రేటింగ్‌ రాడార్‌ సర్వే చేయాలి,” అని సమాధానమిచ్చాడు.
రాఘవ్‌కు అంతే సరిపోయింది.
హరినాథ్‌ డైరీలోని చివరి వాక్యానికి ఇదే మొదటి శాస్త్రీయ ధృవీకరణ.
సాయంత్రం కొండల వెనుక సూర్యుడు మాయమవుతుండగా రాఘవ్ ఒంటరిగా డాబాపైకి వెళ్లాడు. ఆశ్చర్యకరంగా ఆ రోజు గాలి అసాధారణంగా ప్రశాంతంగా ఉంది. గత కొన్ని రోజులుగా తనను వెంటాడిన బంతి శబ్దాలు, చిన్నారి నవ్వులు, గుసగుసలు ఏవీ వినిపించడం లేదు. ఆ నిశ్శబ్దంలోనే అతను డాబా మధ్యలో నిలబడి కళ్లుమూసుకుని, లోతుగా శ్వాస తీసుకుంటూ చాలా మెల్లగా పిలిచాడు.
“విహాన్..”
ఎలాంటి స్పందన రాలేదు.
కొద్దిసేపు వేచి మళ్లీ పిలిచాడు.
“నువ్వు నాకు ఒక్కో ఆధారం చూపిస్తూ ఇంతదూరం తీసుకొచ్చావు. ఇక చివరి దారి కూడా నువ్వే చూపించాలి.”
ఆ మాటలు గాలిలో కలిసిపోయిన కొన్ని క్షణాల తర్వాత, ఎక్కడినుంచో వీచిన సన్నని గాలి డాబా అంచున ఉంచిన రెండు ఎర్రటి బంతుల్లో ఒకదాన్ని మెల్లగా కదిలించింది. రాఘవ్ ఆశ్చర్యంగా చూస్తుండగానే ఆ బంతి తనంతట తానే దొర్లుకుంటూ వచ్చి, సుబ్బయ్య ఒకప్పుడు నీటి తొట్టి ఉండేదని చెప్పిన ప్రదేశం దగ్గర ఆగిపోయింది. అది యాదృచ్ఛికంగా ఆగలేదన్న భావన రాఘవ్‌లో బలపడింది.
అతను వెంటనే టార్చిలైట్‌ వెలుతురును ఆ ప్రదేశంపై ప్రసరించాడు. మొదట ఏమీ కనిపించలేదు. కానీ మోకాళ్లపై కూర్చుని దుమ్మును చేత్తో మెల్లగా తొలగించగానే సిమెంట్‌ మీద చాలా మసకగా కనిపిస్తున్న చతురస్రాకార గీత ఒక్కో అంగుళం స్పష్టమవుతూ వచ్చింది. అది సహజంగా ఏర్పడిన పగులు కాదని, చుట్టూ వేసిన సిమెంట్‌తో కలిసిపోయిన భారీ రాతి పలక అంచు అని వెంటనే గుర్తించాడు. వర్షాలు, దుమ్ము, కాలం దాదాపు దాన్ని చెరిపేసినా, బంతి వచ్చి ఆగిన ఖచ్చితమైన స్థానం ఇప్పుడు దాని ఉనికిని బయటపెట్టింది.
రాఘవ్ మరింత జాగ్రత్తగా దుమ్ము తొలగించగా, రాతి పలక ఒక మూలలో సిమెంట్‌ రంగుతో పూర్తిగా కప్పిపుచ్చిన చిన్న ఇనుప ఉంగరం బయటపడింది. ఇరవై సంవత్సరాలుగా ఎవరి కంటికీ పడకుండా దాచిన ఆ ఉంగరం ఇంకా బలంగానే ఉంది. అతను అరచేతితో దానిని తడుముతూ, లేపడానికి సిద్ధమవుతుండగానే వెనుక నుంచి ఆతురంగా వినిపించిన సుబ్బయ్య స్వరం అతన్ని ఉలిక్కిపడేలా చేసింది.
“బాబూ.. ఆగు!”
రాఘవ్ వెనక్కి తిరిగి చూసేసరికి సుబ్బయ్య ఊపిరి సలపకుండా మెట్లు ఎక్కి వస్తున్నాడు. అతని చేతిలో పాత వార్తాపత్రికలో జాగ్రత్తగా చుట్టిన ఒక పొడవాటి వస్తువు ఉంది.
“ఇప్పుడే మా ఇంటి అట్టికను శుభ్రం చేస్తుంటే ఇది దొరికింది. ఎందుకో తెలియదు.. కానీ ఇది నీ చేతికే చేరాలని ఇంతకాలం ఎదురు చూసినట్లుంది,” అంటూ ఆ పొట్లాన్ని అతని చేతిలో పెట్టాడు.
రాఘవ్ జాగ్రత్తగా వార్తాపత్రికను విప్పాడు.
లోపల తుప్పు పట్టి నల్లబడిపోయిన ఒక పొడవాటి ఇనుప తాళంచెవి కనిపించింది. దానికి ఇత్తడి తీగతో కట్టిన చిన్న కార్డ్‌ ఇంకా అలాగే వేలాడుతోంది. కాలం అక్షరాలను మసకబార్చినా, టార్చిలైట్‌ వెలుతురులో దగ్గరగా చూసిన రాఘవ్ గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.
ఆ కార్డుపై ఒక్క మాట మాత్రమే రాసి ఉంది.
“సర్వీస్‌ టన్నెల్‌”.
(ఇంకా ఉంది)
