[శ్రీ సి.హెచ్.ప్రతాప్ గారు రచించిన ‘అదృశ్యపు పుటలు’ అనే ఉత్కంఠభరిత నవలని ధారావాహికగా అందించనున్నాము.]
[రాఘవ్ ప్రభుత్వ క్వార్టర్స్‌లోని రహస్యాలను ఛేదించే ప్రయత్నాన్ని ముమ్మరం చేస్తాడు. వాచ్‌మన్ సుబ్బయ్య సహాయంతో ఇంట్లోని ఒక రహస్య గోడను బద్దలు కొట్టగా, హరినాథ్‌కు చెందిన ఒక చెక్క పెట్టె దొరుకుతుంది. అందులో ఒక డైరీ, సీల్ చేసిన కవరు, మరియు ఒక పాత టేప్ రికార్డర్ క్యాసెట్ లభిస్తాయి. ఆ డైరీలోని చివరి పేజీలలో హరినాథ్ రాసిన విషయాలు.. అక్కడ జరిగిన ఒక పెద్ద నిర్మాణ కుంభకోణం మరియు దానికి సంబంధించిన నేరాలను సూచిస్తూ, నిజాలు తెలుసుకోవాలంటే పునాదులను తవ్వాలని హెచ్చరిస్తాయి. తర్వాత రోజున, డివిజనల్‌ ఇంజినీర్‌ సతీష్‌తోనూ, అతని సిబ్బంది తోనూ తవ్వకాలు జరిపిస్తూ, నిర్మాణాన్ని పరిశీలించగా, అసలు డిజైన్‌ను ఉద్దేశపూర్వకంగా మార్చినట్టు తెలుస్తుంది. ఖచ్చితంగా తెలుసుకోవాలంటే గ్రౌండ్‌ పెనెట్రేటింగ్‌ రాడార్‌ సర్వే చేయాలని అంటాడు సతీష్. హరినాథ్ డైరీలోని చివరి వాక్యానికి ఇది శాస్త్రీయ ధృవీకరణగా రాఘవ్ భావిస్తాడు. చివరగా, సుబ్బయ్య ఇచ్చిన పాత ‘సర్వీస్ టన్నెల్’ తాళంచెవితో, ఆ ఇంటి కింద దశాబ్దాలుగా దాగి ఉన్న రహస్యాలను వెలికితీయడానికి రాఘవ్ సిద్ధమవుతాడు. – ఇక చదవండి.]
15
ఆ రాత్రి డాబాపై నిలబడి ఉన్న రాఘవ్ చేతిలోని తుప్పు పట్టిన తాళంచెవిని చాలాసేపు కదలకుండా పరిశీలిస్తూ ఉండిపోయాడు. కాలం దాని మీద తుప్పు పొరలను పేరుకోనిచ్చినా, ఒకప్పుడు అత్యంత నైపుణ్యంతో తయారు చేసిన బలమైన ఇనుప తాళంచెవేనని మొదటి చూపులోనే అర్థమవుతోంది. దానికి ఇత్తడి తీగతో కట్టిన చిన్న అల్యూమినియం పలకపై చెక్కిన ‘సర్వీస్ టన్నెల్’ అనే రెండు పదాలు మాత్రం అతని మనసులో ఇప్పటికే పేరుకుపోయిన అనుమానాలను మరింత బలపరిచాయి. సాధారణ ప్రభుత్వ క్వార్టర్స్‌లో మనుషులు సంచరించేంత పెద్ద సేవా సొరంగం ఉండాల్సిన అవసరం ఏమిటి? అంతేకాదు, జిల్లా రికార్డుల్లో దొరికిన అధికారిక నిర్మాణ పటంలో దాని గురించిన ఒక్క గీత కూడా లేకపోవడం, డాబాపై గోడలా దాచిన రహస్య అర, చింతలపల్లి బంగ్లాలో లభించిన ప్రత్యామ్నాయ బ్లూప్రింట్‌, ఇప్పుడు ఈ తాళంచెవి – ఈ ఆధారాలన్నీ వేర్వేరు సంఘటనలు కావని, ఎవరో చాలా ముందుగానే ప్రతీ ఆనవాళ్లను చెరిపేసే ఉద్దేశంతో అత్యంత ప్రణాళికాబద్ధంగా ఒక కుట్రను అమలు చేశారన్న భావన రాఘవ్‌లో క్రమంగా బలపడుతోంది.
“ఈ తాళంచెవి మీ చేతికి ఎలా వచ్చింది తాతయ్య? బాగా గుర్తు చేసుకోండి. ఇప్పుడు చిన్న విషయంలా అనిపించిన జ్ఞాపకం కూడా ఈ దర్యాప్తులో పెద్ద ఆధారంగా మారవచ్చు,” అని రాఘవ్ ప్రశాంతంగా అడిగాడు.
సుబ్బయ్య కొద్దిసేపు కళ్లుమూసుకుని గతాన్ని తడుముకున్నాడు. “మా గదిలో ఉన్న పాత ఇనుప ట్రంకును నేను దాదాపు ఇరవై ఏళ్లుగా తెరవలేదు బాబూ. ఈరోజు అట్టిక శుభ్రం చేస్తుండగా ట్రంకు అడుగున చినిగిపోయిన వార్తాపత్రికలో చుట్టి ఇది కనిపించింది. మొదట పనికిరాని తాళంచెవేననుకున్నాను. కానీ ఈ పలక మీద ‘సర్వీస్ టన్నెల్’ అని చెక్కి ఉండటం చూసిన వెంటనే నీకే చూపించాలనిపించింది. విచిత్రమేమిటంటే.. ఇది నా దగ్గరకు ఎలా వచ్చిందో, ఎప్పుడు పెట్టానో, ఎవరు ఇచ్చారో మాత్రం ఎంత ప్రయత్నించినా గుర్తుకు రావడం లేదు,” అని నెమ్మదిగా సమాధానం చెప్పాడు.
రాఘవ్ ఆ సమాధానాన్ని సాధారణ మతిమరుపుగా కొట్టిపారేయలేదు. గత కొద్దిరోజులుగా సుబ్బయ్యను గమనించిన అతనికి ఒక విషయం స్పష్టంగా తెలుసు – వృద్ధుడి జ్ఞాపకశక్తి ఇంకా చురుకుగానే ఉంది. అలాంటి వ్యక్తి ‘గుర్తులేదు’ అని చెప్పడం వెనుక సాధారణ మరుపు ఉండదు. కొన్నిసార్లు మనిషి మెదడు సంఘటనలను మరచిపోదు; వాటిని లోతుగా పాతిపెట్టి, తానే వాటి దగ్గరకు వెళ్లకుండా అడ్డుకుంటుంది. ముఖ్యంగా భయం, నేరం లేదా తీవ్రమైన విషాదంతో ముడిపడిన జ్ఞాపకాల విషయంలో అది ఒక రక్షణ వ్యవస్థలా పనిచేస్తుంది. సుబ్బయ్య విషయంలో కూడా అలాంటిదే జరిగి ఉండొచ్చన్న అనుమానం అతనిలో మరింత బలపడింది.
అతను వెంటనే చింతలపల్లి బంగ్లాలో దొరికిన నిర్మాణ పటాన్ని నేలపై పరిచి, డాబా మధ్యలో ఉన్న రాతి పలక, గోడలో దాచిన రహస్య అర, ఇప్పుడు చేతిలో ఉన్న తాళంచెవి – ఈ మూడు అంశాలను ఒకే అక్షంపై ఉంచి మళ్లీ కొలతలు వేయడం ప్రారంభించాడు. అడవుల్లో భూసర్వేలు, సరిహద్దు కొలతలు, అక్రమ ఆక్రమణల మ్యాపింగ్‌ వంటి పనుల్లో సంపాదించిన అనుభవం ఇప్పుడు అసలు దర్యాప్తుకు ఉపయోగపడుతోంది. పటంలో ఉన్న కొలతలను డాబాపై వాస్తవ దూరాలతో ఒక్కొక్కటిగా సరిపోల్చుతుండగా, మొదట చిన్న వ్యత్యాసంలా కనిపించిన విషయం క్రమంగా పెద్ద రహస్యంగా మారింది. భవనం తూర్పు గోడ నుంచి మెట్ల వరకూ ఉండాల్సిన దూరం అధికారిక పటంలో చూపిన దానికంటే దాదాపు ఆరు అడుగులు ఎక్కువగా ఉండటం నిర్మాణపరంగా అసాధ్యం. అంటే రెండు గోడల మధ్య దాదాపు ఆరు అడుగుల వెడల్పున్న ఒక ఖాళీ భాగాన్ని ఉద్దేశపూర్వకంగానే నిర్మాణంలో దాచిపెట్టారని, అధికారిక పటంలో ఆ భాగాన్ని పూర్తిగా తొలగించారని అతనికి స్పష్టమైంది.
“సుబ్బయ్య తాతయ్య.. మనం ఇంతకాలం పునాదుల గురించే ఆలోచిస్తున్నాం. కానీ అసలు రహస్యం నేల కింద కాకపోవచ్చు. ఈ రెండు గోడల మధ్య దాచిన ఖాళీ మార్గంలోనే ఉండే అవకాశం ఎక్కువగా కనిపిస్తోంది. ఈ తాళంచెవి కూడా అదే వైపు చూపిస్తోంది,” అని రాఘవ్ చెప్పగానే, సుబ్బయ్య ఆశ్చర్యంగా పటాన్ని మరోసారి పరిశీలించి, “అందుకేనేమో హరినాథ్ గారు ‘పునాదులను తవ్వండి’ అని రాశారు. ఇళ్లు కట్టేటప్పుడు నీటి పైపులు, విద్యుత్‌ లైన్ల కోసం చిన్న సర్వీస్ డక్టులు పెడతారని విన్నాను. కానీ మనుషులు నడిచేంత పెద్ద రహస్య సొరంగాన్ని నిర్మించి, దాన్ని మొత్తం భవనం డిజైన్‌లోనే దాచేస్తారని మాత్రం జీవితంలో ఎప్పుడూ ఊహించలేదు,” అని తనలోతానే గొణిగాడు.
ఆ ఇద్దరి సంభాషణను ఒక్కసారిగా ఒక మృదువైన శబ్దం అడ్డుకుంది. అది బంతి దొర్లిన శబ్దం కాదు. గోడ అవతల నుంచి ఎవరో చిన్న వేళ్లతో చెక్కమీద అత్యంత నెమ్మదిగా మూడు సార్లు తట్టినట్లుగా వినిపించింది. ఆ మూడు శబ్దాలు వినిపించిన వెంటనే ఇద్దరూ ఒకేసారి మాట ఆపి నిశ్శబ్దంగా నిలిచిపోయారు. మరికొన్ని క్షణాలు అదే శబ్దం మళ్లీ వస్తుందేమోనని ఎదురుచూశారు. కానీ ఆ తర్వాత ఆ ప్రదేశమంతా మళ్లీ భయంకరమైన నిశ్శబ్దంలో మునిగిపోయింది.
రాఘవ్ వెంటనే టార్చిలైట్‌ వెలుతురును రాతి పలకపై వివిధ కోణాల్లో ప్రసరించాడు. మొదటి చూపులో ఏమీ కనిపించకపోయినా, వెలుతురు కోణం మారగానే అతని దృష్టికి ఒక సూక్ష్మమైన విషయం పడింది. రాతిపలక అంచున పేరుకుపోయిన దుమ్ము కణాలు చాలా స్వల్పంగా కంపిస్తున్నాయి. పూర్తిగా మూసివేసిన నేలపై అలాంటి కదలిక అసాధ్యం. అంటే ఎక్కడో ఒకచోట కనిపించనంత సన్నని సందు ఉంది. దాని గుండా లోపల నుంచి గాలి బయటకు వస్తోంది. ఈ విషయం నిర్ధారించుకోవడానికి అతను మోకాళ్లపై కూర్చుని చెవిని రాతిపలకకు ఆనించగా, మొదట తన గుండె చప్పుడు తప్ప మరేమీ వినిపించలేదు. కానీ కొద్దిసేపు అలాగే నిశ్శబ్దంగా ఉండగానే చాలా లోతునుంచి వస్తున్న ఒక అస్పష్టమైన లయ అతని చెవులను తాకింది. అది ఏడుపు కాదు, నవ్వు కాదు; ఎవరో చాలా పాత గ్రామఫోన్‌ రికార్డును దూరంగా, నెమ్మదిగా తిప్పుతున్నట్లుగా వినిపిస్తున్న ఒక విచిత్రమైన కంపనం.
అతను వెంటనే లేచి, “ఇది సహజ శబ్దం కాదు. లోపల ఖాళీ స్థలం ఉంది. గాలి కూడా అక్కడి నుంచే వస్తోంది,” అని నిశ్చయంగా చెప్పి, రాతిపలక ఒక మూలలో ఉన్న ఇనుప ఉంగరాన్ని మొదట లాగేందుకు అమర్చిన హ్యాండిల్‌గా భావించినప్పటికీ, దాని చుట్టూ పేరుకున్న సిమెంట్‌, దుమ్మును జాగ్రత్తగా తొలగించగానే కింద చిన్న తాళంచెవి రంధ్రం బయటపడటంతో ఒక్క క్షణం మౌనంగా నిలిచిపోయాడు. ఇన్నేళ్లుగా అది సిమెంట్‌ రంగుతో పూర్తిగా కప్పిపుచ్చబడటంతో ఎవరికీ కనిపించలేదు.
“అంటే.. ఇరవై సంవత్సరాలుగా తాళం మన కళ్లముందే ఉంది. మనం మాత్రం గోడల్ని, తలుపుల్ని వెతుక్కుంటూ తిరిగాం,” అని సుబ్బయ్య ఆశ్చర్యంతో గొణిగాడు.
రాఘవ్ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా తాళంచెవిని జాగ్రత్తగా రంధ్రంలో పెట్టాడు. మొదటి ప్రయత్నంలో అది పూర్తిగా లోపలికి వెళ్లకపోయినా, తుప్పు పేరుకుపోయిన లోహాన్ని కొద్దిగా కదిలించి రెండోసారి నెమ్మదిగా తిప్పగానే తాళంచెవి పూర్తిగా లోపలికి జారిపోయింది. అతను అత్యంత జాగ్రత్తగా దానిని తిప్పడం ప్రారంభించగా, మొదట ఎలాంటి మార్పూ కనిపించలేదు. కానీ కొద్దిగా మరింత బలం పెట్టగానే, లోపల చాలా సంవత్సరాలుగా కదలని ఇనుప చక్రాలు ఒకదానికొకటి రాపిడిచేసుకుంటూ గురకపెట్టిన శబ్దం వినిపించింది. ఆ శబ్దం ముగియకముందే రాతిపలక కింద దాగి ఉన్న యంత్రాంగం మేల్కొన్నట్లుగా ఒక లోహ ప్రతిధ్వని వినిపించడంతో ఇద్దరూ తెలియకుండానే ఒక అడుగు వెనక్కి జరిగారు.
రాతిపలక వెంటనే పైకి లేవలేదు. అయితే దాని అంచున నెమ్మదిగా దాదాపు ఒక అంగుళం వెడల్పున్న సన్నని సందు ఏర్పడింది. ఆ సందు నుంచి దశాబ్దాలుగా బంధించబడిన గాలి ఒక్కసారిగా బయటకు ఉప్పొంగింది. ఆ గాలిలో తేమ వాసన ఉంది; పాత కాగితాల ప్రత్యేకమైన సువాసన ఉంది; కుళ్లిపోతున్న చెక్క వాసన ఉంది; అయితే వాటన్నింటినీ మించి రాఘవ్‌ను ఆశ్చర్యపరిచిన విషయం ఇంకొకటి. ఆ గాలిలో మల్లెపూల సున్నితమైన పరిమళం ఇప్పటికీ సజీవంగానే ఉంది. ఆ వాసన తగిలిన క్షణంలో అతను తెలియకుండానే కళ్లుమూసుకున్నాడు. ఎక్కడో, ఎప్పుడో ఇదే పరిమళాన్ని తాను అనుభవించిన జ్ఞాపకం అతని మనసులో మెరుపులా మెదిలింది. వెంటనే తన కలలో క్షణకాలం మాత్రమే కనిపించిన విహాన్‌ తల్లి – ఆఫీసుకు వెళ్లేముందు కొడుకు నుదుటిపై ముద్దుపెడుతుండగా, ఆమె జడలో గుచ్చిన తాజా మల్లెపూల దండ – అతని జ్ఞాపకాలలో స్పష్టంగా ప్రత్యక్షమైంది.
రాఘవ్ నెమ్మదిగా కళ్లుతెరిచాడు. ఇప్పుడు అతనికి తొలిసారిగా ఒక విషయం సంపూర్ణంగా అర్థమైంది. విహాన్‌ ఇంతకాలం తనను ఒక మృతదేహం దగ్గరకు తీసుకురావడానికి ప్రయత్నించడం లేదు; కాలం చెరిపేయలేకపోయిన ఒక జ్ఞాపకాన్ని, అధికారిక రికార్డులు దాచిపెట్టిన ఒక సత్యాన్ని, ఇరవై సంవత్సరాలుగా మూసివేసిన ఒక నేరాన్ని ప్రపంచం ముందుకు తీసుకురావడానికి తననే ఎన్నుకున్నాడు.
16
రాతిపలక కింద ఏర్పడిన సన్నని సందులోంచి బయటకు ఉప్పొంగిన చల్లటి గాలి కొద్దికొద్దిగా తగ్గిపోయినా, దానితో కలిసి వచ్చిన మల్లెపూల పరిమళం మాత్రం ఇంకా డాబా అంతా అలుముకుని నిలిచిపోయింది. అది ఎవరో ఇప్పుడే పూలదండను అక్కడ ఉంచినట్లు ఘాటుగా వ్యాపించిన వాసన కాదు; ఎన్నో సంవత్సరాలుగా ఒక జ్ఞాపకంలో బందీగా మిగిలిపోయి, ఈ క్షణంలోనే విముక్తి పొందినట్లుగా గాలిలో మెల్లగా కలిసిపోతున్న సువాసన. ఆ పరిమళం తగిలిన క్షణంలో రాఘవ్ తెలియకుండానే కళ్లు మూసుకున్నాడు. తన కలల్లో విహాన్‌ తల్లి ఒక్కసారి మాత్రమే కనిపించినా, ఆ ఒక్క దృశ్యం ఇప్పుడు ఆశ్చర్యకరమైన స్పష్టతతో అతని మనసులో మళ్లీ సజీవమైంది. తెల్లవారుజామున ఉద్యోగానికి బయలుదేరేముందు జడలో మల్లెపూల దండను సరిచేసుకుంటూ, విహాన్‌ నుదుటిపై ముద్దుపెట్టి, “సాయంత్రానికల్లా వచ్చేస్తాను బంగారం..” అని చిరునవ్వుతో చెప్పిన ఆమె స్వరం, ఆ తర్వాత అమాయకంగా తల ఊపిన చిన్నారి ముఖం – ఇవన్నీ మళ్లీ తన కళ్లముందే జరుగుతున్నట్లుగా అనిపించడంతో రాఘవ్ గుండెల్లో ఏదో చెప్పలేని భారమూ, అదే సమయంలో ఒక విచిత్రమైన బాధ్యతా భావమూ కలగలిపి ఉప్పొంగాయి.
“ఈ పలకను ఇప్పుడే పూర్తిగా పైకి లేపేద్దామా బాబూ?” అని సుబ్బయ్య మౌనాన్ని భంగం చేస్తూ నెమ్మదిగా అడిగాడు.
రాఘవ్ వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు. అతను మోకాళ్లపై కూర్చుని రాతిపలక అంచులను, దాని చుట్టూ ఏర్పడిన సందును, లోపల నుంచి వస్తున్న గాలి దిశను అత్యంత జాగ్రత్తగా పరిశీలించాడు. ఇరవై సంవత్సరాలుగా మూసివేయబడిన ఒక నిర్మాణం ఇంతవరకు చెక్కుచెదరకుండా నిలిచి ఉండటం అసాధారణం. అలాంటి ప్రదేశాన్ని భావోద్వేగంతో తొందరపడి తెరిస్తే లోపల ఉన్న ఆధారాల క్రమం శాశ్వతంగా దెబ్బతినే ప్రమాదం ఉంది. అడవుల్లో అక్రమ వేటగాళ్ల ఆనవాళ్లను పరిశీలించిన అనుభవం అతనికి ఒక విషయం నేర్పింది – నేరస్థుడు వదిలిన ప్రతి గుర్తు ఒక కథ చెబుతుంది; కానీ ఆ గుర్తును తాకిన క్షణం నుంచి ఆ కథలోని నిజం మారిపోవచ్చు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత అతను నెమ్మదిగా లేచి, “ఇప్పుడే కాదు తాతయ్య. రేపు ఉదయం అధికారికంగా తెరవాలి. ఇంజినీర్‌, ఫొటోగ్రాఫర్‌, వీడియో రికార్డింగ్‌, పంచనామా.. అన్నీ ఉండాలి. ఇరవై సంవత్సరాలుగా పూడ్చిపెట్టిన నిజాన్ని మనం భావోద్వేగంతో కాదు, ఆధారాలతో బయటకు తీసుకురావాలి. ఈ కేసు ఇక మనిద్దరి అనుమానాల పరిధిలో లేదు. చట్టం ముందు నిలబడగల సాక్ష్యాల దశలోకి వచ్చేసింది,” అని దృఢంగా చెప్పాడు.
సుబ్బయ్య తల ఊపినా, అతని కళ్లలో ఆత్రుత స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
“నువ్వు చెప్పింది నిజమే బాబూ. కానీ ఈ రాత్రి నాకు నిద్ర పట్టదేమో.”
రాఘవ్ స్వల్పంగా చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“నాకూ పట్టదు తాతయ్య. కానీ ఇంకొన్ని గంటలు ఆగగలిగితే.. ఇరవై సంవత్సరాలుగా ఆగిపోయిన నిజం ఇక శాశ్వతంగా వెలుగులోకి వస్తుంది.”
ఆ రాత్రి అతనికి నిద్ర రాకపోవడంతో హరినాథ్ డైరీని మరోసారి మొదటి పేజీ నుంచి అత్యంత శ్రద్ధగా చదవడం ప్రారంభించాడు. మొదటిసారి చదివినప్పుడు అతని దృష్టి విషయంపైనే నిలిచిపోవడంతో కనిపించని అనేక సూక్ష్మ వివరాలు ఇప్పుడు ఒక్కొక్కటిగా బయటపడుతున్నాయి. హరినాథ్ ప్రతి నమోదుకు తేదీ మాత్రమే కాదు, ఖచ్చితమైన సమయాన్ని కూడా నమోదు చేశాడని గమనించిన రాఘవ్, ఆ సమయాలన్నింటినీ తన డైరీలో ప్రత్యేకంగా రాసుకోవడం ప్రారంభించాడు. మొదటి రెండు నెలల్లో నమోదైన ప్రతి గమనిక ఉదయం లేదా సాయంత్రం రాసినదే. కానీ చివరి వారానికి వచ్చేసరికి దాదాపు ప్రతి నమోదు అర్థరాత్రి రెండు గంటల నుంచి తెల్లవారుజామున నాలుగు గంటల మధ్యే రాయబడింది.
“అంటే..” అని అతను తనలోతానే అనుకున్నాడు. “హరినాథ్ కూడా ఇదే సమయంలో ఏదో గమనించడం ప్రారంభించాడు. విహాన్‌కు కనిపించినవి తర్వాత ఆయనకూ కనిపించాయి.”
ఆ ఆలోచనతో డైరీని మరోసారి చేతిలో తిప్పుతుండగా, చివరి అట్ట మిగిలిన వాటికంటే కొద్దిగా మందంగా ఉన్నట్లు అనిపించింది. మొదట అది పాత కాగితం ఉబ్బిపోయిందేమో అనుకున్నా, వేళ్లతో నెమ్మదిగా తడుమి చూడగానే రెండు అట్టల మధ్య ఏదో పలుచని వస్తువు దాచినట్లు స్పష్టమైంది. వెంటనే జేబులో ఉన్న చిన్న కత్తిని తీసి అంచును అత్యంత జాగ్రత్తగా విడదీయగా, లోపల నుంచి మడతపెట్టిన ట్రేసింగ్‌ పేపర్‌ బయటకు జారింది.
అది సాధారణ కాగితం కాదు.
పెన్సిల్‌తో చేతితో గీసిన మరో నిర్మాణ పటం.
అయితే ఈసారి మొత్తం క్వార్టర్స్‌ పటం కాదు. డాబాపై దొరికిన రాతిపలక కింద ఉన్న రహస్య మార్గానికి సంబంధించిన ప్రత్యేక నమూనా. అందులో ఒక సన్నని దారి, దానికి ఇరువైపులా రెండు చిన్న గదులు, చివర వృత్తాకార నిర్మాణం స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆ వృత్తం పక్కనే హరినాథ్ చేతిరాతలో ఒక చిన్న గమనిక ఉంది.
“ఇక్కడికి వచ్చిన తర్వాత నాకు అర్థమైంది.. ఇది టన్నెల్ కాదు. పాత భవనం పునాదులు.”
ఆ ఒక్క వాక్యం చదివిన క్షణంలో రాఘవ్ నిటారుగా కూర్చున్నాడు.
అంటే..
ప్రస్తుత ప్రభుత్వ క్వార్టర్స్‌ను నిర్మించేటప్పుడు పాత భవనాన్ని పూర్తిగా కూల్చలేదు.
దాని అసలు పునాదుల మీదే కొత్త నిర్మాణాన్ని నిలబెట్టారు.
అందుకే అధికారిక పటాలు సరిపోలలేదు.
అందుకే డాబా కొలతల్లో వ్యత్యాసం వచ్చింది.
అందుకే హరినాథ్ చివరి మాటగా “పునాదులను తవ్వండి” అని రాశాడు.
అతను ట్రేసింగ్‌ పేపర్‌ను టేబుల్‌ ల్యాంప్‌ వెలుతురుకు ఎదురుగా పట్టగానే వెనుకవైపు మరో మసక అక్షరాల వరుస కనిపించింది. పెన్సిల్‌ దాదాపు చెరిగిపోయినా, అక్షరాలను జాగ్రత్తగా కలిపి చదివిన రాఘవ్ గుండెలో మరోసారి ప్రశ్నల తుఫాను మొదలైంది.
“నేను చూసింది బయటకు వస్తే.. చాలా మంది గౌరవం కోల్పోతారు.”
ఆ వాక్యం చాలా సేపు అతని మనసులో మారుమోగుతూనే ఉంది.
ఇది కేవలం ఒక కుటుంబ విషాదమా?
ఒక చిన్నారి అదృశ్యమైన కేసా?
లేక..
ప్రభుత్వ వ్యవస్థలోని ప్రభావశీలుల పేర్లు బయటపడేంత పెద్ద కుట్రా?
తెల్లవారుజామునే రాఘవ్ నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. ఇంజినీరింగ్‌ విభాగానికి, ఫొటోగ్రఫీ బృందానికి, స్థానిక రెవెన్యూ అధికారికి, అవసరమైన సిబ్బందికి అధికారిక సమాచారాన్ని పంపించాడు. ప్రభుత్వ ఆస్తిలో దాగి ఉన్న రహస్య నిర్మాణాన్ని తెరవడం అనేది ఇక వ్యక్తిగత దర్యాప్తు కాదు; చట్టపరమైన ప్రక్రియ. కాబట్టి ప్రతి చర్య పత్రబద్ధం కావాలి. ప్రతి అంగుళం చిత్రీకరించాలి. ప్రతి వస్తువు పంచనామాలో నమోదు కావాలి.
మధ్యాహ్నం పన్నెండు గంటలకల్లా చిన్న అధికారిక బృందం క్వార్టర్స్‌కు చేరుకుంది. డాబా చుట్టూ పసుపు రంగు భద్రతా టేపులు కట్టారు. ప్రతి కోణం నుంచి స్థిర చిత్రాలు, వీడియోలు తీశారు. రాతిపలక కొలతలు, దాని స్థానాన్ని, తాళం నిర్మాణాన్ని, సిమెంట్‌ పొర మందాన్ని ఒక్కొక్కటిగా నమోదు చేశారు. ప్రక్రియ అంతా పూర్తయిన తర్వాత అందరి సమక్షంలో రాఘవ్ మరోసారి తుప్పు పట్టిన తాళంచెవిని రంధ్రంలో పెట్టి నెమ్మదిగా తిప్పాడు.
ఈసారి లోపల దాగి ఉన్న యంత్రాంగం పూర్తిగా స్పందించింది.
భారీ ఇనుప చక్రాలు దశాబ్దాల నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ మెల్లగా తిరగడం ప్రారంభించాయి. వాటి రాపిడితో వచ్చిన లోహ ప్రతిధ్వని డాబా అంతా మారుమోగుతుండగానే, రాతిపలక నెమ్మదిగా ఒకవైపుకు జారుతూ తెరుచుకుంది. ఇరవై సంవత్సరాలకు పైగా వెలుతురు చూడని ఆ రహస్య నిర్మాణం లోపల నుంచి చల్లటి గాలి ఒక్కసారిగా పైకి ఎగసివచ్చింది.
రాఘవ్ టార్చిలైట్‌ వెలుతురును లోపలికి ప్రసరించగానే అక్కడ నిలబడ్డ ప్రతి ఒక్కరూ తెలియకుండానే నిశ్చలంగా నిలిచిపోయారు.
అది ఎవ్వరూ ఊహించినట్లుగా సొరంగం కాదు.
అక్కడ కిందకు దిగుతూ మలుపుతిరిగిన పురాతన రాతి మెట్లు ఉన్నాయి. మెట్లకు ఇరువైపులా బ్రిటీష్‌ కాలం నాటి నూనె దీపాల గూళ్లు ఇంకా గోడలకు అలాగే అమర్చబడి ఉన్నాయి. కాలం సున్నపు పూతను మసకబార్చినా చెరపలేకపోయింది. ఆ నిర్మాణం సాధారణ సేవా మార్గం కాదని, ఒకప్పుడు మనుషులు తరచూ ఉపయోగించిన భూగర్భ దారేనని మొదటి చూపులోనే అర్థమవుతోంది.
అయితే ఆ దృశ్యమంతా చూసి ఆశ్చర్యపోయిన రాఘవ్ చూపు చివరికి ఒకే చోట నిలిచిపోయింది.
మెట్ల మొదటి అంచుపై దుమ్ము మధ్య, ఎప్పటిలాగే నిశ్శబ్దంగా ఒక చిన్న ఎర్రటి రబ్బరు బంతి పడి ఉంది.
ఆ బంతి పక్కనే..
ఎవరో ఇప్పుడే గుచ్చినట్లుగా తాజాగా వికసించి ఇంకా వాడిపోని రెండు మల్లెపూలు నిశ్శబ్దంగా కనిపిస్తున్నాయి.
(ఇంకా ఉంది)
