అక్షరాన్ని ఆయుధంగా చేసుకున్న ఆచార్య

హైదరాబాద్ విమోచనోద్యమం నుంచి నిర్భయ పత్రికా జీవితానికి

ఎం.ఎస్. ఆచార్యగారి జీవితం ఒక వ్యక్తి జీవిత చరిత్ర మాత్రమే కాదు. అది హైదరాబాద్ సంస్థానంలో స్వేచ్ఛ కోసం పోరాడిన ఒక తరానికి చెందిన అనుభవాల చరిత్ర. పత్రిక చేతిలో పెట్టుకోవడమే నేరంగా పరిగణించబడిన కాలంలో, వార్తను తెలుసుకోవడం మాత్రమే కాదు, ఆ వార్తను ఉద్యమ నాయకులకు చేరవేయడం కూడా ప్రాణాలకు తెగించిన పని. అలాంటి కాలంలో ఆచార్యగారు అక్షరాన్ని ఒక బాధ్యతగా, సమాచారాన్ని ఒక ప్రజాసేవగా భావించి పనిచేశారు.

హైదరాబాద్ రాజ్యాన్ని నిజాం పాలన నుంచి విముక్తి చేయాలనే ఉద్యమం సాగుతున్న సమయంలో ఉద్యమానికి సంబంధించిన సమాచారాన్ని సేకరించడం, బార్డర్ క్యాంపుల నుంచి రహస్య సమాచారాన్ని ఉద్యమ నాయకులకు చేరవేయడం, అవసరమైన పత్రాలు, కరపత్రాలను సమయానికి పంపించడం వంటి కార్యక్రమాల్లో ఆయన పాల్గొన్నారు. కొన్ని సందర్భాల్లో ఆ సమాచారాన్ని జైళ్లకు కూడా చేర్చాల్సి వచ్చేది. ఈ కార్యకలాపాలు బయటకు చిన్నవిగా కనిపించినా, అప్పటి పరిస్థితుల్లో అవి ప్రాణాంతకమైన ప్రమాదాన్ని కలిగించేవి.

తెలుగు వార్తాపత్రికలను చేతిలో పెట్టుకోవడమే నేరంగా భావించబడిన వాతావరణంలో పత్రికా సామగ్రి సమకూర్చుకోవడం కూడా సాహసమే. మద్రాస్ నుంచి వచ్చే పత్రికల బండిళ్లలో సైక్లోస్టైల్ యంత్రాలను రహస్యంగా తీసుకురావడం వంటి చర్యలు ఉద్యమ సమాచారాన్ని విస్తరించడానికి ఉపయోగపడేవి. వార్తలు, రహస్య పత్రాలు, కరపత్రాలు వేగంగా ముద్రించి అవసరమైన వ్యక్తులకు చేరవేయడానికి ఆ పరికరాలు ఉపయోగపడేవి.

ఈ సమాచార వ్యవస్థలో ఆచార్యగారితో పాటు పలువురు సహచరులు తమ వంతు పాత్ర పోషించారు. తాళ్లూరి రామయ్య స్వామి, ‘సారధి’ పత్రికతో అనుబంధం కలిగిన వ్యక్తిగా, డాక్టర్ ఎం. చెన్నారెడ్డి సంపాదకత్వంలోని ‘హైదరాబాద్’ వార్తాపత్రికకు సమాచారాన్ని రిపోర్ట్ చేస్తూ, బార్డర్ క్యాంపుల నుంచి రహస్య అంశాలు, కరపత్రాలను ఉద్యమ నాయకులకు చేరవేసినట్లు అందుబాటులో ఉన్న వివరాలు చెబుతున్నాయి. ఈ విధంగా పత్రికా సమాచారం, ఉద్యమ సమాచారం, ప్రజా చైతన్యం పరస్పరం అనుసంధానమయ్యాయి.

రజాకార్ల బెదిరింపుల మధ్య

ఈ కార్యకలాపాల వెనుక ఒక తీవ్రమైన వ్యక్తిగత ప్రమాదం కూడా ఉంది. రజాకార్ల దుర్మార్గపు చర్యలను ఎదుర్కొంటూ, వారి చేతికి చిక్కకుండా రక్షణ చర్యలు చేపట్టాల్సిన పరిస్థితి. ఆచార్యగారి ఇంటిపై అనేకసార్లు రజాకార్లు దాడులు చేసినట్లు కుటుంబ జ్ఞాపకాలు పేర్కొంటున్నాయి.

ఒక సందర్భంలో ఆయనను లాఠీలు, ఈటెలతో కొడుతున్నప్పటికీ ఎటువంటి సమాచారం వెల్లడించకుండా మౌనం పాటించారని చెబుతారు. చుట్టుపక్కల ఉన్న కొందరు వర్తకులు గట్టిగా స్పందించి ఆయనను రక్షించడంతో ఆ ప్రమాదం నుంచి బయటపడ్డారు.

మరోసారి ఇంతెజార్‌గంజ్, వరంగల్ సమీపంలో నిజాం మిలిటరీ అధికారి ఒక మోటార్‌బైక్‌తో ఆచార్యగారిని ఢీకొట్టి కింద పడేసి, పొడిచేందుకు ప్రయత్నించినప్పుడు ఇరుకుళ్ల శ్రీశైలంగారు ఆయనను రక్షించినట్లు వివరాలు ఉన్నాయి.

‘షెహర్ బాదర్’ ఆదేశం మరొక తీవ్రమైన బెదిరింపు. పట్టణానికి రావద్దని, కనిపిస్తే చంపుతామని హెచ్చరించే స్థితి. పరిస్థితి ప్రాణాలకు ముప్పుగా మారినప్పుడు వరంగల్ నుంచి కుటుంబాలు రక్షణ కోసం వలస వెళ్లాల్సి వచ్చింది. స్వస్థలాన్ని విడిచి వెళ్లడం వారికి ఒక బాధాకరమైన అవసరం అయినప్పటికీ, ఉద్యమ సంబంధమైన పనులు మాత్రం ఆగలేదు.

ఉద్యమంలో యువత పాత్ర

హైదరాబాద్ విమోచనోద్యమంలో యువతను చైతన్యపరచడంలో కూడా ఆచార్యగారు భాగస్వాములయ్యారు. కొత్తకొండ జాతరలో పెండ్యాల రామానుజారావు నాయకత్వంలో నిర్వహించిన యూత్ క్యాంపుల్లో వాలంటీర్‌గా పనిచేస్తూ సమాచారాన్ని పంచడం, యువ నాయకులకు చేరవేయడం వంటి పనులు చేసినట్లు వివరాలు ఉన్నాయి.

అదేవిధంగా ప్రతాప రుద్రదళ్ ద్వారా 1946, 1947, 1948 సంవత్సరాల్లో కుస్తీ పోటీలు నిర్వహించడం కూడా ఆ కాలంలో ప్రమాదాన్ని లెక్కచేయని చర్యగా నిలిచింది. బయటకు ఒక క్రీడా కార్యక్రమంలా కనిపించినా, ఆ సమయంలో యువతను సంఘటితం చేయడం, వారికి పరస్పర సంబంధాలు ఏర్పరచడం, ధైర్యాన్ని పెంపొందించడం వంటి అంశాలకు అవి వేదికలుగా మారినట్లు ఈ జ్ఞాపకాలు సూచిస్తున్నాయి.

హైదరాబాద్ సుందర్ భవన్‌లో కూసం వైకుంఠం, ఎ. రామారావు, వీరభద్రరావు తదితరులు శిక్షణ శిబిరాలు నిర్వహించినట్లు కూడా వివరాలు ఉన్నాయి. వారిలో డాక్టర్ అమరం రామారావు మిలిటరీ శిబిరంలో శిక్షణ పొందినట్లు, నాగ్‌పూర్‌లో డాక్టర్ ముంజీ నాయకత్వంలో కూడా శిబిరం నిర్వహించినట్లు పేర్కొనబడింది.

ప్రజల రక్షణలో అర్ధరాత్రి గస్తీ

ఉద్యమకాలంలో ఆచార్యగారి సేవ కేవలం సమాచారాన్ని చేరవేయడంతో ముగియలేదు. ప్రజల భద్రత కోసం కూడా ఆయన సహచరులతో కలిసి పనిచేశారు.

మల్లేశ్ మల్లేశం, అడువాల వెంకటనర్సయ్య తదితరులతో కలిసి అర్ధరాత్రి పాపయ్యపేట, వరంగల్‌లోని వివిధ కాలనీల్లో గస్తీ తిరిగేవారు. చేతుల్లో లాఠీలతో, ఇతర రక్షణ సాధనాలతో ఖాళీగా ఉన్న ఇళ్లను కూడా కాపాడుతూ, అక్కడి పౌరులకు ధైర్యం చెప్పేవారు.

అధికారిక హోదా లేకపోయినా, ప్రమాదకర పరిస్థితుల్లో ప్రజల మధ్య నిలబడి వారికి భరోసా ఇవ్వడం ఆ కాలపు ప్రజా సేవలో ఒక ముఖ్యమైన భాగం. భయంతో ఇళ్లలో దాక్కున్న ప్రజలకు “మేమున్నాం” అనే ధైర్యాన్ని కల్పించడం కూడా ఉద్యమ సేవే.

స్వాతంత్ర్య భావనతో సాగిన ప్రజా జీవితం

జాతీయ నాయకుల కార్యక్రమాల్లో పాల్గొనడం, మహాత్మా గాంధీ తదితర నాయకుల కార్యక్రమాలకు హాజరవడం, ఖాదీని ఉద్యమానికి గుర్తుగా భావించి ధరించడం, బహిరంగ సభల్లో వాలంటీర్‌గా పనిచేయడం వంటి కార్యక్రమాల్లో కూడా ఆచార్యగారు పాల్గొన్నట్లు ఈ వివరాలు తెలియజేస్తున్నాయి.

అంటే ఆయనకు స్వేచ్ఛ అనేది కేవలం ఒక రాజకీయ నినాదం కాదు. దైనందిన జీవితంలో ఆచరించాల్సిన విలువ. పత్రిక చేతిలో ఉండటం నుంచి ఖాదీ ధరించడం వరకు, రహస్య సమాచారాన్ని చేరవేయడం నుంచి ప్రజలకు ధైర్యం చెప్పడం వరకు—ఆయన కార్యకలాపాల్లో స్వేచ్ఛా భావన ఒక నిరంతర సూత్రంలా కనిపిస్తుంది.

మామునూరు నుంచి వచ్చిన సమాచారం

మామునూరు విమానాశ్రయం ద్వారా వచ్చిన పరికరాలు, బైనాక్యులర్ వంటి సాధనాలను పరిశీలిస్తూ, వాటిని వందేమాతరం సోదరులకు ఆచార్యగారు, ఆయన మిత్రులు చేరవేసినట్లు కూడా ఈ జ్ఞాపకాలలో పేర్కొనబడింది. ఆ కాలంలో సాధారణంగా కనిపించే పరికరాలు కూడా ఉద్యమ కార్యకలాపాల్లో కీలకంగా మారేవి. సమాచారాన్ని సేకరించడం, దాన్ని రహస్యంగా తరలించడం, అవసరమైన వారికి అందించడం—ఇవి అన్నీ నిరంతర జాగ్రత్తను కోరుకునేవి.

సెప్టెంబర్ 1948 — విముక్తి వైపు

చివరకు హైదరాబాద్ సంస్థానంపై భారత ప్రభుత్వం చేపట్టిన సైనిక చర్య ఆపరేషన్ పోలో అనంతరం పరిస్థితులు మారాయి. సెప్టెంబర్ 1948లో నిజాం పాలన ముగిసి హైదరాబాద్ రాష్ట్రం భారత యూనియన్‌లో విలీనమైంది.

సెప్టెంబర్ 22న విముక్తమైన వరంగల్ నగరానికి ఆచార్యగారు తిరిగి వచ్చినట్లు కుటుంబ జ్ఞాపకాలు చెబుతున్నాయి.

అది కేవలం ఒక వ్యక్తి తన ఇంటికి తిరిగి వచ్చిన రోజు కాదు. భయంతో, బెదిరింపులతో, రజాకార్ల దాడులతో స్వస్థలాన్ని విడిచి వెళ్లిన ఒక కుటుంబం స్వేచ్ఛా వాతావరణంలో తిరిగి వచ్చిన రోజు. అంతకంటే ముఖ్యంగా, అక్షరాన్ని ఆయుధంగా చేసుకుని పనిచేసిన ఒక యువకుడు తన స్వస్థలానికి తిరిగి వచ్చిన రోజు.

విమోచనోద్యమం నుంచి ‘జనధర్మ’ వరకు

హైదరాబాద్ విమోచనోద్యమ అనుభవాలు ఆచార్యగారి తరువాతి పత్రికా జీవితాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ముఖ్యమైన నేపథ్యం.

తరువాత ఆయన **‘జనధర్మ’**ను స్థాపించి, ప్రజా సమస్యలకు వేదికగా తీర్చిదిద్దారు. తరువాత ‘వరంగల్ వాణి’ ద్వారా తన పత్రికా స్వరాన్ని మరింత విస్తరించారు. నిజాన్ని చెప్పడం, ప్రజా సమస్యలను వెలుగులోకి తీసుకురావడం, అధికారాన్ని ప్రశ్నించడం, సామాజిక చైతన్యాన్ని పెంచడం—ఇవి ఆయన పత్రికా జీవితంలో ప్రధాన లక్షణాలుగా నిలిచాయి.

అందువల్ల ఆచార్యగారి పత్రికా జీవితం, ఆయన ఉద్యమ జీవితానికి భిన్నమైన అధ్యాయం కాదు. విమోచనోద్యమంలో రహస్య సమాచారాన్ని చేరవేసిన కలమే, తరువాత ప్రజా సమస్యలను బహిరంగంగా రాసిన కలంగా మారింది.

అప్పుడు తెలుగు పత్రిక చేతిలో పెట్టుకోవడమే ప్రమాదం. తరువాత అదే పత్రిక ప్రజల చేతుల్లో ఉండేలా చేయడం ఆయన జీవిత సాధన.

అప్పుడు రహస్యంగా కరపత్రాలను చేరవేయాల్సి వచ్చింది. తరువాత ‘జనధర్మ’, ‘వరంగల్ వాణి’ ద్వారా ప్రజా సమస్యలను బహిరంగంగా చర్చించే వేదికను నిర్మించారు.

అప్పుడు రజాకార్ల బెదిరింపుల మధ్య ప్రజలకు ధైర్యం చెప్పారు. తరువాత పత్రిక ద్వారా సమాజానికి ధైర్యం చెప్పే బాధ్యతను స్వీకరించారు.

అందుకే ఎం.ఎస్. ఆచార్యగారి జీవితాన్ని కేవలం “విమోచనోద్యమంలో పాల్గొన్న వ్యక్తి”గా లేదా “ప్రముఖ పాత్రికేయుడు”గా మాత్రమే చూడటం సరిపోదు. స్వేచ్ఛ కోసం చేసిన పోరాటాన్ని పత్రికా ధర్మంగా జీవితాంతం కొనసాగించిన వ్యక్తిగా చూడాలి.

ఈ రోజు ఆయన విగ్రహాన్ని ఆవిష్కరించడం ద్వారా మనం ఒక వ్యక్తి రూపాన్ని శిలలో నిలబెట్టడం మాత్రమే కాదు. ఒక విలువను స్మరించుకుంటున్నాం—స్వేచ్ఛ విలువను.

అక్షరానికి భయపడిన పాలనలో అక్షరాన్ని ప్రజల చేతుల్లోకి తీసుకెళ్లిన వ్యక్తి ఆయన.

ప్రమాదం ఉన్నా సమాచారాన్ని చేరవేసిన వ్యక్తి ఆయన.

ప్రజలు భయపడినప్పుడు రాత్రివేళ వీధుల్లో గస్తీ తిరిగిన వ్యక్తి ఆయన.

స్వస్థలాన్ని విడిచి వెళ్లాల్సి వచ్చినా, స్వేచ్ఛ వచ్చిన వెంటనే తిరిగి వచ్చిన వ్యక్తి ఆయన.

చివరికి తన జీవితాన్నే పత్రికా ధర్మానికి అంకితం చేసిన వ్యక్తి ఆయన.

ఎం.ఎస్. ఆచార్యగారి విగ్రహం అందుకే ఒక జ్ఞాపక చిహ్నం మాత్రమే కాదు—
స్వేచ్ఛను సాధించిన తరానికి,
స్వేచ్ఛను కాపాడాల్సిన తరాలకు
మధ్య నిలిచే ఒక జీవంతమైన స్మారకం.

ఆయనకు నిజమైన నివాళి విగ్రహానికి పూలమాల వేయడంలో మాత్రమే లేదు. ఆయన విశ్వసించిన స్వేచ్ఛ, ప్రజాసేవ, నిర్భయ పత్రికా ధర్మం, ప్రజల పట్ల బాధ్యత వంటి విలువలను మన జీవితాల్లో కొనసాగించడంలో ఉంది.

కోవెల సుప్రసన్న, జనధర్మ ఆచార్యలో స్నేహం

103వ జయంతి సందర్భంగా ఎం.ఎస్. ఆచార్య పురస్కారం కోవెల సుప్రసన్నాచార్యులకు

వరంగల్‌ నుంచి వెలువడిన ‘జనధర్మ’కు, సాహిత్య ప్రపంచానికి మధ్య ఒక సజీవ వారధిగా నిలిచిన మహనీయుడు కోవెల సుప్రసన్నాచార్యులు. 91 సంవత్సరాల వయసులోనూ సాహిత్య సాంస్కృతిక రంగాల పట్ల అదే ఆసక్తితో కొనసాగుతున్న సుప్రసన్నాచార్యులకు, జనధర్మ సంపాదకులు ఎం.ఎస్. ఆచార్యుల 103వ జయంతి సందర్భంగా ఎం.ఎస్. ఆచార్య పురస్కారాన్ని అందించడం ఒక సముచితమైన గౌరవం.

1924 అక్టోబరు 3న జన్మించిన ఎం.ఎస్. ఆచార్యులు వరంగల్‌ ప్రాంత పత్రికా చరిత్రలో ప్రత్యేక స్థానాన్ని సంపాదించుకున్నారు. ‘జనధర్మ’ వారపత్రికను, తరువాత ‘వరంగల్‌ వాణి’ దినపత్రికను నిర్వహిస్తూ ప్రజా సమస్యలను నిర్భయంగా వెలుగులోకి తీసుకురావడమే కాకుండా, సాహిత్యానికి కూడా పత్రికా రంగంలో విశిష్టమైన స్థానం కల్పించారు. వార్తలకు మాత్రమే పరిమితం కాకుండా సాహిత్య, సాంస్కృతిక చైతన్యాన్ని పెంపొందించడం ఆయన సంపాదకత్వంలోని ప్రత్యేక లక్షణం.

ఆచార్యుల సాహిత్యాభిమానానికి ఒక ముఖ్యమైన నిదర్శనం ‘లిటరల్’ ద్వైమాసిక పత్రిక. జనధర్మ ప్రచురణలో వెలువడిన ఈ సాహిత్య పత్రికకు కోవెల సుప్రసన్నాచార్యులు గౌరవ సంపాదకులుగా వ్యవహరించడం ఆచార్యుల సాహిత్య దృష్టికి, సుప్రసన్నాచార్యుల సాహిత్య ప్రతిభకు మధ్య ఉన్న అనుబంధానికి ఒక చారిత్రక సాక్ష్యం.

‘లిటరల్’ కేవలం ఒక పత్రిక కాదు. వరంగల్‌ వంటి ప్రాంతం నుంచి వెలువడుతున్న ఒక పత్రిక కూడా సాహిత్య చర్చలకు, నూతన ఆలోచనలకు, విమర్శకు వేదికగా నిలవగలదని నిరూపించిన ప్రయత్నం. సాహిత్యాన్ని ప్రజాజీవితంతో అనుసంధానించాలన్న ఆచార్యుల తపనకు అది ప్రతిబింబం. అలాంటి పత్రికకు సుప్రసన్నాచార్యుల వంటి సాహితీవేత్త గౌరవ సంపాదకులుగా ఉండటం ‘జనధర్మ’ సాహిత్య వారసత్వంలో విశేష ఘట్టం.

ఎం.ఎస్. ఆచార్యులు పత్రికను కేవలం వార్తలను ప్రచురించే సాధనంగా చూడలేదు. సమాజంలో ఆలోచనలను రేకెత్తించే, ప్రశ్నించే, చైతన్యాన్ని పెంచే వేదికగా చూశారు. అందుకే ఆయన సంపాదకత్వంలో సామాజిక, రాజకీయ, సాహిత్య, సాంస్కృతిక అంశాలకు సముచిత స్థానం లభించింది. ఆయనకు సాహిత్యం అంటే ప్రజల ఆలోచనా ప్రపంచాన్ని విస్తరించే శక్తి.

కోవెల సుప్రసన్నాచార్యులతో ఆయనకున్న అనుబంధం ఈ దృక్పథానికి మంచి ఉదాహరణ. సుప్రసన్నాచార్యుల సాహిత్య ప్రతిభను గౌరవించడం మాత్రమే కాదు, దానికి ఒక పత్రికా వేదికను కల్పించడం ద్వారా ఎం.ఎస్. ఆచార్యులు తన సంపాదకీయ విశాలతను చాటుకున్నారు.

అందువల్ల ఎం.ఎస్. ఆచార్య పురస్కారాన్ని సుప్రసన్నాచార్యులకు అందించడం ఒక వ్యక్తికి ఇచ్చిన సన్మానం మాత్రమే కాదు. ఒక సాహిత్య అనుబంధానికి, ఒక పత్రికా సంప్రదాయానికి, ఒక తరం మేధో సంస్కృతికి ఇచ్చిన గౌరవం.

ఈ సందర్భంగా సుప్రసన్నాచార్యులను వారి నివాసం నారపల్లిలో సన్మానించడం కూడా ప్రత్యేకతను సంతరించుకుంది. వరంగల్ హైవేపై నారపల్లిలోని ఆయన నివాసానికి వెళ్లి మాజీ ఆదాయపు పన్ను అధికారి, IRS అధికారి శ్రీ జి.ఎన్. జ్ఞానప్రకాశ్, మాజీ సీనియర్ బ్యాంకర్ శ్రీ జె.బి. మునిరత్నం కలిసి సుప్రసన్నాచార్యులను ఘనంగా సత్కరించి, ఎం.ఎస్. ఆచార్య పురస్కారాన్ని అందజేశారు.

ఈ సన్మానంలో ఒక అందమైన ప్రతీక ఉంది. ఒకవైపు ప్రజా పత్రికా రంగంలో తన జీవితాన్ని అంకితం చేసిన ఎం.ఎస్. ఆచార్యుల జ్ఞాపకం; మరోవైపు ఆయనతో కలిసి సాహిత్య రంగంలో పనిచేసిన 91 ఏళ్ల కోవెల సుప్రసన్నాచార్యులు. మధ్యలో కాలం మారినా మారని సాహిత్య విలువలు, పత్రికా ధర్మం, మేధో సంబంధాలు.

ఎం.ఎస్. ఆచార్యుల జయంతి సందర్భంగా ఆయనను స్మరించుకోవడం అంటే కేవలం గతాన్ని గుర్తు చేసుకోవడం కాదు. ఆయన నిర్మించిన పత్రికా, సాహిత్య సంస్కృతిని తరువాతి తరాలకు అందించాల్సిన బాధ్యతను గుర్తుచేసుకోవడం కూడా.

ప్రత్యేకించి ‘జనధర్మ’ వంటి పత్రికలు ప్రాంతీయ పత్రికలు మాత్రమే కావు. అవి ఒక కాలానికి సంబంధించిన సామాజిక చరిత్రకు ఆధారాలు. వాటి సంపాదకీయాలు, సాహిత్య రచనలు, చర్చలు, రచయితలతో ఏర్పడిన అనుబంధాలు ఆ కాలపు మేధో వాతావరణాన్ని ప్రతిబింబిస్తాయి. ‘లిటరల్’ వంటి ప్రయత్నాలు ఆ వారసత్వంలో ముఖ్యమైన భాగం.

కోవెల సుప్రసన్నాచార్యులకు ఎం.ఎస్. ఆచార్య పురస్కారం అందించడం ద్వారా ఆచార్యుల కుటుంబం, జనధర్మ పాఠకులు, సాహిత్యాభిమానులు ఒక విలువైన సంబంధాన్ని మరోసారి గుర్తుచేసుకున్నారు. ఆచార్యులు గౌరవించిన సాహిత్యాన్ని, ఆయన ప్రోత్సహించిన రచయితలను, ఆయన నిర్మించిన పత్రికా విలువలను గుర్తుచేసే సందర్భమిది.  సాహిత్యాన్ని గౌరవించిన ఆచార్యుల జ్ఞాపకం చిరస్థాయిగా నిలవాలి. సాహిత్యాన్ని సుసంపన్నం చేసిన సుప్రసన్నాచార్యుల సేవలు మరిన్ని తరాలకు స్ఫూర్తిగా నిలవాలి.

91 ఏళ్ల వయసులోనూ సాహిత్య ప్రపంచంలో సజీవంగా ఉన్న కోవెల సుప్రసన్నాచార్యులకు హృదయపూర్వక అభినందనలు. ఆయనకు ఈ పురస్కారం అందడం ఎం.ఎస్. ఆచార్యుల సాహిత్య దృష్టికి లభించిన మరో గుర్తింపుగా భావించవచ్చు. ‘లిటరల్’తో మొదలైన ఆ సాహిత్య అనుబంధం, ఈ పురస్కారంతో మరోసారి వెలుగులోకి వచ్చింది. ఎం.ఎస్. ఆచార్యుల 103వ జయంతి సందర్భంగా ఆయనకు ఘన నివాళులు. కోవెల సుప్రసన్నాచార్యులకు హృదయపూర్వక అభినందనలు.

జనధర్మఆచార్యగారికి సుప్రసన్నగారి ఆశంస

ఆశంస – డా॥ సుప్రసన్న

శ్రీ మదుభయ నిగమాంత సిద్ధాంత ప్రవర్తకులు
సామమధ్యోద్దీథ నిత్యసాధనా ముక్త బంధనులు
నేమెయి ‘ద్వయ’ భావ నిష్ఠులిపుడు భాగవతులు మీకు
ప్రేముడి సర్వసౌఖ్యముల కృపజేసి కూర్తురు గాత.

కుదురులో పొలిచిన గాఢపుణ్య సంస్కారముల్‌ నిల్పి
చెదరిన మనికిని గాఢశీలాన నొడుపుగా తీర్చి
పదిదిక్కులను కొమ్మసాచు వటమహాకృక్షమై పెరిగి
కొదువలుదాటి మాన్యతను గురుతను సాధించినారు.
అక్షరనిత్య సమర్చా పరాధీన చిత్తముతోడ
అక్షయ సౌభాగ్యములు జనావళి కందించు దీక్ష
విక్షేప రహితముగ త్రిదశవృత్తి పత్రికలను నిల్పి
సాక్షితగొంటిరి దీప్తజన మహోద్యమములయందు

అరుదైన వ్యంగ్యవాసనల కాకృతి కల్పించి యెదల
పొరలలో ‘జనధర్మ’ దీప్తిపుంజముల్‌ మూకచిత్తము
కిరవుగా ‘వాణి’నికూర్చి ఈనాటి ప్రతినిధులైతి
రరుదైన బ్రతుకు మీయది, ప్రియంబగు శ్రీ పతిక రుణ

ఆచార్య జర్నలిజానికి నిజానికి అక్షరాంజలి

తెలుగు పత్రికలపై నిషేధమ్ము ధిక్కరించి పత్రికలు పంచి లాఠీలు తిన్నవాడు
తెలుగు వద్దన్న నిజాము దుష్ట పాలనలోన తెలుగు వర్ధిల్ల వార్తలు వ్రాసినాడు
కుంభకోణాలు కనిపెట్టి, నకిలీ ఎన్ కౌంటర్ల పసిగట్టి ఆనాడె అధికార దుర్నీతి తిట్టినాడు
రజాకార్ రాక్షసాల బాధితులకు అండగా కాగడాపట్టి నిశి రాత్రుల గస్తీ కట్టినాడు (మాడభూషి శ్రీధర్ రచన)

జనధర్మఆచార్య గారి శతజయంతి సందర్భంగా మాడభూషి శ్రీధర్ కుటుంబసభ్యులతో కూడిన ఎం ఎస్ ఆచార్య ఫౌండేషన్ ఆధ్వర్యంలో ఆచార్య క్లినిక్ చికిత్సా కేంద్రాన్ని గొర్రెకుంట, ఆశ్రయ స్వచ్ఛంద సంస్థ వ్యవస్థాపకులు కీర్తిశేషులు ప్రొఫెసర్ పర్మాజీ, వారి మిత్రులు, శిషులైన శ్రీ ఈటెల సమ్మయ్య, ట్రస్టీ సభ్యులు, వారి అనుమతి ద్వారా(వరంగల్) 12 లక్షల రూపాయల ఖర్చుతో నిర్మాణం పూర్తిచేసి వృద్ధాశ్రమంలో నివసిస్తున్న వారికి వైద్యశాల లో సేవ జరుగుతున్నది. డాక్టర్లు కొన్ని నిర్ణీతమైన రోజులలో, మధ్యమధ్య, మెడికల్ శిబిరాలను నిర్వహిస్తున్నారు.

ప్రసిద్ధ ప్రచురణ సంస్థ ఎమెస్కో ‘పేపర్ బాయ్ నుంచి ఎడిటర్ గా ఎం ఎస్ ఆచార్య జీవన గాధ’ను మాడభూషి శ్రీధర్ రచించి, 2024లో ఆవిష్కరించారు. తెలంగాణ మీడియా అకాడమీ ఎం ఎస్ ఆచార్య మోనోగ్రాఫ్ ను 2025లో ప్రచురించారు.