Site icon సంచిక – తెలుగు సాహిత్య వేదిక

అనాథ నాదం!

[శ్రీమతి అరవిందారావు గారు రచించిన ‘అనాథ నాదం’ అనే కవితని పాఠకులకు అందిస్తున్నాము.]

కప్పుడు అమ్మానాన్నలతో..అక్కాచెల్లెళ్లతో
అనందంగా ఆడుకుంటూ జీవించేవాళ్ళం
మా బొమ్మల్ని ఇతరులతో పంచుకుంటూ
బడిలో పాఠాలు వల్లించేవాళ్ళం
కాని.. ఇప్పుడు నా తరగతికి గోడలు లేవు
తలుపులు లేవు

ఇల్లు లేదు తల్లి లేదు
ఎగరేసి ఎత్తుకునే తండ్రి లేడు
చెల్లి ఒక చేయి ఎగిరిపోయింది
అన్న ఒక కాలు ఊడిపోయింది
ఇద్దరినీ తట్టినా ఉలకలేదు
ఇద్దరినీ తడిమినా పలకలేదు
వారి నెత్తురుతో తడిసిన నా చేతులు
తుడిచే పొడిబట్టలు లేవు
తడిసిన నా చెక్కిళ్ళు తుడిచే
పొడి చేతులు లేవు

సూర్యుడు మరణించాడు
మిన్నుకు మసిబట్టింది
పగలో రాత్రో తెలియని పరిస్థితిలో
నిరంతర సైరన్ల పాటలకి
ఎడతెగక రోదిస్తున్న పసిపాపలు
పరుగెడుతున్నాము ఆశతో
పట్టుబడని సందుల్లోకి
నిప్పుల వర్షంలో తడిసి
నీడలేక నిరాశతో..

రాక్షసులు ఉన్నారని
అమ్మ చెప్పిన కథలు
గురుతుకు తెచ్చుకుని
గజగజ వణుకుతున్నాము
మా ఇళ్ళని కాల్చేసి
మా జీవితాలు భస్మంచేసి
కూలిపోయిన నగరాలకు
రాజులవుతున్నారు..

ఇది మా యుద్ధం కాదు
ఈ కాల్పులు.. హత్యలు మాకొద్దు
బాంబులతో ఆడే మీ ఆటలు అసలొద్దు
మీరు గిరిగీసిన గీతల్లో(సరిహద్దుల్లో)
మీ దేశపు కొలతల్లో..
మాకు ఆసక్తి.. అక్కసు లేవు

మా సందులలో మమ్మల్ని బతకనివ్వండి
మా అమ్మల వొడిలో తలదాచుకోనివ్వండి
మా ఊపిరి ఆగేలోపు
తుపాకీల తమకంలో
మా గోడు వినిపిస్తే
ఈ మారణహోమం ఇక మానండి..

Exit mobile version