[కరణం హరికిషన్ గారి ‘మా వీధి ‘లైవ్ సీసీటీవీ’.. ఉమా ఆంటీ!’ అనే కథని పాఠకులకు అందిస్తున్నాము.]
శాస్త్రవేత్తలు అంతరిక్షంలో ఎన్ని అత్యాధునిక ఉపగ్రహాలు ప్రయోగించినా, నగర పాలక సంస్థ వారు నేరాల నియంత్రణకు ప్రతి స్తంభానికీ సీసీటీవీ కెమెరాలు అమర్చినా.. మా వీధికి మాత్రం అవన్నీ శుద్ధ దండగ!
ఎందుకంటే, మా ఏడు ఇళ్ల అవతల ఉండే ‘ఉమా ఆంటీ’ ఒక్కరు చాలు.. మొత్తం కాలనీ సమాచారాన్ని అరక్షణంలో గుప్పెట్లోకి తెచ్చేందుకు.
వయస్సు అరవై ఏళ్లు పైబడినా, ఉత్సాహంలో మాత్రం ఆమె ఒక ఇన్వెస్టిగేటివ్ జర్నలిస్టులా ఉంటారు. ఉదయం ఐదున్నర నుంచి రాత్రి పది గంటల వరకు ఆమె గేటు దగ్గరో, వరండాలోనో ‘ఆన్ డ్యూటీ’లో కనిపిస్తారు. ఆ వీధిలో చీమ చిటికె వేసినా, ఎవరైనా కొత్త చెప్పులు కొనుక్కుని నడిచినా ఆంటీ స్కానర్‌కు చిక్కాల్సిందే.
ఆమె దినచర్య అంతా వీధిలో రాకపోకలు సాగించే వారిని ఆపి పలకరించడమే. పలకరించడం అంటే మామూలు కుశల ప్రశ్నలు కావు.. సాక్షాత్తు సీబీఐ విచారణ!
ఒక ఆదివారం ఉదయం నేను నెమ్మదిగా బైక్ తీస్తుండగానే, ఏడో ఇంటి కాంపౌండ్ వాల్ మీదుగా ఆంటీ స్వరం దూసుకొచ్చింది.
“ఏంటబ్బాయ్.. ఇంత పొద్దున్నే బయల్దేరావు? ముఖం చూస్తుంటే ఏదో ప్లాన్ ఉన్నట్టుంది.. ఇంట్లో ఏమైనా స్పెషలా?” అని అడిగారు.
తప్పించుకునే దారి లేక, “ఏం లేదు ఆంటీ.. చికెన్ తెద్దామని వెళ్తున్నా..” అన్నాను నవ్వు నటిస్తూ.
వెంటనే మొదలైంది ఆంటీ ఉచిత సలహా సంచిక!
“అయ్యో! చికెన్ ఎందుకబ్బాయ్.. ఆ బ్రాయిలర్ కోళ్ళకి ఏవేవో హార్మోన్లు, యాంటీబయాటిక్స్ ఇంజెక్షన్లు ఇచ్చి గంటల్లో పెంచేస్తున్నారట! అసలు ఆ మాంసం తింటే ఆరోగ్యానికే చేటని టీవీల్లో రోజూ చెబుతున్నారు. నా మాట విని కాస్త దూరం వెళ్లైనా సరే, తాజా మేక మాంసం తీసుకురా!” అంటూ ఒక ఉచిత లెక్చర్ దంచేశారు.
మనం ఏం తినాలో, ఏ డాక్టర్కు చూపించుకోవాలో, ఇంట్లో ఏ పండుగకు ఏ పిండివంటలు చేయాలో కూడా ఆంటీ వద్ద క్షణాల్లో ప్రిస్క్రిప్షన్ సిద్ధంగా ఉంటుంది.
అసలు వీధిలో ఎవరైనా టూ-వీలర్ మీద వెళ్తుంటే చాలు.. ట్రాఫిక్ కానిస్టేబుల్ కంటే వేగంగా చేతులూపి బండి ఆపేస్తారు.
“ఆగు ఆగు.. ఏంటోయ్ ఆ సంచిలో? మార్కెట్ నుంచా? టమాటాలు కిలో ఎంత పడ్డాయి? మునక్కాడలు లేతగా ఉన్నాయా? ఆ మునక్కాడల్ని కాస్త పొడవుగా కోసి పప్పుచారులో వేస్తే భలే రుచి.. ఆ సంగతి మీ ఆవిడకి చెప్పు!” అంటూ అక్కడికక్కడే వంట పాఠాలు మొదలెడతారు.
ఆమెను గనక పది నిమిషాలు కదిలిస్తే చాలు.. ఒకటో నంబరు ఇంట్లో సొరకాయ పప్పు, మూడో నంబరు ఇంట్లో గుత్తి వంకాయ కూర, ఐదో నంబరు ఇంట్లో హైదరాబాద్ నుంచి వియ్యపురాలొచ్చి పులిహోర చేస్తోందన్న ‘లైవ్ బులెటిన్’ సమగ్రంగా తెలిసిపోతుంది.
ఆఖరికి అమెజాన్, జొమాటో డెలివరీ బాయ్స్ కూడా చిరునామా దొరక్కపోతే జీపీఎస్ చూడటం మానేసి, నేరుగా ఆంటీ దగ్గరికే వచ్చి రూట్ కనుక్కుంటారు.
రోజూ మార్కెట్కు వెళ్లేటప్పుడు, వచ్చేటప్పుడు ఈ దైనందిన ‘కస్టమ్స్ చెకింగ్’ భరించలేక నా సహనం పూర్తిగా నశించింది. ఎలాగైనా ఆంటీ కన్నుగప్పి మార్కెట్ పని ముగించుకుని రావాలని ఒక పకడ్బందీ ప్లాన్ వేశాను.
మరుసటి ఆదివారం వేకువజామునే, సరిగ్గా ఉదయం 5 గంటలకే అలారం పెట్టుకుని లేచాను. ఇంట్లో వాళ్లకు కూడా మెలకువ రాకుండా, చలిగాలికి వణుకుతూ పిల్లిలా అడుగులు వేశాను.
గేటు శబ్దం కాకుండా తీసి, బైక్ స్టార్ట్ చేస్తే వచ్చే ఇంజిన్ చప్పుడుకు ఆంటీ లేస్తుందేమోనని భయపడి, వీధి మలుపు దాటే వరకు బండిని కాళ్లతోనే నెట్టుకుంటూ వెళ్లాను.
అక్కడి నుంచి మార్కెట్కు వెళ్లి, కావాల్సిన కూరగాయలు చకచకా కొనేసి, సరిగ్గా ఆరు గంటలయ్యేసరికి గెలుపు చిరునవ్వుతో తిరుగు ప్రయాణమయ్యాను.
ఈరోజు నా సీక్రెట్ ఆపరేషన్ నూటికి నూరు శాతం విజయవంతమైందని, ఆంటీ ఇంకా నిద్రమత్తులోనే ఉంటుందని లోలోపల గర్వపడుతూ కాలర్ ఎగరేసుకుని వీధిలోకి అడుగుపెట్టాను.
బండిని నిశ్శబ్దంగా నడుపుకుంటూ సరిగ్గా ఏడో ఇంటి ముందుకొచ్చాను.
అంతే.. ఒక్కసారిగా ‘క్రీచ్’ మంటూ గేటు తెరుచుకుంది!
చేతిలో చీపురు, మరొక చేతిలో ముగ్గు డబ్బా, కాళ్ల దగ్గర తులసికోట నీళ్ల చెంబుతో సాక్షాత్తు ఉమా ఆంటీ ప్రత్యక్షమయ్యారు!
నన్ను చూడగానే ఆమె కళ్లలో అనుమానాస్పద డిటెక్టివ్ మెరుపు మెరిసింది. నడుం మీద చెయ్యి వేసి, సూటిగా నా కళ్లలోకి చూస్తూ –
“ఏమిటోయ్.. ఈ రోజు అంత పెందరాళే బండి వేసుకుని పోయావ్? ఆ సంచిలో ఏమేం తెచ్చావో చూద్దాం.. అసలు అంత పొద్దున్నే లేచి మార్కెట్కు వెళ్లాల్సిన అవసరం ఏమొచ్చింది?” అంటూ నేరుగా నా బైక్ హ్యాండిల్‌కు ఉన్న సంచిలోకి తలదూర్చి తొంగిచూశారు!
ఆమె నిఘా నైపుణ్యానికి, టైమింగ్‌కు నా మైండ్ బ్లాంక్ అయిపోయింది. కళ్లు తేలేసి, నోరెళ్లబెట్టడం నా వంతయింది.
ఈ ఆంటీకి అసలు నిద్ర అనేది ఉండదా, లేక మా వీధి భద్రత కోసం ప్రత్యేకంగా నైట్ పెట్రోలింగ్ డ్యూటీ ఏమైనా తీసుకున్నారా అని మనసులోనే లబోదిబోమంటూ..
“అది.. అది ఏం లేదు ఆంటీ.. పొద్దున్నే వెళ్తే తాజా కూరగాయలు దొరుకుతాయని..” అని నత్తిగా నసుగుతూ గేర్ వేశాను.
నేను బండి ముందుకు పోనిస్తుంటే, వెనక నుంచి ఆంటీ స్వరం మైకులా వినపడుతూనే ఉంది..
“చూశావా.. అంత పొద్దున్నే వెళ్లినా ఆ వంకాయలు ముదిరినవే తెచ్చావ్! కొసరి కొసరి చూసి తెచ్చుకోవాలి కదయ్యా.. వచ్చే వారం నన్ను పిలువు, నేనే నీతో పాటు మార్కెట్కు వస్తా!”
ఆంటీ మాట వినగానే నాకు చలిలోనూ చెమటలు పట్టాయి. ‘మరుసటి వారం మార్కెట్ పనే మానేయాలి దేవుడా!’ అనుకుంటూ బైక్‍ని ఇంటివైపు దూకించాను.
