[శ్రీ రమణ బంధకవి రచించిన ‘మాయ & AI – మూడు కథలు – ఒకే సత్యం!’ అనే నవలని ధారావాహికంగా అందిస్తున్నాము.]
[టీవీ ఛానెల్ చర్చలో పాల్గొని ఇంటికి వచ్చిన నిరంజన్ మనసులో తన తండ్రి వ్రాసిన కంటిన్యూటీ నోట్స్ గురించి ఆలోచనలు పోవు. ఆ రాత్రి అతనికి నిద్ర పట్టదు. మర్నాడు ఉదయం మాధవికి ఫోన్ చేసి తన ఇంటికి రమ్మంటాడు. సాయంత్రం ఆమె వచ్చాకా, ఇద్దరూ కలిసి డా. వరప్రసాద్ గారి స్టడీ రూమ్లో కంటిన్యూటీ ఫైల్స్ వెతుకుతారు. ఆ గదిలో ఉన్న పాత కీబోర్డ్ని చూపిస్తూ అది తన మొదటి కీబోర్డ్ అనీ, ఈ గదే తన మొదటి కంప్యూటర్ ల్యాబ్ అని చెప్తాడు నిరంజన్. ఒక టేబుల్ సొరుగులో పాత బ్రౌన్ కలర్ ఫైల్ కనబడుతుంది. దానిమీద స్పష్టంగా – కంటిన్యూటీ ప్రొటోకాల్ -1998 – కాన్ఫిడెన్షియల్ అని రాసి ఉంటుంది. తండ్రి ఎంత శ్రద్ధగా, ఎంత నిబద్ధతతో తన వృత్తిని నిర్వహించాడో నిరంజన్కి అర్థమవుతుంది. ఫైల్ మధ్యలో ఉన్న మూడు కోడ్ మార్కర్స్ని గమనిస్తారు. మాధవి ఆ పేజీని చాలా సేపు చూస్తుంది. ఆ మూడు గుర్తుల వెనుక ఏం ఉందో తెలుసుకోవాలని అంటాడు నిరంజన్. అవి వాళ్ళకి కేవలం కోడ్స్లా కాకుండా, వాయిదా వేసిన మూడు ప్రశ్నల్లా అనిపిస్తాయి. మర్నాడు ల్యాబ్లో కూర్చుని నిరంజన్, మాధవి ఆ ఫైల్ని విశ్లేషిస్తారు. N–01 అనే కోడ్ గురించి మరింత చదువుతున్నప్పుడు, అది తన గురించేనని అర్థమవుతుంది నిరంజన్కి. మరికొన్ని పేజీలు తిరగేయగా, M–02 అనే కోడ మాధవి గురించి అని తెలుస్తుంది. ఆమె కొయ్యబారిబోతుంది. తన తల్లిని తలచుకుని దుఃఖిస్తుంది. మూడవ కోడ్ A–03 సూచించే ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తి ఎవరో తెలుసుకోవాలని నిర్ణయించుకుంటారిద్దరూ. – ఇక చదవండి.]
అధ్యాయం 6 – మూడో గుర్తు
ఆ రాత్రి ల్యాబ్ నుంచి ఇంటికి వెళ్లిన తర్వాత కూడా నిరంజన్ మనసు ఆ మూడు అక్షరాల దగ్గరే ఆగిపోయింది.
N–01
M–02
A–03
మొదటి రెండింటికి ఇప్పుడు ముఖాలు ఉన్నాయి. మూడోది మాత్రం ఇంకా ఒక నీడ.
దీప్తి డైనింగ్ టేబుల్పై రెండు కప్పుల టీ పెట్టి అతని ఎదురుగా కూర్చుంది.
“ఈరోజు నువ్వు ఇంటికి వచ్చినప్పటి నుంచి ల్యాబ్లోనే ఉన్నట్టున్నావు.”
నిరంజన్ చిన్నగా నవ్వాడు.
“కొన్నిసార్లు పాత ఫైళ్లు కొత్త ప్రశ్నల కంటే ఎక్కువ ప్రమాదకరంగా ఉంటాయి.”
ఆమె ప్రశ్నార్థకంగా చూసింది. కొద్దిసేపు మౌనం. తర్వాత అతను వరప్రసాద్ ఫైళ్ల గురించి,
మూడు codes గురించి, వాళ్ళు తెలుసుకున్న విషయం గురించి మొత్తం చెప్పాడు:
1998
ముగ్గురు పిల్లలు. Continuity Notes.
“ఇది ఎంత విచిత్రమో చూడు, ఆ N-01, M-02 గుర్తులు వెనుక దాగిన వ్యక్తులు ఎవరో కాదు – నేనూ, మాధవి”
ఇప్పుడు ఆశ్చర్యపోవడం దీప్తి వంతు అయ్యింది.
దీప్తి అంతా విన్నాక అంది:
“అంటే నువ్వూ, మాధవీ మీ విషయం ఇప్పుడే తెలుసుకున్నారా?”
“అవును.”
“మరి ఆ మూడో కేసు A-03?”
నిరంజన్ కిటికీ బయటకు చూసాడు.
“ఆ వ్యక్తి ఎవరో తనకే తెలియకుండా మా కథలో మూడో భాగంలా జీవిస్తూ ఉండొచ్చు.”
దీప్తి నెమ్మదిగా అంది:
“అయితే ముందు ఆ వ్యక్తి ఎవరో తెలుసుకోవాలి.”
అతను తల ఊపి అన్నాడు.
“అవును. ఇప్పుడు ఇది curiosity కాదు.”
“అంటే?” కుతూహలంగా అడిగింది దీప్తి.
నిరంజన్ మెల్లగా అన్నాడు:
“మా కథ గురించి పూర్తిగా అర్థం చేసుకోవడానికి ఆ వ్యక్తి అవసరం.”
మరుసటి ఉదయం మాధవి ముందే ల్యాబ్కి వచ్చింది. ఆమె చేతిలో ఒక ఫోటోకాపీ ఉంది.
“నిన్న రాత్రి మళ్లీ అన్ని papers చూసాను,” అంది.
“ఈ continuity fileకి attached reference sheet ఉంది. షీట్ పైభాగంలో hospital seal స్పష్టంగా ఉంది – శ్రీరామ్ పిల్లల ఆసుపత్రి.”
నిరంజన్ వెంటనే లేచాడు.
“ఇప్పుడా hospital?”
“ఇంకా ఉంది. కానీ old pediatric wing మూసేశారు. Records archive లో ఏమైనా ఉండొచ్చు.”
అతను కోటు తీసుకున్నాడు.
“వెళ్దాం పద.”
మాధవి లేచి బయలుదేరింది.
శ్రీరామ్ పిల్లల ఆసుపత్రి ఇప్పుడు కొత్తగా కనిపిస్తోంది. గాజు తలుపులు, ఆధునికంగా కనిపించే రిసెప్షన్ కౌంటర్, కొత్తగా వేసిన రంగులు. వాళ్లు మెల్లగా చూసుకుంటూ బిల్డింగ్ వెనుకపక్కగా ఉన్న మూసివేసిన పాత block వైపు వెళ్లారు.
వెనుక బ్లాక్ వైపు నడుస్తూ ఉండగా కాలం ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగినట్టుగా అనిపించింది – పాత గోడలు, చెక్క కిటికీలు, అక్కడక్కడా మసిబారిన పసుపు బల్బులు, మట్టి వాసన.
మాధవి ఒక్క క్షణం నిలిచింది.
“ఈ ప్రదేశం.. ఎక్కడో చూసినట్టుగా ఉంది.”
నిరంజన్ కూడా కొద్దిసేపు మౌనంగా నిలిచాడు. అతనికీ అదే వింత అనుభూతి- ‘Deja Vu’
కానీ స్పష్టమైన జ్ఞాపకంగా కాదు. ఇద్దరూ తిరిగి, ముందువైపు రిసెప్షన్ దగ్గరకు వెళ్లారు.
రిసెప్షన్లో ఒక సీనియర్ నర్స్ వాళ్లను గమనించి పిలిచింది. ఆమె ముందున్న నేమ్ బోర్డ్ పై సిస్టర్ శాంతమ్మ అని ఉంది.
మాధవి మర్యాదగా అడిగింది:
“మేడమ్, 1998 pediatric ward records గురించి తెలుసుకోవాలి.”
ఆమె కళ్లద్దాలు సరిచేసుకుని వాళ్లిద్దరినీ కొద్దిసేపు చూసింది.
“ఇంత పాత జ్ఞాపకాల కోసం ఎవరైనా వెతుక్కుంటూ రావడం అరుదు.”
వెంటనే నిరంజన్ ఫైల్ నుంచి తీసి ఒక పేపర్ చూపించాడు.
N–01
M–02
A–03
ఆమె చూపు ఆ అక్షరాలపై ఆగిపోయింది. కొన్ని క్షణాలు ఆమె మాట్లాడలేదు. తర్వాత చాలా నెమ్మదిగా అంది:
“డాక్టర్ వరప్రసాద్..”
ఆ పేరు ఆమె స్వరంలో గౌరవంగా వినిపించింది.
మాధవి మెల్లగా అడిగింది:
“A–03.. ఎవరైనా గుర్తు ఉన్నారా?”
శాంతమ్మ కొద్దిసేపు ఆలోచనలో పడింది.
“ఆ రాత్రి ఇంకా కొద్దిగా గుర్తు ఉంది. మూడు మరణాలు, ముగ్గురు పిల్లలు. ఆ పేషెంట్ కోడ్ ఒక చిన్న పిల్లవాడిది. చాలా నిశ్శబ్దంగా ఉండేవాడు. రాత్రిళ్లు వార్డ్ బాల్కనీ దగ్గర నిలబడేవాడు. ఆకాశం వైపు ఎక్కువగా చూస్తుండేవాడు.”
మాధవి మెల్లగా అడిగింది:
“అతని పేరు చెప్పగలరా?”
శాంతమ్మ నుదుటి మీద ముడతలు బిగుసుకున్నాయి. గుర్తు తెచ్చుకోవడానికి కొద్దిసేపు ప్రయత్నించింది. వాళ్లిద్దరికీ క్షణాలు భారంగా గడిచాయి. చివరకు ఆమె మెల్లగా అంది:
“అర్జున్.. ఆ పేరు మాత్రం నాకు గుర్తుంది.”
ఆ పేరు గది గాలిలో ఘనీభవించినట్టైంది.
‘అర్జున్’
ఇప్పుడు A–03 కి ఒక పేరు ఉంది, ఒక జీవితం కూడా ఉండొచ్చు.
నిరంజన్ నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డాడు.
ఇరవై ఎనిమిదేళ్లుగా తమ జీవితంలో తెలియకుండా ఉన్న మూడో మనిషి – ఇప్పుడు మొదటిసారి పేరుతో తమ ముందుకు వచ్చాడు.
మాధవి అతని వైపు చూసి అంది:
“ఇప్పుడు మనము వెతకాల్సింది code కాదు- ఒక మనిషి.”
నిరంజన్ చిన్నగా తల ఊపాడు.
అధ్యాయం 7 – మూడో కథ మనిషిగా!
ఆసుపత్రి నుంచి తిరిగి వచ్చే దారిలో కారు లోపల చాలా సేపు నిశ్శబ్దమే ప్రయాణించింది. సిస్టర్ శాంతమ్మ చెప్పిన పేరు ఇద్దరి మధ్య ఇంకా నిలిచే ఉంది – అర్జున్.
ఇప్పటివరకు A–03 ఒక code మాత్రమే. ఇప్పుడు అది ఒక మనిషి పేరు. ఎక్కడో తనకే తెలియకుండా తన చిన్ననాటి ఒక అసంపూర్ణ జ్ఞాపకంతో ఇంతకాలం జీవిస్తున్న ఒక మనిషి.
మాధవి కిటికీ బయటకు చూస్తూ అంది:
“వింతగా ఉంది కదా..”
నిరంజన్ రోడ్డుపై చూపు నిలిపి అడిగాడు:
“ఏది?”
“ఎప్పుడో మన జీవితాల పక్కగా వెళ్లిపోయిన ఒక మనిషి – ఇప్పుడు మనకు ఎంత ముఖ్యమవుతాడో అప్పట్లో ఎవరికీ తెలియదు.”
నిరంజన్ చిన్నగా నవ్వాడు.
“ఇప్పుడు అతను ఎవరో తెలుసుకోవడం మాత్రమే కాదు – ఆ ఒక రాత్రి మన ముగ్గురిలో ఎలా మిగిలిపోయిందో కూడా తెలుసుకోవాలి.”
కొద్దిసేపు మౌనం. తర్వాత మాధవి అడిగింది:
“ఇప్పుడు ఏం చేద్దాం?”
“ముందు అతన్ని కనుక్కోవాలి. పేరు ఉంది. Hospital registry ఉంది. అక్కడి నుంచి మనిషి వరకు వెళ్లాలి.” అన్నాడు నిరంజన్.
మరుసటి రెండు రోజులు వాళ్ళు ల్యాబ్ కంటే పాత records సేకరించడంలోనే గడిపారు. శ్రీరామ్ ఆసుపత్రి archive నుంచి వాళ్లకు ఒక పాత admission reference దొరికింది.
Name: Arjun Sharma
Guardian: Raghav Rao
Residence: Himayat Nagar
నిరంజన్ అది చూస్తూ అన్నాడు:
“ఇరవై ఎనిమిదేళ్ల పాత అడ్రస్. ఇప్పుడు అదే ఇల్లు ఉండకపోవచ్చు.”
మాధవి తల ఊపింది.
“కానీ పాత కాలనీలకు జ్ఞాపకం ఎక్కువ ఉంటుంది. కొన్నిసార్లు రికార్డులు కంటే పక్కింటివాళ్లు ఎక్కువ గుర్తుంచుకుంటారు.”
మరుసటి రోజు వాళ్లు హిమాయత్నగర్ అడ్రస్ కి వెళ్లారు.
పాత ఇల్లు లేదు. కానీ అక్కడ పక్కింట్లో వృద్ధుడు Raghav Rao పేరు గుర్తుపట్టాడు.
“వాళ్లు కొన్నేళ్ల క్రితమే వెళ్లిపోయారు. వాళ్ళ కుర్రాడు సినీమా ఫీల్డ్ లోకి వెళ్లాడని విన్నాం.. ఏదో visual media పని.. documentaries లాంటివి అనుకుంటా.”
నిరంజన్, మాధవి ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. ఇది మొదటి స్పష్టమైన దారి. తిరిగి కారులో కూర్చున్నాక మాధవి laptop తెరిచింది.
“Arjun Sharma
Hyderabad
visual media..”
కొన్ని search results తర్వాత ఒక interview clip దగ్గర ఆగింది.
‘Arjun Visual Stories’
నిరంజన్ స్క్రీన్ కేసి చాలాసేపు చూశాడు.
“బహుశా మనం వెతుకుతున్న మనిషి ఇతనే.”
మరుసటి సాయంత్రం వాళ్లు బంజారాహిల్స్లోని ఒక ప్రశాంతమైన ఇంటి ముందు నిలబడ్డారు. ముందు భాగం స్టూడియోలా మార్చబడింది. బయట చిన్న బోర్డు ఉంది – Arjun Visual Stories.
గాజు తలుపు లోపలగోడలన్నీ పెద్ద పెద్ద ఫోటో ఫ్రేమ్లు – వృద్ధుల చేతులు, ఖాళీ రైల్వే ప్లాట్ఫాం, చిన్న పిల్ల నవ్వు, వానలో నిలిచిన చెట్టు- ప్రతి ఫ్రేమ్ ఏదో మాట్లాడుతున్నట్టుంది.
కెమెరాలు, వర్క్ టేబల్స్ , ఎడిటింగ్ స్క్రీన్స్. కానీ అదే గదిలో పిల్లాడి crayons, family photographs కూడా ఉన్నాయి. అక్కడ ఆఫీసు కంటే జీవితం ఎక్కువగా ఉన్నట్లు కనిపించింది.
రిసెప్షన్లో ఉన్న యువకుడు మర్యాదగా అడిగాడు:
“మీకు appointment ఉందా?”
మాధవి చిరునవ్వుతో అంది:
“లేదు. కానీ ఒక పాత ఆసుపత్రి జ్ఞాపకం ఉంది.”
అతను అయోమయంగా చూసి లోపలికి వెళ్లాడు. కొద్దిసేపటి తర్వాత ఒక స్వరం వినిపించింది-
“పాత జ్ఞాపకాలకే మేము ఎక్కువ సమయం ఇస్తాం.”
ఇద్దరూ తిరిగి చూశారు. సాదాసీదా షర్ట్, సహజమైన చిరునవ్వు, సౌమ్యమైన ఉనికి, చూపులో పరిశీలన- అర్జున్ కాబోలు.
అతను దగ్గరకు వచ్చి చేయి చాపాడు.
“Hi. I’m Arjun.”
నిరంజన్ ఆ చేయిని పట్టుకున్న క్షణం వింతగా అనిపించింది. ఒక అపరిచితుడు. కానీ, తన జీవితానికి ఆలస్యంగా చేరుకున్న గతంలోని మనిషి.
“నిరంజన్.”
“మాధవి.”
వాళ్ళిద్దరూ తమ పరిచయం చెప్పుకున్నారు.
అర్జున్ వారిని లోపలికి ఆహ్వానించాడు. మూడు కప్పుల్లో అక్కడి కాఫీ మెషిన్ లోంచి కాఫీ చేసి పెట్టేడు.
“కాఫీ తాగుతూ ఆ పాత జ్ఞాపకం వినాలి అనిపిస్తోంది.”
ఇంతలో లోపలివైపు తలుపు తెరుచుకుంది.
“అర్జున్, అవ్యాన్ నీ కోసం వెతుకుతున్నాడు”
అని చెబుతూ ఒక స్త్రీ లోపలికి వచ్చింది. సహజమైన నవ్వు. ఇంటివారి ఆత్మీయత.
అర్జున్ నవ్వాడు.
“ఇవాళ నా rescue team త్వరగా వచ్చింది. ఈవిడ నా భార్య – నందిత.”
నందిత స్నేహంగా నవ్వింది.
“మీరు clients కాదు అనిపిస్తోంది. అంటే ఇతను coffee కంటే conversation ఎక్కువ ఇస్తాడు.”
అందరూ నవ్వారు. అర్జున్ తల ఊపాడు.
“ఇది నా official reputation.”
కొద్దిసేపటికి ఒక చిన్న అబ్బాయి పరుగెత్తుకుంటూ లోపలికి వచ్చాడు.
“డాడీ!”
అర్జున్ వెంటనే వంగి అతన్ని ఎత్తుకున్నాడు.
“ఇదిగో ఇవన్నీ నా deadlines కంటే పెద్దవి. నా కొడుకు – అవ్యాన్.”
నిరంజన్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“నా కూతురు కూడా ఇలాగే meetings cancel చేస్తుంది.”
మాధవి నవ్వకుండా ఉండలేకపోయింది.
కొన్ని క్షణాలు పాటు సాధారణ మాటలే నడిచాయి – సినిమాలు, పెరిగిపోతున్న ట్రాఫిక్, పిల్లలూ, స్కూల్ అడ్మిషన్లు.
జీవితం ఎంత సాధారణంగా ఉండగలదో కొన్నిసార్లు ఆశ్చర్యంగా ఉంటుంది. అదే కొన్ని నిజాలను మరింత లోతుగా చేస్తుంది.
అవ్యాన్ను తీసుకుని నందిత బయటికి వెళ్లిన తర్వాత గదిలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం వచ్చింది.
ఇప్పుడు నిరంజన్ ఫైల్ను నెమ్మదిగా టేబుల్పై పెట్టాడు. అర్జున్ చూపు దానిపై ఆగింది.
పైన –
N–01
M–02
A–03
అతని ముఖంలో చిన్న మార్పు వచ్చింది. చిరునవ్వు కొద్దిగా ఆగింది.
“ఇవి..”
అతని స్వరం నెమ్మదించింది.
“మూడు codes.”
“అవును” నిరంజన్ నిశ్శబ్దంగా అన్నాడు. మెల్లగా ఆ మూడవ కేసు షీట్ బయటకు తీసి, షీట్ వెనుక ఉన్న ఫోటో చూపించాడు. అతను ఒకేసారి అనుకోని షాక్కు గురి అయిన వ్యక్తిలా అయిపోయాడు. మెల్లగా “మా అమ్మ” అన్నాడు.
వెంటనే నిరంజన్ అందుకున్నాడు:
N–01 – నేను.
M–02 – మాధవి.
A–03 – నువ్వు.”
గదిలో కొన్ని క్షణాలు ఎవరూ మాట్లాడలేదు. అర్జున్ మెల్లగా కుర్చీలో వెనక్కి ఆనుకున్నాడు.
“అయితే.. మన ముగ్గురం ఎప్పుడో ఒకే రాత్రిలో ఉన్నామన్నమాట.”
మాధవి నెమ్మదిగా అంది:
“అవును. కానీ మనకు అప్పట్లో ఒకరి గురించి ఇంకొకరికి తెలియదు. డా. వరప్రసాద్కి మాత్రమే ఆ ముగ్గురు పిల్లల పూర్తి చిత్రం తెలుసు. అన్నట్లు, డా. వరప్రసాద్ నిరంజన్ నాన్నగారు.”
అర్జున్ కళ్లలో ఒక పాత జ్ఞాపకం మెరిసింది- తెల్ల కోటు డాక్టర్ గారు, బాల్కనీ, రాత్రి ఆకాశం, తెలియని ఓదార్పు.
అతను కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి మెల్లగా అన్నాడు:
“చిన్నప్పటి నుంచి ఒక భావన మాత్రం నాతో ఉంది. ఎవరో.. అమ్మ వెళ్లిపోయిందని కాదు – నేను ఒంటరిగా లేనని నన్ను నమ్మించినట్టు.”
నిరంజన్, మాధవి నిశ్శబ్దంగా విన్నారు. ఇప్పుడు వారికి నిర్ధారణ అవసరం లేదు. ఇది ఒకే రాత్రి నుంచి వచ్చిన మూడు వేర్వేరు జ్ఞాపకాలలో మూడోది.
అర్జున్ వాళ్లిద్దరి వైపు చూసాడు.
“ఇంతకాలం నేను ఒక ఓదార్పు అనుకున్నది.. ఎవరో చాలా జాగ్రత్తగా తీసుకున్న ఒక నిర్ణయం అన్నమాట.”
నిరంజన్ తల ఊపాడు.
“బహుశా మన ముగ్గురం – డా. వరప్రసాద్ ఎప్పుడో మొదలుపెట్టిన ఒక సంభాషణకు మిగిలిన సమాధానాలు.”
అర్జున్ చిన్నగా నవ్వాడు.
“అయితే లేట్ అయినా సరే – మనం సరైన సమయంలో కలిసినట్టే.”
మాధవి కూడా చిరునవ్వు నవ్వింది. ఆ క్షణంలో మిస్టరీ పూర్తిగా ముగియలేదు. కానీ ఒంటరితనం మాత్రం ఆ గది నుంచి నిశ్శబ్దంగా బయటికి వెళ్లిపోయింది.
(ఇంకా ఉంది)
రమణ బంధకవి, ఒక ప్రముఖ ప్రైవేట్ బ్యాంక్ లో ఉన్నతాధికారిగా పదవీవిరమణ చేసి ప్రస్తుతం హైదరాబాద్ నగరంలో నివసిస్తున్నారు. సాహిత్యాభిలాష, తెలుగు మరియు ఆంగ్లంలో రచనాభిలాష కలిగినవారు. కధలు, కవితలు, నవలలు, అనువాద నవలలు వ్రాయడం హాబీ. ఇప్పటివరకు ముప్పై పైచిలుకు కథలు, ఎన్నో కవితలు ప్రచురింపబడ్డాయి.