[కరణం హరికిషన్ గారి ‘ముసుగు తొలగిన వేళ’ అనే కథని పాఠకులకు అందిస్తున్నాము. సంచిక – బెహరా వెంకట సుబ్బారావు ద్వితీయ జాతీయ స్మారక కథల పోటీ 2026లో సాధారణ ప్రచురణకి ఎంపికైన కథ.]
చిత్తూరు జిల్లా సరిహద్దుల్లో, ప్రకృతి ఒడిలో నిద్రపోయే అందమైన గ్రామం కుప్పం. ఎటు చూసినా రాళ్ల కొండలు, ఆ కొండల మధ్య నుండి వీచే చల్లని అడవి గాలి, పచ్చని పొలాలు ఆ ఊరికి ఒక ప్రత్యేకమైన అందాన్ని ఇస్తాయి. ఊరి మధ్యలో ఉన్న పురాతన శివాలయం నుండి సాయంత్రం వేళ వినిపించే గంటారావం ఆ చుట్టుపక్కల ప్రాంతమంతటినీ ఆధ్యాత్మికతతో నింపేస్తుంది. ఆ ఊరిలో రామాచారి అంటే కేవలం ఒక జ్యోతిష్యుడు మాత్రమే కాదు, ఒక నైతిక మార్గదర్శి, ఒక గౌరవనీయమైన వ్యక్తి.
ఆయన నడిపే ‘శ్రీ లక్ష్మీనారాయణ జ్యోతిష్యాలయం’ ఎప్పుడూ భక్తులతో కిటకిటలాడుతుంటుంది. తెల్లటి పంచె, నుదుట నిలువునా విభూతి రేఖలు, మెడలో మెరిసే రుద్రాక్ష మాలలతో ఆయన కనిపిస్తే సాక్షాత్తు ఆ దైవమే దిగివచ్చినట్లు అనుకునేవారు జనం. “నాయనా.. ఏ ఇంట్లో ఆడపిల్ల కంటతడి పెడుతుందో ఆ ఇంట్లో దరిద్రం తాండవిస్తుంది. పరాయి స్త్రీని తల్లిలా చూడటమే అసలైన పుణ్యం” అని ఆయన హితబోధ చేస్తుంటే జనం మైమరచి వినేవారు.
రామాచారి ఇంటికి సరిగ్గా ఆనుకుని ఉన్న చిన్న అద్దె ఇల్లు కొత్తగా ఖాళీ అయింది. బెంగళూరులో సాఫ్ట్‌వేర్ ఉద్యోగం చేస్తున్న వరుణ్, తన ఖర్చులను తగ్గించుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. కుప్పం నుండి బెంగళూరుకు కేవలం వంద కిలోమీటర్ల దూరమే ఉండటంతో, వరుణ్ ఒక ఆలోచన చేశాడు. “కమలా, నగరంలో అద్దెలు భరించలేం. కుప్పం అయితే వంద కిలోమీటర్ల దూరమే కదా, నేను వారానికి ఒకసారి సులభంగా వచ్చి వెళ్లగలను. నువ్వు పిల్లలతో ఇక్కడ ఉండు” అని భార్యకు నచ్చజెప్పాడు.
కమల మొదట భయపడినా, ఇంటి యజమాని “అమ్మాయి.. పక్కనే రామాచారి గారు ఉంటారు. ఆయన నీడలో ఉంటే నీకే భయం ఉండదు” అని చెప్పడంతో ఆమె ధైర్యంగా ఒప్పుకుంది. కొద్దిరోజుల్లోనే రెండు కుటుంబాల మధ్య స్నేహం పెరిగింది. రామాచారి భార్య లక్ష్మి కమలని తన చెల్లెలిలా చూసుకునేది. కమల కూడా అప్పుడప్పుడు రామాచారి కార్యాలయానికి వెళ్లి పిల్లల భవిష్యత్తు గురించి అడిగేది. ఆ సమయంలో రామాచారి కమలని చూసే చూపులో ఒక వింతైన మెరుపు ఉండేది. ఆయన తరచుగా ఆమెను పొగుడుతుండేవారు, “నీ మనసు చాలా స్వచ్ఛమైనది కమల, అందుకే నీ ముఖంలో అంత కళ ఉంది” అనేవారు. ఆ మాటలలోని ద్వంద్వార్థాన్ని ఆమె గ్రహించలేకపోయింది.
అది ఆశ్వయుజ పౌర్ణమి. ఆకాశం నుండి వెన్నెల ధారలు జలపాతంలా కురుస్తున్నాయి. కుప్పం వీధులన్నీ వెండి పూత పూసినట్లు మెరిసిపోతున్నాయి. పిల్లలు లోపల గాఢనిద్రలో ఉన్నారు. ఇల్లంతా సర్ది, తలుపులకు గడియ పెట్టి, కమల గాలి కోసం ఇంటి ముందున్న చిన్న అరుగు మీద చాప వేసుకుని పడుకుంది. వెన్నెల వెలుగులో ఆమె మనసు ప్రశాంతంగా ఉంది.
అప్పుడే ఆమె చరవాణి మోగింది. తెర మీద ‘రామాచారి గారు’ అని పేరు చూడగానే ఆమె ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది. “చెప్పండి శాస్త్రి గారు.. అంతా బాగున్నారా?” అంది కమల. అవతలి వైపు నుండి రామాచారి గొంతు మత్తుగా వినిపించింది. “కమల గారూ.. నిద్రపోలేదా? వెన్నెల్లో మీరు ఇంకా బాగున్నారు. ఈ పౌర్ణమి వెన్నెల్లో మిమ్మల్ని దగ్గరకు తీసుకుని, ఒక్క ముద్దు పెట్టుకోవాలని నా మనసు తపిస్తోంది. ఎవరికీ తెలియదు, కేవలం మన ఇద్దరి మధ్యే..” అని కొనసాగించాడు.
ఆ మాటలు వింటుంటే కమలకి శరీరం అసహ్యంతో కంపించింది. “శాస్త్రి గారు! మీరు మాట్లాడుతున్నది మీకే వినిపిస్తోందా? ఇలాంటి మాటలు అనడానికి మీకు సిగ్గుగా లేదూ?” అని ఆవేశంగా అడిగి, పిలుపును నిలిపివేసింది. ఆమెకు రాత్రంతా నిద్ర పట్టలేదు. తనను తాను రక్షించుకోవాల్సిన కంచే చేను మేసినట్లు అనిపించి భయంతో గదిలో దూరి గడియ వేసుకుంది.
మరుసటి రోజు ఉదయమే వరుణ్‌కు కమల ఫోన్ చేసి ఏడుస్తూ జరిగిన విషయం చెప్పింది. బెంగళూరులో ఉన్న వరుణ్, ఆ మాట విన్న వెంటనే రైలు ఎక్కాడు. వంద కిలోమీటర్ల దూరం కావడంతో రెండు గంటల్లోనే కుప్పం చేరుకున్నాడు. వరుణ్‌కి ఒక విషయం అర్థమైంది. ఊరిలో రామాచారికి ఉన్న గౌరవం ముందు తాము చేసే ఏ ఆరోపణ నిలబడదు. అతని ముసుగును అతని సొంత కుటుంబం ముందే తొలగించాలి.
వరుణ్ ఒక వ్యూహం రచించి, తన చరవాణి ద్వారా కమల చేత రామాచారికి పిలుపునిప్పించాడు. వరుణ్ సూచించిన విధంగా కమల ఇలా: “శాస్త్రి గారు, నిన్న మీరు అన్న మాటలకి నాకూ మీరంటే ఇష్టమే అనిపించింది. వరుణ్ ఇవాళ రాలేదు. పిల్లలు కూడా మా అమ్మమ్మ వాళ్లింటికి వెళ్లారు. మీరు ఒక్కసారి మా ఇంటికి వస్తారా?”అని అడిగింది.
రామాచారి ఆనందంతో ఉబ్బితబ్బిబ్బైపోయాడు. పది నిమిషాల్లో వస్తానని చెప్పి సిద్ధమయ్యాడు. కానీ ఈసారి కమల తన ఇంట్లో ఒంటరిగా లేదు. వరుణ్ తనతో పాటు, రామాచారి భార్య లక్ష్మిని, మరియు రామాచారి వృద్ధ తల్లిదండ్రులను చాకచక్యంగా పిలిపించి పక్క గదిలో ఉంచాడు. రామాచారి లోపలికి రాగానే, కమల తలుపు వేసింది. రామాచారి పరవశించిపోయి, “కమలా.. నీ అందం ముందు ఈ వెన్నెల కూడా వెలవెలపోతోంది. నిన్ను దేవతలా చూసుకుంటాను,” అంటూ ఆమె చేయి పట్టుకోబోయాడు.
అంతే! పక్క గది తలుపులు తెరుచుకున్నాయి. దీపాలు వెలిగాయి. రామాచారి భార్య లక్ష్మి, అతని వృద్ధ తల్లిదండ్రులు ఆశ్చర్యంతో, అసహ్యంతో రామాచారిని చూస్తూ నిలబడ్డారు. రామాచారి ఒక్కసారిగా చేష్టలుడిగిపోయి నిలబడ్డాడు. భార్య లక్ష్మి కళ్లలో కన్నీళ్లు ధారలుగా కారుతున్నాయి.
“చూశారా శాస్త్రి గారు.. ఇది మీరు కోరుకున్న వెన్నెల రాత్రి. మీ కుటుంబం ముందే మీ నిజస్వరూపం బయటపడింది” అన్నాడు వరుణ్ గంభీరంగా. కానీ అసలైన శిక్ష లక్ష్మి నుండి వచ్చింది. ఆమె తన భర్త దగ్గరకు వెళ్లి… “మీరు బయట చెప్పే నీతులు అన్నీ అబద్ధమేనా? నా భర్తగా మీ మీద నాకు ఉన్న గౌరవం ఈ క్షణమే కాలి బూడిద అయిపోయింది. ఇక నుండి మనం ఒకే ఇంట్లో ఉంటాం, కానీ మీరు నా కళ్లకి కేవలం ఒక అపరిచితుడు మాత్రమే” అంది.
ఆ తర్వాత లక్ష్మి కమల దగ్గరకు వెళ్లి, ఆమె భుజంపై చేయి వేసి ఇలా అంది: “కమలా.. నీవు భయపడకుండా ధైర్యంగా నిలబడి ఈ విషయాలు మాకు తెలిసేటట్లు చేశావు. నీవు నిజం చెప్పే సాహసం చేయకపోయి ఉంటే.. మేము ఎప్పటికీ ఒక పాము పడగ కింద నిశ్చింతగా నిద్రిస్తూ, నిజాలు తెలుసుకోలేక పోయేవాళ్ళం. మా కళ్ళు తెరిపించినందుకు నీకు రుణపడి ఉంటాను.” ఆ మాటలకు రామాచారికి ఆ క్షణం భూమి బద్ధలైపోతే బాగుండు అనిపించింది. తన భార్య తనను దోషిగా నిలబెట్టి, పొరుగింటి మహిళను మెచ్చుకోవడం అతన్ని నిలువునా కుంగదీసింది. కమల మౌనంగా అక్కడి నుండి తప్పుకుంది.
ఈ కథ ఉద్దేశ్యం నెరవేరింది. వరుణ్-కమల రామాచారిని ఊరి మధ్యలో నిలబెట్టలేదు. రోజులు గడిచాయి. రామాచారి జ్యోతిష్యాలయం బోర్డు అలాగే ఉంది. జనం వస్తూనే ఉన్నారు. ఆయన ఇంకా పీఠం మీద కూర్చుని నీతులు చెబుతూనే ఉన్నారు. కానీ తన ఇంటి గుమ్మం లోనికి రాగానే ఆయన ఒక నిశ్శబ్ద దోషి. భార్య లక్ష్మి వంట చేసి పెడుతుంది కానీ, ఆయనతో ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడటం లేదు. కొడుకులు తన తండ్రి ముఖం చూడటం మానేశారు.
దీపావళి రాత్రి.. ఊరంతా వెలుగులతో నిండి ఉంది. కానీ రామాచారి మనసులో చీకటి కమ్ముకుంది. లక్ష్మి రేడియోలో వచ్చే “దుర్యోధన దుశ్శాశన దుర్వినీతి లోకంలో..” అనే పాట వింటూ కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటోంది. అత్తగారు “లక్ష్మి.. వంట ఏం చేస్తున్నావ్?” అని అడిగితే, “చేస్తున్నాను అత్తయ్యగారు” అంటూ యాంత్రికంగా సమాధానం చెప్పింది. ఆమె కళ్లలోని కన్నీటి చుక్కలు ఆమె భర్త చేసిన పాపానికి మౌన సాక్ష్యాలు. రామాచారికి ఇప్పుడు అద్దం ముందు నిలబడితే ఒక గొప్ప జ్యోతిష్యుడి ముఖం కనిపించడం లేదు. కేవలం దోషి ముఖమే కనిపిస్తోంది. అది ఒక అంతం లేని శిక్ష.
నిజం – నిప్పు లాంటిది. అది బయటి ప్రపంచాన్ని దహించకపోయినా, రాజేసిన వాడి మనసును మాత్రం బూడిద చేస్తుంది.
