నాన్నే

[ఎం. కె. కుమార్ గారు రచించిన ‘నాన్నే’ అనే కథని పాఠకులకు అందిస్తున్నాము. సంచిక – బెహరా వెంకట సుబ్బారావు ద్వితీయ జాతీయ స్మారక కథల పోటీ 2026లో సాధారణ ప్రచురణకి ఎంపికైన కథ.]

హైదరాబాద్ నగరపు ఆకాశం ఆ సాయంత్రం బూడిద రంగులోకి మారిపోయింది. మాదాపూర్ హైటెక్ సిటీలోని 32వ అంతస్తు అపార్ట్‌మెంట్ కిటికీ అద్దాల మీద చినుకులు నిశ్శబ్దంగా జారుతున్నాయి.

కింద రోడ్డు మీద కార్ల హెడ్‌లైట్లు ఒక తెల్లటి నదిలా ప్రవహిస్తున్నాయి. గదిలో వాతావరణం ఖరీదైన సెంట్రల్ ఏసీ చల్లదనాన్ని, ఒక రకమైన అంతుచిక్కని శూన్యతను మోస్తూ ఉంది.

సింధు సోఫాలో కూర్చుని తన చేతిలోని కాఫీ కప్పును యాంత్రికంగా కలుపుతోంది. ఆమె వయసు ముప్పై ఐదు. ఒక బహుళజాతి ఐటీ కంపెనీలో వైస్ ప్రెసిడెంట్.

నెలకు లక్షల్లో జీతం, ఊహకు అందని బోనస్‌లు. కానీ ఇల్లు మాత్రం ఎప్పుడూ ఒక ఫైవ్ స్టార్ హోటల్ గదిలా, ఎవరూ నివసించని మ్యూజియంలా ఉంటుంది.

ఆమెకు అంతా ఉంది, కానీ ఎవరూ లేరు. ఆమెకు ఒక కుటుంబం కావాలి. కనీసం కుటుంబం లాంటి ఒక ‘సెటప్’ కావాలి. ఆధునిక ప్రపంచంలో ప్రతిదీ కొనుక్కోవచ్చు, ఒక తండ్రిని కూడా.

మూడు వారాల క్రితం సింధు సికింద్రాబాద్ మెట్టుగూడలోని ‘కరుణ వృద్ధాశ్రమం’కు వెళ్ళింది.

అది అనాథ పిల్లల ఆశ్రమం కాదు, వదిలేయబడిన వృద్ధుల ఆశ్రమం. అక్కడ దత్తత అనేది ఒక చట్టబద్ధమైన ప్రక్రియ కాదు, ఒక అనధికారిక లావాదేవీ.

ఆశ్రమం మేనేజర్ ఆమెను ఒక పెద్ద హాల్లోకి తీసుకువెళ్ళాడు. అక్కడ పదుల సంఖ్యలో ముసలివాళ్లు మంచాల మీద కూర్చుని ఉన్నారు.

సింధు వారిని ఒక సూపర్ మార్కెట్‌లో వస్తువులను చూసినట్లు చూసింది. ఆమె కళ్ళు ఒక మూల కూర్చున్న ఒక వృద్ధుడి మీద ఆగాయి.

ఆయన తెల్లటి జుట్టు, గంభీరమైన ముఖకవళికలు, మౌనంగా ఉన్న కళ్ళు ఆమెను ఆకర్షించాయి.

ఆయనలో ఆమెకు తెలుగు సినిమాల్లోని ‘ఎస్.వి. రంగారావు’ లాంటి ఒక ఆదర్శవంతమైన, గంభీరమైన తండ్రి రూపం కనిపించింది.

ఆయన అసలు పేరు వెంకటయ్య. నల్గొండ జిల్లాలో ఒకప్పుడు వ్యవసాయం చేసుకునేవాడు. కొడుకులు భూమి అమ్ముకుని హైదరాబాద్ వచ్చి, ఇతన్ని ఇక్కడ వదిలేశారు.

కానీ సింధుకు అతని గతం, అతని అసలు పేరు అవసరం లేదు. ఆమెకు కావాల్సింది ఒక ‘ఫాదర్ ఫిగర్’. ఆశ్రమానికి భారీ విరాళం ఇచ్చి, వెంకటయ్యను తన కారులో ఆ 32వ అంతస్తు అపార్ట్‌మెంట్‌కు తీసుకువచ్చింది.

“ఇప్పటినుంచి మీ పేరు రంగారావు,” అంది సింధు కారులో వస్తున్నప్పుడు, అద్దంలోకి చూస్తూ.

“నాకు ఆ పేరు చాలా ఇష్టం. చాలా హుందాగా ఉంటుంది. మీరు నా నాన్నలా ఉండాలి. నేను మిమ్మల్ని నాన్న అని పిలుస్తాను.”

వెంకటయ్య ఏమీ మాట్లాడలేదు. జీవితంలో అన్నీ కోల్పోయిన మనిషికి పేర్లతో పెద్దగా పనుండదు. ఆయన మౌనంగా తలూపాడు.

ఇంటికి రాగానే వెంకటయ్య రూపురేఖలు మారిపోయాయి. సింధు ఆయన కోసం ఫ్యాబ్ ఇండియా నుంచి ఖరీదైన తెలుపు రంగు ఖద్దరు కుర్తాలు, పట్టు అంచు ఉన్న పంచెలు కొనితెచ్చింది.

ఆయన కళ్ళకు పాత కళ్ళద్దాలు తీసేసి, గోల్డ్ ఫ్రేమ్ ఉన్న కొత్త అద్దాలు పెట్టించింది. ఆయనకు ఒక చేతికర్ర అవసరం లేదు, కానీ ఆకర్షణ కోసం, ఒక హుందాతనం కోసం ఖరీదైన చెక్క కర్రను చేతికిచ్చింది.

వారం తిరిగేసరికి నల్గొండ వెంకటయ్య పూర్తిగా ఒక కార్పొరేట్ ఎగ్జిక్యూటివ్ ఇంట్లో ఉండే రిటైర్డ్ జమీందార్ ‘రంగారావు’గా మారిపోయాడు.

ఆ ఇంట్లో ఉదయం పూట నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలుతుంది. డైనింగ్ టేబుల్ మీద సింధు, రంగారావు (వెంకటయ్య) ఎదురెదురుగా కూర్చుంటారు.

ప్లాస్టిక్ నవ్వులతో కూడిన పనిమనిషి తెచ్చిపెట్టే బ్రెడ్, ఓట్స్ ఆయన గొంతు దిగవు. ఆయనకు పొద్దున్నే వేడి వేడి సద్ద సంకటి, పచ్చిమిరపకాయల పచ్చడి తినడం అలవాటు. కానీ సింధుకు అవన్నీ నచ్చవు.

“నాన్నా, మీ హెల్త్‌కి ఈ ఫుడ్డే మంచిది. కొలెస్ట్రాల్ ఉండదు,” అని ఇంగ్లీషులో చెబుతుంది.

ఆమె మాటల్లో ప్రేమ కన్నా, ఒక ప్రోగ్రామ్ చేయబడిన మెషీన్ లాంటి యాంత్రికత ఉంటుంది.

ఇక్కడ ఎలాంటి పెద్ద పెద్ద గొడవలు లేవు. కేవలం అంతులేని కృత్రిమత్వం, మానవ సంబంధాల వ్యాపారీకరణ మాత్రమే ఉన్నాయి.

సింధు తన ఆఫీసు కొలీగ్స్‌కు, తన స్నేహితులకు గొప్పగా చెప్పుకుంటుంది – “మా నాన్న నాతోనే ఉంటున్నాడు. ఆయనకు నేనంటే ప్రాణం” అని. నిజానికి సింధుకు కావాల్సింది తనను ఎవరైనా చూసుకుంటారని కాదు, తాను ఒకరిని చూసుకుంటున్నాననే ఒక సామాజిక గుర్తింపు.

కుటుంబం అనేది ఈ సమాజంలో ఒక స్టేటస్ సింబల్‌గా మారిపోయింది. ఒక ఖరీదైన కారు, ఒక బ్రాండెడ్ బ్యాగ్ లాగే, ‘తండ్రి’ కూడా ఆమె సోషల్ ప్రొఫైల్‌ను పెంచే ఒక అలంకారం.

ఒక శనివారం రాత్రి సింధు తన అపార్ట్‌మెంట్‌లో ఒక చిన్న డిన్నర్ పార్టీ ఏర్పాటు చేసింది. తన కొలీగ్స్, బాస్‌లు వచ్చారు. ఆ పార్టీకి రంగారావు ఎలా తయారు కావాలో ఆమె ఉదయాన్నే సూచనలు ఇచ్చింది.

 ”నాన్నా, సాయంత్రం నా ఫ్రెండ్స్ వస్తారు. మీరు ఆ ఈజీ చైర్‌లో కూర్చుని ఏదైనా ఇంగ్లీషు బుక్ చదువుతూ ఉండండి. వాళ్ళు పలకరిస్తే నవ్వి, దీవించండి. అంతే.”

సాయంత్రం పార్టీ మొదలైంది. ఖరీదైన స్కాచ్ విస్కీ గ్లాసులు, పిజ్జాలు, ఇటాలియన్ పాస్తాలు టేబుల్ మీద ఉన్నాయి. వెంకటయ్య, సింధు చెప్పినట్లుగానే ఆ బాల్కనీ పక్కన ఉన్న కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

ఆయన చేతిలో ఒక లావుపాటి ఆంగ్ల పుస్తకం ఉంది (ఆయనకు అందులో ఒక్క అక్షరం కూడా చదవడం రాదు). వచ్చిన వాళ్ళంతా సింధును మెచ్చుకున్నారు.

“వావ్ సింధూ, నువ్వు మీ నాన్నను ఎంత బాగా చూసుకుంటున్నావో, గ్రేట్ యార్!” అన్నారు.

వెంకటయ్య వాళ్ల వంక చూసి యాంత్రికంగా నవ్వాడు. ఆయన కళ్ళలో మాత్రం ఒక లోతైన విషాదం ఉంది.

ఆ క్షణంలో వెంకటయ్య (రంగారావు) మనసు తన పాత జీవితం వైపు మళ్ళింది. నల్గొండలోని తన పెంకుటిల్లు. అక్కడ తన భార్య బతికున్న రోజులు.

ఎండాకాలం పొలంలో పని చేసి వస్తే ఆమె ఇచ్చే మజ్జిగ. తన సొంత కొడుకు చిన్నప్పుడు తన భుజాల మీదెక్కి ఆడుకున్న రోజులు. ఆ కొడుకే తనను ఆశ్రమంలో వదిలేసినప్పుడు తాను పెట్టిన కన్నీళ్లు.. అవన్నీ నిజమైనవి.

ఆ ఆకలి, ఆ కష్టం, ఆ ప్రేమ, ఆ ద్రోహం అన్నీ నిజమైనవి. కానీ ఇక్కడ? ఈ ఏసీ గదిలో, ఈ ఖరీదైన దుస్తుల్లో, ఈ విదేశీ మద్యం వాసనలో ప్రతిదీ అబద్ధమే.

తాను కేవలం ఈ అమ్మాయి వేసుకుంటున్న ఒక ‘నాటకం’లో ఒక క్యారెక్టర్ ఆర్టిస్ట్ అని ఆయనకు అర్థమైంది. ఆయన శ్రమను దోచుకున్నట్లే, ఇప్పుడు ఆయనలోని ‘పితృత్వాన్ని’ కూడా ఈ కార్పొరేట్ వ్యవస్థ డబ్బుతో కొనుగోలు చేసిందని ఆయనకు బోధపడింది.

పార్టీ అయిపోయింది. అందరూ వెళ్ళిపోయారు. రాత్రి ఒంటిగంట దాటింది. పనిమనిషి టేబుల్స్ శుభ్రం చేసి వెళ్ళిపోయింది. గదిలో మళ్ళీ నిశ్శబ్దం.

సింధు అలసిపోయి సోఫాలో కూలబడింది. కిటికీ బయట ఇంకా సన్నగా వర్షం పడుతూనే ఉంది. ఆమెకు ఒక రకమైన ఖాళీతనం ఆవహించింది.

ఎంత డబ్బున్నా, ఎంత మంది మెచ్చుకున్నా, లోపల ఎక్కడో ఒక అగాధం. ఆమె నెమ్మదిగా లేచి, వెంకటయ్య కూర్చున్న కుర్చీ దగ్గరకు వెళ్ళింది. ఆయన అప్పటికే నిద్రపోవడానికి సిద్ధమవుతున్నాడు.

సింధు ఆయన కాళ్ళ దగ్గర కింద కూర్చుని, ఆయన మోకాళ్ల మీద తలపెట్టింది.

“నాన్నా..” అంది నెమ్మదిగా.

ఆ పిలుపులో ఒక చిన్నపాటి నిజమైన వేదన ఉందేమో. బహుశా ఆమె నిజంగానే ఒక తండ్రి ప్రేమ కోసం పరితపిస్తోందేమో.

 ”నాకు చాలా అలసటగా ఉంది నాన్నా. నాకెవ్వరూ లేరు.”

వెంకటయ్య చేతులు యాంత్రికంగా పైకి లేచాయి, ఆమె తల నిమరడానికి. సింధు ఆశించిన ఆదర్శవంతమైన ‘రంగారావు’ అయితే ఆ క్షణంలో “ఏడవకు తల్లీ, నేనున్నాను కదా” అని ఒక సినిమాటిక్ డైలాగ్ చెప్పి ఉండేవాడు.

కానీ ఆ క్షణంలో ఆ ఖరీదైన ముసుగు వెనుక ఉన్న నిజమైన మనిషి బయటకు వచ్చాడు. పది రోజుల నుంచి తనను తాను అణచుకున్న ఆ అస్తిత్వం ఒక్కసారిగా పగిలిపోయింది.

ఆయన ఆమె తలను నిమరలేదు. బదులుగా ఒక దీర్ఘమైన నిట్టూర్పు విడిచాడు.

“అమ్మా.. సింధూ,” అన్నాడు వెంకటయ్య, తన సహజమైన తెలంగాణ పల్లెటూరి యాసలో.

ఇన్నాళ్లూ ఆమె ముందు మాట్లాడటానికి భయపడిన ఆ గొంతు ఇప్పుడు స్పష్టంగా, నిస్సహాయంగా పలికింది.

సింధు తల పైకెత్తి చూసింది.

“నాకు ఈ బట్టలు వద్దు తల్లీ. ఈ పరుపుల మీద నాకు నిద్ర పట్టడం లేదు. ఇక్కడ ఊపిరాడటం లేదు,” అన్నాడు.

ఆయన గొంతులో కోపం లేదు, కేవలం ఒక అలసట ఉంది.

 ”నీకు నాన్న కావాలి, కొనుక్కున్నావు. కానీ నేను నీకు నాన్నను కాలేను తల్లీ. నా కొడుకు నన్ను వదిలేసినప్పుడు నా పేగు తెగినంత పనైంది. ఆ బాధ నిజం. నా భార్య పోయినప్పుడు నేను ఏడ్చిన ఏడుపు నిజం. కానీ ఇక్కడ ఈ కుర్చీలో కూర్చుని నేను నవ్వే నవ్వు అబద్ధం. నువ్వు నన్ను కొనుక్కున్నావు కానీ, నా లోపల ఉన్న ప్రేమని నువ్వు కొనలేవు అమ్మా.”

సింధు ఒక్కసారిగా షాక్ కి గురైంది. ఆమె సృష్టించిన ఆ అందమైన, పర్ఫెక్ట్ ప్రపంచం బీటలు వారింది.

“ఏంటి నాన్నా మీరు మాట్లాడేది? మీకు ఇక్కడ ఏం తక్కువైందని? ఈ కంఫర్ట్, ఈ లైఫ్ మీకు ఆ ఆశ్రమంలో దొరుకుతుందా?” అని ఆమె గొంతు పెంచింది. ఆమెకు తన పెట్టుబడి విఫలమవుతోందన్న కోపం.

వెంకటయ్య నెమ్మదిగా తన కళ్ళకున్న ఆ ఖరీదైన వెండి అద్దాలను తీసి పక్కన టేబుల్ మీద పెట్టాడు.

“కంఫర్ట్ అంటే ఈ ఏసీలు, ఈ కార్లు కాదమ్మా. మనిషికి మనిషి తోడుగా ఉండటం. నువ్వు నన్ను ఒక మనిషిలా తేలేదు, నీ ఇంట్లో ఈ టీవీ, ఈ ఫ్రిజ్ లాగా నన్ను కూడా ఒక వస్తువులా తెచ్చుకున్నావు. నా పేరు వెంకటయ్య. రంగారావు కాదు. నా పేరునే మార్చేసిన దానవి, ఇక నా మనసుని ఎట్టా అర్థం చేసుకుంటావు తల్లీ?”

గదిలో ఒక భయంకరమైన నిశ్శబ్దం. సెంట్రల్ ఏసీ చేసే సన్నటి శబ్దం తప్ప మరేమీ వినిపించడం లేదు. కిటికీ అద్దాల మీద వర్షపు నీరు కన్నీళ్లలా జారుతోంది.

వెంకటయ్య కుర్చీలోంచి లేచాడు. తాను వేసుకున్న ఆ ఖరీదైన పట్టు అంచు పంచెను సరిచేసుకున్నాడు.

“నాకు ఒక కప్పు గట్టిగా, మన ఎర్రగడ్డ చౌరస్తాలో దొరికే ఇరానీ చాయ్ తాగాలని ఉంది. ఇక్కడ ఆ యంత్రంలోంచి వచ్చే నీళ్ల లాంటి కాఫీ నాకు గొంతు దిగడం లేదు. నేను రేపు పొద్దున్నే ఆశ్రమానికి ఎల్లిపోతాను తల్లీ. నన్ను పంపించేయ్,” అని చెప్పి తన గదిలోకి నడిచాడు.

సింధు అలాగే ఆ చల్లటి మార్బుల్ ఫ్లోర్ మీద కూర్చుండిపోయింది. ఆమె కళ్ళలో నీళ్లు లేవు, కానీ గుండెలో ఒక భరించలేని బరువు.

ఆధునిక ప్రపంచంలో డబ్బుతో సర్వస్వం కొనుక్కోవచ్చని నమ్మిన ఒక కార్పొరేట్ అహంకారం, ఒక ముసలివాడి కన్నీటి చుక్క ముందు, ఒక నిజమైన అస్తిత్వం ముందు ఓడిపోయింది.

బంధాలు అనేవి షోకేసులో పెట్టుకునే బొమ్మలు కావు, అవి మట్టిలో పడి, వర్షంలో తడిసి, కష్టాలను పంచుకుంటే పెరిగే చెట్లు అని ఆమెకు బహుశా అప్పుడు అర్థమై ఉండొచ్చు.

మరుసటి రోజు ఉదయం. డ్రైవర్, వెంకటయ్యను తీసుకుని కరుణ ఆశ్రమానికి బయలుదేరాడు.

సింధు కిటికీ దగ్గర నిలబడి కారు వెళ్ళిపోవడాన్ని చూస్తోంది. ఆకాశం తేటపడింది, కానీ ఆమె లోపలి ప్రపంచం మాత్రం ఎప్పటికీ తీరని ఒంటరితనంతో, ఆవరించి ఉన్న ఒక చీకటితో ఉండిపోయింది.

ఆ 32వ అంతస్తు అపార్ట్‌మెంట్‌లో మళ్ళీ అదే పాత నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలుతోంది. ఇప్పుడు మునుపటికంటే మరింత భయంకరంగా.