నిన్నటి నవ్వులు.. నేటి నమస్కారాలు

[సిరిసంపదల హోరులో కరిగిపోతున్న తోడబుట్టిన తీపిని, దూరమవుతున్న బంధాన్ని మళ్లీ ఆత్మీయతతో ముడివేసే ఒక ఆర్ద్ర హృదయ ఆలాపనని కవితారూపంలో అందిస్తున్నారు శ్రీ కరణం నారాయణ స్వామి పిళ్లై.]

పంచుకున్న బొమ్మలు గుర్తున్నాయి,
పరుగెత్తిన వీధులు గుర్తున్నాయి,
ఒకే కడుపున పుట్టిన బంధాల వెనుక,
నిన్నటి అల్లరి నవ్వులు ఇంకా వినిపిస్తున్నాయి.

కాలం మారింది, రూపం మారింది,
చేతిలో చేరిన సంపదతో చూపే మారింది,
అహంకారం అనే ముసుగు కప్పేసి,
తోడబుట్టిన ప్రేమే దూరంగా నిలబడింది.

పుట్టినరోజున ఒక చిన్న సందేశం,
పెళ్లిరోజున ఒక యంత్రపు పలకరింపు,
మాటలాడి నెలలు గడిచిపోతున్నా,
కరగని ఆ అహంభావం ఎందుకో?

అమాయకపు చిన్ననాటి ఆప్యాయతలు,
ఆస్తి దర్పాల ముందు మోకరిల్లాయా?
కలిసి నడిచిన రక్తసంబంధాలు,
డబ్బుల లెక్కల్లో కనుమరుగయ్యాయా?

మారుతున్న కాలంతో పాటు మారక తప్పదా?
గాయపడుతూనే మనం సర్దుకుపోవాలా?
కలకాలం ఉండేది ఈ సిరిసంపదలా?
కనుమూస్తే మిగిలేది ఈ అహంకారమా?

..కానీ బంధం కదా, వదులుకోలేం..

పెరిగిన దూరాన్ని చెరిపేద్దాం,
పెదవులపై పాత నవ్వులు పూయిద్దాం,
ఎవరు తగ్గితేనేం మనవాళ్లేగా అనుకుంటూ,
అహంకారాన్ని ప్రేమతో గెలుద్దాం.

ఫోన్ స్క్రీన్ల సందేశాలు పక్కన పెట్టి,
ఒక్కసారి మనసు విప్పి మాట్లాడదాం,
పాత జ్ఞాపకాల దారుల్లో ప్రయాణించి,
మారిన మనుషులను మళ్లీ కలుపుదాం.

పండుగలకో, పబ్బాలకో ఒకచోట చేరుదాం,
ఒకే కంచంలో చిన్ననాటి ముద్దలు తిందాం,
డబ్బుల లెక్కల కన్నా రక్తపు బరువే మిన్న అని,
కళ్ల ముందే అందరికీ చూపిద్దాం.

సిరిసంపదలు నేడుంటాయి రేపుపోతాయి,
తోడబుట్టిన బంధాలే శాశ్వతంగా మిగులుతాయి,
క్షమించే గుణంతో కాస్త సర్దుకుపోతే,
కరిగిపోయిన ఆప్యాయతలు మళ్లీ తిరిగొస్తాయి.

(డబ్బులు ఇచ్చే హంగులు తాత్కాలికమే కావచ్చు, కానీ అహాన్ని వీడి తోడబుట్టినవారిని గెలిపించుకున్నప్పుడే మనిషిగా మన జన్మ ధన్యమవుతుంది. -రచయిత )