నిశ్శబ్దపు నూలుపోగులు

[శిరీష పద్మ యర్రంశెట్టి గారు రచించిన ‘నిశ్శబ్దపు నూలుపోగులు’ పాఠకులకి అందిస్తున్నాము.]

నిశ్శబ్దపు నూలుపోగుల్లో
మెల్లగా వికసించే
అక్షరాల రూపమే నా అంతర్గానం.

గాలిలో తేలే చిన్న పలకరింపులు
నా అంతరంలో ఉప్పొంగే
రాగాల ప్రతిధ్వనులను మేల్కొలుపుతాయి.

ఎవరూ తాకని లోపలి మూలల్లో
అల్లుకుపోయిన నా స్వప్నాలు
ఒంటరికంగా నన్నే వరించినట్లుంటాయి.

గుండె ఎదలో కొట్టుకునే
మృదు స్పందనల్లో
కొత్త వెలుగుల బాణాలు మెరిసిపోతుంటాయి.

చెప్పడానికి పదాలు చాలవు,
దాచడానికి హృదయం చిన్నది.
కన్నుల మెరుపుల్లో జారిన
నా మనసు పలుకులు
అదృశ్యమైన రాగమాలికగా మారిపోతాయి.

మరచిపోయిన పాత జ్ఞాపకాల వెన్నెలలో
తామరతంపరలలా
కొత్త భావాల తరంగాలు చిమ్ముతుంటాయి.

సంక్లిష్టమైన లోకాల మధ్య
నా ఆత్మని నేనే పలకరించుకుంటే,
కలియుగపు సజీవ కావ్యంలా
కొత్త వ్యక్తిత్వం నాలో పుడుతుంది.

దివ్య రంగుల తోరణాలా
నా ఊహలు ఆకాశం మీద విలసిల్లుతాయి.
గాలి తడిమితే కదిలే
సుగంధపు కిరణాల్లా
అంతర్గత కాంతి నన్నే నన్ను చేరదీసుకుంటుంది.

నాలో నేను ఉగాదిపర్వదినంలా
కొత్త సవ్వడి అందిస్తుంటే,
కన్నీళ్ళ నుంచి చిరు నవ్వుల వరకు
ప్రతీ హృదయమార్గం
నన్నే నన్ను నమ్ముకునే దిశగా నడుపుతుంది.

అందుకే..
నా ప్రతిబింబాన్నే ఆరాధిస్తూ,
నా నీడలో నేనే నిండిపోతూ,
అంతరాల్లో మేల్కొన్న
ఈ స్వీయ ప్రేమ సముద్రంలో
తరంగమై తేలిపోతున్నాను.