[శ్రీ బొల్లిముంత వెంకట రమణారావు రచించిన ‘ఒక పంట కోసం!’ అనే కవితని పాఠకులకు అందిస్తున్నాము.]
మేఘాలు
సైనిక దళాల్లా
దిక్కుల మీదుగా మోహరించాయి.
“ఈసారి
భూమి మళ్లీ
ఊపిరి పీల్చుకుంటుంది..”
అని గాలి
పొలాల చెవిలో
గుసగుసలాడింది.
రైతులు
సైనికుల్లా
తమ తమ పొలాల్లో నిలబడ్డారు.
వారి చేతుల్లో
ఆయుధాలు లేవు.
నాగళ్లు ఉన్నాయి.
వారి కళ్లలో
ఆవేశం లేదు.
అంతులేని నిరీక్షణ ఉంది.
వారు
ఆకాశం వైపు
ఆశగా చూశారు.
ఆకాశం గర్జించింది.
భూమి
ఊపిరి బిగబట్టుకుంది.
కొన్ని చిరుజల్లులు
భూమికి అభివాదం చేసి
వెళ్లిపోయాయి.
దుమ్ము అణిగింది.
ఆకులు మెరిశాయి.
అంతే.
మేఘాలు
పొలాలకు ఇవ్వాల్సిన
జీవబలాన్ని
తమలోనే దాచుకున్నాయి.
రైతు కళ్లలో మాత్రం
మేఘాలు ఇంకా చెదరలేదు.
అతనికి
ఆకులను తడిపే జల్లు కాదు.
విత్తనం
నిద్ర విడిచేంత వాన కావాలి.
వేర్లు
భూమి గుండెలోకి దిగేంత తడి కావాలి.
కాలువలు
తమ దారిని
మళ్లీ గుర్తుపట్టేంత నీరు కావాలి.
మేఘాలు
దాటిపోయాయి.
రైతు చూపు మాత్రం
ఆకాశం మీదే నిలిచిపోయింది.
ఏదో ఒక మేఘం
తన మనసు మార్చుకుంటుందని,
ఒక్క వానతోనే
నేల మళ్లీ పచ్చబడుతుందని,
ఆ చిన్న నమ్మకాన్ని
అతను
ఇంకా వదులుకోలేదు.
ఎందుకంటే –
చిరుజల్లు
భూమిని పలకరిస్తుంది.
వాన మాత్రమే
భూమికి బలాన్నిస్తుంది.
ఆ బలమే
ఒక పంటగా,
ఒక రైతు చిరునవ్వుగా,
ఒక దేశం అన్నంగా
మారుతుంది.
