[శ్రీ సి.హెచ్. ప్రతాప్ గారి ‘పరమాత్మ ఆశ్రయం’ అనే రచనని అందిస్తున్నాము.]
దేవునిపై అచంచలమైన విశ్వాసం కలిగి ఉండటం వల్ల మనిషి తన జీవితంలో ఎదురయ్యే ఎటువంటి విపత్కర పరిస్థితులనైనా అత్యంత ధైర్యంగా, సురక్షితంగా ఎదుర్కోగలడు. ఈ ప్రపంచం అనే సాగరంలో అప్పుడప్పుడు సంభవించే కష్టాల తుఫానుల నుండి మనల్ని కాపాడి భద్రతను ప్రసాదించగలిగేది కేవలం ఆ పరమాత్ముని ఆశ్రయం మాత్రమే.
హృదయపూర్వకమైన ఆత్రుతతో, పరిపూర్ణ శరణాగతితో ఎవరైతే ఆ దైవంలో ఆశ్రయం పొందుతారో, వారు అత్యంత శాంతిని, శాశ్వతమైన రక్షణను సొంతం చేసుకుంటారు. భగవంతుని సాన్నిధ్యంలోనే జీవితంలోని అసలైన ఆనందం, ఉనికి యొక్క అద్భుత ఆశీర్వాదం లభిస్తాయి. భగవంతుడు నివసించే చోట భయము లేదా దుఃఖము ప్రవేశించడానికి వీలుండదు. ఈ సమస్త ప్రపంచాలు సంక్షోభంలో ఉన్నప్పటికీ, ఒక సాధకుడు లేదా భక్తుడు తన ఆత్మ సాక్షాత్కారంలో సురక్షితంగా ఉంటూ నిశ్చలంగా నిలబడగలడు.
నిర్భయత్వం అంటే భగవంతుని శక్తిపై ఉంచే అచంచలమైన నమ్మకం. ఆయన రక్షణ, న్యాయం, జ్ఞానం మరియు ప్రేమపై పూర్తి విశ్వాసం ఉంచినప్పుడు మనిషిలో భయానికి చోటు ఉండదు. భయం అనేది మనిషి ఆత్మలోని అపరిమితమైన సామర్థ్యాన్ని మరుగుపరుస్తుంది. ఇది మనలోని అంతర్లీన దైవిక శక్తి పనితీరుకు ఆటంకం కలిగించి, శారీరక, మానసిక అలజడులను సృష్టిస్తుంది. కాబట్టి ఆందోళనలలో మునిగిపోకుండా, ఆ దైవ ప్రేమాశీస్సులనే కోటలో తాను భద్రంగా ఉన్నానని ప్రతి ఒక్కరూ నిరంతరం దృవీకరించుకోవాలి. ఈ భావనకు మద్దతుగా భగవద్గీతలో శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ ఇలా బోధించారు:
సర్వధర్మాన్ పరిత్యజ్య మామేకం శరణం వ్రజ।
అహం త్వా సర్వపాపేభ్యో మోక్షయిష్యామి మా శుచః॥
“సమస్త ధర్మాలను నాకే వదిలిపెట్టి, కేవలం నన్ను మాత్రమే శరణు వేడుము. నేను నిన్ను అన్ని పాపాల నుండి విముక్తుడిని చేస్తాను, ఏమాత్రం భయపడకు.” ఈ శ్లోకం భగవంతునిపై ఉంచాల్సిన సంపూర్ణ శరణాగతిని, ఆయన ఇచ్చే అభయాన్ని స్పష్టం చేస్తోంది.
కష్టాలు అనేవి అకస్మాత్తుగా హిమపాతంలా విరుచుకుపడినప్పుడు మనిషి తన ధైర్యాన్ని కోల్పోకూడదు. విపత్కర సమయాల్లో ఇంగిత జ్ఞానాన్ని మరియు భగవంతునిపై విశ్వాసాన్ని మేల్కొలిపి ఉంచితే, తప్పించుకోవడానికి అత్యంత సన్నని మార్గం ద్వారా కూడా బయటపడే అవకాశం దొరుకుతుంది. లోకంలో జరిగే ప్రతి అనుభవం వెనుక భగవంతుడు తన మంచితనాన్ని దాచి ఉంచుతాడు కాబట్టి, సకాలంలో అన్నీ శుభప్రదంగానే ముగుస్తాయి. అంధకార సమయాల్లో దైవిక మార్గదర్శకత్వాన్ని కోరడం అత్యవసరం. మన ఆత్మకు కాపరిగా భగవంతుడిని నియమించుకున్నప్పుడు, జీవితంలోని నీడలేని మార్గాల్లో ఆయన మనకు అన్వేషక దీపంలా తోడుంటాడు. అజ్ఞానపు రాత్రిలో చంద్రుడిగా, మేల్కొనే సమయంలో సూర్యుడిగా, మర్త్య స్థితి అనే చీకటి సముద్రంలో ఆయన ధ్రువతారగా మనల్ని నడిపిస్తాడు.
లోకంలో అనేక ప్రభావాలు మనల్ని తప్పుదోవ పట్టించవచ్చు. కానీ బాహ్య దురభిమానాలకు లోనుకాకుండా అంతర్గత సత్యం యొక్క మార్గదర్శక స్వరాన్ని ఆలకించాలి. హృదయాన్ని ప్రభువు ఆశ్రయంలో ఉంచి, ఆత్మ బాధ్యతను ఆయనకు అప్పగించినప్పుడు లభించే తృప్తి వెలకట్టలేనిది. కేవలం దైవాన్ని మాత్రమే నమ్మి, ఆయన కాంతిని ప్రతిబింబించే మార్గంలో పయనించడం శ్రేయస్కరం. ఆ వెలుగే మనకు జ్ఞానాన్ని, ప్రేమను ప్రసాదిస్తుంది. ధర్మం ఎల్లప్పుడూ ఎలా విజయం సాధిస్తుందో ఆ దైవ ప్రకాశం నిరంతరం నిరూపిస్తూనే ఉంటుంది. భగవంతుని పట్ల పరిపూర్ణ భక్తిని కలిగి ఉండటం ద్వారానే మనిషి అన్ని భయాల నుండి విముక్తుడై, అత్యున్నతమైన సాఫల్యాన్ని పొందుతాడు.
