[‘ప్రద్యుమ్న కథలు – కలలు.. కళలు’ అనే శీర్షికతో బాలల కథల అందిస్తున్నారు శ్రీ వారాల ఆనంద్.]
కష్టమే ఇష్టం:
సంవత్సరం గడిచిపోయి పిల్లలకు సెలవులు మిగిసాయి పిల్లలంతా వారి వారి తరగతి గదుల్లో పాఠాలు నేర్చుకుంటున్నారు. ఉపాధ్యాయులు పిల్లలకు వివిధ విషయాలు బోధిస్తున్నారు. సంధ్యా టీచర్‌ తన క్లాసులోని విద్యార్థులకు భాష గురించి, అది ఎలా ఉండాలో వివరిస్తోంది.
పిల్లలు ఆమె మాటలు చాలా శ్రద్ధగా వింటున్నారు. ఆ మాటల్లోని భావాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు.
“పిల్లలూ! మీకు ఇలా రోజూ బడికి రావడం కష్టంగా ఉందా? ఇష్టంగా ఉందా?” అని అడిగింది సంధ్య.
“ఇష్టంగానే ఉంది టీచర్‌” అని అంతా ఒక్కసారిగా అన్నారు.
“కాదు.. ఇలా అందరూ ఒకేసారిగా కాదు. ఒక్కొక్కరూ చెప్పండి”
“ఇష్టంగానే ఉంది”
“ఇష్టంగా ఉంది”
“ఇష్టమే..” ఇలా అంతా చెప్పారు.
“ఆగండి. ఒక్కొక్క విషయం స్పష్టంగా చెప్పండి. ఇలా అంతా ఒకటే సమాధానం చెప్పకండి. మనసులో మాట, మీకు నిజంగా ఏది ఇష్టమో అది చెప్పండి. ఇందులో ఎవరినీ తిట్టడం, కొట్టడం అనేది ఉండదు. అంతా సూటిగా చెప్పండి” అంది సంధ్యా టీచర్‌.
టీచర్‌ అలా ధైర్యం చెప్పడంతో పిల్లలంతా తమ మనసులోని మాట చెప్పసాగారు.
“టీచర్‌! ఇలా రోజూ రావడం కష్టంగా ఉంది. ఇంట్లో ఉంటే హాయిగా ఆడుకోవచ్చు కదా” అన్నాడు ఒకడు.
“నాకు మాత్రం బడికి రావడం ఇష్టమే టీచర్‌. ఇక్కడికి వస్తే మిత్రులందరినీ కలుసుకోవచ్చు” అన్నాడు మరొకడు.
“నాకు చదవడం ఇష్టం. కానీ ఉదయాన్నే లేవడం మాత్రం కష్టం” అన్నాడు ఇంకొకడు.
“నాకు ఆడుకోవడం ఇష్టం. చదవడం కష్టం” అన్నాడు మరొక విద్యార్థి. అందరి మాటలూ విన్న సంధ్య చిరునవ్వు నవ్వింది.
“గుడ్‌. మీలోని ధైర్యానికి మెచ్చుకుంటున్నాను. ఎందుకంటే మనసులో ఉన్నది ఉన్నట్టు చెప్పగలగడం కూడా గొప్పే. ఇక బడికి రావడం ఇష్టమున్న వాళ్ళకి, కష్టమున్న వాళ్ళకి ఒక కథ చెబుతాను. అది విన్న తరువాత మీరు కొన్ని ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పాలి. సరేనా?” అంది సంధ్యా టీచర్‌.
అంతవరకు టీచర్‌తో కులాసాగా, హాయిగా మాట్లాడుతున్న పిల్లలంతా కథ అనేసరికి ఉత్సాహంగా ఆమె చుట్టూ చేరారు.
“అనగనగా ఒక ఊరు. ఆ ఊరి పేరు కనగిరి. ఆ ఊళ్ళో వీరేశు అనే ఒక రైతు నివసించేవాడు. అతనికి కొంచెం బద్ధకం. దాంతో ఏ పని చేయాలన్నా ఆలస్యం చేసేవాడు.
ఒకరోజు వీరేశు పొలంలో పని చేసి అలసిపోయాడు. ‘అబ్బా! అలిసిపోయాను. కొబ్బరిచెట్టు కింద కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకుంటాను’ అనుకుంటూ కొబ్బరిచెట్టు మొదట్లో కూర్చున్నాడు.
ఆకాశంలోకి చూస్తూ హాయిగా కూర్చున్న వీరేశుకు కొబ్బరికాయలు కనిపించాయి. ‘కొబ్బరికాయలు తీయాలంటే చెట్టెక్కాలి. చెట్టెక్కడం చాలా కష్టం. కష్టపడి చెట్టెక్కి కొబ్బరికాయలు తీయడం ఎందుకు? అవే కింద పడితే తీసుకుంటాను’ అనుకున్నాడు. అలా అనుకుని చెట్టు కిందనే పడుకున్నాడు.
కొంతసేపటికి ఒక కొబ్బరికాయ చెట్టునుంచి కింద పడింది. ‘అబ్బా! ఇదిగో కొబ్బరికాయ పడింది’ అనుకుని దాన్ని తీసుకున్నాడు. మరో కొబ్బరికాయ కూడా పడింది. ‘అదిగో మరొకటి కూడా పడింది. ఇక చెట్టెక్కాల్సిన అవసరమే లేదు. కొబ్బరికాయలు వాటంతట అవే పడతాయి’ అనుకున్నాడు.
అలా కొద్దిసేపు ఎదురుచూశాడు. కానీ మరే కొబ్బరికాయా పడలేదు. ‘ఇంక చెట్టెక్కి కొబ్బరికాయలు కోయాల్సిందేనా? ఇంత కష్టపడటం ఎందుకు?’ అని అనుకున్నాడు.
అతను కొబ్బరికాయల్ని కోయడానికి చెట్టెక్కకుండా రోజంతా అక్కడే కూర్చున్నాడు. చివరికి ఒక్కటి రెండు కొబ్బరికాయలు పడ్డాయి అంతే తనకు కావలసినన్ని కొబ్బరికాయలు రాలలేదు. సాయంత్రం అయింది. చీకటి పడసాగింది. తాను చేయాల్సిన పని చేయకుండా కాలం గడిపినందుకు వీరేశుకు బాధ కలిగింది.
‘కష్టపడకుండా ఏ పని పూర్తికాదు. పని చేయకుండా ఫలితం ఎలా వస్తుంది?’ అని తనలో తాను అనుకున్నాడు.
మరుసటి రోజు ఉదయమే కొబ్బరిచెట్టు దగ్గరకు వచ్చాడు. చెట్టెక్కి కొబ్బరికాయలు కోయాలని నిర్ణయించుకున్నాడు కానీ చెట్టు ఎత్తుగా ఉంది. చెట్టెక్కడం కష్టం. అయినా వెనక్కి తగ్గలేదు.
చెట్టెక్కుతూ చెమటలు పట్టాయి. చేతులు నొప్పించాయి. కాళ్ళు అలసిపోయాయి. అయినా కొబ్బరికాయలు కోయాలనే పట్టుదలతో పైకి ఎక్కుతూనే ఉన్నాడు. చివరకు చెట్టు పైకి చేరుకున్నాడు. కొబ్బరికాయల్ని కోసి కిందికి దించాడు. కిందికి దిగేసరికి అతని ఒళ్ళంతా చెమటతో తడిసిపోయింది. చేతులు, కాళ్ళు అలసిపోయాయి. కానీ తన ముందు గుట్టగా పడి ఉన్న కొబ్బరికాయల్ని చూసి అతని ముఖంలో ఆనందం కనిపించింది. ‘కష్టపడి చేసిన పనిలోనే అసలైన ఆనందం ఉంటుంది’ అనుకున్నాడు వీరేశు.
ఆ రోజు నుంచి అతను ఏ పనినీ వాయిదా వేయలేదు. కష్టం అని వెనకడుగు వేయలేదు. చేయాల్సిన పనిని సమయానికి, శ్రద్ధగా చేయడం మొదలుపెట్టాడు.
ఇదే కథ” అంటూ సంధ్యా టీచర్‌ ముగించింది.
కథ వింటున్న పిల్లలంతా ఆసక్తిగా చూస్తున్నారు.
“చెప్పండి. కథలో వీరేశు మొదట ఎందుకు కష్టపడ్డాడు?”
“కష్టపడకుండా పని పూర్తవుతుందని అనుకున్నాడు టీచర్‌”
“కొబ్బరికాయలు చెట్టెక్కి తీయకుండా తానే కింద పడతాయని అనుకున్నాడు” అన్నాడు ఒక విద్యార్థి. “చాలా బాగుంది. మరి చివరికి?”
“కష్టపడి చెట్టెక్కి కొబ్బరికాయలు కోశాడు”
“అంటే కష్టపడితేనే ఫలితం దక్కుతుందన్నమాట కదా” “అవును టీచర్‌”
“మరి చేతులు నొప్పించినా, కాళ్ళు అలసిపోయినా వీరేశు ఎందుకు చెట్టెక్కాడు?”
“పని పూర్తిచేయడానికి టీచర్‌”
“అవును కదా చాలా బాగుంది. మరి చదువులోనూ ఇదే కదా? చదవడం కష్టం అనిపిస్తే పుస్తకం మూసేసి కూర్చుంటే చదువు వస్తుందా?”
“రాదు టీచర్‌”
“మరి చదవడానికి ఏం చేయాలి?”
“కష్టపడాలి టీచర్‌”
“అవును. కష్టపడాలి. కష్టాన్ని చూసి పారిపోకూడదు. కష్టం వచ్చినప్పుడు దాన్ని ఎదుర్కోవాలి. కష్టపడి పనిచేస్తేనే మనకు కావలసిన ఫలితం వస్తుంది. కష్టాన్ని ఇష్టంగా స్వీకరించాలి. కష్టం అంటే భయపడకూడదు. మనం చేసే ప్రతి పనిలో కొంత కష్టం ఉంటుంది. ఆ కష్టాన్ని దాటితేనే విజయం ఉంటుంది”
పిల్లలంతా శ్రద్ధగా వింటున్నారు.
“మరి మీరు ఏం చేస్తారు? కష్టం అనిపిస్తే చదువు మానేస్తారా? లేక కష్టపడి చదువుతారా?” అని అడిగింది టీచర్‌.
“కష్టపడి చదువుతాం టీచర్‌” అని అంతా ఒక్కసారిగా చెప్పారు.
“వెరీ గుడ్‌. అలా ఉండాలి. కొంచెం కష్టమైనా ఎంతో నేర్చుకుంటారు. మీరు ఎప్పుడూ కష్టానికి భయపడకండి. కష్టాన్ని ఇష్టంగా చేసుకుంటే విజయం మీ వెంట వస్తుంది” అంది సంధ్యా టీచర్‌.
ఇంతలో గంట టంగుమని మోగింది. పిల్లలు ముభావాల మబ్బు విడిచి ఆనందంగా లేచారు.
“కష్టమంటే ఇష్టం టీచర్‌” అన్నారు అంతా ఒక్కసారిగా.
“కష్టమే ఇష్టం” అన్నారంతా ఉత్సాహంగా.
“వెరీ గుడ్‌. అలా ఉండాలి. కొంచెం కష్టమైనా ఎంతో నేర్చుకుంటారు. మీరు ఎప్పుడూ కష్టానికి భయపడకుండా, ఇష్టంగా స్వీకరించాలి” అని సంధ్యా టీచర్‌ చెప్పింది.
పిల్లలు మళ్ళీ తమ పుస్తకాలు ముబ్బు విడిచి ఆనందంగా తెరిచారు.
ఇంతలో గంట మోగింది.
(వచ్చే వారం మరో కథతో కలుద్దాం)
కేంద్ర సాహిత్య అకాడెమీ అనువాద పురస్కార గ్రహీత