సమాజపు లోతుల్లోకి సాగే కథాయానం ‘ప్రేమసాక్షి’ పఠనం

[శ్రీమతి జొన్నలగడ్డ శ్యామల గారి ‘ప్రేమసాక్షి’ అనే కథాసంపుటిని సమీక్షిస్తున్నారు కొల్లూరి సోమ శంకర్.]

శ్రీమతి జొన్నలగడ్డ శ్యామల గారు దశాబ్దాల కాలప్రవాహంలో తెలుగు కథ రూపాంతరాలను, సామాజిక పరిణామాలను తన అనుభవ లోచనం నుండి వీక్షించి అక్షరబద్ధం చేసిన విలక్షణ రచయిత్రి.

పత్రికా రంగంలోను, బాలసాహిత్య సృజనలోను అపారమైన అనుభవం గడించిన ఆమె కలం నుండి వెలువడిన ‘ప్రేమసాక్షి’ కథా సంపుటి, కేవలం కొన్ని కథల సమాహారం మాత్రమే కాదు; అది 1987 నుండి నేటి వరకు సాగిన ఒక సుదీర్ఘ సామాజిక, సాంస్కృతిక ప్రయాణానికి ప్రతిబింబం. ల్యాండ్‌లైన్ ఫోన్లు కూడా లేని నాటి నిశ్శబ్ద, ఆత్మీయ అనుబంధాల కాలం నుంచి మొదలుపెట్టి, ప్రపంచీకరణ ఉధృతిలో మనుషులు యంత్రాలుగా మారుతున్న ఆధునిక యుగం మీదుగా, కరోనా కాలపు కల్లోల మానసిక స్థితి వరకు ఈ కథా పరిధి విస్తరించి ఉంది. ఈ సుదీర్ఘ కాలక్రమణికను అత్యంత నిశితంగా గమనించిన ఒక జర్నలిస్టు పరిశీలనా శక్తి, ఆ యా కాలాల సమాజ చిత్రణను ఏ రకమైన కృతక నాటకీయత లేని సహజత్వంతో ఆవిష్కరించిన తీరు ఈ సంపుటికి ఒక విశిష్టతని ఆపాదిస్తుంది.

సృజనాత్మక సాహిత్యానికి ఉండవలసిన ప్రధాన లక్షణం ‘విశ్వజనీనత’. ఈ సంపుటిలో రచయిత్రి కేవలం స్వీయానుభూతుల పరిధికి పరిమితం కాకుండా, పరిసరాల పరిశీలనతో ఇతర భిన్న జీవితాల అంతరంగాల్లోకి ప్రవేశించారు. అందుకే, ఇందులో, మధ్యతరగతి డోలాయమాన జీవన చిత్రణలతో పాటు, అట్టడుగు సమాజపు నిస్సహాయ బతుకులు కూడా కథా వస్తువులయ్యాయి. శ్యామల గారి రచనా విధానంలో ‘సర్వజ్ఞ దృక్కోణం’ ప్రధాన పాత్ర పోషిస్తుందని ముందుమాటలో డా. సి. మృణాళిని గారు పేర్కొన్నారు. అంటే కథను కేవలం ఒక పాత్ర కోణం నుండే కాకుండా, ఆయా పాత్రల మానసిక వైచిత్రిని, సమాజ గమనాన్ని ఒక నిష్పాక్షిక సాక్షిగా నిలబడి పాఠకుడికి వివరిస్తారు. ఈ సరళమైన, స్పష్టమైన కథన శైలి వెనుక ఒక గాఢమైన తాత్వికత దాగి ఉంది, అది మనిషిలోని అంతర్గత మంచితనాన్ని విశ్వసించడం.

ఈ సంపుటిలో అత్యంత లోతైన మానసిక విశ్లేషణ, స్త్రీ అస్తిత్వ చైతన్యం కనిపించే కథ ‘ఆడపిల్ల’. పితృస్వామ్య సమాజంలో స్త్రీ ఉనికిని, బాధ్యతలను కేవలం ఖర్చులతో, లీగల్ సమీకరణాలతో కొలిచే క్రూరమైన వ్యవస్థపై సంధించిన విమర్శనాత్మక అస్త్రం ఈ కథ. పెళ్ళికి ముందు కూతురి బాధ్యత పుట్టింటిదని, పెళ్ళైన తర్వాత అది అత్తింటిదని భావించే సాంప్రదాయక మనస్తత్త్వాన్ని రచయిత్రి ఒక ఆరోగ్య సమస్య (అపెండిసైటిస్ ఆపరేషన్) ద్వారా నిలదీశారు. ‘పెళ్ళయిన ఏడాది దాకా పుట్టింటిదే బాధ్యత’ అని అత్తగారు, ‘పెళ్ళయ్యాక మాకు సంబంధం లేదు’ అని తల్లి వాదించుకునే క్రమంలో, కథానాయిక భారతికి కలిగే అంతర్మథనం చదువరులను కదిలిస్తుంది. స్త్రీ ఏ ఇంటికీ చెందని ఒక ‘పరాయి వస్తువు’ మాత్రమేనా అనే నగ్న సత్యాన్ని గ్రహించిన భారతి, తక్షణమే ఆర్థిక స్వావలంబన సాధించాలని, తన కాళ్ళ మీద తాను నిలబడాలని తీసుకునే సాహసోపేతమైన నిర్ణయం ఈ కథను ఒక చక్కని కథగా నిలిపింది.

రచయిత్రి కేవలం ఆధునిక ఇతివృత్తాలకే పరిమితం కాకుండా, పురాణ సంబంధిత గాథలను పునర్వ్యాఖ్యానించారు. అందుకు ఉదాహరణ ‘ఘటన’ అనే కథ. రామాయణంలో సీతమ్మ అగ్నిపరీక్షకు, అరణ్యవాసానికి కారకుడైన చాకలి తిప్పడి ఉదంతాన్ని నేపథ్యంగా తీసుకుని, ఒక అపూర్వమైన కోణంలో ఈ కథను సృజించారు శ్యామల గారు. పితృస్వామ్య వ్యవస్థలో పురుషుడి అనుమానానికి బలైపోయిన తిప్పడి భార్య పక్షాన నిలబడి రచయిత్రి ఈ కథను నడిపించిన తీరు విప్లవాత్మకమైనది. భార్యను అనుమానించి వెళ్ళగొట్టిన తిప్పడు, ఆ తర్వాత పశ్చాత్తాపంతో కలలు గని, తన తప్పు తెలుసుకుని తిరిగి రమ్మని వేడుకున్నప్పటికీ, ఆమె లొంగిపోదు. “మన కారణంగా ఆ సీతారాములే విడిపోయారు కాబట్టి, రాముడు సీతను సగౌరవంగా ఇంటికి తెచ్చుకునేంతవరకు నేను నీ ఇంటికి రాను” అని ఆమె తేల్చి చెప్పడం, పురుషాధిక్య సమాజంపై స్త్రీ శక్తి సాధించిన ఒక నైతిక విజయం. చాకలి వాడి వేదనతో ముగిసే ఈ కథలో పురాణ పాత్రల అంతరార్థాన్ని సమకాలీన స్త్రీ ఆత్మగౌరవంతో ముడిపెట్టిన విధానం అత్యుత్తమంగా ఉంది.

‘ప్రేమసాక్షి’ కథ చందూ, శర్వాణీల మధ్య చిగురించిన ప్రణయ కావ్యం. కథ అంతా ఒక లేఖ రూపంలో స్వగతంగా సాగుతుంది. సంభాషణలలో కృత్రిమత్వం లేకుండా, అత్యంత సహజమైన, హృదయానికి హత్తుకునే సరళమైన శబ్ద సంపదతో కూడిన శైలి ఇది. కేవలం ప్రేమికుల మధ్య నడిచే సాధారణ ప్రేమకథలా కాకుండా, ఆ లేఖలోనే ఒక అద్భుతమైన జీవిత సత్యాన్ని ఆవిష్కరిస్తూ, ఆత్మీయ ప్రయాణంగా సాగుతుంది. ఒక లేఖ ద్వారా చదువరులకు కథాంశాన్ని నివేదించడం ఇందులోని శిల్ప చమత్కారం. సాధారణ ప్రేమకథల ఫార్మాట్‌ను బ్రేక్ చేస్తూ, లేఖలోని వాక్యాల అమరిక ద్వారా కథాంతంలో ఒక అద్భుతమైన భావోద్వేగ స్థితిని ఆవిష్కరించడం ఈ కథా శిల్ప విశిష్టత.

‘పడకుర్చీ’ గొప్ప కథ. పితృప్రేమలోని మాధుర్యాన్ని, నాన్నపై తనకున్న అపారమైన అనురాగాన్ని కథానాయకుడు పంచుకునే హృద్యమైన గాథ ఇది. వయసు మళ్లిన తర్వాత “ప్రేమ, ఆప్యాయతల విషయంలో నేను నా మనవడంత పసివాడినే” అని కథానాయకుడు పలికే మాటలు వృద్ధాప్యంలోని ఒంటరితనాన్ని, ప్రేమ కోసం ఆరాటాన్ని ప్రతిబింబిస్తాయి. నాన్నతో ఉన్న ఆత్మీయ బంధాన్ని మనసారా స్మరించుకున్న తీరు పాఠకుల హృదయాలను బరువెక్కిస్తుంది. మానవ సంబంధాలలోని సున్నితత్వాన్ని పట్టుకోవడానికి రచయిత్రి వాడిన భాష ఎంతో హృద్యంగా, కరుణ రసాత్మకంగా సాగింది. పాత్రల మనోభావాలను వ్యక్తపరిచే శబ్దచిత్రాలు పాఠకుడిని కంటతడి పెట్టిస్తాయి. Reminiscence technique lo, వర్తమానంలో ఉంటూనే నాన్నతో గడిపిన గతాన్ని, జ్ఞాపకాలను ఒక క్రమపద్ధతిలో పేర్చుకుంటూ రావడం ఇందులోని శిల్పం. వృద్ధుడైన కథానాయకుడిని పసివాడితో పోల్చుతూ రాసిన ఆఖరి సంభాషణ ఈ కథా శిల్పానికి మకుటం లాంటిది.

తండ్రీ కొడుకుల మధ్య సాగే ఒక చమత్కార భరితమైన, ఆలోచింపజేసే కథ ‘కనిపించుట లేదు’. పాతికేళ్లు వచ్చినా ఉద్యోగం లేక సోమరిగా తిరిగే వెంకట రమణని తండ్రి మందలిస్తూ ఉంటాడు. ఎలాగైనా సంపాదించాలనే తపనతో, పేపర్లలో వచ్చే “కనిపించుట లేదు” ప్రకటనలను చూసి, తప్పిపోయిన వారిని పట్టుకుని బహుమతి డబ్బులు గెలవాలని సైకిల్‌పై బయలుదేరుతాడు. ఈ క్రమంలో సాగే ప్రయాణం హాస్యాన్ని పంచుతూనే.. చివరకు ఒక ఆసక్తికరమైన మలుపు తిరుగుతుంది. నిరుద్యోగం, సంపాదన కోసం పడే తాపత్రయాన్ని వ్యంగ్యాస్త్రాలు జోడిస్తూ, నవ్వుల జల్లు కురిపించే రీతిలో కథనం సాగింది. సంభాషణలు ఎంతో చురుగ్గా, నాటకీయతతో నిండి ఉంటాయి. కథను ఒక సరళ రేఖలో నడిపిస్తూనే, చివర్లో ఒక అనూహ్యమైన మలుపు ఇవ్వడం దీని ప్రత్యేకత. తప్పిపోయిన బామ్మ గురించిన ప్రకటనను తండ్రి ఇవ్వడం, ఆ పన్నాగం చివర్లో రివీల్ కావడం ద్వారా కథా శిల్పం పరిపూర్ణతను సాధించింది. హాస్యపు ముసుగులో ఒక తండ్రికి కొడుకుపై ఉన్న నిగూఢమైన ప్రేమను, ఒక కొడుకుకు కుటుంబంపై ఉన్న బాధ్యతను అత్యంత సహజంగా ఆవిష్కరిస్తుంది.

‘భారతంలో బాల భీముడు’ తెలంగాణ మట్టి వాసనలను, భాషా సౌరభాన్ని అద్దిన చక్కని కథ. తెలంగాణ యాస, భాషల పట్ల రచయిత్రి శ్యామల గారికి ఉన్న మక్కువ, లోతైన అవగాహన, పట్టు ఈ కథలో స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి. ప్రాంతీయ జానపద శైలిలో సాగిన ఈ కథలో జాలువారిన పదబంధాలు ప్రాంతీయ జీవ నాడిని ప్రతిబింబిస్తాయి. పురాణ పాత్ర అయిన బాలభీముడిని స్థానిక వాతావరణానికి, సామాజిక నేపథ్యానికి అన్వయిస్తూ కథను తీర్చిదిద్దిన విధానం ఈ కథా శిల్పంలోని గొప్పతనం. పాత్రల చిత్రణలో, వాతావరణ సృష్టిలో రచయిత్రి చూపిన పట్టు శిల్ప నిరూపణకు నిదర్శనం.

ఓ మధ్యతరగతి గృహిణి జీవిత పోరాటాన్ని, భర్త వ్యసనాల వేదనను అధిగమించి సాధించిన ఆత్మవిశ్వాస విజయాన్ని ఆవిష్కరించిన హృద్యమైన కథ ‘ఆకుపచ్చని ఆశ!’. నిత్య జీవిత సంభాషణలతో కూడిన సరళమైన సహజ శైలి, వసుధ జీవితంలోని ఒడిదుడుకులను క్రమబద్ధంగా చూపే పరిణామ శిల్పం ఇందులో అద్భుతంగా కుదిరాయి. ప్రారంభంలో ఎదురింటి తోటను చూసి మురిసిన వసుధ, ముగింపులో తానే స్వయంగా ప్రకృతి సేద్యంతో పచ్చని వనాన్ని సృష్టించేలా మలిచిన తీరు ఎంతో ప్రౌఢంగా సాగింది. శీర్షికకు సార్థకత చేకూరుస్తూ, స్త్రీ స్వయంశక్తిని చాటే ఆశావహ ముగింపుతో ఈ కథ పాఠకుడిపై గాఢమైన ముద్ర వేస్తుంది.

‘మేస్త్రీ’ కథ – పురుషాధిక్యత ఎక్కువగా ఉండే నిర్మాణ రంగంలో ఒక సాధారణ శ్రామిక మహిళ ఎదుర్కొన్న సవాళ్లను, ఆమె అసాధారణ ఆత్మవిశ్వాసాన్ని ఆవిష్కరించిన ఒక శక్తిమంతమైన స్త్రీ సాధికారత గాథ. రచయిత్రి ఈ కథలో దినసరి కూలీల భాషను, వారి నిత్య జీవిత కష్టాలను అచ్చంగా ప్రతిబింబించే సామాజిక వాస్తవికతా శైలిని ఉపయోగించగా, కథానాయిక హేళనలను తట్టుకుంటూ కూలీ స్థాయి నుండి మేస్త్రీగా ఎదిగే ప్రయాణాన్ని ఒక ఉత్తేజకరమైన చైతన్య శిల్పంతో అద్భుతంగా మలిచారు. సాధారణంగా పురుషులకే పరిమితం అనుకునే వృత్తిలో స్త్రీ తన శ్రమతో, నైపుణ్యంతో విజయం సాధించి కుటుంబాన్ని నిలబెట్టుకోవడాన్ని చూపించిన విధానం ఇందులోని కథా నిర్మాణ ప్రౌఢిమను చాటిచెబుతుంది. శ్రామిక మహిళ ఆత్మగౌరవాన్ని, శ్రమకు దక్కాల్సిన గుర్తింపును చాటిచెప్తూ, ఆశావహ దృక్పథంతో సాగే ఈ కథ పాఠకుల హృదయాలపై గాఢమైన ముద్ర వేస్తుంది.

మానవ జీవితంలో వయసుతో పాటు మారే భౌతిక, మానసిక కోణాలను ఒక సాధారణ భౌతిక ‘కిటికీ’ రూపకంతో అంతర్లీనంగా అనుసంధానిస్తూ, ఆధునిక సమాజంలో వృద్ధులు ఎదుర్కొంటున్న తీవ్రమైన ఒంటరితనాన్ని గుండెలకు హత్తుకునేలా చిత్రించిన కథ ‘కిటికీ’. ఈ కథలో సావిత్రమ్మ బాల్యం, యవ్వనం, సంసార ప్రయాణం నుండి మంచాన పడ్డ వృద్ధాప్యం వరకు సాగే జీవిత పరిణామాలను అత్యంత ప్రాకృతికమైన సహజ వాస్తవికతా శైలిలో వ్యక్తపరిచారు రచయిత్రి. భౌతికమైన గ్రిల్ కిటికీని కాలక్రమేణా మనుషులను బంధీలుగా మార్చిన స్మార్ట్‌ఫోన్ (డిజిటల్ కిటికీ) తో పోల్చుతూ, ముగింపులో అదే కిటికీ ముసలామె అంతిమ భయానికి ప్రతీకగా మారేలా మలిచిన విధానం ఇందులోని ఆత్మాశ్రయ/రూపక శిల్పానికి చక్కని నిదర్శనం. కిటికీ ద్వారా స్వేచ్ఛను, సమాజాన్ని చూసిన వ్యక్తి చివరికి అదే కిటికీ వద్ద ఒంటరితనపు భయంతో ప్రాణాలు కోల్పోవడం పాఠకుడిని తీవ్రంగా ఆలోచింపజేస్తుంది.

‘జీవితమును ప్రేమించుమన్న’ కథ ప్రేమ వంచనకు గురై ఆత్మహత్యే శరణ్యమనుకున్న ఒక యువతిని, ఓ వృద్ధురాలు తన జీవితానుభవాల సాక్షిగా మళ్లీ బతుకు వైపు నడిపించిన ఒక ఉదాత్తమైన మానవీయ చైతన్య గాథ. రచయిత్రి ఈ కథలో పాత్రల అంతరంగాన్ని, అనుభవాల తాలూకు వేదనను అత్యంత ప్రభావవంతంగా ఆవిష్కరించే ఆర్ద్ర/భావోద్వేగపూరిత శైలిని ప్రదర్శించారు. ప్రియాంక నిర్ణయాన్ని నేరుగా ఖండించకుండా లక్ష్మమ్మ తన గతాన్ని ఉపకథగా వినిపించే విధానం ఇందులో ‘కథలో కథ’ అనే శిల్పానికి అద్భుత నిదర్శనం. ప్రియాంకను బలవంతంగా కాకుండా, అత్యంత వ్యూహాత్మకంగా, తెలివిగా ఆమె ఆలోచనా ధోరణిని మళ్లించి జీవితంపై ఆశావహ దృక్పథాన్ని కల్పించిన తీరు రచనా పరిణతిని చాటిచెబుతుంది; విపత్కర పరిస్థితుల్లో కుంగిపోకుండా బతుకును ప్రేమించాలనే గాఢమైన సందేశాన్ని ఇస్తుందీ కథ.

ఇలాంటి గంభీరమైన సామాజిక ఆవేదనలను ఆవిష్కరిస్తూనే, మానవ నైజంలోని కపటత్వాన్ని, వ్యవస్థలోని లోపాలను ఎండగట్టడానికి హాస్యాన్ని, వ్యంగ్యాన్ని ఒక పదునైన ఆయుధంగా మలచుకున్నారు రచయిత్రి. ముఖ్యంగా సమకాలీన సాహిత్య వేదికలపై, పుస్తక ప్రచురణలపై జరిగే వ్యాపారీకరణను, విమర్శకుల కృతక ప్రశంసలను ఎండగడుతూ రాసిన ‘పం(ఫన్)చ రత్నాలు’ కథ నేటి బూటకపు మేధావి వర్గంపై సంధించిన ఒక పదునైన శస్త్రం. నాణ్యత గురించి ఏమాత్రం పట్టించుకోకుండా, కేవలం ఆడంబరాల కోసం పుస్తకాల మీద పుస్తకాలు ప్రచురించే రచయితలను, వారిని పొగుడుతూ వేదికపై మాట్లాడవలసి వచ్చే సాహిత్య విమర్శకుల నైజాన్ని ఈ కథ అత్యంత సూటిగా, హాస్యస్ఫోరకంగా వేళాకోళం చేస్తుంది. రచయిత్రి తన పత్రికా రంగ అనుభవంలో చూసిన సాహిత్య లోకపు హిపోక్రసీని, తనదైన శైలిలో కడిగిపారేస్తూనే ఆయా పాత్రలపై ఒక రకమైన సున్నితమైన సానుభూతిని కూడా ప్రకటించడం ఈ కథలోని విశేషం.

అతి జాగ్రత్త, అమాయకత్వపు ఛాదస్తాలు కలిగిన ఒక పాత తరం వ్యక్తి ఆధునిక సాంకేతిక పరిజ్ఞానమైన కంప్యూటర్, ఇంటర్నెట్‌లను అలవాటు చేసుకునే క్రమంలో పడే పాట్లను అత్యంత వినోదాత్మకంగా ఆవిష్కరించిన అద్భుతమైన హాస్య కథ  ‘కనకరాజు.. కంప్యూటరు!’. రచయిత్రి ఈ కథలో నిత్య జీవిత సంభాషణలు, చమత్కారభరితమైన పదబంధాలతో కూడిన హాస్య-వ్యంగ్య శైలిని అద్భుతంగా పండించారు. కనకరాజు కంప్యూటర్ కొనడం నుండి స్క్రీన్ సమస్య తీరేవరకు అతని మనస్తత్వాన్ని క్రమపద్ధతిలో ఆవిష్కరించారు. తెలుగు ఫాంట్ల పేర్లను (అనుపమ, పల్లవి) చూసి అమ్మాయిల పేర్లుగా భ్రమపడటం, వైరస్ భయాలు, చివర్లో షాపు వాడి వద్దకు వెళ్ళగానే స్క్రీన్ దానంతట అదే తిన్నగా కావడం వంటి సన్నివేశాల ద్వారా అతి జాగ్రత్తపరులైన మనుషుల స్వభావాన్ని సున్నితమైన హాస్యంతో అందించారు. ఈ కథ చదువరులను కడుపుబ్బా నవ్విస్తుంది.

శ్యామల గారి కథల్లోని మరో ప్రధాన వైశిష్ట్యం సమాజం పట్ల వారికున్న ఆశావహ దృక్పథం. జీవితాలు ఎల్లప్పుడూ కన్నీటి గాథలుగానే ముగిసిపోవాలనే నియమం లేదని, మనిషి తలచుకుంటే చీకటి నుండి వెలుగు వైపు ప్రయాణించవచ్చని ఆమె నమ్ముతారు. ఈ నమ్మకాన్ని ఈ పుస్తకంలోని చాలా కథలు నిరూపిస్తాయి. ‘దొంగా.. దేవుడే!’ కథలో గిల్టు నెక్లెస్ దొంగతనం కావడం వల్ల ఒక కుటుంబం పెను ప్రమాదం నుండి తప్పించుకోవడం, ‘నడిచొచ్చిన నైట్‌క్వీన్’ కథలో అపరిచిత యువకులు ప్రదర్శించిన సంస్కారం పురుష మనస్తత్వం పట్ల నమ్మకాన్ని కలిగిస్తాయి. అదే సమయంలో ‘పగిలిన అద్దం’ కథ ద్వారా ఏ బాలుడూ పుట్టుకతో నేరస్థుడు కాదని, సమాజం చూపే వివక్ష, నిందలే వారిని దొంగలుగా మారుస్తాయనే చేదు సత్యాన్ని నిరూపిస్తూ సమాజానికి ఒక హెచ్చరిక జారీ చేస్తారు.

ఈ సంపుటిలో – గ్రామీణ జీవితపు అరుగుల అందాలు, పువ్వుల పరిమళాలు వంటి కవితాత్మక వర్ణనలు ఒకవైపు, పట్టణీకరణ వల్ల మారుతున్న మానవ సంబంధాల సంక్లిష్టతలు మరోవైపు; గంభీర సమస్యలని ప్రస్తావించిన కథలు ఒకవైపు; హాస్యంగా, సరదాగా సాగిపోయిన కథలు మరోవైపు – సమతుల్యంగా మేళవించబడ్డాయి. జొన్నలగడ్డ శ్యామల గారి ‘ప్రేమసాక్షి’ కేవలం వినోదాన్ని పంచే కథల పుస్తకం కాదు; అది గత నాలుగు దశాబ్దాల తెలుగు సామాజిక జీవన పరిణామాన్ని తాత్విక లోతులతో ఆవిష్కరించిన ఒక సజీవ సాక్ష్యం.

సమగ్రమైన సామాజిక దృక్పథంతో సాగిన ఈ కథా సంపుటికి ‘ప్రేమసాక్షి’ అనే శీర్షికను ఎంచుకోవడం వెనుక ఒక ఉదాత్తమైన ఔచిత్యం కనిపిస్తుంది. వ్యవస్థలోని లోపాలను ఎండగడుతున్నా, మానవ సంబంధాలలోని ఒంటరితనాన్ని చర్చిస్తున్నా.. వీటన్నింటికీ మూలసూత్రంగా, మానవీయ పరిణామాలకు ఒక నిశ్శబ్ద సాక్షిగా నిలిచింది ‘ప్రేమ, ఆప్యాయతలే’ అని రచయిత్రి ప్రతి కథ ద్వారా నిరూపించారు. 1987 నాటి పాత తరం జ్ఞాపకాలను చూసిన పెద్దలకు ఈ కథాయానం ఒక జ్ఞాపకాల ప్రయాణంగా అనిపిస్తే, నేటి డిజిటల్ యుగపు యాంత్రిక జీవనంలో పడి ఆత్మీయతలను కోల్పోతున్న యువతరానికి మననం చేసుకోవాల్సిన గమనంలా అనిపిస్తుంది. మారుతున్న కాలంతో పాటు మనం కోల్పోతున్న సాంస్కృతిక విలువలను గుర్తుచేస్తూ, ప్రతి ఒక్కరినీ ఆలోచింపజేసే ఈ ‘ప్రేమసాక్షి’, ప్రతి తెలుగు పాఠకుడి పుస్తకాల అరలో తప్పక ఉండవలసిన పుస్తకం.

***

ప్రేమసాక్షి (కథాసంపుటి)
రచన: జొన్నలగడ్డ శ్యామల
పేజీలు: 214
వెల: ₹ 200/-
ప్రతులకు:
అన్ని ప్రముఖ పుస్తక కేంద్రాలు
జొన్నలగడ్డ శ్యామల: 9989601113
UPI Ph: 9866889513

~
శ్రీమతి జొన్నలగడ్డ శ్యామల గారి ప్రత్యేక ఇంటర్వ్యూ:
https://sanchika.com/special-interview-with-mrs-jonnalagadda-syamala-ps/