[శిరీష పద్మ యర్రంశెట్టి గారు రచించిన ‘ఋతుచక్రం’ అనే కవితని పాఠకులకి అందిస్తున్నాము.]
ముందువరుసలో
నిస్సత్తువైన కొమ్మలే
ఆకాశంతో మాటలాడుతున్నాయి,
హేమంతపు ఊపిరి
ఆకుల జీవనాన్ని మింగిందని.
కోయిల స్వరం కంపిస్తోంది,
కొత్త చిగురుల పరిమళం కరువైందని,
ఎండిన ఆకుల గుచ్చు గొంతుని తాకి
మధురత మూగగా మారిందని.
పసిమయపు చీరను విప్పిన నేల
పండిన ఆకుల్ని అర్పణ చేస్తూ,
సమయపు ఊగిసలాటలో చిక్కి
తన శ్వాసకే తానే పోరాడుతోంది.
సూర్యుడు పాత నీడల్ని వదిలి
కొత్త అగ్నివర్ణంలో మెరిశాడు,
కిరణాల ఉష్ణాన్ని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసి
తన తేజస్సు చాటుతున్నాడు.
చలిగుడ్డ విడిచిన భూమి
మొదటి వెలుగుల్ని తడిముతూ,
తాజా సౌందర్యాన్ని ఒడిసిపట్టి
వసంతాన్ని ఆహ్వానిస్తోంది.
నదుల ప్రవాహం నెమ్మదించింది,
కాలపు దారుల్లో కన్నీటిని మోస్తూ,
మొదటి వర్ష సంకేతాల కోసం
ఆకాశాన్ని ప్రార్థిస్తోంది.
మట్టి లోతుల్లో మౌన అగ్ని,
తడి లేక గుబులుతో గుండె,
చెట్లపై పాటలు మాయమై
నీటి స్నేహానికి ఎదురుచూపులే.
ఇదంతా కాలపు పాఠం,
ఋతువుల తిరుగుడు పరీక్ష,
రాత్రి చివర వెలుగు ఉన్నట్లే
సమయ రథంలో సాగక తప్పదు.
