[శిరీష పద్మ యర్రంశెట్టి గారు రచించిన ‘స్వేదజీవి’ అనే కవితని పాఠకులకి అందిస్తున్నాము.]
అంధకార గర్భ గృహంలోనే
ఒక చైతన్యం తన్నుతాను ప్రశ్నిస్తుంది.
“నేను ఆవిర్భవించబోయేది
మనుషుల లోకమా?
లేక గుర్తింపుల గోడల మధ్యనా?”
బయటకు వచ్చిన క్షణంలోనే
ఒక ముద్ర ఆపాదించబడుతుంది
అదే ఈ వ్యవస్థ తొలి భ్రాంతి!
పొలాల్లో ఒలికే శ్రమధారలు
ధరణి హృదయాన్ని తడుపుతుంటే,
తాపం విరుచుకుపడే వేళ
ఉదరాగ్ని రగులుతుండగా,
చేతికొచ్చిన అల్పాహారానికే
కారం రుచి జతచేసి
అంతరాగ్ని మింగే జీవితం..
ఇదే అసలు సంగ్రామం!
ప్రతీ ఉదయం ఉదయించే భాస్కరుడు
వారికి అధిపతి,
విశ్రాంతి అనే భావన
వారి జీవన గాథలో లేదు.
పంటల కోసం కరిగే శరీరాలు
రక్తం, చెమటల సమర్పణతో
భూమిని సజీవంగా నిలుపుతున్నాయి!
అరచేతులపై పగుళ్లు
అవి గాయాలు కావు,
అవి కాలగమనంలో చెక్కిన పోరాట రేఖలు!
ఎత్తైన అడ్డంకులను ఢీకొనే జనానికి
‘అదృష్టం’ అనే పదం
ఒక వ్యంగ్య సంకేతం మాత్రమే!
ధూళితో నిండిన చేతుల్లోనే
ఈ భూమి ప్రతిరూపం,
మురికితో నిండిన పాదాల్లోనే
సృష్టి గర్భరహస్యం!
ఆకాశం విలపించినా ఫలితం ఏమిటి?
నదులు పారినా పరిణామం ఏమిటి?
ఈ దుస్థితి..
శుద్ధి కాని ముద్రగా మిగిలింది!
వెలుగు?.. వారికి అపరిచితం!
అంధకారం?.. అదే సహచరుడు!
నిశీధి ప్రయాణం
లోతుల్లోకి లాగుతున్న అనుభూతి.
చుట్టూ నిశ్శబ్ద స్వరాలు
లోపల ఒక ప్రతిధ్వని..
ఎన్ని పతాకాలు ఎగురుతున్నాయి?
ఎన్ని నినాదాలు మారుతున్నాయి?
కానీ చెప్పండి..
ఈ శ్రమజీవి గతి
ఏ మార్గంలో పరివర్తన చెందింది?
