[డా. నూకరాజు బెందుకుర్తి రచించిన ‘వీధికి ఫోటో, ఇంటికి గాయం’ అనే కవితని అందిస్తున్నాము.]
వీధి చివర
ఒక కట్టెకు కట్టి ఉన్న
అతని నవ్వు ఫ్లెక్సీలో
కాలం ఆగిన ఒక క్షణం.
పండుగ పిలుపు కాదు ఇది;
శబ్దం విడిచిపెట్టిన ఇంటికి
బయట వేలాడే చిరునామా.
ఫ్లెక్సీ గాలిలో ఊగుతుంది,
లేనిదాన్ని చూపించే
సులభమైన సంకేతంగా.
ఆ ఇంట్లో
గాలి కూడా నడుస్తుంది;
జ్ఞాపకాలకు బరువు ఉందని
ఇల్లు నేర్చుకుంది.
తల్లి మాటలు
అర్థం మరిచిన భాష,
పిల్లల నవ్వు
రేపటిని అడగలేని ప్రశ్న.
వీధి ముందుకు సాగుతుంది;
ఇల్లు మాత్రం
ఆ ఒక్క రోజులోనే
ప్రతిరోజూ జరుగుతుంది.
ఒక కుర్చీ ఖాళీగా ఉంది..
ఆదాయం లేని స్థానం.
“అతను ఇక లేడు” అంటారు.
కానీ ఇంట్లో
అతని లేని పని,
అతని లేని భద్రత
ఇంకా ఉంది.
వీధికి ఇది ఒక ఫోటో.
ఇంటికి మాత్రం
రోజూ తెరుచుకునే గాయం.
మరణం
ఒక మనిషిని తీసుకెళ్తుంది;
మిగిలినవారిని
నెమ్మదిగా
బతకమని శిక్షిస్తుంది.
