[డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ గారు రచించిన ‘వెలిగిన వ్యక్తిత్వం’ అనే కథని పాఠకులకు అందిస్తున్నాము. సంచిక – బెహరా వెంకట సుబ్బారావు ద్వితీయ జాతీయ స్మారక కథల పోటీ 2026లో సాధారణ ప్రచురణకి ఎంపికైన కథ.]
ఆ రోజు ఆదివారం. నగరం నడిబొడ్డున ఉన్న హైటెక్ సిటీ పరిసరాల్లోని ఒక ప్రశాంతమైన రెసిడెన్షియల్ కాలనీ. ఉదయం ఆరు గంటలు దాటుతుండగా, నగరం ఇంకా నిద్రలో మునిగి ఉంది. అయితే ఆ కాలనీ ప్రజలు మాత్రం తమ ఉదయ నడకకు సిద్ధమవుతున్నారు.
ప్రతి ఆదివారం లాగే, వాకర్స్ అసోసియేషన్ సభ్యులు టంచనగా ఆరు గంటలకు కాలనీలోని పెద్ద మర్రిచెట్టు కింద కలుసుకుంటారు. అది వారికి ఒక అలవాటు మాత్రమే కాదు – ఒక సెంటిమెంట్. పక్కనే ఉన్న పార్క్ ప్రశాంతతతో, ఆహ్లాదకరమైన వాతావరణంతో వారిని ఆకట్టుకుంటుంది. అక్కడ కూర్చుంటే సమయం ఎలా గడుస్తుందో తెలియదు.
అన్నట్టు ప్రతి ఆదివారానికి ఒక ప్రత్యేకత ఉంది. సోమవారం నుంచి శనివారం వరకు వాకింగ్ మాత్రమే జరుగుతుంది. ఆదివారం మాత్రం నడక అనంతరం వాకర్స్ అందరూ సమావేశమవుతారు.
ఆ రోజుకు మరో ప్రత్యేకత ఉంది. వారి సమావేశం ఒక సాధారణ సమావేశం కాదు – ‘లివింగ్ లైబ్రరీ’ అనే ప్రత్యేక భావనతో సాగుతుంది. అందులో భాగంగా ప్రతి ఆదివారం ఒక సభ్యుడు తన జీవిత అనుభవాలను పంచుకుంటాడు.
ఈ రోజు వాకర్స్లో ఒకరైన రఘు తన జీవితానుభవాన్ని పంచుకోబోతున్నాడు. అతని మనసులో ఒక ప్రత్యేకమైన ఉత్సాహం అలముకుంది. పాత జ్ఞాపకాల నెమరు మళ్లీ మళ్లీ మెదులుతోంది – అవి ప్రతి సారి ఒక కొత్త వెలుగును తీసుకువస్తాయి. గత ఆదివారం ఒక సభ్యుడు పంచుకున్న అనుభవం రఘు మనసును లోతుగా తాకింది. అదే అతనిలో ఎన్నాళ్లుగానో దాచుకున్న మరపురాని జ్ఞాపకాలను మేల్కొలిపింది.
ఆలోచనలు మెల్లగా అతన్ని 1980ల రోజులకు తీసుకెళ్లాయి. పీజీ పూర్తి చేసిన తర్వాత రఘు ఉద్యోగం కోసం ప్రయత్నాలు చేస్తున్నాడు. అనుకోకుండా మిలిటరీ కాలేజీల్లో టీచింగ్ పోస్టులకు దరఖాస్తు చేశాడు. అప్పట్లో సమాచార లోపం వల్ల ఉద్యోగ అవకాశాలపై స్పష్టమైన అవగాహన పెద్దగా ఉండేది కాదు.
కొద్ది రోజుల్లోనే భోపాల్లో ఇంటర్వ్యూకు రమ్మని పిలుపు వచ్చింది. ఆ కాలంలో ప్రయాణం అంత సులభం కాదు. అయినప్పటికీ గ్రాండ్ ట్రంక్ ఎక్స్ప్రెస్లో జనరల్ క్లాస్లో ప్రయాణించి, రఘు భోపాల్ చేరుకున్నాడు.
అక్కడి నుంచి మిలిటరీ వాహనంలో వారిని హెడ్ క్వార్టర్స్కు తీసుకెళ్లారు. తనతో పాటు ఇంటర్వ్యూకు వచ్చిన మరో ఐదుగురు అభ్యర్థులు కూడా వాహనంలో ఉన్నారు. అందరూ దాదాపు ఒకే వయసు వారే. ప్రయాణం సాగుతుండగా, మెల్లగా పరిచయాలు ఏర్పడాయి.
వారి ముఖాల్లో ఒకే రకమైన ఉత్కంఠ స్పష్టంగా కనిపించింది – ఇది జీవితాన్ని మార్చే అవకాశం కావచ్చనే భావన ప్రతి ఒక్కరిలో ఉంది. ఆ మౌనాన్ని చెరిపేస్తూ ఎవరో ఒకరు చిరునవ్వుతో మాట్లాడటం ప్రారంభించారు. “మీరు ఏ జిల్లా నుంచి వచ్చారు?” అన్న సాధారణ ప్రశ్నతో సంభాషణ మొదలైంది.
ఆ ప్రశ్నతో మొదలైన సంభాషణ క్రమంగా ముందుకు సాగింది. ఒక్కొక్కరుగా తమ గురించి చెప్పుకుంటూ, వారి చదువు, కోచింగ్ అనుభవాలు, ఆశయాలు వెలుగులోకి వచ్చాయి. ఒకరు తన తండ్రి సైన్యంలో పనిచేసిన అనుభవాన్ని పంచుకోగా, మరొకరు చిన్నప్పటి నుంచే యూనిఫామ్ ధరించాలనే తన కోరికను వ్యక్తం చేశారు.
వాహనం వేగం తగ్గినప్పుడల్లా, లోపల ఉన్న ఉత్కంఠ మరింత స్పష్టంగా కనిపించింది. సంభాషణలు సాగుతున్నా, అందరి మనసులో ఒకే ఆలోచన ఉంది – “ఈ ఇంటర్వ్యూలో మనలో ఎవరు ముందుకు వెళ్తారు?”
కొద్ది సేపటికి వాహనం దూరంలో కనిపిస్తున్న హెడ్ క్వార్టర్స్ వద్దకు చేరుకుంది. నగరానికి దూరంగా ఉన్న ఆ మిలిటరీ వాతావరణం నిశ్శబ్దంగా, గంభీరంగా అనిపించింది.
చేరుకున్న వెంటనే మరో విషయం తెలిసింది – ఇది ఒక్కరోజు ఇంటర్వ్యూ కాదు, మూడు రోజుల ప్రక్రియ అని.
ఆ విషయం తెలిసిన వెంటనే అందరిలో కొంత భయం, అనిశ్చితి నెలకొన్నాయి. వారికి ఏర్పాటు చేసిన వసతి ఒక పెద్ద డార్మిటరీ. రైల్వే బోగీల్లోని బెర్త్ల మాదిరిగా వరుసగా మంచాలు ఉన్నాయి. దేశం నలుమూలల నుంచి వచ్చిన అభ్యర్థులు అక్కడ ఉన్నారు. ఎక్కువమంది హిందీ మాట్లాడుతుండటంతో రఘుకు కొంత ఒంటరితనం అనిపించింది.
లంచ్కి రొట్టెలు, బటాణీ కూర ఇచ్చారు. అది పూర్తిగా మిలిటరీ తరహా భోజనం అనిపించింది. రాత్రంతా రైలు ప్రయాణం చేసి సరిగా నిద్ర లేకపోవడంతో, రఘుతో పాటు వచ్చిన వారందరూ బాగా అలసిపోయారు.
ఇంతలో ఒక అధికారి వచ్చి, “మీరు ఉండటానికి అవసరమైన ఏర్పాట్లు చేశాం. మీకు ఏవైనా అవసరమైతే ఈ నంబర్లకు కాల్ చేయండి” అని చెప్పి, ఆ నంబర్లను నోటీస్ బోర్డ్పై కూడా ఉంచారు.
ప్రయాణ అలసట ఇంకా తగ్గలేదు. ఇదే సమయంలో మరో అధికారి వచ్చి, “ఈ రోజు విశ్రాంతి. రేపు తెల్లవారుజామునే ఇంటర్వ్యూ ప్రారంభమవుతుంది” అని చెప్పారు.
సాయంత్రం అయ్యింది. టీ తాగుతూ అందరూ ఇంటర్వ్యూ గురించి మాట్లాడుకుంటున్నారు. పొద్దున డ్రిల్తో ప్రారంభమవుతుందని, ఆ తర్వాత లైట్ టిఫిన్, వెంటనే మెడికల్ చెక్-అప్ ఉంటుందని చెప్పారు. కొంత విరామం తర్వాత ఫిజికల్ టెస్టులు ఉంటాయని. అందులో కొన్ని వ్యక్తిగత పనులు, మరికొన్ని సమూహ కార్యకలాపాలు ఉంటాయని తెలిసింది.
ఇది విన్న రఘుకు నవ్వాలో, ఆందోళన చెందాలో అర్థం కాలేదు.
రాత్రి రఘుకు నిద్ర పట్టలేదు. చుట్టూ ఉన్నవాళ్లు రాబోయే పరీక్షల గురించి చర్చించుకుంటూనే ఉన్నారు. “ముందు డ్రిల్ టెస్ట్.. తర్వాత మెడికల్ చెక్-అప్.. ఆ తర్వాత ఫిజికల్ టాస్కులు..” అనే మాటలు అతని చెవిలో మళ్లీ మళ్లీ వినిపించాయి.
రఘు మనసులో మాత్రం ఒక్క ప్రశ్న తిరుగుతూనే ఉంది – “టీచింగ్ ఉద్యోగాలకు ఫిజికల్ టెస్టులు ఎందుకు?”
తెల్లవారుజామునే అభ్యర్థులను డ్రిల్ గ్రౌండ్కు తీసుకెళ్లారు. చల్లటి గాలి, నిశ్శబ్ద వాతావరణం. ఒక ఆర్మీ అధికారి గట్టిగా, “Discipline is the first test” అని చెప్పారు.
పరుగులు, వ్యాయామాలు, శారీరక పరీక్షలు ప్రారంభమయ్యాయి. మొదట ఆశ్చర్యంగా అనిపించినా, క్రమంగా రఘుకు స్పష్టమైంది – ఇది శరీరాన్ని మాత్రమే కాదు, ఒత్తిడిలో మనసును కూడా పరీక్షించే విధానం అని.
తర్వాతి రోజు మెడికల్ చెక్-అప్ జరిగింది. ప్రతి అభ్యర్థిని క్షుణ్ణంగా పరిశీలించారు. ఆ సందర్భంగా ఒక ప్రశ్న ప్రతి ఒక్కరినీ ఆలోచనలో పడేసింది – “ఈ ఉద్యోగాన్ని ఎందుకు కోరుకుంటున్నారు?”
అందులో వినిపించిన సమాధానం ఒకటే – “బోధించాలంటే ముందుగా క్రమశిక్షణ నేర్చుకోవాలి” అని.
ఆ మాటలు రఘు మనసులో ఉన్న సందేహానికి సమాధానమయ్యాయి. ఇప్పటివరకు అతనికి అర్థం కాలేదు – టీచింగ్ ఉద్యోగానికి ఈ ఫిజికల్ టెస్టులు ఎందుకు అవసరమో. కానీ ఇప్పుడు స్పష్టమైంది – ఆ పరీక్షలు కేవలం శరీరాన్ని మాత్రమే కాదు, మనసును కూడా క్రమబద్ధం చేయడానికి.
ఆ తర్వాతే అసలు శిక్షణ ప్రారంభమవుతుందని అతనికి అర్థమైంది.
మధ్యాహ్నం వారికి ఒక గ్రూప్ టాస్క్ ఇచ్చారు – పరిమిత వనరులతో ఒక సమస్యను పరిష్కరించాలి. మొదట్లో అభిప్రాయ భేదాలు, వాదనలు చోటుచేసుకున్నాయి; ప్రతి ఒక్కరూ తమ ఆలోచననే సరైనదిగా భావించారు. కానీ క్రమంగా వారు ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకోవడం ప్రారంభించారు. సహకారం పెరిగి, అందరూ ఒకే లక్ష్యంపై దృష్టి సారించారు. చివరికి సమన్వయంతో టీమ్గా పని చేసి టాస్క్ను విజయవంతంగా పూర్తి చేశారు.
ఆ రోజంతా రఘుకు ఒక విషయం స్పష్టమైంది – ఇది కేవలం ఇంటర్వ్యూ కాదు, మనిషిని సమగ్రంగా అంచనా వేసే ప్రక్రియ. ఒత్తిడిలో ఎలా స్పందిస్తారు, ఇతరులతో ఎలా సహకరిస్తారు, ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు ఎలా ప్రవర్తిస్తారు – ఇలాంటి ప్రతి అంశాన్ని అక్కడ గమనిస్తున్నారు. ఇవన్నీ జీవితంలో ఎంత అవసరమో రఘు గ్రహించాడు.
రాత్రి ఆకాశం ప్రశాంతంగా విరాజిల్లుతోంది. నక్షత్రాలు మెరుస్తూ ఆ నిశ్శబ్దాన్ని మరింత ఆహ్లాదకరంగా మార్చుతున్నాయి. ఆ క్షణంలో జీవితం గురించి కొన్ని కొత్త పాఠాలు రఘుకు అర్థమయ్యాయి.
ఆ నిశ్శబ్దంలో అతని మనసులో ఒక స్పష్టమైన భావన మెదిలింది – “Teaching is not about knowledge alone.. it is about shaping human behavior” అని.
ఆ మూడు రోజుల అనుభవం రఘు జీవితాన్ని మలిచింది. అది అతనికి ఒక ఉద్యోగాన్ని మాత్రమే కాదు, ఒక కొత్త దృక్పథాన్ని ఇచ్చింది. మనిషి విలువ సౌకర్యాల్లో కాదు.. ఒత్తిడిలో అతను ఎలా నిలబడతాడో దానిలోనే ఉందని అతను గాఢంగా గ్రహించాడు.
ఇంటర్వ్యూ ముగిసిన తర్వాత రఘు తన గ్రామానికి తిరిగిపోయాడు. కొన్ని నెలల తరువాత అతను మిలిటరీ స్కూల్లో టీచర్గా చేరాడు.
ఈరోజు అతను కేవలం ఒక అధ్యాపకుడు కాదు – ఎన్నో అవార్డులు అందుకున్న ఉత్తమ గురువు. అతని శిష్యులు దేశం నలుమూలలలో వివిధ రంగాల్లో నిలదొక్కుకుంటూ, అతని బోధనకు నిదర్శనంగా నిలుస్తున్నారు.
ఆ రోజు రఘుకు ఒక కొత్త దృక్పథాన్ని ఇచ్చింది – మనిషిని అంచనా వేసే ప్రక్రియ వెనుక ఉన్న అసలు అర్థం అతనికి అర్థమైంది. అది కేవలం ఇంటర్వ్యూ అనుభవం కాదు – రఘు ఆలోచనలను మార్చిన ఒక పాఠం.
‘లివింగ్ లైబ్రరీ’ వేదికగా రఘు తన జీవితానుభవాన్ని పంచుకున్నాడు. వాకర్స్కు ఇది ఒక సాధారణ సమావేశం కాదు – ఒక అనుభవం, ఒక ఆలోచన. ఆయన మాటల్లో వారు తమ జీవితాల ప్రతిబింబాన్ని చూసుకున్నారు. కొంతమందికి అది స్ఫూర్తిగా మారగా, మరికొంతమందికి ఆత్మపరిశీలనకు దారితీసింది.
ఆ ఉదయం ప్రతి ఒక్కరి మనసులో ఒక కొత్త దృక్పథం మిగిలిపోయింది.
జీవితం మనకు ఇచ్చే ప్రతి అనుభవం ఒక పాఠమే.
మన ప్రయాణంలో ఎదురయ్యే పరీక్షలు, ఒత్తిడులు, పరిణామాలు – ఇవన్నీ మనలోని సామర్థ్యాన్ని వెలికి తీసేందుకు అవకాశాలు.
వాటిని అర్థం చేసుకుని ముందుకు సాగితే, ప్రతి అనుభవం మన జీవితాన్ని మరింత సార్థకం చేస్తుంది.
ఆ రోజు వాకర్స్ మనసుల్లో ఒక చిన్న మార్పు నిశ్శబ్దంగా చోటు చేసుకుంది.
