[శ్రీమతి శైలజామిత్ర రచించిన ‘భారతమాత ప్రశ్న’ అనే దీర్ఘ కవితని అందిస్తున్నాము. ఇది 12వ భాగం.]
~
ఈ దేశం ఎవరిది
నిశ్శబ్దం..
ఆకాశమంతా
ఒక ప్రశ్నగా నిలిచింది.
గంగ ప్రవాహం
ఒక్క క్షణం
నెమ్మదించింది.
హిమాలయం
తన మంచు శ్వాసను
ఆపుకున్నాడు.
సముద్రం కూడా
తన అలలకు
ఆజ్ఞ ఇచ్చింది..
“వినండి..”
భారతమాత
నెమ్మదిగా లేచింది.
ఆమె నుదుటిపై
ఉదయసూర్యుడు మెరిశాడు.
ఆమె పాదాల వద్ద
చరిత్ర తలవంచింది.
ఆమె కళ్లలో
అశోకుని పశ్చాత్తాపం ఉంది.
గాంధీ నిశ్శబ్దం ఉంది.
అల్లూరి అగ్ని ఉంది.
భగత్సింగ్ చిరునవ్వు ఉంది.
అంబేద్కర్ కలం ఉంది.
సరోజిని స్వరం ఉంది.
ఆమె అడిగింది..
ఈ దేశం
రాజులదా?
వాళ్లు వచ్చారు..
వెళ్లిపోయారు.
ఈ దేశం
పార్టీలదా?
జెండాలు మారాయి.
నినాదాలు మారాయి.
కానీ
భూమి మారలేదు.
ఈ దేశం
మతాలదా?
ప్రార్థనలు వేరు.
ప్రాణం ఒక్కటే.
ఈ దేశం
కులాలదా?
పేర్లు మారాయి.
రక్తం మారలేదు.
ఈ దేశం
సరిహద్దులు గీసిన వారిదా?
సరిహద్దును
రక్తంతో కాపాడిన వారిది.
ఈ దేశం
ధనవంతులదా?
చెమటతో
రొట్టె సంపాదించిన
ప్రతి చేతిదీ.
ఈ దేశం
గొప్పవారిదా?
మంచితనాన్ని
గొప్పగా భావించిన
ప్రతి హృదయానిది.
భారతమాత
తన రెండు చేతులు
చాచింది.
ఒక చేతిలో
మట్టి ఉంది.
మరో చేతిలో
త్రివర్ణ పతాకం.
ఆమె చెప్పింది..
ఈ మట్టిలో
కులం లేదు.
ఈ జెండాలో
ద్వేషం లేదు.
ఈ గాలిలో
మతం లేదు.
ఈ వానలో
విభేదం లేదు.
అయితే..
మీ మనసుల్లో
ఇన్ని గోడలు
ఎక్కడి నుంచి వచ్చాయి?
ఒక చిన్నారి
ముందుకు వచ్చాడు.
అతని చేతిలో
జాతీయ పతాకం.
అతని కళ్లలో
ఎలాంటి భయం లేదు.
అతడు నవ్వుతూ అన్నాడు..
“అమ్మా..
ఈ దేశం
నిజం మాట్లాడేవారిది.
చెట్టు నాటేవారిది.
ఆకలి తీర్చేవారిది.
కన్నీరు తుడిచేవారిది.
ప్రేమ పంచేవారిది.
మనిషిని
మనిషిగా చూసేవారిది.”
భారతమాత
చిరునవ్వు నవ్వింది.
ఆ నవ్వులో
వేల సంవత్సరాల
వేదన కరిగిపోయింది.
ఆమె నెమ్మదిగా
జాతీయ పతాకాన్ని
ఆకాశం వైపు ఎత్తింది.
గాలి
దానిని ముద్దాడింది.
హిమాలయం
తలవంచాడు.
గంగ
హారతి ఇచ్చింది.
భూమి
పూలు చల్లింది.
ఆకాశం
ప్రతిధ్వనించింది..
“భారత్ మాతాకీ జై!”
“దేశాన్ని ప్రేమించడం..
ఒక నినాదం కాదు.
ఒక పండుగ కాదు.
ఒక రోజు కాదు.
ప్రతి ఉదయం
నిజాయితీగా జీవించడం.
ప్రతి సాయంత్రం
ఒక మనిషికి
వెలుగుగా నిలవడం.
ప్రతి రాత్రి
తన మనసును
తానే ప్రశ్నించుకోవడం.
అదే.. దేశభక్తి..”
(సశేషం)
శైలజా మిత్ర 1966, జనవరి 15 వ తారీఖున చిన్నగొట్టిగల్లు గ్రామం, చిత్తూరు జిల్లాలో జన్మించారు. వీరు ఎం.ఏ. తెలుగు (ఉస్మానియా విశ్వవిద్యాలయం), ఆంగ్లంలో ఎం.ఏ. (వెంకటేశ్వర విశ్వవిద్యాలయం) తిరుపతిలో, జర్నలిజం (రచన జర్నలిజం కాలేజీ, హైదరాబాద్‌లో పీజీ డిప్లొమా చేసారు. నేటినిజం అనే డైలీ పత్రికలో స్టాఫ్ రిపోర్టర్ గా దాదాపు 10 సంవత్సరాలు; అల్ ఇండియా రేడియో, ఎఫ్.ఎం.లో డీఈవోగా 3 సంవత్సరాలు, వెలుగు పత్రికలో అడ్మినిస్ట్రేటర్‌గా ఐదు సంవత్సరాలు పనిచేసారు. ప్రస్తుతం విమల సాహితి వెబ్ పత్రిక ప్రధాన సంపాదకులుగా వ్యవహరిస్తున్నారు.
వీరి సాహితీ జీవితం 1995లో ప్రారంభమైంది. ఇప్పటివరకు 11 కవితా సంపుటాలు, 4 కథా సంపుటాలు, 4 నవలలు, 12 అనువాదాలు రచించారు. 775 పుస్తక సమీక్షలు, 29 భక్తి–సామాజిక వ్యాసాలు, 11 ఇంటర్వ్యూలు, భావతరంగిణిలో 26 సాహితీ లేఖలు ప్రచురించారు. సాహిత్య ప్రస్థానంలో దాదాపు యాభైకి పైగా అవార్డులు అందుకున్న శైలజా మిత్రగారికి ఇటీవల పొట్టి శ్రీరాములు తెలుగు విశ్వవిద్యాలయం ఉత్తమ రచయితగా ‘కీర్తి పురస్కారం’ ప్రదానం చేసింది. ఉత్తమ విమర్శకురాలుగా అమృతలత గారి ‘అపురూప పురస్కారం’ పొందారు. వీరు రచించిన ‘రాతిచిగుళ్ళు’ కవితాసంపుటికి ‘ఉమ్మడిశెట్టి’ మరియు ‘శ్రీశ్రీ’ ఉత్తమగ్రంథ పురస్కారాలు లభించాయి. ఆల్ ఇండియా లాంగ్వేజ్ అండ్ లిటరరీ కాన్ఫరెన్స్ వారు ప్రతిష్ఠాత్మక ‘సాహిత్యశ్రీ’ బిరుదు ప్రదానం చేశారు.