[డా. సి. భవానీదేవి రచించిన ‘నిజ నిశ్శబ్ద యాత్ర’ అనే కవితని పాఠకులకు అందిస్తున్నాము.]
పదవీ విరమణ తర్వాత
అలారం మోగదు గానీ
గుండె మాత్రం హెచ్చరిస్తుంది
“నేను ఎవరు ఇప్పుడు?”
ఆఫీస్‌ గడియారం లెక్కలు మర్చిపోయి
ఫైళ్ల కాగితాల నిశ్శబ్ద విరామంలో
సంతకం చేసే పెన్‌ పడుకుంటే
అద్దంలో తనకుతానే కొత్తగా కనిపిస్తాడు
సోఫాలో కూర్చొని
చేతిలో పత్రిక పట్టుకుని
అక్షరాల మధ్యలో
గతాన్ని వెతుక్కుంటాడు.
పిల్లలు వాళ్ళ లోకాల్లో..
స్నేహితులు ఒక్కొక్కరుగా
స్మృతుల వీధుల్లో మాయమౌతుంటారు
నిశ్శబ్దం పెద్ద శబ్దంతో
ఇంటిమధ్యలో నిలబడి
తనొక్కడితోనే మాట్లాడుతుంటుంది
“నువ్వు ఒక పనివి కాదు,
పదవీ కాదు,
నీడవూ కావు
నీ శ్వాసే నీ అసలు పేరు”
నిశ్శబ్దపు కుర్చీ
పదవీ విరమణ తరువాత
దిక్కుతోచక ఆవులిస్తుంటుంది
పేరు ముందున్న హోదా
కరిగిపోయిన మంచులా
వెలుగు దండలేసుకుని
నీరసంగా ఇంటికొస్తుంది.
కుర్చీ మీద కూర్చొని
చేతిలో పత్రిక పట్టుకుని
అక్షరాల మధ్యలో
తన గతాన్ని వెతుక్కుంటాడు.
పిల్లలు పనిలో బిజీ,
స్నేహితులు ఒక్కొక్కరుగా
స్మృతుల వీధుల్లోకి జారిపోతారు.
నిశ్శబ్దం పెద్ద శబ్దంగా
ఇంటిమధ్యలో నిలబడి
తనొక్కడితోనే సంభాషిస్తుంటుంది
బాధ్యతల మధ్య నలిగిపోయిన చేతులు
ఇప్పుడు ఖాళీగా ఉన్నా
వాటి అనుభవం ఇంకా వెచ్చగానే ఉంది.
సూర్యాస్తమయం చూస్తుంటే
లోపల మరో ఉదయం మొలకెత్తుతుంది
హోదా లేకున్నా
గౌరవానికి లోటుండదనీ
ఉద్యోగ జీవితంలోని నిజాయితీయే
ఇప్పటి మన్ననకు పెట్టుబడనే స్పృహ..
విరమణ అంటే జీవితావరణంనుండి
తొలగిపోవటం కాదు
అది మరో అన్వేషణకు ఆరంభం
తనను తాను కనుగొనే
నిజ నిశ్శబ్ద యాత్ర!
