[మంత్రిపగడ శ్రీనివాస్ గారి ‘విడిచిపెట్టిన వేళ’ అనే కవితని అందిస్తున్నాము.]
విడిచిపెట్టగానే గుండె గోడలు పలికాయి,
నిన్ను బంధించి వేసింది నీ నీడలేనయ్యా అని
కాలం గడియారం ఆగింది ఒక క్షణం –
పోతున్న దానిలో పుడుతన్న పునర్జన్మను చూశాను.
వదలి పెడితేనే వస్తుందట శాంతి
గాలి చేతుల్లోకి వదిలిన పువ్వులా,
ఆత్మ కూడా తేలికై ఎగిరిపోతుంది;
దేవుడు మన హృదయంపై వెలుగులా
చిరునవ్వు నవ్వుతాడు.
నిజం ఏంటంటే – దాచుకున్న నొప్పే భారమయ్యింది,
దాచుకున్న ఆశలే శిక్షలు అయ్యాయి;
వాటిని వదిలేసిన రోజే తెలిసింది –
నా అంతరంలో పాట పాడుతున్నదే పరమాత్మ అని.
వదలడం ఓటమి కాదు,
మనసు వేస్తున్న మట్టిని తీసి
లోపలి వెలుగును చూసే సాధన.
వదిలిన చోటే దేవుడు నివసిస్తాడు.
ప్రతి ముగింపు ఒక ప్రార్థన,
ప్రతి విడిచిపెట్టడం ఒక ఆశీర్వాదం –
“నీకు సరిపడేది నేనే ఇస్తాను” అని
విశ్వం నెమ్మదిగా చెవిలో చెప్పే మాట.
పుట్టి పెరిగింది విశాఖపట్నంలో, స్థిరపడింది హైదరాబాద్లో. చాలా కాలంగా బెంగళూరులో ఉంటున్నాను.. సాహిత్యాభిలాష చదవడం వరకే పరిమితమైంది.. లాక్డౌన్ సందర్భంగా కొంచం రాయడం కూడా ప్రారభించేసిన ఔత్సాహిక రచయితను. గురజాడ, కుటుంబరావు, రావి శాస్త్రి, ముళ్ళపూడి, జ్యేష్ఠ, భరాగో, గొల్లపూడి, డాక్టర్ కేశవరెడ్డిగార్లు అభిమాన రచయితలు. శ్రీశ్రీ గారు, సిరివెన్నెల వారూ అభిమాన కవులు.
