అదృశ్యపు పుటలు-2

[శ్రీ సి.హెచ్.ప్రతాప్ గారు రచించిన ‘అదృశ్యపు పుటలు’ అనే ఉత్కంఠభరిత నవలని ధారావాహికగా అందించనున్నాము.]

[అటవీ శాఖలో రేంజ్ ఆఫీసర్ అయిన రాఘవ్‌కి మళ్ళీ బదిలీ అవుతుంది. ఎనిమిదేళ్ళ ఉద్యోగ జీవితంలో ఇది ఏడవ బదిలీ. మొదట్లో కొత్త అడవులు, కొత్త సిబ్బంది, కొత్త బాధ్యతలు అతనిలో ఉత్సాహాన్ని నింపినా, ఒక ప్రాంతానికి అలవాటు పడేలోపే మరో బదిలీ అవుతుండడంతో, అతడు కొత్త స్నేహాలు పెంచుకోవడమే మానేస్తాడు. కొత్త ఆఫీసులో చేరేందుకు జీపులో వెళ్తుంటే, అతనిలో ఎన్నో ఆలోచనలు రేగుతాయి. పిల్లల చదువు మధ్యలో ఆగకూడదనే ఉద్దేశంతో భార్యా పిల్లలను విజయవాడలోనే ఉంచి అతను ఒంటరిగా నల్లమల అటవీ ప్రాంతానికి వస్తాడు. మరోవైపు ఇటీవల వరుసగా వెలుగులోకి వచ్చిన విలువైన టేకు కలప స్మగ్లింగ్‌ ఘటనలు వాళ్ళ శాఖను తీవ్ర ఒత్తిడిలోకి నెడుతుంటాయి. కొత్త రేంజ్‌లో బాధ్యతలు స్వీకరించిన మొదటి రోజే ఈ కేసుల పురోగతిని వేగవంతం చేయాలన్న ఆదేశాలను అందుకుంటాడు రాఘవ్. సార్ వచ్చేశామంటూ డ్రైవర్ చెప్పగానే ‘అటవీ శాఖ నివాస సముదాయం – 1986’ అని రాసున్న బోర్డు దాటి వెళ్ళగానే రెండంతస్తుల పాత భవనం కనబడుతుంది. ఆ ఇంటి రూపం రాఘవ్‌లో చెప్పలేని అసౌకర్యాన్ని కలిగిస్తుంది. ఇక్కడ ఎంతమంది ఉంటారని అడిగితే, ఇప్పుడైతే ఇద్దరే అని చెప్తాడు డ్రైవర్. ఒకరు రాఘవ్, మరొకరు క్రింది అంతస్తులో రిటైర్డ్‌ఫారెస్ట్‌గార్డు సుబ్బయ్య ఉంటారని చెప్తాడు. మధ్యాహ్నం సామాను సర్దుకోవడంలోనే సరిపోతుంది. సాయంత్రం సుబ్బయ్య వచ్చి పరిచయం చేసుకుంటాడు. వెళ్ళిపోతూ, “ఒక చిన్న మాట చెబుతాను.. రాత్రివేళ డాబాపై ఎక్కువసేపు ఉండకండి,” అని చెప్పి వెళ్తాడు. ఆ చెప్పడంలో ఏదో సంకోచం గమనిస్తాడు రాఘవ్. నిద్రపోతాడు. మధ్యలో మెలకువ వస్తుంది తన పక్కనే ఐదేళ్ళ వయసుండే చిన్న బాలుడు కూర్చుని కనిపిస్తాడు. తనతో బంతి ఆడమని పిలుస్తాడు. తాళం వేసుకున్న గదిలోకి ఆ పిల్లాడెలా వచ్చాడో రాఘవ్‌కి అర్థం కాదు. ఆ పిల్లాడు మాత్రం చిరునవ్వుతో రాఘవ్‌నే చూస్తే రా డాబాపై ఆడదామని అంటాడు. మనసు హెచ్చరిస్తున్నా, పట్టించుకోకుండా రాఘవ్ డాబా పైకి వెళ్తాడు. కాసేపు ఆ పిల్లవాడి బంతాట ఆడతాడు. ఎన్ని ప్రశ్నలు వేసినా ఆ అబ్బాయి తన గురించి వివరాలేవీ చెప్పడు. ఇంతలో అమ్మా అన్న కేక వినబడితే, డాబా అంచుదాకా వచ్చి చూస్తాడు రాఘవ్. అక్కడ ఆ అబ్బాయి కనబడడు. బంతి కనబడదు. ఉలిక్కిపడి కళ్ళు తెరుస్తాడు రాఘవ్. పీడకల అని అనుకుంటాడు. ఉదయం సుబ్బయ్య వచ్చి పలకరిస్తాడు. మామూలు ప్రశ్నలయ్యాకా,  రాత్రి అంతసేపు డాబాపై ఏం చేశారని అడుగుతాడు. ఆ పిల్లవాడు మీకూ కనిపించాడా అని రాఘవ్ అడిగితే, కనిపించింది పిల్లవాడో నీడో తనకు తెలియదనీ, కానీ చివర్లో మాత్రం స్పష్టంగా ఒక అరుపు వినిపించిందని చెప్తాడు సుబ్బయ్య. తాను చూసింది పీడకల కాదని, అందులోని నిజానిజాలు వెలికితీయాలని నిశ్చయించుకుంటాడు రాఘవ్. – ఇక చదవండి.]

3

మరుసటి రోజు ఉదయం నుంచి రాఘవ్‌ మనసు విచిత్రమైన అశాంతికి గురైంది. సుబ్బయ్య నిర్లిప్తంగా అడిగిన ఒక్క ప్రశ్న – “నిన్న రాత్రి డాబాపై ఎవరితో బంతి ఆడుతున్నావు బాబూ?” – అతని ఆలోచనలను వదలకుండా వెంటాడుతూనే ఉంది. తాను చూసింది ఒక పీడకల మాత్రమే అయితే, అందులో జరిగిన ప్రతి చిన్న సంఘటన గురించి సుబ్బయ్యకు ఎలా తెలుసు? ఒకవేళ నిజంగానే తాను నిద్రలో నడిచి డాబాపైకి వెళ్లి ఉంటే, ఆ పిల్లవాడు ఎవరు? లేక అలసట, ఉద్యోగ ఒత్తిడి, ఒంటరితనం కలిసి తన మెదడే వాస్తవం కాని దృశ్యాలను సృష్టిస్తోందా? ఎంతగా ఆలోచించినా ఒక్క సందేహానికీ స్పష్టమైన సమాధానం దొరకలేదు. పైగా ప్రతి సమాధానం మరో కొత్త ప్రశ్నకు దారితీయడంతో, గందరగోళం మరింత పెరుగుతూనే ఉంది.

ఆ రోజు కార్యాలయంలో పనులు యథావిధిగా సాగుతున్నప్పటికీ, రాఘవ్‌ మనసు మాత్రం ఒక్క క్షణం కూడా వాటిపై నిలవలేదు. అక్రమంగా చెట్లు నరికివేతకు సంబంధించిన నివేదికలు, గస్తీ బృందాల నుంచి వచ్చిన సమాచార పత్రాలు, పై అధికారుల అత్యవసర సూచనలు – ఫైళ్లు వరుసగా అతని బల్లపై పేరుకుపోతున్నాయి. సాధారణంగా ప్రతి నివేదికను నిశితంగా పరిశీలించే అలవాటు ఉన్న అతను, ఆ రోజు ఒక్క పేజీ కూడా పూర్తిగా చదవలేకపోయాడు. అతని కళ్లముందు పదేపదే ప్రత్యక్షమవుతున్నది ఆ చిన్నారి అమాయకమైన చిరునవ్వే. మరుక్షణానికే అదే ముఖం భయంతో వణుకుతున్నట్లుగా కనిపిస్తుంది. చివరికి చెవుల్లో మళ్లీ మళ్లీ మారుమోగేది ఒకటే –

“అమ్మా..!”

ఆ అరుపు నిజంగానే వినిపించిందా? లేక తన జ్ఞాపకమే దాన్ని పదేపదే పునరావృతం చేస్తోందా? ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం వెతకాలని నిర్ణయించుకున్న రాఘవ్‌, మధ్యాహ్నం భోజనం అనంతరం కార్యాలయ అటెండర్‌ రాములును పిలిపించాడు. చిన్నప్పటి నుంచి అదే గ్రామంలో పెరిగిన రాములు ఈ ప్రాంతంలోని ప్రతి దారికీ, ప్రతి కొండకీ, ప్రతి పాత కథకీ సాక్షిగా పెరిగిన మనిషి.

“రాములూ.. నేను ఉంటున్న క్వార్టర్స్‌ గురించి గ్రామంలో ఏమైనా కథలు చెబుతుంటారా?” అని అతను సహజంగానే అడిగాడు.

రాములు మొదట ఆశ్చర్యంగా చూసి, “ఏమైంది సార్‌? ఇల్లు ఏమైనా ఇబ్బంది పెడుతోందా?” అని ప్రశ్నించాడు.

“అది కాదు. ఊరికే అడుగుతున్నాను.”

రాములు కాసేపు మౌనంగా నిలబడి గది తలుపువైపు చూసి స్వరం తగ్గించాడు.

“సార్‌, అడవి ప్రాంతాల్లో పాత క్వార్టర్స్‌ అంటే కథలు సహజమే. రాత్రిళ్లు ఎవరో ఏడుస్తారంటారు.. డాబాపై చిన్న పిల్లవాడు బంతి ఆడుకుంటూ కనిపిస్తాడంటారు.. కొందరైతే నవ్వు కూడా వినిపిస్తుందని చెబుతుంటారు. పెద్దవాళ్లు పిల్లలను భయపెట్టడానికి చెప్పే మాటలేనని అనుకునేవాళ్లూ ఉన్నారు.”

రాఘవ్‌ చిరునవ్వుతో అడిగాడు.

“మరి నువ్వు ఏం అనుకుంటావు?”

రాములు కూడా నవ్వే ప్రయత్నం చేశాడు. కానీ ఆ నవ్వులో ధైర్యం కంటే సంకోచమే ఎక్కువగా కనిపించింది.

“నమ్మకపోతే బాగుంటుంది సార్‌.”

“అంటే?”

“రాత్రివేళ ఆ క్వార్టర్స్‌ వైపు వెళ్లాల్సిన పని నేను ఎప్పుడూ పెట్టుకోను.”

“ఎందుకు?”

రాములు నేరుగా సమాధానం చెప్పలేదు.

“కొన్ని ప్రశ్నలకు జవాబు వెతకకపోవడమే మంచిది సార్‌. తెలిసినంతకంటే తెలియనిదే కొన్నిసార్లు ప్రశాంతంగా ఉంటుంది.” అని చెప్పి అక్కడి నుంచి నెమ్మదిగా వెళ్లిపోయాడు.

రాములు వెళ్లిపోయిన తర్వాత కూడా అతను చెప్పిన చివరి మాట రాఘవ్‌ మనసులో మారుమోగుతూనే ఉంది. ఒకవైపు అది మూఢనమ్మకంలా అనిపిస్తోంది; మరోవైపు తెలిసీ చెప్పకుండా దాచిన నిజంలా కూడా అనిపిస్తోంది. ఒకే విషయాన్ని ఇద్దరు వ్యక్తులు వేర్వేరు విధాలుగా చెప్పినా, ఇద్దరి కళ్లలోనూ కనిపించిన సంకోచం మాత్రం ఒకటే. అది యాదృచ్ఛికం కాదనే భావన రాఘవ్‌ను మరింత ఆలోచనలో పడేసింది.

ఆ రోజు పని ముగించుకుని ఇంటికి చేరేసరికి రాత్రి తొమ్మిది గంటలు దాటింది. సాయంత్రం నుంచే మేఘాలు కమ్ముకోవడంతో అడవి అసాధారణమైన నిశ్శబ్దంలో మునిగిపోయింది. సాధారణంగా ఆ సమయంలో వినిపించే పక్షుల కిలకిలారావాలు, కీచురాళ్ల ధ్వనులు కూడా వినిపించలేదు. గాలి మాత్రం మెల్లగా చెట్ల కొమ్మలను కదిలిస్తోంది. ఆ శబ్దం తప్ప పరిసరాలన్నీ ఊపిరి బిగబట్టి ఏదో జరగబోయేదాన్ని ఎదురు చూస్తున్నట్లుగా అనిపించాయి.

రాఘవ్‌ మాత్రం అప్పటికే ఒక నిర్ణయానికి వచ్చాడు. ఈ రాత్రి ఎంత అలసట వచ్చినా నిద్రపోకూడదు. తాను చూసింది కలా, నిజమా అన్న సందేహానికి ఈ రాత్రే సమాధానం దొరకాలి. అందుకే వంటగదిలో బలమైన కాఫీ తయారుచేసి ఫ్లాస్క్‌లో నింపుకున్నాడు. టార్చిలైట్‌, మొబైల్‌, డైరీ, పెన్ను, చేతి గడియారం – అన్నింటినీ మంచం పక్కనే అమర్చుకున్నాడు. అవసరమైతే ప్రతి నిమిషాన్నీ నమోదు చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. అడవిలో ఆధారాలను వెతికే అధికారి ఎలా ప్రతి చిన్న జాడను వదిలిపెట్టడో, ఈ రాత్రి కూడా ప్రతి శబ్దాన్ని, ప్రతి కదలికను అదే జాగ్రత్తతో గమనించాలని తనకు తానే మాట ఇచ్చుకున్నాడు.

గడియారం మెల్లగా పన్నెండు దాటింది. కొద్దిసేపటికే ఒకటైంది. రెండో కప్పు కాఫీ కూడా ఖాళీ అయిపోయినా, నిద్ర మాత్రం మొండిగా కళ్లపైకి ఎక్కుతూనే ఉండటంతో అతను అప్పుడప్పుడూ లేచి గదిలో అటూ ఇటూ నడుస్తూ మేల్కొని ఉండేందుకు ప్రయత్నించాడు. కిటికీ తెరను కొద్దిగా జరిపి బయటకు చూడగా, దట్టమైన చెట్ల మధ్య నుంచి వీచిన గాలి కొమ్మలను ఊపుతోంది. ఆ శబ్దం దూరంగా అలలు విరిగిపడుతున్న సముద్ర ఘోషలా వినిపిస్తుండగా, ఎక్కడో ఒక గుడ్లగూబ అరవడంతో రాత్రి నిశ్శబ్దం మరింత గాఢమైంది.

అప్పుడే..

ఆ నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ ఒక మృదువైన శబ్దం వినిపించింది.

టప్..

రాఘవ్‌ ఒక్కసారిగా నిటారుగా కూర్చున్నాడు. కొన్ని క్షణాలు మళ్లీ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. ఆ తర్వాత అదే శబ్దం మరోసారి వినిపించింది.

టప్.. టప్..

అది గాలి కాదు. చెట్టు కొమ్మ విరిగిన శబ్దం కాదు. గుండ్రటి రబ్బరు బంతి గట్టి నేలపై పడుతూ ఎగిరినప్పుడు వినిపించే అదే శబ్దం. ఈసారి అది మరింత స్పష్టంగా తన గది బయట వరండా నుంచి వస్తున్నట్లనిపించింది.

రాఘవ్‌ గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం ప్రారంభించింది. టార్చిలైట్‌ను బిగిగా చేతిలో పట్టుకుని తలుపు దగ్గరకు వెళ్లాడు. గడియ తీసే ముందు ఒక దీర్ఘశ్వాస తీసుకుని తనను తాను సంయమనం చేసుకున్నాడు. తలుపు మెల్లగా తెరిచాడు.

వరండాలో ఎవరూ లేరు.

అయితే..

టప్.. టప్..

అనే శబ్దం మాత్రం ఇప్పుడు మెట్లవైపు నుంచి వినిపిస్తోంది. కనిపించని ఎవరో ఒక్కో మెట్టు ఎక్కుతూ బంతిని నేలపై మెల్లగా ఎగరేస్తున్నట్లుగా ఆ ధ్వని నెమ్మదిగా పైకి కదులుతోంది.

టార్చిలైట్‌ వెలుగును మెట్లపై ప్రసరించిన రాఘవ్‌, జాగ్రత్తగా మొదటి మెట్టు ఎక్కాడు. రెండో మెట్టు.. మూడో మెట్టు.. ఒక్కో అడుగు వేస్తున్న కొద్దీ ఆ శబ్దం మరింత దగ్గరవుతోంది. చివరకు డాబాకు తీసుకెళ్లే తలుపు దగ్గరికి చేరుకున్న క్షణంలో అతని టార్చ్‌ వెలుగు నేలపై పడింది.

అక్కడ..

ఎర్రటి రబ్బరు బంతి నెమ్మదిగా తిరుగుతూ ఆగిపోతోంది.

కానీ..

దాన్ని అక్కడికి విసిరింది మాత్రం ఎవరూ కనిపించలేదు.

4

రాఘవ్‌ మెల్లగా మొదటి మెట్టు ఎక్కాడు. ప్రతి మెట్టుపై కాలు మోపుతున్న కొద్దీ పాత చెక్క నిర్మాణం స్వల్పంగా మూలుగుతున్న శబ్దం రాత్రి నిశ్శబ్దంలో మరింత స్పష్టంగా ప్రతిధ్వనిస్తోంది. చేతిలోని టార్చిలైట్‌ వెలుతురును మెట్లపైకి ప్రసరించగా, గోడలపై ఏర్పడిన తేమ మరకలు విచిత్రమైన ఆకారాల్లా కనిపించాయి. ఎప్పుడో తెల్లగా సున్నం కొట్టిన గోడలు కాలగమనంలో నల్లబడిపోయి, వాటి మీద పాకిన చీలికలు ఏళ్ల తరబడి చెప్పని కథలను దాచుకున్నట్లుగా అనిపిస్తున్నాయి. ఒక్కో మెట్టు ఎక్కుతున్న కొద్దీ, తాను ఒక ఇంటి పైకప్పుపైకి కాదు, ఎన్నో ఏళ్లుగా మూసివేసిన ఒక రహస్యానికి దగ్గరవుతున్నాననే భావన రాఘవ్‌ను విడిచిపెట్టలేదు.

డాబాకు వెళ్లే ఇనుప తలుపు దగ్గరకు చేరుకున్న క్షణంలో, అంతవరకు స్పష్టంగా వినిపించిన “టప్.. టప్..” అనే బంతి శబ్దం ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది. ఆ శబ్దం లేకపోవడం వల్ల ఏర్పడిన నిశ్శబ్దమే మరింత అసహజంగా అనిపించింది. రాఘవ్ తన శ్వాసను అదుపులో పెట్టుకుని తలుపును మెల్లగా తోశాడు. తుప్పుపట్టిన కీలు స్వల్పంగా కీచుమనగా తలుపు నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.

డాబాపై మేఘాల మధ్య దాగుడుమూతలు ఆడుతున్న చంద్రుడు వెన్నెలను ఒక్కోసారి విస్తరింపజేస్తూ, మరో క్షణంలో చీకటిలో కలిపేస్తున్నాడు. చుట్టూ ఎత్తైన టేకు చెట్లు గాలికి మెల్లగా ఊగుతూ వాటి నీడలను డాబాపై పొడవైన చేతుల్లా విసురుతున్నాయి. దూరంగా అడవి లోయల నుంచి వినిపిస్తున్న రాత్రి పురుగుల రొద తప్ప మరే శబ్దమూ లేదు. రాఘవ్‌ టార్చిలైట్‌ వెలుగును నాలుగు వైపులా తిప్పుతూ ప్రతి మూలను జాగ్రత్తగా పరిశీలించాడు. ఎక్కడా మనిషి జాడ కనిపించలేదు. కొద్దిసేపటి క్రితం వరకూ తనను ఇక్కడికి తీసుకొచ్చిన బంతి శబ్దం కూడా ఇప్పుడు ఎప్పుడూ లేనట్టే మాయమైపోయింది.

“బహుశా నా మనసే నాతో ఆటలాడుతోందేమో..” అని తనను తాను సముదాయించుకునే ప్రయత్నంలో ఉండగానే, డాబా మధ్యలో వెన్నెల కిరణం సరిగ్గా పడుతున్న చోట ఏదో ఎర్రటి వస్తువు అతని దృష్టిని ఆకర్షించింది. దగ్గరకు వెళ్లి చూసేసరికి అది చిన్న రబ్బరు బంతి. కొన్ని క్షణాల క్రితం మెట్లపై దొర్లిన అదే బంతి అనిపించింది. ఇప్పుడు మాత్రం ఎన్నాళ్లుగానో అక్కడే ప్రశాంతంగా పడి ఉన్నట్లుగా కనిపిస్తోంది.

రాఘవ్‌ వంగి బంతిని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. అది అసాధారణంగా చల్లగా ఉంది. వర్షంలో తడిసిన వస్తువులా కాదు, చాలాసేపు మంచులో ఉంచిన వస్తువును తాకినట్లుగా వేళ్లకు చలి పుట్టించింది. అతను అరచేతితో దుమ్మును మెల్లగా తుడవగా, వెలిసిపోయిన ఎర్రటి రంగు కింద నీలి సిరాతో రాసిన రెండు అక్షరాలు బయటపడ్డాయి.

“వి.. హా..”

మిగిలిన అక్షరాలు పూర్తిగా చెరిగిపోయాయి.

“విహాన్‌?.. విహారి?.. విహాస్‌?..” అని మనసులోనే పేర్లు ఊహించాడు. ఏ పేరు సరిపోతుందో తెలియకపోయినా, ఆ బంతి ఒక చిన్నారి సొత్తేననే అనుమానం మాత్రం మరింత బలపడింది. అంతేకాదు, అది చాలా ఏళ్లుగా ఇక్కడే ఉందనేలా కనిపించినప్పటికీ, కొద్దిసేపటి క్రితమే ఎవరో దాన్ని ఉపయోగించినట్లుగా కూడా అనిపించడం అతని ఆలోచనలను మరింత గందరగోళంలోకి నెట్టింది.

బంతిని జేబులో వేసుకోబోతుండగా ఒక్కసారిగా గాలి బలంగా వీచింది. డాబా ఉత్తర మూలలో ఉన్న చిన్న గది తలుపు స్వల్పంగా కంపించింది. టార్చిలైట్‌ వెలుగును ఆ దిశగా తిప్పిన రాఘవ్‌ కాసేపు అక్కడే నిలబడ్డాడు. అది పెద్ద గది కాదు; పాత సామాను నిల్వచేసేందుకు నిర్మించిన చిన్న స్టోర్‌రూమ్‌లా కనిపిస్తోంది. తలుపుకు బయట నుంచి తుప్పుపట్టిన ఇనుప తాళం వేలాడుతోంది. సంవత్సరాలుగా ఎవరూ దాన్ని తాకనట్లే ఉంది. అయితే తలుపు చుట్టూ దుమ్ము పేరుకుపోయినప్పటికీ, తాళం కింద నేలపై మాత్రం ఇటీవలే ఎవరో నడిచినట్లుగా రెండు చిన్న పాదముద్రలు స్పష్టంగా కనిపించాయి.

రాఘవ్‌ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. అవి పెద్దవారి అడుగులు కావు. ఐదేళ్లు, ఆరేళ్ల పిల్లవాడి పాదాలంత చిన్నవిగా ఉన్నాయి. అతను టార్చిలైట్‌ను నేలకు మరింత దగ్గరగా తీసుకెళ్లి జాగ్రత్తగా పరిశీలించాడు. పాదముద్రలు తలుపు దగ్గరికి వచ్చి అక్కడితో ముగిశాయి. తిరిగి వెళ్లిన ఆనవాళ్లు మాత్రం ఎక్కడా కనిపించలేదు. నేలపై దుమ్ము చెదరలేదు. మరో అడుగు కూడా లేదు.

“ఇది ఎలా సాధ్యం?” అని అనుకోకుండా అతని పెదవుల మీద నుంచి మాట జారింది.

అతను తాళాన్ని మెల్లగా తాకాడు. తుప్పు పట్టినా అది గట్టిగానే ఉంది. ఎన్నో ఏళ్ల క్రితం ఎవరో వేసిన తాళం ఇప్పటికీ అలాగే ఉండిపోయినట్లుగా కనిపిస్తోంది. అంటే లోపలికి ఎవరూ వెళ్లలేరు. బయటకూ ఎవరూ రాలేరు.

అయితే ఆ పాదముద్రలు?

ఆలోచనలు ఒకదానిపై ఒకటి ఢీకొంటుండగానే అతని చెవులకు చాలా స్వల్పమైన శబ్దం వినిపించింది. అది ఏడుపు కాదు. అరుపు కాదు. ఎవరో చిన్నపిల్లవాడు తనలోతానే ఒక లాలిపాటను హమ్‌ చేస్తున్నట్లున్న మృదువైన స్వరం. రాఘవ్‌ కదలకుండా నిలబడి జాగ్రత్తగా విన్నాడు. ఆ స్వరం నిజంగానే తలుపు అవతల నుంచి వస్తోందా, లేక నిశ్శబ్దం తన మనసుతో ఆడుకుంటోందా అన్నది అతనికి అర్థం కాలేదు. అతను చెవిని తలుపుకు ఆనించిన క్షణంలో ఆ స్వరం ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.

దాని స్థానంలో మరో శబ్దం వినిపించింది.

తలుపు అవతల నేలపై ఎవరో చిన్న రబ్బరు బంతిని మెల్లగా దొర్లించినప్పుడు వచ్చే శబ్దం.

ఒకసారి..

మళ్లీ మరోసారి..

ఆ తర్వాత సంపూర్ణ నిశ్శబ్దం.

రాఘవ్‌ మెల్లగా వెనక్కి అడుగు వేశాడు. తనకు తెలిసిన తర్కంతో ఈ సంఘటనలను వివరించడానికి ప్రయత్నించినా, ఒక్క కారణమూ సరిపోలలేదు. అయితే ఒక విషయం మాత్రం స్పష్టమైంది. ఈ ఇంటిలో ఏదో జరిగింది. అది కేవలం గ్రామస్తుల కల్పిత కథ కాదు. ఆ నిజం ఎక్కడో ఈ ఇంటి గోడల మధ్య, లేక ఈ మూసివేసిన గది వెనుక దాగి ఉంది. జేబులోని బంతిని బిగిగా పట్టుకుని, “రేపు ఉదయం ఈ గది గురించి పూర్తిగా తెలుసుకుంటాను,” అని మనసులో నిర్ణయించుకున్నాడు.

అతను మెట్లవైపు తిరిగిన క్షణంలో, డాబా అంచున ఉన్న పాత నీటి ట్యాంక్‌ వెనుక ఏదో చిన్న నీడ కదిలినట్లు కనిపించింది. ఈసారి అతను తొందరపడలేదు. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటున్నప్పటికీ, టార్చిలైట్‌ వెలుగును నెమ్మదిగా ఆ దిశగా తిప్పాడు.

అక్కడ ఎవరూ లేరు.

కానీ వెన్నెలలో మెరుస్తూ నేలపై ఒక చిన్న కాగితపు గాలిపటం పడిఉంది.

రాఘవ్‌ దాన్ని జాగ్రత్తగా ఎత్తుకున్నాడు. చాలా కాలం క్రితం పిల్లవాడి చేతిలో మడిచినట్లుగా కాగితం పసుపురంగులోకి మారిపోయింది. వెనుకవైపు నీలి పెన్సిల్‌తో పిల్లల చేతిరాతలో వణుకుతూ రాసిన ఒకే ఒక్క వాక్యం కనిపించింది.

“అమ్మ వస్తానంది..”

రాఘవ్‌ ఆ వాక్యాన్ని మరోసారి చదివాడు.

ఆ రెండు పదాల్లో..

ఏళ్ల తరబడి ఎదురుచూసిన ఒక చిన్నారి జీవితం దాగి ఉందనే విషయం అతనికి ఇంకా తెలియదు.

(ఇంకా ఉంది)

సి. హెచ్. ప్రతాప్