అలా మొదలైంది

[శ్రీ సి. ఎన్. చంద్రశేఖర్ రచించిన ‘అలా మొదలైంది’ అనే కథని పాఠకులకు అందిస్తున్నాము.]

ఓ మాల్‌లో టిఫిన్ తింటున్నాడు సౌరవ్. అతని ముందు ఓ అమ్మాయి కూర్చుని ఉంది. ఇరవై, ఇరవై అయిదు ఏళ్ళ మధ్య ఉంటుంది ఆమె వయసు. లేత నీలంరంగు చుడీదార్ ధరించి, చాలా అందంగా కనిపిస్తూంది.

ఆ అమ్మాయి టిఫిన్ తిన్నాక సెల్ వైపు చూడటం, నిరాశగా తల విదిలించడం, అప్పుడప్పుడూ నిట్టూర్చడం చూసి “హలో మేడం! ఎనీ ప్రాబ్లం?” అని అడిగాడు.

“నథింగ్!” అంది గానీ ఆమె ముఖంలో ఆందోళన అతనికి స్పష్టంగా కనిపిస్తూంది.

“ప్రాబ్లం ఉంటే నాకు చెప్పండి మేడం. నేను సహాయం చేయగలనేమో ప్రయత్నిస్తాను!” అన్నాడు.

“టిఫిన్ తిన్నాక చూసుకుంటే నా మొబైల్‌లో బ్యాలన్స్ అయిపోయింది. బిల్లు పే చెయ్యాలి కదా!. ‘మొబైల్‌నుంచి పే చెయ్యొచ్చుకదా’ అని పర్స్ తీసుకురాలేదు. సిమ్ రీచార్జ్ చేసుకోవాలన్నా డేటా ఉండాలికదా! అందుకే టెన్షన్‌గా ఉంది!”

“అంతే కదా! మీ బిల్లు నేను పే చేస్తాను!”

“అంతకంటే నా మొబైల్‌కి రీచార్జ్ చేయించారంటే నా బిల్లు నేను పే చేస్తాను. రీచార్జ్ అమౌంట్‌ని మీకు ఫోన్‌పే ద్వారా పంపిస్తాను.”

“వద్దు. మనం ఒకరికొకరు తెలియకపోయినా ఒకేచోట కూర్చుని తిన్నాము. మనం మాట్లాడుకోకపోయినా మీరు నాకు కంపనీ ఇచ్చినట్లే లెక్క. కాబట్టి నేను బిల్లు పే చేయడమే కరెక్ట్. రీచార్జ్ మీరు ఇంటికెళ్ళాక చేసుకోండి” అన్నాడు సౌరవ్.

“అలాగే!” అంది మొహమాటంగా చూస్తూ.

“నేను వెళ్ళి కాఫీ తీసుకొస్తాను. ఆ కొంతసేపైనా మాట్లాడుకుందాం” అంటూ లేచి కాఫీ కౌంటర్‌వైపు నడిచాడు సౌరవ్.

కాఫీ త్రాగుతూ “భగవంతుడు కొంతమంది మనుషుల్ని కలపడానికి వారిచే చిన్న పొరబాట్లు చేయిస్తూంటాడు. మీరు పర్సు తీసుకురాకపోవడం, డేటా ప్లాను ముగిసిన విషయం చూసుకోకపోవడం-ఆయన మీచే చేయించిన పొరబాట్లు” అన్నాడు సౌరవ్.

“అయి ఉండవచ్చు. ఆయన మనల్ని కలిపినా మనం ఇంకా పరిచయాలు చేసుకోలేదు చూడండి.. ఐ యామ్ సౌమ్య! సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్.. ఇన్ఫోసిస్!” అంది ఆ అమ్మాయి.

“ఐ యామ్ సౌరవ్! మేనేజర్.. ఇన్ఫోటెక్” అన్నాడు సౌరవ్.

“మన పేర్లూ, మనం పనిచేసే కంపెనీ పేర్లూ ఒకేలా ఉన్నాయి” అంది సౌమ్య నవ్వుతూ.

అవునన్నట్లు తలూపాడు సౌరవ్.

“కొంపదీసి మీ బైక్ యమహా కంపనీది కాదు కదా?” అని అడిగింది.

“అవును. యమహా ఎఫ్.జెడ్.ఎక్స్”

“నాది యమహా ఫ్యాసినో” అంటూ పకపకా నవ్వసాగింది.

సౌరవ్ నవ్వలేదు. ఆమె నవ్వునే చూస్తూండిపోయాడు. ‘ఎంత అందంగా, ఎంత స్వఛ్చంగా నవ్వుతూంది ఈమె? ఇంత స్వఛ్చంగా నవ్వే అమ్మాయిలను ఆఫీసులో గాని, బంధువుల్లో గాని చూడలేదు తాను’ అనుకున్నాడు.

కొంతసేపు ఆఫీసు విషయాలు మాట్లాడుకుంటూ ఉండిపోయారు ఇద్దరూ.

“ఎన్నేళ్ళయింది ఇన్ఫోసిస్‌లో చేరి?”

“ఆరేళ్ళు!”

“మరి.. వృత్తిలో ఎదగడం మీకిష్టం లేదా?”

“తొందరేముంది.? నాకు సమాజం ఎంతో ఇచ్చింది. సమాజానికి నేను ఎంతో కొంత ఇవ్వాలి కదా! ఆ ఋణం కొంతైనా తీర్చుకున్నాక కెరీర్ గురించి ఆలోచిస్తాను”

“ఈ వయసులోనే మీకు అటువంటి ఆలోచన రావడం గొప్ప విషయం. ఐ విష్ యు ఆల్ ది బెస్ట్” అంటూ వాచీ చూసుకుని “ఇక నేను బయలుదేరుతాను” అన్నాడు.

“అలాగే! మీ కంపెనీ ఎంజాయ్ చేశాను. థాంక్యూ!” అంది సౌమ్య.

“సేమ్ విత్ మి టూ! మీ ఫోన్ నంబర్ ఇవ్వండి. అప్పుడప్పుడూ మాట్లాడుకుందాం” అని ఆమెని అడిగాడు సౌరవ్.

“వద్దు. అనుకోకుండా మనిద్దరికీ పరిచయమైంది. మీరన్నట్లు మన పరిచయం ఆ భగవంతుడే చేసి ఉంటే మనం మళ్ళీ కలిసే అవకాశం కూడా ఆయనే కల్పిస్తాడేమో చూద్దాం!” అంది సౌమ్య నవ్వుతూ.

“మంచి ఆలోచన. మనం కలుసుకుంటామనే నాకూ అనిపిస్తూంది.. ఎందుకంటే ఏ కారణం లేకుండా ఆయన మనుషుల్ని కలపడని నా నమ్మకం” అంటూ కదిలాడు సౌరవ్.

***

డాక్టర్ కన్సల్టింగ్ గది నుంచి బయటికి వచ్చిన మౌనిక బయట తనతో వచ్చిన సౌమ్య కనిపించకపోయేసరికి అక్కడే బెంచీ పైన కూర్చుని ఆమెకోసం ఎదురుచూడసాగింది. సౌమ్య, మౌనిక ప్రక్కప్రక్క ఇళ్ళలో ఉంటున్నారు.

దాదాపు గంట తర్వాత తన దగ్గరకు వచ్చిన సౌమ్యతో “ఎక్కడికి వెళ్ళావు? నన్ను లోపలికి పిలిచే సమయానికి నువ్వు లేవు!” అంది మౌనిక నిష్టూరంగా.

“సారీ అక్కా.. ఏదో ఏక్సిడెంట్ కేసు. ఓ అమ్మాయికి బాగా రక్తం పోయింది. ఆ బ్లడ్ గ్రూపు ఈ హాస్పిటల్‌లో స్టాక్ లేదని మాట్లాడుకుంటూంటే నా బ్లడ్ గ్రూపు అదేనని చెప్పి రక్తం ఇచ్చి వచ్చాను. అందుకే ఆలస్యమయింది. సారీ.”

మౌనిక సౌమ్య వైపు ఆశ్చర్యంగా చూసి “ఫర్వాలేదులే.. బ్లడ్ ఇచ్చాక రెస్ట్ తీసుకోవాలంటారు. నీకెలా ఉంది ఇప్పుడు.. నడవగలవా?” అని అడిగింది.

“పావుగంట పడుకునే వచ్చాను. కొద్దిగా నీరసంగా ఉంది. ఇంటికెళ్ళి కొంతసేపు విశ్రాంతి తీసుకుంటే చాలు. అయినా ఇలా రక్తం ఇవ్వడం నాకు మొదటిసారి కాదు. అమ్మానాన్నల ప్రతి పుట్టినరోజునాడు నేను రక్తదానం చేస్తూంటాను.”

“అవును. మీ అమ్మ చెప్పింది. యు ఆర్ గ్రేట్ సౌమ్యా” సౌమ్య వంక అభినందన పూర్వకంగా చూస్తూ అంది మౌనిక.

సౌమ్య అటుగా వెళ్తున్న ఆటోను ఆపి మాట్లాడింది. ఆటో అతను డెబ్భై రూపాయలు అడిగాడు. యాభై రూపాయలకు బేరం కుదుర్చుకుంది సౌమ్య.

“సాఫ్ట్‌వేర్ వాళ్ళు కూడా బేరం చేస్తారా?” అంది మౌనిక నవ్వుతూ.

“కాస్త నెమ్మదిగా గతుకులు, స్పీడ్ బ్రేకర్లు చూసుకుని వెళ్ళు. అక్క గర్భంతో ఉంది” అంది సౌమ్య ఆటో అతనితో.

ఆటో దిగాక ఆటో అతనికి యాభైరూపాయలతో పాటు మరో ఇరవై రూపాయలు అదనంగా ఇచ్చింది సౌమ్య.

“మరి అంతగా బేరం చేశావు” ఆశ్చర్యంతో అడిగింది మౌనిక.

“ఇంత దూరానికి అందరూ యాభైరూపాయలే తీసుకుంటారు. అతను అడిగినంత మనమిస్తే అందరికీ ఆ రేటే చెబుతాడు. అంత ఇచ్చుకోలేనివాళ్ళు ఇబ్బంది పడతారు. మన సంతోషంకొద్దీ ఆ ఇరవై రూపాయలు ఇచ్చామని అతను అనుకోవాలి.”

“అబ్బ.. ఎన్ని ఆలోచనలే నీ బుర్రలో” అంది మౌనిక.

***

“కీర్తనకు తలపై పెద్ద దెబ్బే తగిలింది. చాలా రక్తం పోయింది. ఈ హాస్పిటల్‌లో దాని గ్రూపు రక్తం స్టాక్ లేదట. మీ నాన్నేమో ఊర్లోలేరు. నీవు ట్రైనింగ్‌కు ముంబై వెళ్ళావు. నాకు కాళ్ళూ చేతులూ ఆడలేదు. అంతలో దేవుడు పంపినట్లు ఎవరో అమ్మాయి వచ్చి తన బ్లడ్ గ్రూప్ అదేనని చెప్పి రక్తం ఇచ్చింది. సమయానికి రక్తం ఎక్కించడంవల్ల కీర్తన మనకు దక్కింది” అంది కౌసల్య హాస్పిటల్‌కి వచ్చిన కొడుకు సౌరవ్‌తో.

తలకు పెద్ద కట్టుతో ఉన్న చెల్లెలి వైపు బాధగా చూసి “అవునా.. ఎవరా అమ్మాయి? ఆమె వివరాలు కనుక్కోలేదా?” అని అడిగాడు సౌరవ్.

“లేదు. తనేదో తొందరలో ఉండింది. అయితే ఆ అమ్మాయి చాలా అందంగా ఉందిరా. ఆమె బెడ్డుపై పడుకుని ఉన్నప్పుడు ఆమెకి తెలియకుండా ఫోటో తీశాను.”

“అలా ఫోటో తీయడం తప్పు కదమ్మా! అసలు అంత టెన్షన్‌లో ఫోటో తీయాలనే ఆలోచన నీకెలా వచ్చింది? అన్నాడు నవ్వుతూ.

“ఆ ఫోటో అప్పుడప్పుడూ చూస్తూ ఉంటే ఆ అమ్మాయి ముఖం గుర్తుంటుంది. భవిష్తత్తులో ఆమె ఎప్పుడైనా నాకు కనిపిస్తే ధన్యవాదాలు చెప్పొచ్చని ఫోటో తీశాను.”

తల్లివైపు అభినందనపూర్వకంగా చూసి “ఏదీ. ఆ ఫోటో చూపించు” అని అడిగాడు.

తల్లి మొబైల్ లో ఉన్న ఫోటోను చూసి “అరె! ఈ అమ్మాయి నాకు తెలుసు.. ఈమె పేరు సౌమ్య” అన్నాడు ఎగ్జయిట్‌మెంట్‌తో.

***

హాస్పిటల్‌లో మౌనికకు పుట్టిన బిడ్డను చూసిన సౌమ్య “కంగ్రాట్స్ అక్కా! బాబు భలే ముద్దుగా ఉన్నాడు” అంది బాబు వైపు మురిపెంగా చూస్తూ.

“అది సరే. నొప్పులొచ్చాయని, వెంటనే రమ్మని నీకు ఫోన్ చేస్తే ఇప్పుడా రావడం?” అంది మౌనిక చిరుకోపంగా.

“సారీ అక్కా. నేను వెళ్ళిన పని కాగానే క్యాబ్‌లో వస్తున్నాను. ఓ స్థానిక రాజకీయ నాయకుడిని ఎవరో చంపేశారని అతని సానుభూతిపరులు రోడ్లన్నీ బ్లాక్ చేశారు. మన ఇంటికి కిలోమీటర్ దూరంలో క్యాబ్ ఆగిపోయింది. మా వాహనాలు ఎందుకు ఆపారని, ఆ హత్యతో మాకేం సంబంధం ఉందని వాళ్ళతో వాదించి, గొడవపడ్డాను. అక్కడున్నవాళ్ళంతా నాకు మద్దతు తెలిపి తామూ గొడవకి దిగడంతో అడ్డు తీశారు.. అందుకే ఆలస్యం అయింది. అవునూ.. మీరు హాస్పిటల్ ఎలా చేరారు? మీకూ బంద్ వల్ల ఇబ్బంది కలిగి ఉంటుందే?”

“మేము క్రిందికి రాగానే బైక్‌పై ఓ అబ్బాయి కనిపించాడు. నా పరిస్థితి చూసి తన స్నేహితుడికి ఫోన్ చేసి కారు తెప్పించాడు. మమ్మల్ని కారులో ఎక్కించుకుని చిన్నచిన్న వీధులగుండా తెచ్చి హాస్పిటల్‌కు చేర్చాడు.”

“అవునా.. గ్రేట్! అతనెవరో కనుక్కున్నావా?”

“లేదు. అయితే అతను తన పేరు, ఫోన్ నంబరు అమ్మకిచ్చి అవసరం పడితే తనకు కాల్ చెయ్యమన్నాడట” అంది మౌనిక.

మౌనిక తల్లినుంచి తీసుకున్న కాగితంలో ఉన్న పేరును చూసి సౌమ్య ఆశ్చర్యపోయింది. వాట్సాప్‌లో ఆ నంబరుకున్న డి.పి. చూసి చిన్నగా నవ్వుకుంది.

తర్వాత అతనికి కాల్ చేసి “హలో సౌరవ్‌గారూ!” అంది.

***

సౌమ్య- మౌనికను హాస్పిటల్‌కి చేర్చడంలో సహాయం చేసినందుకు సౌరవ్‌కు థాంక్స్ చెబితే, తన చెల్లెలికి రక్తం ఇచ్చి కాపాడినందుకు సౌరవ్ సౌమ్యకు థాంక్స్ చెప్పాడు. మాటల్లో వారిద్దరూ ఒకే వీధిలో ఎదురెదురు భవనాల్లోని అపార్ట్‌మెంట్స్‌లో ఉంటున్న విషయం తెలుసుకున్నారు.

“ఆరోజు మన పేర్లూ, ఆఫీసు పేర్లూ, బైకు పేర్లూ ఒకేలా ఉన్నాయని అన్నాను కదా. మన లొకాలిటీ పేరు, వీధి పేరు కూడా ఒకటే!” అంది సౌమ్య నవ్వుతూ.

క్రమంగా వారిద్దరిమధ్య స్నేహం పెరిగింది. సెలవురోజుల్లో సౌమ్య షాపింగ్‌కెళ్తున్నప్పుడు క్రికెట్ ప్రాక్టీస్ చేసి వస్తున్న సౌరవ్ ఆమెకి ఎదురుపడేవాడు. ఇద్దరూ కాసేపు నిలబడే మాట్లాడుకునేవారు.

నాలుగు నెలల తర్వాత ఓరోజు.. రోడ్డుపై వెళుతున్న సౌమ్య ‘నర్మద వృద్ధాశ్రమం’ బయట నిలబడి ఉన్న సౌరవ్‌ని చూసి, వెహికల్ ఆపి “హలో.. ఏమిటి? అప్పుడే వృద్ధులయిపోయారా?” అని అడిగింది నవ్వుతూ.

“నాకోసం కాదండీ.. వృద్ధుల కోసం”

“మీ అమ్మానాన్నలకోసం అని మాత్రం చెప్పకండి. మీమీద చాలా మంచి అభిప్రాయం ఉంది నాకు” అతని వైపు అనుమానంగా చూస్తూ అంది.

“నాపై మీకున్న అభిప్రాయానికి ధన్యవాదాలు. అయితే నేను ఇక్కడికి వచ్చింది మా అమ్మానాన్నలను చేర్పించడం కోసమే!”

నమ్మలేనట్లు చూసింది సౌమ్య.

సౌరవ్ నవ్వి “వాళ్ళు మా ఫ్యామిలీ ఫ్రెండ్స్. వారిని ‘ అమ్మా, నాన్నా’ అనే నేను పిలుస్తూంటాను. ఇద్దరికీ ఎనభైఏళ్ళు దాటాయి. వాళ్ళకు పిల్లల్లేరు. సెలవురోజుల్లో నేను వాళ్ళింటికి వెళ్ళి కాసేపు మాట్లాడి వస్తూంటాను. వాళ్ళూ నన్ను తమ కొడుకులాగే భావిస్తారు. ఈమధ్య తమకేమీ చేతకావడం లేదనీ, ఏదైనా వృద్ధాశ్రమం ఉంటే అందులో తమని చేర్చమని అడిగారు. సిటీలో అన్ని వృద్ధాశ్రమాలు చూసి ఏది బాగుంటే అందులో చేర్పిద్దామని అనుకున్నాను” అన్నాడు.

“ఈ వృద్దాశ్రమంలో సేవలు బాగున్నాయి. మీరు ఇంకెక్కడికీ వెళ్ళనక్కరలేదు. ఇక్కడే చేర్పించండి” అంది.

“ఇక్కడి సేవల గురించి మీకెలా తెలుసు?”

“మా బంధువు ఒకావిడ ఇక్కడే ఉంది. నాకు వరసకు మేనత్త అవుతుంది.”

“అయితే మీరు తరచుగా ఇక్కడికి వస్తూంటారా?” ఆసక్తిగా అడిగాడు.

“రాను. మా అమ్మా నాన్నలు వస్తూంటారు.”

“అదేమిటండీ.. మేనత్తను చూడ్డానికి కూడా రారా? నిరుత్సాహంగా అన్నాడు.

“మా కుటుంబ విషయాలు మీకెందుకండీ? ముందు లోపలికి వెళ్ళి మీ పని చూడండి” అంటూ నవ్వుతూనే కసిరింది సౌమ్య.

“ఓకే.. థాంక్స్ ఫర్ ది ఇన్‌ఫర్మేషన్” అంటూ ఆశ్రమం లోపలికి నడిచాడు సౌరవ్.

***

కొన్ని రోజుల తర్వాత-

‘నర్మద వృద్దాశ్రమం’ రిసెప్షన్ కౌంటర్ వద్ద కూర్చుని ఉన్నాడు సౌరవ్. అప్పుడే లోపలికి అడుగుపెట్టిన సౌమ్యను చూసి సౌరవ్ ముఖం ఆనందంతో వెలిగింది. లేచి నిలబడి ఆమె తన దగ్గరకు రాగానే “హలో.. బాగున్నారా?” అని అడిగాడు.

ఆమె సౌరవ్‌ని ఆశ్చర్యంగా చూసి “వాట్ అ సర్‌ప్రైజ్? అన్నట్టు మీవాళ్ళను ఇక్కడ చేర్పించారా? వారికి ఇక్కడ అన్నీ బాగున్నాయి కదా?” అని అడిగింది.

“ఆహా! ఒక్క మాటతో మీరు నాకు ఎంత గొప్ప సహాయం చేశారో తెలుసా? అందుకే పెద్దలంటూంటారు ..సహాయాల్లో ‘మాట సాయం’ కూడా గొప్పేనని. అవునూ.. మీరేమిటి ఇక్కడ? మీ మేనత్తని చూడటానికి వచ్చారా?”

“అవును. మీరు?”

“ప్రసాద్‌గారితో మాట్లాడాలని వచ్చాను.”

“కొంపదీసి వారి అమ్మాయిని చూసి మనసుపడి ఆయనతో మీ పెళ్ళి విషయం మాట్లాడటానికి రాలేదు కదా?” నవ్వుతూ అడిగింది.

“హలో.. ఆయనకు కూతురుందన్న విషయం కూడా నాకు తెలియదు. ఈ ఆశ్రమంలో వృద్ధుల్ని చూసుకునే విధానం చూశాక నాకూ ఈ ఆశ్రమ నిర్వహణలో పాలు పంచుకోవాలనిపించింది. ఆర్థికంగా తోడ్పాటునివ్వడం, పనులు పంచుకోవడం, వృద్ధుల మానసిక ఉల్లాసానికి సెలవురోజుల్లో వారికి కథలు చెప్పడం, గేమ్స్ ఆడించడం, క్విజ్ పోటీలు నిర్వహించడం.. ఇవన్నీ ఆయన అనుమతిస్తే చేయాలని ఉంది.”

“మీటింగ్‌హాల్‌లో ఆశ్రమం మూడవ వార్షికోత్సవ సభ కొద్దిసేపట్లో జరగబోతూంది. ఆ పనులతో ఆయన బిజీ అట. మనం అక్కడికి వెళదాం రండి” అంటూ వెళ్తున్న సౌమ్యని అనుసరించాడు సౌరవ్.

దాదాపు యాభైమంది ఆశ్రమంలోని వృద్ధులు కూర్చుని ఉన్నారు. స్టేజ్ పైన ప్రసాద్, మరి ఇద్దరు కూర్చుని ఉన్నారు. సౌమ్య అతన్ని ఓ కుర్చీలో కూర్చోమని చెప్పి వెళ్ళిపోయింది.

ఓ వృద్ధురాలు శ్రావ్యంగా ప్రార్థనాగీతం ఆలపించిన తర్వాత ప్రసాద్ మైకు అందుకుని మాట్లాడసాగాడు.

“మా బందువుల్లో ఒకావిడ తన పిల్లలచే నిరాదరణకు గురై, తన బాధలు మాతో చెప్పుకుంటూ, ‘వృద్ధాశ్రమంలో చేరుదామన్నా తనకంత ఆర్థిక స్థోమత లేద’ని చెప్పింది. అది విన్న మా అమ్మాయి అటువంటి వాళ్ళ కోసం తాను ఒక వృద్ధాశ్రమం స్థాపించాలని అనుకుంది. ఆవేశంతో నిర్ణయమైతే తీసుకుంది కానీ అది ఆచరణలో అంత సులభం కాదని అర్థమైంది తనకి. అప్పుడే మా అబ్బాయి, అతని స్నేహితులు విదేశాల నుంచి ఆర్థిక సహాయాన్ని అందించారు. మా అమ్మాయి ఆఫీసులో పనిచేసే నలుగురు ఆమెతో కలసి ముందడుగు వేశారు. వారి తల్లితండ్రులు సమాజంలో మంచి పలుకుబడి ఉన్నవారు కావడంతో అన్ని పనులూ చకచకా జరిగిపోయాయి. ఆశ్రమవాసుల నుంచి కేవలం అన్నపానాదులకు మాత్రమే డబ్బులు తీసుకుని, వసతి, ఇతర ఖర్చులు తామే భరించి ఆ ఆశ్రమం నడుపుతున్నారు. అదీ ఇవ్వలేని వారికి ఉచితంగానే సేవలు అందిస్తున్నారు. నేనూ, నా స్నేహితులూ- ఆశ్రమం నిర్వహణ బాధ్యతలు తీసుకున్నాం. ఒకనాడు అసాధ్యం అనుకుంది ఈ రోజు అందరి సహకారం వల్ల సాధ్యమైంది.”

ప్రసాద్ ప్రసంగాన్ని ఆసక్తితో వినసాగాడు సౌరవ్.

“మా అమ్మాయి తన ఆఫీసు పని చూసుకుంటూనే రోజుకు ఒకసారైనా ఏదో ఒక సమయంలో ఇక్కడికి వచ్చి వెళుతుంది.. ఈ ఆశ్రమం స్థాపించి మూడేళ్ళు పూర్తయిన సందర్భంగా మా అమ్మాయి సౌమ్యని మనస్ఫూర్తిగా అభినందిస్తూ ఆమెని వేదికమీదికి ఆహ్వానిస్తున్నాను” అన్నాడు.

వేదికమీదికి వెళ్తున్న సౌమ్యను చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు సౌరవ్.

సౌమ్య మాట్లాడుతూ “నాన్న చెప్పినట్లు మేము చేస్తున్న పని మంచిదని నాకు తెలుసు. కాని ఇది నా ఒక్కదాని గొప్పదనం కాదు. నిజానికి ఆలోచన మాత్రమే నాది. మా తల్లితండ్రుల సహకారం, మా అన్నయ్య, అతని స్నేహితుల ప్రోత్సాహం, నా సహోద్యోగుల చొరవతో పాటు ఇంకా చాలామంది చేయూత ఉంది. ముఖ్యంగా ఈ ఆశ్రమం నిర్మాణానికి స్థలం మంజూరు చేసిన తహశీల్దార్ శ్రీ నారాయణరావుగారు ఇప్పుడే విచ్చేశారు. వారికి కృతజ్ఞతలు తెలుపుకుంటూ వారిని వేదికమీదికి సగౌరంగా ఆహ్వానిస్తున్నాను” అంది.

తన ప్రక్కనుంచి వేదికవైపు నడుస్తున్న తన తండ్రిని చూసి మళ్ళీ ఆశ్చర్యపోయాడు సౌరవ్.

సౌమ్య తన ప్రసంగం కొనసాగిస్తూ “ఇక్కడ ఉన్న వృద్ధుల్లో కొడుకు, కోడలి నిరాదరణకు గురైనవారే కాదు, కూతుర్ల కారణంగా మానసిక హింసకు గురైనవాళ్ళూ ఉన్నారు. సమాజంలో క్షీణిస్తున్న మానవ విలువలకు ఇది సంకేతం. ఇక్కడున్నవీరిలో ఉద్యోగాల్లో పెద్దస్థాయిలో పనిచేసినవాళ్ళున్నారు. తమ జీవితంలో ఎంతోమందికి చేయూతనిచ్చిన వాళ్ళున్నారు. కుటుంబం కోసం తమ సుఖాల్ని త్యాగం చేసిన వాళ్ళున్నారు. కళాకారులున్నారు, క్రీడాకారులున్నారు. వీరి విలువ బయటివారికి తెలిసినంత వీరి పిల్లలకు తెలియదు. తెలిసుంటే వీరు ఇక్కడ ఉండేవారు కారు. ఈ వృద్ధాశ్రమం దినదినాభివృద్ది కావాలని నేను కోరుకోవడం లేదు. పిల్లలు లేనివాళ్ళు, పిల్లలు విదేశాల్లో ఉన్నవాళ్ళు మాత్రమే ఇక్కడుండాలి. మిగిలిన తల్లితండ్రులంతా తమ పిల్లలతో, మనవళ్ళు,మనవరాళ్ళతో సంతోషంగా గడపాలి.”

తన ప్రసంగం ముగించి వస్తున్న సౌమ్యను ఆశ్రమవాసులందరూ చుట్టుముట్టారు. కొంతమంది ఆమె చేతులు అందుకుని కరచాలనం చేస్తే కొంతమంది ఆమె తల నిమురుతూ కళ్ళనీళ్ళు పెట్టుకున్నారు. కొంతమంది వృద్ద మహిళలు ఆప్యాయంగా ఆమె నుదుటిపై ముద్దు పెట్టారు. చూస్తున్న సౌరవ్ కళ్ళలో అప్రయత్నంగా నీళ్ళు తిరిగాయి.

ఆమె తన దగ్గరికి రాగానే “మిమ్మల్ని, మీ మనసుని దగ్గరగా చూశాక మీరు అంగీకరిస్తే మిమ్మల్ని నా జీవితంలోకి ఆహ్వానించాలనుకున్నాను. అయితే అంతకంటే ముందు మీ ఆశయాల్ని అందుకోవాలని అనిపిస్తూంది. ఐ యామ్ ప్రౌడ్ ఆఫ్ యూ సౌమ్యా” అన్నాడు సౌరవ్.

“ఆ ‘రెండూ చేద్దురు’ గానీ ముందు వెళ్ళి మీ నాన్నగారితో మాట్లాడండి” అంది నవ్వుతూ.

“ఆయన మా నాన్నగారని మీకెలా తెలుసు?” ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.

“ఈ మధ్యే తెలిసింది నాకు. మీరు చేర్పించారే.. ఆ దంపతులని చూడటానికి ఓరోజు వచ్చారు ఆయన. అప్పుడు మీ గురించి అడిగితే మీరు తన కొడుకని చెప్పారు. మీ గురించి ఇంకా చాలా చాలా చెప్పారు” అంది.

“అవునా.. ఏం చెప్పారు నా గురించి?” కుతూహలంగా చూస్తూ అడిగాడు.

“మీ మనసు చాలా ‘సౌమ్య ‘మని చెప్పారు!” అంది నవ్వుతూ.

సౌరవ్ ఆశ్చర్యంగా ఆమె వైపు చూసి, వెనక్కి తిరగి నడవబోతూ, వెంటనే ఏదో గుర్తొచ్చినట్లు వెనక్కి తిరిగి “ఇంతకుముందు మీరేమన్నారూ.. ‘రెండూ చేద్దురు గానీ’ అన్నారు కదూ? అంటే నా ప్రపోజల్‌కు మీరు అంగీకరించినట్లేనా?” అని అడిగాడు.

నవ్వుతూ తలాడించి వేదిక వైపు నడవసాగింది సౌమ్య.

“ఏమండోయ్! త్వరలో మన ఇంటి పేర్లూ, ఇంటి నెంబర్లూ కూడా ఒకటే కాబోతూన్నాయి” అన్నాడు సౌరవ్ సంతోషంగా.