రంగుల హేల 66: స్మార్ట్ ప్రొఫెసర్లు

[సంచిక మాసపత్రికలో ప్రముఖ రచయిత్రి శ్రీమతి అల్లూరి గౌరీలక్ష్మి గారు అందిస్తున్న కాలమ్ ‘రంగుల హేల’.]

స్మార్ట్ ప్రొఫెసర్లు

మా బోటనీ లెక్చరర్ వెంకటేశ్వరరావు గారు తరచూ చెప్తూ ఉండేవారు, “ప్రతి వాళ్ళకీ జీవితంలో యూనివర్సిటీ చదువు, ఆ వాతావరణం యొక్క ఫీల్ ఉండి తీరాలి. ఆ అనుభవమే ఒక అద్భుతం! అక్కడ మనం డిగ్రీ చేసిన కాలేజీ చదువు చాలా చిన్నదిగా అనిపిస్తుంది. ఒక విశాల ప్రపంచంలోకి అడుగుపెట్టినట్టుగా అనిపిస్తుంది. అసలా అట్మాస్ఫియర్ మన మీద మనకి గౌరవాన్ని పెంచుతుంది” అంటూ. ఆయన అప్పుడే పీజీ పూర్తి చేసి మాకు లెక్చరర్‌గా వచ్చారు. ఆ విశ్వవిద్యాలయపు సుగంధం తలుచుకుని ఆయన మైమరచిపోతూ ఉండేవారు. అప్పుడు మా విద్యార్థులందరికీ ‘మనకా అదృష్టం ఉందో లేదో!’ అని భయం కలిగేది. ఆ తర్వాత మేము పీజీ చేసాం, మరో డిగ్రీ చేసాం, ఇంకా ఇతర టెక్నికల్ క్వాలిఫికేషన్‌లు కూడా సంపాదించాం అనుకోండి. అందుకోసం మేము చాలా సమయం కేటాయించి శ్రమ కూడా పడ్డాం.

ఇప్పుడు మాత్రం ఒక సంతోషించదగ్గ పరిణామం ఏంటంటే లింగ వివక్ష లేకుండా మాతృభాష చదివ గలిగి అర్థం చేసుకునే చదువు ఉంటే చాలు ప్రతి ఒక్క పౌరుడూ యూనివర్సిటీ స్థాయి ఎడ్యుకేషన్ పొందగలుగుతున్నాడు. ఆనక ఏ ట్రైనింగు లేకపోయినా కూడా, తిరిగి తను పొందిన పరిజ్ఞానాన్ని పదిమందికి ఒక లెక్చరర్ స్థాయిలో పంచగలుగుతున్నాడు. అందుకు పైసా ఖర్చు లేదు, ఒక బొట్టు శ్రమ లేదు. ఒక్క స్మార్ట్ ఫోన్ ఉంటే చాలు. ప్రపంచ వార్తలతోపాటు విజ్ఞానమంతా వేలి కొసన వచ్చి కూర్చుంది. ఆ లెక్చరర్‌కి జీతం అక్కర్లేదు కాబట్టి విద్యార్థులు ఫీజు కట్టే పని లేదు. పైగా ఈ విశేషజ్ఞానం ఒక సబ్జెక్టు సంబంధించింది కాదు. ప్రపంచంలో ఉన్న ప్రతి ఒక్క విషయంలోనూ నిష్ణాతులైనటువంటి వారితో సమానంగా అవగాహనను, వారు గురుకులంలోని గురువు గారిలా ఫలాపేక్ష లేకుండా ఇతరులకు కలిగించగలరు. ఆనాటి గురువులకు విద్యార్థులు బోలెడన్ని సేవలు శిష్యరికం పేరున చేసి ఆ విద్యలను నేర్చుకునేవారు. ఇప్పుడు సుష్టుగా భోంచేసి సోఫాలోనో, మంచం మీదో అడ్డంగా పడి ప్రపంచ జనావళి జ్ఞానార్జన చేయవచ్చు.

నాలుగేళ్ల క్రితం హైదరాబాదు నుంచి నేనూ, నా క్లాస్‌మేట్ సుమిత్రా మా ఊర్లో జరిగిన హైస్కూల్ రీయూనియన్‌కి వెళ్ళాం. అప్పుడు మా టెన్త్ బ్యాచ్ అంతా ఒక వాట్సాప్ గ్రూప్ క్రియేట్ చేసుకున్నాం. దానికి అనఫీషియల్ అడ్మిన్ మా టెన్త్‌ మేట్ పద్మ. ప్రతిరోజూ అనేకానేక మెసేజ్‌లు ఫార్వర్డ్ చేస్తూ ఉంటుంది. ఒక ఆఫీస్ డ్యూటీ లాగా. మొన్న సంక్రాంతి ఊర్లో జరుపుకోవాలని ఇద్దరం బయలుదేరాం. సుమిత్ర మరిది ఇంట్లో దిగాం. అతనొక్కడే మా ఊర్లో ఉంటున్న వాడు. పద్మ తప్ప మాతో టెన్త్ చదివిన వాళ్ళెవరూ ఊర్లో లేరు. పెద్ద పండుగ మకర సంక్రాంతి రోజున ఊర్లో అందరం ఊరి వాళ్ళు ఏర్పాటు చేసిన లంచ్‌లో కలిసి సరదాగా ఓ రెండుగంటలు గడిపాం. మా క్లాస్‌మేట్ రవణ కూడా అక్కడ కలిసి మమ్మల్ని ఇంటికి రమ్మని పిలిచాడు. మా వాట్సాప్ గ్రూప్ హెడ్ పద్మా మేడమ్ కూడా పెద్ద పట్టుచీర కట్టుకునొచ్చింది. “రేపు మా ఇంటికి టీకి రండి” అని మా ఇద్దర్నీ పిలిచింది హుందాగా. “వద్దులేవే చూసాం కదా నిన్ను!” అన్నాం. “ఏం? బాగా చదువుకుని ఉద్యోగాలు చేస్తున్నారని గర్వమా? లేక నేను టెన్త్ ఫెయిల్ అయ్యి కూడా మన బ్యాచ్ గ్రూప్ నడుపుతున్నానని అసూయా?” అసహనంగా అంది. సుమిత్ర భయపడి పోయి “సర్లే పద్మా! వస్తాం!” అంటూ నన్ను పక్కకి లాగింది.

మర్నాడు మధ్యాహ్నం మూడింటికి ఊరంతా ఒక రౌండ్ కొట్టి పద్మ ఇంటికి వెళ్ళాం. తను ఇవాళ మరో పట్టుచీర ధరించి ఉంది. పక్కన ఒక భటురాలు. పద్మ కనుసైగతో ఆ పిల్ల ఓ నీళ్ల సీసా, అరిసెలు, జంతికలు తెచ్చిపెట్టింది. మేం గబుక్కుని తినేసి, టీ ఇస్తే తాగేసి జారుకుందాం అనుకున్నాం. అప్పుడు మొదలు పెట్టింది పద్మ. “నేను ప్రతిరోజూ పొద్దున్నే ఆధ్యాత్మిక, భక్తి సంబంధంమైనవీ ఇంకా దేశభక్తి సంబంధ విషయాలు ఎన్ని పెడుతున్నా ఒక్కరోజూ, మీరిద్దరూ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా మూగి మొద్దుల్లా ఉంటారెందుకు?” అంది. మేమిద్దరం ఒకరి మొహం ఒకరు చూసుకున్నాం. “ఏదో ఉద్యోగ బాధల్తో..” అని సర్దింది సుమిత్ర.

“స్వయంకృషితో నేను సంపాదించిన జ్ఞానాన్ని నేనే దాచుకోకుండా మీ అందరికీ పంచుతున్నాను. ఆ అభిమానం కూడా లేదు మీ ఇద్దరికీ! రోజూ రాత్రి పడుకునేటప్పుడు చూస్తే ఎంతమంది నన్ను మెచ్చుకుంటారో! ప్రపంచంలో నలుదిక్కుల్లో జరిగే ఎన్ని విలువైన విషయాల్ని చెప్పారో! అంటారు తెలుసా!” అంది పద్మ ఆనందంగా.

“అవన్నీ నువ్వు రాస్తున్నావా?” ఆశ్చర్యంగా అంది సుమిత్ర.

“నేను రాయట్లేదు. అనేక గ్రూపుల్లో కష్టపడి వెతికి వెతికి అవన్నీ తెచ్చి మన గ్రూపులో పెడుతుంటాను.” అంది నిష్ఠూరంగా. “ముక్తి మార్గాలూ, నిత్య పారాయణాలూ, పుణ్యక్షేత్ర దర్శన విధాన సమాచారమూ పెడుతుంటాను. దానికీ స్పందించరు మీరు! రాత్రి పడుకునే ముందు కూడా చూడరా మీరు మన గ్రూపు?” అంది కినుకగా. “చూస్తాం, చూస్తాం!” అంది సుమిత్ర భయంగా వాదన పెంచకుండా.

“ఉద్యోగాలు చెయ్యగానే సరికాదు. దేశభక్తి ఉండాలి. దేశప్రజల పట్ల ప్రేమ ఉండాలి. అర్థమైందా!” తన మాటలకి ఇద్దరం తల ఊపాం, బయలుదేరచ్చుకదా అన్న ఆశతో. పద్మ వదల్లేదు. “మీకు సరైన లోకజ్ఞానం లేనట్టుగా ఉంది. ఇతర మతస్థులు ప్రచారం చేసుకుని వ్యాప్తి చేసుకుంటున్నారు. మనవాళ్లు అటు పోయి వాళ్లకు లాభం కలిగిస్తున్నారు. అదన్నా గమనిస్తున్నారా? నేను మీ కన్నా బిజీగా ఉన్నాను. మొన్న నెలలోనే మా మనవరాలి పెళ్లయింది. పెళ్లి రోజు రాత్రి కోటి రూపాయలు ఖర్చుపెట్టి ఘనంగా చేశాం. గ్రూప్‌లో ఇన్విటేషన్ పెట్టాను. మీరు కంగ్రాట్స్ కూడా చెప్పలేదు.” అంది కోపాన్ని కంట్రోల్ చేసుకుంటూ.

“ఈసారి తప్పకుండా పెడతాం!” అంటూ ఇద్దరం లేచి పద్మకి చెరో హగ్గూ ఇచ్చి అక్కడినుంచి త్వర త్వరగా జంప్ ఐపోయాం వెనక్కి చూడకుండా.

నడక దారిలో “రవణని చూసి పోదామే! పాపం అమాయకుడు. రేపు పొద్దున్నే కారులో బయలుదేరి పోతాం కదా!” అంది సుమిత్ర.

“ఇప్పటికే తల బొప్పి కట్టింది వద్దు.” అన్నా విసుగ్గా!

“ఓ ఐదు నిమిషాలేనే!” అంటూ చెరువు పక్క వీధిలోకి దారి తీసింది. మాకు ఇంటి ఆనవాలు తెలీలేదు. రవణ ఉన్న ఇంటి స్థానంలో బిల్డింగ్ కూల్చి కట్టినట్టు ఉంది. అక్కడ నిలబడ్డ ఒకతన్నడిగాం. “డాక్టర్ రవణ ఇల్లేనా? ఆ కొత్తిల్లేనండి” అన్నాడతను. “రవణ డాక్టర్ ఎప్పుడయ్యాడే?” అన్నాను కెవ్వుమంటూ.

“కూల్ కూల్” అంటూ ఆ ఇంటిలోకి ప్రవేశించింది, వెనకే నేనూ. అక్కడ వరండాలో రామరాజు కాటన్ పంచెకట్టులో పడక్కుచ్చీలో కుర్చీలో చిదానందంగా ఆసీనుడై ఉన్నాడు రవణ. మమ్మల్ని చూసి “ఇన్ని దశాబ్దాల తర్వాత కూడా మీరిద్దరూ జంటగానే ఉన్నారు” అంటూ లేచి వచ్చి చేతులు కలిపాడు. లోపలికి వెళ్లి ఇద్దరికీ చిన్న కూల్ డ్రింక్ బాటిల్స్ స్వయంగా తెచ్చిచ్చాడు.

“నువ్వు డాక్టర్ ఎప్పుడయ్యావు?” అంది సుమిత్ర కళ్ళు వెడల్పు చేసుకుని.

“హోమియోనా?” అన్నాను నేను ఆతృతగా.

“ఆగండాగండి! ముందు మీరిద్దరూ కూర్చుని కూల్ డ్రింక్స్ తాగండి” అన్నాడు. ఉత్కంఠతతో తాగి తను చెప్పబోయే సర్ ప్రైజ్ కోసం కనుగుడ్లు, చెవులు పెద్దవి చేసి చూసాం.

“నేను డాక్టర్ అవ్వాలని ఎంసెట్ రాశాను, సీటు రాలేదు. ఇప్పుడు నేను చేస్తున్న ప్రైవేట్ కంపెనీలో పనిచేసి, చేసి ఎదుగూ బొదుగూ లేదని విసుగెత్తి వీ.ఆర్.ఎస్. తీసుకున్నాను; ఇల్లూ, పొలం ఉన్నాయి కదా అని. అలా సొంత ఇంటికి చేరాను. పిల్లలిద్దరూ సెటిల్ అయ్యారు. టైంపాస్ కోసం ఇలా ప్రాక్టీస్ పెట్టుకున్నాను.” అన్నాడు. నాకు నోట మాట రాలేదు.

“ఏం ప్రాక్టీస్? ఏం వైద్యం? అసలెలా?” సుమిత్ర సంభ్రమం!

“అదే మన మేడమ్ ఉంది కదా ఆమెనడిగి, మందులు రాస్తూ ఉంటాను. రోగం చెప్పి గూగుల్‌లో కొడితే ఆవిడే మందులు రాసిచ్చేస్తుంది.”

“అయితే ఇంక డాక్టర్ చదవడం వేస్ట్ అంటావ్?” నా వ్యంగ్యం.

“అంత మాట అనొద్దులే! వాళ్లు బాధపడతారు” అన్నాడు నోటిపై వేలుంచుకుని ముసి ముసిగా నవ్వుతూ.

“తగ్గుతాయా?”

“ఛాన్సెస్ ఎక్కువ.”

“అసలు ఎవరన్నా వస్తారా?”

“ఫ్రీ కదా! వస్తారు.”

“ఏం మందులు రాస్తావు?”

“డోలో, మెట్రోజిల్ టాబ్లెట్స్, బీ కాంప్లెక్స్, కాల్షియమ్ లాంటివి రాసిస్తా. కొన్ని మందులు కొని నేనే ఉచితంగా ఇస్తా. దగ్గు కోసం వస్తే దగ్గు సిరప్” అన్నాడు మా హావభావాల్ని పట్టించుకోకుండా.

“అది తాగి పిల్లలు చచ్చిపోతున్నారు తెలుసా? ఎంత ప్రమాదమో చూడట్లేదా!” అన్నాను ఆవేశంగా.

“అందుకే ఇప్పుడు మానేసానులే!”

“అసలు ఇదేం పిచ్చి నీకు? ప్రజలకు ఇంకా ఏమైనా సర్వీస్ చేయొచ్చు కదా!”

“ఇది మాత్రం సర్వీస్ కాదా!” అన్నాడు చిరునవ్వుతో.

“ఇంకేం ట్రీట్మెంట్లు ఇస్తావు రవణా?” అంది పగలబడి నవ్వుతూ సుమిత్ర.

“ఎవరైనా జనరల్ ఆరోగ్య పరీక్షలు చేయించుకుని వస్తారు కదా! ఆ రిపోర్ట్ కాపీ చేసి చాట్ జిపిటిని అడుగుతా! అది చెప్పింది వాళ్ళకి చెప్తా! ఇంకా మన పట్టుచీర పద్మ ఫార్వార్డ్స్ ఉంటాయిగా! అందులోని ఆరోగ్య సూత్రాలన్నీ ప్రింట్ తీసి పెట్టుకుంటా! అవన్నీ చెప్తుంటా!”

“నీ సోది అంతా ఎవరు వింటారు!?” వెక్కిరింపుగా అన్నాను.

“మాకేం పని పాటా ఉండవుగా! వింటారు లేవమ్మా! ఇక్కడ మీలా ఉరుకులు పరుగులు ఉండవు.” అన్నాడు అదే చిరునవ్వుతో. ఇంతలో ఇద్దరు పేషెంట్లు వచ్చి కింది అరుగు మీద కూర్చున్నారు.

“జాగ్రత్త రవణా!” అంటూ లేచింది సుమిత్ర. నాకైతే రవణని జైల్లో చూస్తానేమో! అని భయమేసింది. “నీ భయం నాకర్థమైంది గౌరీ! జాగ్రత్తగా ఉంటాన్లే!” అన్నాడు రవణ కులాసాగా నవ్వుతూ.

“స్మార్ట్ ఫోన్లు ప్రపంచాన్ని ఎలా మార్చాయో చూసావా!” అంది సుమిత్ర నా వెనకే వస్తూ.

“అవును ఇప్పుడంతా ప్రొఫెసర్లూ, డాక్టర్లే! మనం మాత్రం విద్యార్థులమే!” అన్నాను.

మర్నాడు ఉదయమే అయిదు గంటలకల్లా లేచి తయారయ్యి ఆరుగంటలకి కారెక్కాం తిరిగి హైదరాబాద్‌కి. ఏడయ్యాక ఒక హోటల్ ముందాగి మాంచి కాఫీ తాగి, తిరిగి కారులో బయలుదేరాం.

“ఏంటే ఈ పద్మ గోల? పనమ్మాయి చేత వండించుకుని తింటూ ఫార్వార్డ్స్ కొట్టుకుంటూ..” అన్నాను.

“అదొక ఉద్యమంలా చేస్తోంది. పాపం! వదిలేయ్” అంది సుమిత్ర.

“పూర్వజన్మలో చేసిన పాపం వల్ల ఈ జన్మలో షుగర్ వ్యాధి వస్తుంది. అది పోవాలంటే తన చుట్టూ ఉన్న ఐదుగురు మనుషులకి సేవ చేస్తే పోతుంది.. లాంటి మెసేజ్లు చూసి గ్రూపు నుంచి బయటకు వచ్చాను” అన్నాను.

“అడవులని నరికివేసి, గ్రీనరీ తగ్గించేసి, సిటీల్ని కాంక్రీట్ జంగిళ్ళలా మారుస్తున్నందుకు నిరసనగా, ప్రకృతి పచ్చదనం కోసం ప్రతిరోజూ రాత్రి తొమ్మిది గంటలు దాటాక, ఒక నిమిషం ఓ చెట్టుపక్కన నిలబడి, మౌనం పాటిస్తూ వీడియో తీసి పెట్టమంది. ఆ దెబ్బకి నేను కూడా!” అంది సుమిత్ర నవ్వాపుకుంటూ.

“అవును గానీ, మనం గ్రూపు నుంచి బయటకు వచ్చేసిన విషయం పద్మకి అర్థం కాలేదా!”

“తనకంత నాలెడ్జ్ లేదే తల్లీ!” అంది సుమిత్ర పకపకా నవ్వుతూ.

“నానా రకాల తలా తోకా, ఆధారం లేని విషయాలు ఫార్వర్డ్ చెయ్యడం కొంతవరకూ భరించొచ్చే బాబూ! ఈ సంగతిని కనీసం పది మందికి పంపమని రాసి పెడుతుంటే నాకు వళ్ళు మండిందిలే” అన్నాను నేను కూడా నవ్వుతూ!

“అలా చేస్తే మీ ఫ్రెండ్స్ అందరూ మిమ్మల్ని బ్లాక్ చేస్తారు కదా మేడమ్!” అన్నాడు మా డ్రైవర్ తానూ మా నవ్వుతో శృతి కలుపుతూ!

అల్లూరి గౌరీ లక్ష్మి

అల్లూరి గౌరీలక్ష్మి కథా, నవలా రచయిత్రిగా చక్కని పేరు సంపాదించారు. ఈమె మంచి కవయిత్రి, ఫెయిర్ కాలమిస్ట్ కూడా. నాలుగు కథా సంపుటాలూ, 4 నవలలూ, 3 కవిత్వ సంకలనాలూ, రెండు కాలమ్స్ బుక్ వెలువరించారు.
APIIC Ltd. లో General Manager గా పనిచేసి పదవీ విరమణ పొందారు.