జీవితం ఓ ప్రయాణం-13

[ప్రముఖ కథా, నవలా, సినీగీత రచయిత, శ్రీ భువనచంద్ర తమ సినీ జీవన ప్రస్థానాన్ని ‘జీవితం ఓ ప్రయాణం’ అనే పేరుతో సంచిక పాఠకుల కోసం ప్రత్యేకంగా అందిస్తున్నారు.]

~

తెలుగు చలన చిత్ర పరిశ్రమలో ‘దర్శకుని’ విలువ పెంచిందీ, దర్శకుడే చిత్రనికి ‘కేప్టన్’ అని నిరూపించిందీ, చిత్ర జయాపజాయలు నటీనటుల పాపులారిటీ మీద కాదు, దర్శకుని సమర్థత మీదేనని ఢంకా బజాయించి మరీ చెప్పిందీ డా. దాసరి నారాయణరావు గారు అనేది నిర్వివాదాంశం. మరి బి. ఎన్. రెడ్డిగారు, కె.వి. రెడ్డిగారు, ఎల్.వి. ప్రసాద్ గారూ వంటి దిగ్దర్శకుల మాటేమిటీ అని మీరడగొచ్చు. ఆ కాలంలో సర్వ నిర్ణయాలూ నిర్మాతలు దర్శకుల చేతుల్లో వుండేవి. కాలానుక్రమంగా అది హీరోల చేతుల్లో పడి, ‘ఫాన్స్’ ఇష్టాయిష్టాల ప్రకారం సినిమా తీయాల్సిన రోజులొచ్చాయి. కథల్లో కూడా హీరోయే వేలు పెట్టడం మొదలైంది. ఎవరి గ్రూపు వారిదే అన్నంత పరిస్థితి రాగా, ఆ విషమస్థితి నించి సినిమాని మళ్ళీ పట్టాల మీదకి లాక్కొచ్చింది D.N.R. గారే. ఆయన ఆశ, బాస, శ్వాస, సినిమానే. ఓ గొప్ప దర్శకుడు + గొప్ప రచయిత + గొప్ప సంభాషణల రచయిత + గొప్ప నటుడు & గొప్ప గీత రచయిత + గొప్ప స్క్రిన్ ప్లే రైటర్ – ఇంత మందిని ఒకే వ్యక్తిగా మలిస్తే పుట్టే శక్తే D.N.R.

ఆ D.N.R. గారిని మొట్టమొదటిసారి కలిసింది వారి ఆఫీసులోనే.. ‘రాముడు కాదు రాక్షసుడు’ సినిమా సందర్భంగా. వెళ్ళగానే చాలా ఆదరంగా పలుకరించి టీ కాఫీ ల్లాంటి మర్యాదలు దగ్గరుండి చేయించి, “హీరో పాట వ్రాయాలి. మీ గురించి విన్నాను.. వింటున్నాను” అన్నారు. శివోహం. ఎందుకంటే, అప్పటికే ఆయన ఎన్నో పాటలు వ్రాశారు. అటువంటి దర్శకుడికి పాట వ్రాయడం ఎంత ఆనందం.

అసలు ప్రాబ్లం ఏమంటే ఎందుకో ఆ పూట విపరీతమైన నిద్ర ముంచుకొస్తోంది. కారణం అంతకు ముందు రోజు రాత్రి తెల్లార్లు కూర్చుని ఓ పాట పూర్తి చెయ్యడమే.

మ్యూజిక్ రాజ్-కోటి. అది నాకు నిజంగా రిలీఫ్ కలిగించిన విషయం. రాజ్-కోటి ట్యూన్లు ఉత్సాహాన్ని రేకెత్తించే హుషారు టాబ్లెట్ల లాంటివి. ఒకసారి వింటే చాలూ వెంటనే బుర్రకెక్కుతాయి. కానీ, నా పరిస్థితి ఆ క్షణాల్లో వేరుగా వుంది. సిట్టింగ్ జరుగుతున్నత సేపూ నాకు నిద్రమత్తు గానే వుంది. అది దాసరిగారూ రాజ్-కోటి కూడా గమనించారు.

ఓ చిన్న బ్రేకు ఇచ్చారు.. సిట్టింగ్‌లో. దర్శకరత్న అవతలికి వెళ్ళడం తరువాయి.. పరుపుల మీదే ఠక్కున పడుకున్నాను. ఆ క్షణంలోనే నిద్రలోకి జారిపోయా. లేచి చూసేసరికి ఎవరూ లేరు. లంచ్‌కి వెళ్ళిపోయారు. ‘ట్యూన్’‍ ని మాత్రం కేసెట్ లోకి ఎక్కించి వెళ్ళిపోయారు రాజ్-కోటి. సిగ్గుపడ్డాను. కానీ చేసేదేమీ లేదు కదా. మధ్యాహ్నం లంచ్ కూడా చెయ్యలేదు. ప్రొడక్షన్ బాయ్ వచ్చి “టిఫిన్ ఏమన్నా తెమ్మంటారా?” అన్నాడు. “సరే” అన్నాను. సాదా దోశె, సాంబార్ చెట్నీలు తెచ్చాడు. తినేసి లోపలికెళ్ళాను. “పడుకున్నారు గదా? అందుకే రాజ్-కోటిలని పంపించేశా. వ్రాసే మూడ్ వుందా?” అని అడిగారు నవ్వుతూ దాసరిగారు. “యస్సార్.. నిన్నంతా నిద్ర లేదు” సంజాయిషీ ఇచ్చి, “చెప్పండి సార్” అన్నాను. నాలుగు మాటల్లో సీన్ వివరించి, “ఇది కాస్త టీజింగ్‌గా వుండాలి, హీరోని కవ్విస్తూ.. కొంచం కొత్తగా వుంటే బావుంటుంది. మీ ABCD సాంగ్ ఉంది కదా, అలా” అన్నారు. “అలాగే సార్” అని బైటికొచ్చి ‘సిట్టింగ్’ వేసిన రూమ్‌లో కూర్చున్నా. ఓ మాంచి టీ తాగి మొదలెట్టాను. టైము 5.30 నిముషాలు. ఏడున్నర కల్లా ఔట్‌లైన్ పూర్తియింది. లోపలికి వెళ్ళాను.

“అయిపోయిందా?” నవ్వి అన్నారు. హార్టీ స్మైల్.

“అయిందండీ.. పల్లవి..” అంటూ పల్లవి వినిపించా.

“శభాష్.. పొద్దున్న మీరు నిద్రపోవడం చూసి ‘డల్ కేండెట్’ అనుకున్నా! పని మొదలెట్టాక ఫాస్ట్ గానే రాశారు. చరణాలు?” అన్నారు.

“రఫ్‌గా అనుకున్నా సార్..” అని రెండు చరణాలు వినిపించాను.

“ఏవో చిన్న చిన్న మార్పులు తప్ప అంతా ఓకే. అవి, రికార్డింగ్ రోజున చూద్దాం.. వెరీగుడ్” అసిస్టెంట్ వంక చూశారు. అతను నా దగ్గర లిరిక్ పేపరు తీసుకుని 10 నిముషాల్లో అందంగా ఫెయిర్ చేసి ఓ కాపీ నాకు ఇచ్చి మిగతావి ఫైల్లో పెట్టాడు. ఆ తరవాత పాట సంగతీ ఎత్తకుండా ‘పిచ్చాపాటీ’ మాట్లాడుతూనే సడన్‌గా “రికార్డ్ చేసుకో” అని టకటకా సీను తరవాత సీనుగా నలభై నిముషాలు చెప్పారు. నాకు మతిపోయింది. అంత జ్ఞాపక శక్తా. ఆయన నెరేషన్ ఎలా వుందంటే స్క్రీన్  మీద సినిమా చూస్తూ చెబుతున్నట్లు వుంది. అదో అద్భుతమైన అనుభవం.

ఆ తరవాత వారితో ఎన్నెన్నో సినిమాలు చేశా. నన్ను చూసినప్పుడల్లా “భువనా ఒరు కేళ్వి” (అంటే, భువనా ఓ ప్రశ్న) అని నవ్వేవారు. ఈ సినిమా నిర్మాత అట్లూరి రాధాకృష్ణమూర్తిగారు. వారిని అందరూ “పౌడర్ బాబుగారు” అని పిలిచేవారు. పాడింది ఎస్. జానకిగారు. జానకమ్మగారు పాడుతూ వుండగా ఆమెని చూడటం ఇదే మొదటిసారి. పెద్ద బొట్టు. పసిపాపలాంటి పాలనవ్వులు. అమ్మవారు మనిషి రూపంలో దర్శనమిచ్చినట్టు అనిపించింది.

సుమన్, రాధలకు పాట వ్రాయడం కూడా ఇదే మొదటిసారి. (రాధగారికి ‘ప్రాణస్నేహితులు’ సినిమాలో వ్రాసినా, ఈ ‘జోడి’కి ఇది మొదటిసారే). మరో హీరోయిన్ భానుప్రియ.

ఈ సినిమా ద్వారానే కోడంబాకం డైరెక్టర్స్ కాలనీలోని దర్శకరత్న డా. దాసరి నారాయణరావుగారి ‘తారక ప్రభు కాంప్లెక్స్’లోకి అడుగు పెట్టడం జరిగింది. ఆ కాంప్లెక్స్ లోనే థియేటర్ కూడా వుంది. అందులో నేను ‘ఆపద్భాంధవుడు’ సినిమా దాసరి గారితో కలిసి చూడటం జరిగింది. ఇప్పుడు D.N.R. మన మధ్య లేకపోవడం నిజంగా పరిశ్రమ చేసుకున్న దురదృష్టమే. నిర్మాత బాగుపడాలని కోరే వారెవరున్నారు ఇప్పుడు?

***

‘రాముడు కాదు రాక్షసుడు’లో నేను వ్రాసింది ఒకటే పాట. ఆ పాట పల్లవి “ఓ రబ్బీ అ ఆలు ముందు నేర్చుకో” అనేది.

~

అ – అంటే అవకాశం; ఆ – అంటే ఆలోచన.

అ.. అంటే అధికారం; ఆ.. అంటే ఆవేశం

ఇలా పేర్చుకుంటూపోతే ఎన్నో అ..ఆ..లు దొరుకుతాయి.

కానీ సినిమాల్లో ‘అ ఆ’ లు వేరు. అవేమిటంటే

అకుంఠిత దీక్ష – ఆత్మవిశ్వాసం

ఈ రెండే ముందుకి నడిపిస్తాయి. ఎందుకంటే ఇది హైవే కాదు. తార్రోడ్డు, మట్టి రోడ్డు కూడా కాదు. ఇక్కడ అందరిదీ ఒకే బాట కూడా కాదు. ఎవడి బాట వాడే వేసుకోవాలి. ఎవరి పయనం వారే సాగించాలి ఒంటరిగా. యథాలాపంగా అన్న మాటని కూడా పది రకాలుగా ‘మలచి’ మనని పాతాళంలోకి ‘తొక్కించెయ్యడానికి’ పదిమంది ఎప్పుడూ మన చుట్టూ వుంటూనే వుంటారు. అయితే ఆ పదిమందీ ఎవరో కనుక్కోవడం ఈ జన్మకి మన తరం కాదు. నువ్వు ఏనాడూ కలవని వాడే నిన్ను ముంచడానికి ప్రయత్నించవచ్చు. అతని క్రోధానికీ, స్నేహానికీ, ద్వేషానికీ, ప్రేమకీ అన్నింటికీ ఏదో కారణం వుండి తీరుతుంది. ఆలోచిస్తే. కానీ ‘అసూయ’ అనే నిప్పు అంటుకోవడానికి గానీ, అంటించడానికి కానీ ఏ కారణమూ అక్కర్లేదు. ఈ మాట ముమ్మాటికీ నిజం.

***

ఓ అద్భుతమైన మలుపు.. ‘గ్యాంగ్ లీడర్’:

1990-91. ఓ పక్క అంతులేని దుఃఖం. మరో పక్క అద్భుతమైన విజయం. సుఖదుఖాలు రెండూ పక్క పక్కనే వున్నాయని నిరూపించింది 1990-91 year. మా అమ్మగారు స్వర్గస్థులవటం. మరో పక్క ‘గ్యాంగ్ లీడర్’ నన్ను రచయితగా, వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా నిలబెట్టడం రెండూ ఆల్మోస్ట్ దగ్గర దగ్గరగానే జరిగాయి.

భువనచంద్ర గారి తల్లిదండ్రులు సుబ్రహ్మణ్య శర్మ గారు చంద్రమౌళీశ్వరి దేవి గారు

మ్యూజిక్ సిటింగ్స్ ‘సురేష్ గెస్ట్‌హౌస్’లో జరిగాయి. బప్పీలహరిగారిని మొట్టమొదటిసారి కలవడం అక్కడే. ఆయన్ని ఫోటోల్లో చూడటం తప్ప అంతకు ముందెప్పుడూ డైరెక్టుగా చూడలేదు. నాకు హిందీ రావడం పెద్ద ప్లస్ అయింది. బప్పీతో పాటు వారి అమ్మ నాన్నగారూ కూడా వచ్చారు.

న్యాయంగా షూటింగ్ కూడా మొత్తం హైదరాబాద్ లోనే జరగాలి. ముందు సిట్టింగ్స్, వాటితోపాటు షూటింగ్ ఏర్పాట్లు కూడా ముమ్మరంగా జరుగుతున్నాయి.

మనవాళ్ళు సంగీత దర్శకులుగా వున్నప్పుడు జరిగే మ్యూజిక్ సిట్టింగ్‌కీ, బప్పీలహరిగారి మ్యూజిక్ సిట్టింగ్‌కీ తేడా మొదటి ట్యూన్ ఇవ్వడంలోనే నాకు అర్థమైంది. ‘తపన్’ అనే తబలిస్టు కూడా వెంటవున్నారు. మనోజ్-డియాన్ (సంగీత దర్శకద్వయంలో) డియాన్ (ఖాన్) కూడా బప్పీకి అసిస్టెంట్‌గా వచ్చారు. ఆయన తమిళియన్. మనవాళ్ళయితే ప్రతీ ట్యూన్‌కీ నోట్స్ (స్వరాలు) వ్రాసుకుంటారు (అంటే ఓ అసిస్టెంటు వెంటనే ఓ బుక్‌లో స్వరాలు రాస్తాడు).

బప్పీ ట్యూన్ ని tape recorder లో record చేసేవారు. ఆయన పాడిన ప్రతి సారీ ఏదో ఓ మార్పు ట్యూన్‌లో చోటు చోసుకునేది. మరి గుర్తుంచుకోవడం ఎలా? అందుకే ఆయన ట్యూన్ కట్టగానే ‘డమ్మీ’ లిరిక్ రాసేసుకునే వాడ్ని, అక్కడిక్కడే. లిరిక్ రాసుకుంటే ఖచ్చితంగా ట్యూన్ నాకు గుర్తుంటుందని నాకు తెలుసు.

“ఇందాకటిది మరోసారి వినిపించండి?” అని ఎవరిడిగినా పాపం టేప్ రికార్డర్ రీవైండ్ చేసి ఆయన వెతకాల్సి వచ్చేది. డమ్మీ లిరిక్ తోటి నేను వెంటనే ట్యూన్‌ని ఆయనకి గుర్తు చేసేవాడ్ని. దాంతో ఆయనకి నా మీద పెర్‌ఫెక్ట్ నమ్మకం కుదిరింది. ఫస్టు సిటింగ్ లోనే దోస్తులమైపోయాము. నేను “బప్పీ దా” అంటే ఆయన “భువన్ జీ” అనేవారు.

రెండు రోజుల్లో 6 ట్యూన్లు ok అయ్యాయి. ఆయన హైదరాబాద్ నుంచి వెళ్ళిపోయారు. సిట్టింగ్ లోనే నేను ‘సండే అననురా’ పల్లవి రాశా. అది బాపినీడుగారికి తెగ నచ్చి “పల్లవిగా అదే వుంచుదాం” అన్నారు.

‘వానా వానా వెల్లువాయే’ అనే పల్లవి కూడా అప్పుడే రాశాను. గానీ, ఎందుకో ‘కొందరికి’ అది నచ్చలేదు. అది ‘అద్భుతంగా’ వుంటుందని బాపినీడు గారిని ఒప్పించగలిగాను. ఆయన ఏమన్నారంటే “రాసెయ్యండి. అందరికీ నచ్చితే ఇందులో వాడదాం. లేకపోతే మరో సినిమాకి చూద్దాం” అన్నారు. నేను సురేష్ గెస్ట్ హౌస్‌లో వుండే పాటలు వ్రాయాలనే నిర్ణయం జరిగింది.

సడన్‌గా హైదరాబాద్‍లో గొడవలు మొదలయ్యాయి. 144 సెక్షన్ అమలు.. రక్తపాతం.. హాస్పటల్ నిండా క్షతగాత్రులు.. ఇదంతా చెన్నారెడ్డిగార్ని దింపెయ్యడానికి జరిగింది. అప్పటికప్పుడు షూటింగ్‌ని హైదరాబాద్ నించి చెన్నైకి మార్చేశారు. మమ్మల్ని అర్జంటుగా ట్రైన్ ఎక్కించారు. నాతో పాటు వచ్చింది ‘విజయ్ కుమార్’ అని ఆర్ట్ డిపార్ట్‌మెంట్ టెక్నీషియన్. మరి కొందరూ వచ్చారు, గానీ, ఇప్పుడు వారెవరో స్పష్టంగా గుర్తు లేదు. కారణం, ఆ రాత్ర అంతా నేను మేల్కొని వుండటమే.

ట్రైన్ స్టార్ట్ కాగానే నా టేప్ రికార్డరూ రైటింగ్ పేడ్ బయటకి తీసి పల్లవిలు వ్రాయడం మొదలు పెట్టాను. ఒక్కో పల్లవీ వ్రాయడం అందరికీ వినిపించడం (పాడి). అందరూ మస్త్‌గా ఎంకరేజిమెంట్ ఇవ్వడంతో తెల్లారుఝాము అయదింటికల్లా మొత్తం పాటలు పూర్తియ్యాయి. పాపం నిదరపోతున్న అతను విసుక్కోకుండా పాటల్ని శ్రద్ధగా విని తన అభిప్రాయం చెప్పడమే గాక ఉత్సాహపరిచాడు. ఆయనకి గుండెనిండా ధన్యవాదాలు.

చెన్నై చేరే సరికి 8.30 నిమిషాలు (ఉదయం) అయింది. డైరెక్టుగా నా రూమ్‌కి కాక బాపినీడు గారింటికే వెళ్ళిపోయను. మరో గంటకి బాపినీడుగారు కూడా ఫ్లైట్‌లో చెన్నై వచ్చేశారు. అన్ని పాటలూ వినిపిస్తే “భలే! రాత్రంతా కూర్చుని రాశారా..! వెరీ గుడ్.. రెస్టు తీసుకోండి. సాయంత్రం చిరంజీవిగారికి వినిపిద్దాం” అన్నారు. నేను మహదానందంగా రూమ్‌కి వచ్చి నిద్రపోయా.

సాయంత్రం మళ్ళీ బాపినీడుగారింటికి వెళ్ళేసరికి ఆయన ‘డల్’గా ఉన్నారు. “ఏంటి సార్” అనడిగితే, “పాటలన్నీ ఆయన ఆస్థాన కవి చేతే రాయిస్తున్నారు అని ఓ టాక్ వచ్చిందండీ. అందుకే అన్ని ట్యూన్లూ వేటూరిగారికీ, మరోకరికీ పంపుదామనుకుంటున్నా. చివరగా అందరికీ నచ్చిన లిరిక్స్‌నే సినిమాలోకి తీసుకుందామని అనుకుంటున్నాను. మీరేమో కష్టపడి మొత్తం రాశారు.” అన్నారు.

“అదేం పరవాలేదు సార్. నేను రచయితగా పుట్టిందే ఇక్కడ. ఖచ్చితంగా పంపడి. ఏవి బెస్టో అవే రికార్డు అవుతాయి” అన్నాను. నా మీద నాకు నమ్మకం వుంది, అన్నీ ok కాకపోవచ్చు. కొన్ని అయినా ok అవుతాయి గదా అని. ఓ వారం తరవాత అన్ని పాటల్ని 6 x 3=18 (ప్రతి పాటకీ 3 వెర్షన్స్. ఒకటి వేటూరిగారిది, నాది, వేరే రైటర్‌దీ) పాడి వినిపించడం జరిగింది (హనీ హౌస్‌లో). నాలుగు నావి ఓకే అయితే మిగతావి వేటూరి గారివి. ఈ సాంగ్స్ ఫైనల్ చేసినప్పుడు ఉన్న శ్రీ సాలూరి వాసూరావుగారు, రికార్డింగ్ టైమ్‌లో కూడా బాంబే వచ్చి రికార్డు చేయించారు. విజయబాపినీడు గారి మీద వున్న గౌరవం.. అభిమానం వల్ల.

హనీ హౌస్‍లో పాటలు విని సెలెక్టు చేసింది అరవింద్ గారూ, MVVS బాబూరావుగారూ, దిగవంత లోక్‌సింగ్ గారూ, ఇంకా కొందరు. రికార్డింగ్ టైమ్ లోనే నిర్మాత శశిభూషణ్ గారు పరిచయమయ్యారు. వారు నన్నూ వాసుగారినీ ఓ పంజాబీ దాభాకి తీసికెళ్ళి డిన్నరివ్వడం, వాసూగారూ నేనూ ఓ ‘పబ్’లో కొంతసేపు గడపటం ఇప్పటికీ జ్ఞాపకమే. మేము వున్న హాటల్ పేరు ‘సీ ప్రిన్సెస్’. అక్కడి రేట్లు చూసి, మేం బయటికొచ్చి ‘శివ సాగర్’లో టిఫిన్ చేసేవారం.

పాటలు మొత్తం రికార్డయింది సన్నీ సౌండ్స్ థియేటర్‍లో. హోటలూ, రికార్డింగ్ థియేటరూ అన్నీ కూడా జుహూలోనే వున్నాయి. బప్పీ గారి ఇల్లు కూడా దగ్గరే. సౌండ్ చీఫ్ ఇంజనీర్‌గా శ్రీ కతూరియా వున్నారు. ఆయనకి అసిస్ట్ చేసింది పవార్. పవార్ యువకుడూ. మాంఛి ఉత్సాహి. తెల్లార్లూ పని చేసేవాడు. కతూరియా గారి చేతిలో ఎప్పుడూ 555 సిగరెట్ వెలుగుతూ వుండాల్సిందే. వారి ఫైనల్ మిక్సింగ్ ఎలా వుంటుందో దగ్గర కూర్చోబెట్టుకుని మరీ చూపించారు. మై గాడ్.. అద్భుతమైన మిక్సింగ్. వారు టైమ్‌కీ మనీకీ ముడిపెట్టరు. క్వాలిటీ ముఖ్యం. ఇక్కడ టైమ్ ఈజ్ మనీ. మరొకటేమంటే హిందీ సినిమా మార్కెట్ చాలా విశాలమైనది. ఇవాళ ప్రపంచం అంతా పరచుకుంది. ఆనాటి తెలుగు సినిమా మార్కెట్ అతి చిన్నది. కానీ బడ్జెట్ పరంగా ఎక్కువ బడ్జెట్‌తో తీసింది మనమే. అది వేరే విషయం అనుకోండి. నాకూ బప్పీగారికి ఓ చిన్న ‘పందెం’ పడింది. మా పాటలు పాడాక అవాళ రాత్రి అమెరికాకి వెళ్ళిపోవాలి బాలూగారు, చిత్ర. ఉన్న టైమ్ మూడు గంటలు మాత్రమే. మూడు గంటల్లో ఆ 6 పాటలు పాడటం ఇంపాజిబుల్ అన్నారు బప్పీగారు. పాడేస్తారన్నాను నేను. పందెం వేసుకున్నాం. అంటే గెలిస్తే ఇదో అదో ఇస్తాననీ, ఇవ్వాలనీ కాదు. ‘మాట పందెం’, అంతే. బాలుగారు చిత్రగారూ రావడం, పాటలు మొత్తం 2 గంటల 15 నిమిషాల్లో పాడేసి వెళ్ళిపోవడం జరిగిపోయింది.

“వావ్..” అన్నాడు పవార్.

“ఏ సచ్ ముచ్ వండర్ హై యార్” అని ఆశ్చర్యపోయారు బప్పీ.

ఆ మరుసటి రోజు ఉదయం ఎనిమిదింటికే డ్రైవర్‌తో నా హోటల్‌కి J.B. విస్కీ ఫుల్ బాటిల్ (ఫారిన్‌ది) పంపారు బప్పీదా! ఓ ఫారిన్ విస్కీ బాటిల్‌ని బహుమతిగా అందుకోవడం అదే మొదటిసారి నాకు. ఆ తరవాత చాలా సార్లు చాలా మంది, బహుమతులుగా బాటిల్స్ ఇచ్చారు అది వేరే విషయం అనుకోండి.

మరో రెండ్రోజులు నేను ఒక్కడినే అక్కడ వున్నాను.

అన్నీ ఫైనల్ మిక్స్ చేయించి తేవాలిగా మరి.

బాపినీడుగారింటికే డైరెక్టుగా ఏర్‌పోర్టు నించి వెళ్ళాను. అందరూ యమా ఉత్సుకతతో వున్నారు. వారి పెద్ద టేప్ రికార్డర్‌లో కేసెట్ పెట్టి ఆన్ చెయ్యగానే ‘గరగర బిరోచివ భటుక్ భటుక్’ శబ్దాలతో బాటు ‘పాపా రీటా.. ఆపెయ్ ఆట’ అన్న టైటిల్ సాంగ్ అతి దీనంగా స్లోగా వినిపించేసరికి నా మొహం వివర్ణమైంది. ఎంత ఫాస్ట్ ఫార్వర్డ్ చేసినా క్వాలిటీ మారదేం. బాపినీడుగారి మొహం కోపంతో అప్పటికే ఎర్రబడింది. మా వాసురావుగారు కూడా అక్కడే వున్నారు. గనక, “లేదు బాపినీడు గారూ, అక్కడ పెర్‍ఫెక్టు గానే వుంది” అని సద్ది చెప్పే ప్రయత్నం చేశాడు.

ఎందకైనా మంచిదని ఇంకో కేసెట్ కూడా పాటలు ఎక్కంచి తెచ్చానని జ్ఞాపకం వచ్చి, గభాల్న అది తీసి బాపినీడు గారికి ఇచ్చాను.

అది పెట్టి ప్లే చెయ్యగానే ఫుల్ స్వింగ్‍లో మ్యూజిక్ వినబడింది. విచారపు మబ్బులన్నీ క్షణాల్లో తొలిగిపోయి ఆఫీసంతా ఆనందం తాండవించింది. ఆ క్షణం ఎప్పటికీ మరపురాని క్షణం. ఎందుకంటే, ఆ సినిమా పాటలే నన్ను రచయితగా నిలబెట్టాయి.

అందులో నా పాటలు:

1. G.. A.. N.. G గ్యాంగ్ గ్యాంగ్ బజావో బేంగ్.. బేంగ్..
2. భద్రాచలం కొండా సీతమ్మవారి దండా (టప్ టప్ టపోరీ song)
3. వానా వానా వెల్లువాయే..
4. సండే అనునురా మండే అననురా ఎన్నడూ నీదానరా..

ఈ నాలుగిట్లో ‘వానావానా వెల్లువాయే’ పాట ‘రచ్చ’ అనే రామ్ చరణ్ గారి సినిమాలో రీమేక్ కావడం నాకు నిజంగా ఆనందదాయకం. కారణం, చిరంజీవిగారికి రాసిన పాట యథాతథంగా ఆయన కుమారుడి మీద చిత్రీకరించటం. అంటే 18 సంవత్సరాలు కూడా పాటలో pep తగ్గలేదు అనేగా! విచారకరమైన అంశం ఏమంటే, కనీసం నా పర్మిషన్ లేకుండా, పైసా రెమ్మూనరేషన్ కూడా ఇవ్వకుండా ఆ పాటని నిర్మాతలు వాడుకోవడం. సినిమా రిలీజయ్యే వరకూ “న్యాయం చేస్తాం” అని చెప్పినవారే ఆ తరవాత ఫోనెత్తడం మానేశారు. ‘ఎగ్గొట్టబడటం’ అనేది రచయితలకి కొత్తదేమి కాదు. కొందరు ఎడ్వాన్స్‌తో సరిపెట్టి మిగతాది ఎగ్గొడితే కొందరు “సింగిల్ కార్డులకే, ఎగనామం” పెడతారు. మొదట్లో బాధ కలిగేది. చెప్పలేనంత బాధ కలిగేది. తరవాత బాధ చోటులో మౌనం చోటు చోసుకునేది. అయినా దారి అంతా సజావుగా వుండదుగా! ఎత్తుపల్లాలూ, మళ్ళుపొదలూ అన్నీ ఇక్కడ సహజమే. నో రిగ్రెట్స్. ఒక్కటి మాత్రం నిజం. ‘వానావానా’ పాట ‘గ్యాంగ్ లీడర్‌’లో ఎంత ప్రాచుర్యం పొందిందో ‘రచ్చ’లో కూడా అంత ప్రాచుర్యం పొందింది. ఆ ఒక్క విషయంలో మాత్రం నేను ఫుల్ హేపీ. దేవుడు దయామయుడు. ఒక వైపు బాధ పెట్టినా మరో పక్క సంతోషాన్ని ఇస్తాడు.

***

‘గ్యాంగ్ లీడర్‌’లో నా పాటలు నాలుగుంటే వేటూరిగారివి రెండున్నాయి. వారు వ్రాసిన “వయసు వయసు” పాటని ఆ తరవాత ‘సీతాపతి ఛలో తిరుపతి’ సినిమాలో రీమిక్స్ చెయ్యడం జరిగిది. ఇక్కడ రీమిక్స్ అంటే, లిరిక్ మొత్తం మార్చం. ట్యూన్ యథాతథం. “అసలు సిసలు స్పెషలు కలరు” అనేది పల్లవి మొదటి లైను. ఒరిజినల్ ట్రాకునే వాడటం జరిగింది.

మరో అద్భుతమైన అనుభవం ఏమంటే ‘గ్యాంగ్ లీడర్‌’ పాటల ఫైనల్ మిక్సింగ్ లోనే హిందీ గీత రచయిత ‘ఇందీవర్’ గారిని సన్నీ సౌండ్స్ థియేటర్‌లో కలవడం జరిగింది. వారిని పరిచయం చేసింది బప్పీలహరి గారు. హిందీ చలన చిత్రసీమలోని గీత రచయితల్లో ఇందీవర్ గారిది చాలా గొప్ప పేరు. అతి సున్నితమైన భావాన్ని అత్యంత సుందరంగా వెలువరించడంలో ఆయనకి ఆయనే సాటి. వారి అసలు పేరు శ్యామ్‌లాల్ బాబూ రాయ్. కలం పేరు ఇందీవర్. కొన్ని పాటలు వింటే మీకే తెలుస్తుంది. ఆయన ఎంత గొప్ప కవీశ్వరుడో..

• ‘చందన్ సా బదన్ చంచల్ చిత్‌వన్’ (సినిమా – సరస్వతీ చంద్ర)
• ‘ఛోడ్ దే సారీ దునియా కిసీ కే లియే’ (సినిమా – సరస్వతీ చంద్ర)
• ‘ఫూల్ తుమ్హే భేజా హై ఖత్‌ మే’ (సినిమా – సరస్వతీ చంద్ర)
• ‘దర్పణ్ కో దేఖా, తూనే జబ్ జబ్ కియా సింగార్’ (సినిమా – ఉపాసన)
• ‘హై ప్రీత్ జహాఁ కీ రీత్ సదా’ (సినిమా – పూరబ్ ఔర్ పశ్చిమ్)
• ‘హమ్‍ నే అప్నా సబ్ కుఛ్ ఖోయా’ (సినిమా – సరస్వతీ చంద్ర)
• ‘ఓ, నదియా, చలే చలే రే ధారా’ (సినిమా – సఫర్)
• ‘ఓ రే తాల్ మిలే నదీ కే జల్ మే’ (సినిమా – అనోఖీ రాత్) etc etc.

అంత గొప్ప కవిని కలుసుకుని, వారి పాటల్ని వారి ముందే పాడి వారికి వినిపించి ఆశీస్సులు పొందడం నాకు ‘గ్యాంగ్ లీడర్’ ఇచ్చిన వరం.

ఇంతకీ ఆ రికార్డింగ్ థియేటర్ ‘సన్నీ సౌండ్స్’ ఎవరిదో తెలుసా?

అది అప్పటి మేన్లీ స్టార్ ధర్మేంద్రది. సన్నీడియోల్ పేరిట ‘సన్నీ సౌండ్స్’గా రూపుదిద్దుకుంది. ధరమ్‌జీని కూడా ఆ సినిమా రికార్డింగ్ టైమ్ లోనే ‘సన్నీ సౌండ్స్’లో చూడటం ట్రిపుల్ ధమాకా..

(ఇంకా ఉంది)

భువన చంద్ర

భువన చంద్ర సుప్రసిద్ధ సినీ గేయ రచయిత. కథకులు. పలు హిట్ పాటలు రచించారు. “భువనచంద్ర కథలు”, “వాళ్ళు”, “మహతి”, “పాండిబజార్ కథలు” అనే పుస్తకాలు వెలువరించారు.