జర్నలిస్ట్ కథలు-2: జ్ఞాన సంపన్నుడు

[ప్రముఖ జర్నలిస్ట్ శ్రీ బుద్ధా మురళి గారు సంచిక పాఠకుల కోసం ‘జర్నలిస్ట్ కథలు’ అనే ఫీచర్ అందిస్తున్నారు. బుద్ధా మురళి గారు వ్రాసిన జ్ఞాన సంపన్నుడు అనే ఈ కథ సంచిక – బెహరా వెంకట సుబ్బారావు ద్వితీయ జాతీయ స్మారక కథల పోటీ 2026లో న్యాయనిర్ణేతల ప్రశంసలు పొందిన కథ. ]

సహచరులలో అపార జ్ఞాన సంపన్నుడిగా గుర్తింపు పొందిన విశ్వనాథం ఇంట్లో నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. ఏం చేయాలో అక్కడున్న ఎవరికీ ఏమీ తెలియడం లేదు. తెలిసినా, తెలియక పోయినా చేతిలో డబ్బు ఉంటే అన్నీ తెలుస్తాయి. తెలియక పోతే చెప్పేవాళ్ళు ఉంటారు. అక్కడ లేనిది డబ్బు. చొరవ చూపితే ఎవరి మీద భారం పడుతుందో అని ఎవరికి వారు తమకు తెలియదన్న విషయాన్ని తెలుసుకొని జాగ్రత్తగా ఉన్నారు. ఆఫీస్‌లో ఎవరికైనా డౌట్ వస్తే విశ్వనాథంని అడిగేవారు. ఇప్పుడు విశ్వనాథమే సమస్య. ఎవరూ అడగడం లేదు. ఎవరూ చెప్పడం లేదు.. చెప్పడానికి విశ్వనాథం లేడు. అప్పటికే మరణించి ఆరు గంటలు అయింది.

ప్రముఖ పత్రికలో విశ్వనాథం మూడు దశాబ్దాలకు పైగా ఉద్యోగం చేశాడు. సేవలు అందించాడు, సేవలు అందించాను అని చెప్పుకోవడం మనను మనం గౌరవించుకునే మాటలు. కానీ మూడు దశాబ్దాలు జర్నలిస్ట్‌గా ఉద్యోగం చేశాడు అనేది సరైన మాట. యాజమాన్యం జీతం ఇచ్చింది. నిబంధనలు కచ్చితంగా పాటించి మంచి జీతం ఇచ్చే మీడియాలో చేశాడు. అక్కడ ఉద్యోగం అంటే ప్రభుత్వ ఉద్యోగం అన్నట్టే. ప్రభుత్వ ఉద్యోగంలో ఉన్నట్టు బల్ల కింద, బల్లపై సంపాదన ఉండదు. కానీ మంచి జీతం ఉంటుంది. గుర్తింపు ఉంటుంది. గౌరవం ఉంటుంది. వృత్తిపరంగా సంతృప్తి ఉంటుంది. విశ్వనాథం వీటన్నిటిని అనుభవించాడు. వీటన్నిటిని మిగిలినవారి కన్నా కాస్త ఎక్కువే అనుభవించాడు అని అక్కడకు అందరి కన్నా ముందు వచ్చిన కొలీగ్ గిరిధర్ మనసులోనే అనుకున్నాడు.. గిరిధర్ అక్కడి పరిస్థితి చూస్తూ తనలో తానే ఆలోచనలో మునిగిపోయాడు. ఆఫీస్‌లో ఎవరైనా తమకు తెలియని ఇంగ్లీష్ మాటకు తెలుగులో అర్థం చెప్పడం విశ్వనాథంకు ఒకింత గర్వంగా ఉండేది. పైకిచెప్పక పోయినా, నేనే గనుక లేక పోతే అనిపించేది అప్పుడప్పుడు. డిక్షనరీ చూడాలి అంటే అదో శ్రమ పక్కనున్న విశ్వనాథంను అడిగితే సరిపోతుంది కదా? అనుకునేవారు పక్కనున్నవారు.

పత్రికల్లో పని చేసేవారంతా జర్నలిస్ట్‌లే అనుకుంటారు బయటివారు. నిజానికి పత్రికల్లో పని చేసేవారికి సైతం అందరి పని గురించి అందరికీ తెలియదు. పత్రికల్లో పనిచేసే వారంతా జర్నలిస్ట్‌లు కాదు. రిపోర్టర్, సబ్ ఎడిటర్, చీఫ్ సబ్ ఎడిటర్, డెస్క్ ఇంచార్జ్, జనరల్ డెస్క్, గ్రామీణ వార్తలు డెస్క్, న్యూస్ ఎడిటర్, ఎడిటర్ ఇలా బోలెడు ఉంటాయి. చివరకు ఆయా ప్రాంతాల వార్తలు పంపే స్ట్రింగర్‌లు ఎవరి పరిధి వారిది. చాలా మంది బయటివారు జర్నలిస్ట్ అంటే తమ ప్రాంతం వార్తలు పంపే స్ట్రింగర్‌లే అనుకుంటారు. మొత్తం సిస్టమ్‌లో చివరి స్థానం వీరిది. జర్నలిస్ట్‌లు కాకుండా బొమ్మలు వేసేవారు, వార్తలు కంపోజ్ చేసేవారు ఇలా చాలా మంది ఉంటారు.

దేశ, అంతర్జాతీయ వార్తలు అనువాదం చేసే సీనియర్‌లకు అందరి కన్నా తామే తెలివైన వాళ్ళం అనే కించిత్ గర్వం ఉంటుంది. విశ్వనాథంలో సైతం ఇలాంటి గర్వం పైకి కనిపించకుండా లోలోన ఉండేది.

ఒక్క విశ్వనాథం లోనే కాదు అదృష్టం తిరగబడేంత వరకు మీడియాలో పని చేసే అందరిలోనూ ఇలాంటి భావన చాలా బలంగా ఉంటుంది.

బయట వార్తలు సేకరించే రిపోర్టర్‌లకు మేమే తెలివైన వాళ్ళం, సబ్ ఎడిటర్‌లు వంటింటి కుందేళ్లు, వీళ్ళకేమీ తెలియదు అనుకుంటారు. సబ్ ఎడిటర్‌లు రిపోర్టర్ లకు ఏమీ తెలియదు. ముడి సరుకు తెచ్చి ఇస్తే దాన్ని వార్తగా రాసేది మేమే, వీళ్ళేమో బయటకు వెళ్లి ఫోజులు కొడతారు అనుకుంటారు. చీఫ్ సబ్ ఎడిటర్ మిగిలిన వాళ్ళను చూస్తూ వార్తకు మెరుగులు దిద్ది పేజీలో అందంగా అలంకరించేది నేను, పేరేమో వాళ్లకు అనుకుంటాడు. ఎడిటర్ నేను రింగ్ మాస్టర్‌ను. నా చేతిలోని హంటర్‌తో వీళ్లందరినీ ఆడిస్తుంటాను. నేనే గనుక లేక పోతే ఈ పత్రిక ఒక్క రోజు కూడా రాదు. ఈ మీడియాను నా భుజాల మీద మోస్తున్నాను అనుకుంటూ ఎడిటర్ తన సోడా బుడ్డి కళ్లద్దాల నుంచి ఆఫీస్‌లో పని చేస్తున్న అందరినీ 360 డిగ్రీల చూపుతో ఎప్పటికప్పుడు చూస్తుంటాడు. ఎక్కడో ఉన్న పత్రిక ఓనర్ తనకున్న పాతిక వ్యాపారాల్లో ఇదో వ్యాపారం అని దీని మీద పెద్దగా ఆసక్తి చూపడు కానీ వీళ్లందరినీ చూసినప్పుడు పాపం పిపీలకములు, గట్టిగా గాలి వీస్తే ఆరిపోయే దీపాలు. ఈ ప్రపంచాన్ని మేమే నడిపిస్తున్నాం అనుకుంటారు అని మనసులోనే నవ్వుకుంటాడు. ఇక అందరి కన్నా కింది స్థాయిలో ఉండే స్ట్రింగర్ గురించి ఎవరూ ఏమీ అనుకోరు. అతను ఉద్యోగి కాదు కాబట్టి వారి గురించి ఆలోచన ఉండదు. మీడియాలో అందరి కన్నా పై స్థాయిలో ఉండే యజమాని, కింది స్థాయిలో ఉండే స్ట్రింగర్ వీరిది మాత్రమే నిజమైన పవర్. ఈ మధ్యలో ఉన్న వారంతా బ్రమలో బతుకుతుంటారు. జీవితం చాచి బలంగా చెంపదెబ్బ కొట్టినప్పుడు కానీ తాము బ్రమల్లో బతుకుతున్నామని తెలియదు. అలా జీవితం దెబ్బ కొట్టిన తరువాత చేయగలిగింది కూడా ఏమీ ఉండదు. విశ్వనాథంది అదే జీవితం అని గిరిధర్ అనుకున్నాడు. వయసులో తేడా ఉన్నా విశ్వనాథం, గిరిధర్ తమ కష్టాలు, సుఖాలు జీవితంలో సమస్యలు చెప్పుకునేవారు. ఎక్కడో పుట్టి బతుకు తెరువు వేటలో ఎక్కడో ఉద్యోగం చేస్తూ అసువులు బాసే సామాన్య జీవితాలు అని గిరిధర్ బాధగా అనుకున్నాడు. విశ్వనాథం రిటైర్ అయి ఒకటిన్నర దశాబ్దాలు అవుతోంది. రిటైర్ కాగానే సగం జీతం వస్తే హాయిగా కాలు మీద కాలు వేసుకొని బతికే ప్రభుత్వ ఉద్యోగం కాదు. మంచి జీతమే అయినా పైసా కూడ బెట్టలేదు. దాంతో రిటైర్ అయిన మరుసటి రోజు నుంచే ఎంతో కొంత ఇవ్వండి అని మళ్ళీ రోజూ ఆఫీస్‌కు వెళ్లి పని చేశాడు. 70 ఏళ్ళ వయసులో కూడా ఆఫీస్‌కు వెళితే తప్ప గడవని జీవితం.

ఆరోగ్యం సహకరించినంత వరకు ఆఫీస్‌కు వచ్చాడు. అడ్డం పడిన తరువాత మంచానికే పరిమితం అయ్యాడు. జీవిత కాలం అంతా ఉద్యోగం – రెండు నెలలు మంచం. మంచాన పడ్డ ఈ రెండు నెలలు మినహాయిస్తే ఉద్యోగంలో చేరినప్పటి నుంచి అతను నిరంతరం పనిలోనే గడిపాడు.. ఇక విశ్వనాథం తన కోసం తాను బతికింది ఎప్పుడు అని గిరిధర్ తనను తాను ప్రశ్నించుకున్నాడు. ఒక్క విశ్వనాథమే కాదు చాలా మంది జీవితాలు ఇంతే. విషయం తెలిసి ఒక్కొక్కరు వస్తున్నారు. బంధువులు కాదు తోటి ఉద్యోగులు. మహానగరంలో బతకడానికి వచ్చిన సామాన్యులకు తోటి ఉద్యోగులే బంధువులు. అంత్యక్రియల భారం తమ మీద పడుతుందేమో అని ఎవరికి వారు జాగ్రత్తగానే ఉంటున్నారు. వాళ్ళ తప్పేమీ కాదు. అందరి జీవితాలు అంతే.

నాన్ జర్నలిస్ట్‌లు ఎనిమిది మంది ఒక బృందంగా వచ్చారు. వారు చేసే పనిని పి టి ఎస్ సెక్షన్ అంటారు. ఒక రకంగా టైపిస్ట్‌లు అనుకోవచ్చు. వీరికి సొంతంగా రాసే పని ఉండదు, దిద్దే పని ఉండదు. రాసిన దానిని కంపోజ్ చేసి ఇస్తారు. రిపోర్టర్‌లు, సబ్ ఎడిటర్‌లు ఎవరికి వారు తామే తెలివైన వాళ్ళం అనుకుంటారు కానీ అందరికన్నా తెలివైన వాళ్ళు వీళ్ళే అనుకోని ఆ ఎనిమిది మందిని చిరునవ్వుతోనే పలకరించాడు గిరిధర్. ఇజ్రాయిల్ పుట్టుపూర్వోత్తరాలు, ఇరాన్ చరిత్ర, అమెరికా దాడుల గురించి అనర్ఘళంగా గంటల తరబడి మాట్లాడే తలలు పండిన జర్నలిస్ట్‌లు చాలా మందికి పోయే నాటికి కూడా సొంత ఇల్లు ఉండదు. కానీ అవేమీ తెలియని కేవలం తమకు ఇచ్చిన రాత ప్రతులను కంపోజ్ చేసి ఇచ్చే ఆ ఎనిమిది మందికి సొంత ఇండ్లు ఉన్నాయి. వారేదో తప్పు చేసి సంపాదించారు అని కాదు తమకు తమ జీవితం ముఖ్యం అని గ్రహించి తమ జీవితం సుఖంగా ఉండేందుకు రూపాయి రూపాయి కూడబెట్టుకున్న సామాన్యులు. వీళ్లకు పెద్దగా తెలివితేటలు ఉండవు అని జర్నలిస్ట్‌లు వీరిని చిన్న చూపు చూస్తారు కానీ నిజానికి వీరిని చూసి నేర్చుకోవాలి అనుకున్నాడు గిరిధర్.

కొద్ది మంది బంధువులు, చుట్టుపక్కల వాళ్ళు, తోటి జర్నలిస్ట్‌లు రావడంతో మనుషుల కదలిక పెరిగింది. ఇంటి ఎదురుగా ఉన్న చింత చెట్టు కిందకు చేరి గిరిధర్ సిగరెట్ ముట్టించాడు. సిగరెట్, మందు అలవాటు లేకపోతే మేధావుల కింద జమకట్టరు అనే భయం. పనికి రాని అలవాట్లు అని తనను తానే తిట్టుకుంటూ సిగరెట్ దమ్ములాగి ఆలోచనలో పడిపోయాడు. తనను చూసి నలుగురైదుగురు జర్నలిస్ట్‌లు కూడా చెట్టు కిందకు చేరారు.

నగర శివారులో కొత్తగా ఏర్పడుతున్న కాలనీ ఒక వైపు పాత గ్రామం అలానే ఉంది. కొత్తగా కాలనీలు ఏర్పడుతున్నాయి. అక్కడో ఇల్లు అక్కడో ఇల్లు కనిపిస్తోంది. శివారు ప్రాంతం తక్కువ ధర అని విశ్వనాథం ఇక్కడ ఇల్లు కొన్నాడు. నరసింహావతారంలా గ్రామం, కాలనీ రెండు కలిసి భలే ఉంది అనుకున్నాడు గిరిధర్. పల్లె వాతావరణంలా పచ్చని చెట్లు కనిపిస్తున్నాయి. ఇవి ఎక్కువ రోజులు ఉండవు అని చెబుతున్నట్టు అక్కడక్కడ కొత్త వెంచర్‌లు వేస్తున్నారు.

అతను నడిచే విజ్ఞాన ఖని, నిజమైన జర్నలిస్ట్ అంటూ చెట్టు వద్దకు చేరుకున్న జర్నలిస్ట్ మిత్రులు విశ్వనాథం గురించి గుర్తు చేసుకున్నారు. నిజమైన జర్నలిస్ట్ కాబట్టే ఏడు పదుల వయసులోనూ కష్టపడనిదే పూట గడవదు. జర్నలిస్ట్ అంటే ఇతనే అంటూ పరమేష్ విశ్వనాథం గురించి చెప్పుకు పోతున్నాడు. పరమేష్‌కు ఆఫీస్‌లో జీతం కన్నా బయట సంపాదన ఎక్కువ. ఆఫీస్‌లో కన్నా ఇంటి వద్ద వ్యాపారమే ఎక్కువ. భార్య పేరుతో చిన్న చిన్న కాంట్రాక్ట్‌లు కూడా చేస్తుంటాడు. విశ్వనాథం గురించి ఒకరి తరువాత ఒకరు ఎంత మంచి జర్నలిస్ట్‌నో చెబుతున్నారు. హిపోక్రసి అంటే ఇదే అనిపించింది గిరిధర్‌కు. ఇప్పుడు అంత్యక్రియలకు సైతం ఎవరో ఒకరు సహాయం చేయాలి. పోయిన వాళ్ళు ఎలాగూ పోయారు. ఆయనను నమ్ముకున్నవారి పరిస్థితి ఏమిటీ? అనిపించింది. విశ్వనాథం గురించి నాలుగు మంచి మాటలు చెబుతున్నవారంతా అతను పేదరికంలో ఉన్నాడు కాబట్టి గొప్ప జర్నలిస్ట్ అని సిద్ధాంతీకరించినట్టుగా ఉంది. అంతిమ దశలో కూడా పని చేస్తే తప్ప పూట గడవని స్థితి ఉంటేనే గొప్ప జర్నలిస్ట్‌నా? అని మనసులోనే నవ్వుకున్నాడు. ఈ రోజుల్లో చనిపోతే అద్దెకుండే వారి కుటుంబంలో ఎవరైనా మరణిస్తే అపార్ట్‌మెంట్ లోకి రానివ్వడం లేదు. ఈ ఇంటి ఓనర్ నయం అలాంటి షరతు లేమీ పెట్టలేదు.

నగర శివారులో గ్రామీణ ప్రాంతంగా ఉన్న చోట తక్కువ ధర అని విశ్వనాథం ఓ ఇల్లు కొంటే కుమార రత్నం ఆ ఇంటిని కూడా అమ్మేశాడు.

అద్దె ఇంటిలోనే విశ్వనాథం కన్ను మూశాడు.

అంత్యక్రియలు ఎలాగోలా అయిపోతాయి. రేపటి నుంచి విశ్వనాథం కుటుంబం పరిస్థితి ఏమిటీ? ఎవరూ ఆలోచించడం లేదు. నిజానికి ఆ విషయం ఆలోచించాల్సింది విశ్వనాథం. ఆయనే ఆలోచించినప్పుడు ఇతరులకేం పట్టింది. ఇంతలో జర్నలిస్ట్ యూనియన్ నాయకుడు వచ్చి విశ్వనాథం భౌతిక కాయం మీద పుష్ప గుచ్చము పెట్టి నివాళి అర్పించి, బయటకు వచ్చి జర్నలిస్ట్‌లతో విశ్వనాథం కుటుంబానికి యూనియన్ అండగా ఉంటుంది అని నాటకీయంగా ప్రకటించాడు. అలాంటి విషాద పరిస్థితి లోనూ గిరిధర్‌కు నవ్వు ఆగలేదు. జీతం ఇచ్చే పత్రికల్లో పని చేసే జర్నలిస్ట్‌లు యూనియన్‌లు అంటూ తిరిగితే యాజమాన్యం ఒప్పుకోదు. దాంతో ఎక్కడా పని చేయనివారు యూనియన్ నాయకుల అవతారం ఎత్తుతారు. ఎవరికీ తెలియని, ఎవరూ చదవని ఏదో ఒక పత్రికలో పని చేస్తున్నట్టు రికార్డు కోసం పని చేస్తారు. వీరికే తాడు బొంగరం ఉండదు. చనిపోయిన జర్నలిస్ట్ కుటుంబానికి అండగా ఉంటామని రాజకీయ ప్రకటన అని నవ్వుకున్నాడు.

రేపటి నుంచి విశ్వనాథం కుటుంబం పరిస్థితి ఏమిటీ? గిరిధర్‌ను ఈ ప్రశ్న చాలా చికాకు పెడుతోంది. విశ్వనాథం నిజాయితీగా పని చేయడం వల్లనే ఇలా పేదరికంలో ఉండిపోయాడా? అంటే సొంత ఇల్లు ఉండి, రిటైర్ మెంట్ తరువాత ప్రశాంత జీవితం గడిపే వాళ్ళు అవినీతిపరులా? ఇదంతా హిపోక్రసి. విశ్వనాథం పరిస్థితి అలా ఎందుకు అయింది అని నిజాయితీగా ఒక్కరు మాట్లాడరేమిటీ? హిపోక్రసీ బతుకులు. నిజాయితీగా మాట్లాడితే మరొకరు అలాంటి పొరపాట్లు చేయకుండా ఉంటారు కదా? అని గిరిధర్ తనకు తానే చెప్పుకున్నాడు.

విశ్వనాథం తనతో పంచుకున్న విషయాలను గిరిధర్ గుర్తు చేసుకోసాగాడు.

విశ్వనాథంకు జర్నలిస్ట్ హౌసింగ్ సొసైటీ ద్వారా బంజారా హిల్స్‌లో ప్లాట్ వచ్చింది. ఇప్పటి విలువ ప్రకారం చూస్తే ఓ పది కోట్లు ఉంటుంది. సొసైటీకి చెల్లించాల్సిన డబ్బు కూడా లేక ప్రారంభంలోనే చౌకగా అమ్మేశాడు. కొన్నేళ్ళకు విజయవాడకు బదిలీ అయింది. అక్కడా జర్నలిస్ట్ హౌసింగ్ సొసైటీలో ప్లాట్ అలాట్ అయింది. అక్కడా అంతే అమ్మేశాడు. సిగరెట్ తప్ప మరో వ్యసనం లేదు. వ్యసనాలు లేకపోవడం ఒక్కటే సరిపోదు. రేపు అంటూ ఒకటి ఉంటుంది అని గుర్తు పెట్టుకోవాలి. ప్రపంచ రాజకీయాల గురించి అద్భుతమైన అవగాహన మంచిదే, అదే సమయంలో నేను రిటైర్ అయ్యాక నాలుగు మెతుకులు ఎలా? నేను పోయాక నా కుటుంబం పరిస్థితి ఏమిటీ? అనే ఆలోచన రావాలి. ఈ ఆలోచన విశ్వనాథంకు ఎప్పుడూ రాలేదు అదే ఆయన చేసిన తప్పు. అంతే తప్ప నిజాయితీ పరుడైన జర్నలిస్ట్ కాబట్టి పేదరికం అనే పొగడ్తలు హిపోక్రసీ మాత్రమే అనుకున్నాడు. తాను కష్టపడి సంపాదించక పోయినా బంజారాహిల్స్ ప్లాట్ కాపాడుకున్నా కోటీశ్వరునిగా విశ్రాంతి జీవితం గడిపేవాడు. ఒక్క విశ్వనాథం అనే కాదు చాలామంది, చాలా వృత్తుల వారి జీవితం ఇదే. ఈ రోజే యుగాంతం కాదు రేపు ఉంటుంది. రేపు నేను లేక పోయినా నా కుటుంబం ఉంటుంది అనే అవగాహన లేని అందరి జీవితాలు ఇంతే అనుకున్నాడు గిరిధర్.

ఇలా ఆలోచిస్తూ సిగరెట్ తాగుతూ పరధ్యానంలో ఉన్న గిరిధర్ చేతికి సిగరెట్ వేడి అంటుకొని చురుక్కుమనడంతో ఈ లోకంలోకి వచ్చాడు. ఆ కాలం వాడు కాబట్టి విశ్వనాథంకు బంజారా హిల్స్‌లో ప్లాట్ వచ్చింది. జర్నలిస్ట్‌లను ప్రత్యేకంగా చూస్తూ ప్లాట్‌లు కేటాయించడాన్ని సుప్రీం కోర్ట్ కొట్టేయడంతో తనకు ఆ సౌకర్యం కూడా లేదు. నేను పోతే అనే ఆలోచన రాగానే గిరిధర్‌కు వెన్నులో వణుకు పుట్టింది . తాగుతున్న సిగరెట్‌ను కింద పారేసి, మిత్రునికి ఫోన్ చేసి సాయంత్రం మందు పార్టీకి తాను రావడం లేదు అని చెప్పి, భార్యకు ఫోన్ చేసి ఈ రోజు తొందరగానే ఇంటికి వస్తున్నాను అని అన్నాడు. మేధావి అంటే ఇంటిని గాలికి వదిలేసి ప్రపంచం గురించి అతిగా పట్టించుకోవడమే కాదు. మనల్ని నమ్మి వచ్చిన భార్యను, మన వల్ల భూమిపై వచ్చిన పిల్లలను పట్టించుకోవడం కూడా మేధావుల బాధ్యతనే అని గిరిధర్ తనకు తాను చెప్పుకొని పెద్ద భారం దిగిపోయినట్టుగా అనిపించింది. తనలో ఇంతకు ముందెన్నడూ లేనంత ప్రశాంతత ఆవరించినట్టు అనిపించింది. రాత్రి తాను పడుకున్న తరువాత ఇంటికి వచ్చి తాను లేవకముందే వెళ్లిపోయే తండ్రి ఈ రోజు సాయంత్రమే ఇంటికి రావడంతో స్కూల్‌కు వెళ్లే కూతురు ఆనందానికి అంతు లేదు. ఈ రోజే కాదు ఇక ప్రతి రోజూ ఇంతే అని చిన్నారిని ముద్దు పెట్టుకున్నాడు. నేను పోతే మా యాజమాన్యానికి మరో ఉద్యోగి దొరుకుతాడు కానీ నా కుటుంబానికి నేనే ఆధారం. నేను పోతే వారికి ప్రత్యామ్నాయం లేదు. ఈ సత్యాన్ని మధ్యవయసులోనైనా గుర్తించాను. చివరి దశలో కూడా గుర్తించని దురదృష్టకర మైన మేధావులు ఎందరో ఉన్నారు అనుకున్నాడు.

బుద్ధా మురళి

నాలుగు దశాబ్దాల జర్నలిజం జీవితం. ఉదయంలో అక్షరాభ్యాసం. అనంతరం నాలుగు దశాబ్దాలు ఆంధ్రభూమిలో అక్షర సేద్యం. 1987లో ఆంధ్రభూమిలో జర్నలిస్ట్‌గా ఉద్యోగంలో చేరక ముందు నుంచే భూమిలో బోలెడు వ్యాసాలు. 2017లో ఆంధ్రభూమి నుంచి వెళ్లిపోయిన తరువాత కూడా రాయడం ఆపలేదు. ఆంధ్రభూమి ఎడిట్ పేజీలో 20 ఏళ్ళ పాటు ‘జనాంతికం’ పేరుతో వారం వారం రాజకీయ పోకడలపై సెటైర్ కాలం. ఈ కాలంకు తెలుగు యూనివర్సిటీ నుంచి కీర్తి పురస్కారం లభించింది. ఆంధ్రభూమి మాసపత్రికలో ఐదేళ్ల పాటు ‘వర్తమానం’ కాలం. విద్యార్థిగా ఉన్నపుడు ఆంధ్రభూమితో ఏర్పడిన అనుబంధం కరోనా ఆంధ్రభూమిని మింగేయక ముందు వరకు కొనసాగింది. రిపోర్టర్‌గా ఉంటూ కాలం రాసిన వాళ్ళు అరుదు. 87లో ఆంధ్రభూమి విశాఖపట్నం ఎడిషన్‌లో కాళీపట్నం ఆధ్వర్యంలో ‘నేటి కథ’ అని రోజుకో కథ వచ్చేది. అక్కడే కథలు రాయడం మొదలు పెట్టి, అక్కడే ఆపేశాను. చాలా ఏళ్ళ తరువాత తిరిగి కథలు రాయాలి అని ఆసక్తి కలిగింది. 2017లో తెలంగాణ తొలి సమాచార హక్కు కమిషనర్ పదవి చేపట్టాను. ప్రభుత్వ ప్రధాన కార్యదర్శి హోదాలోని ఈ పదవివి ఐదేళ్ల పాటు విజయవంతంగా పూర్తి చేశాను. తిరిగి పూర్తి స్థాయి రాత పనిలో పడిపోయాను. రాసుకొని బతకడంలో ఓ తృప్తి ఉంటుంది.
పుట్టింది భువనగిరి జిల్లా మన్నెవారి తుర్కపల్లి. కనులు తెరిచింది, జీవిత కాలం మొత్తం గడిపింది/గడిపేది హైదరాబాద్ లోనే.. ఇద్దరు పిల్లలు, భార్య.. ఇదీ జీవితం.