మధురగీతాలు – మనోహరదృశ్యాలు-42

[సంచిక కోసం ‘శంతనూ – శర్మిష్ఠ’ ప్రత్యేకంగా రచిస్తున్న సినిమా పాటల శీర్షిక.]

ప్యార్ దీవానా హోతా హై, మస్తానా హోతా హై
హర్ ఖుషీ సే హర్ ఘమ్ సే బేగానా హోతా హై

1970 దశకం తొలి అర్ధ భాగం రాజేశ్ ఖన్నా, కిశోర్ కుమార్, ఆర్.డి. బర్మన్, ఆనంద్ బక్షిల యుగం. ఆ కాలంలో ఈ నలుగురూ పట్టిందల్లా బంగారమయింది. ముఖ్యంగా, రాజేశ్ ఖన్నా,  కళ్లు మూయటం, తల కదపటం, నవ్వటం…. ప్రతీదీ పెద్ద సంచలనం సృష్టించింది ప్రేక్షకులలో. 1969లో ‘ఆరాధన’ విడుదలై సూపర్ హిట్ అయినప్పటి నుంచీ ఓ వైపు రాజేశ్ ఖన్నా, మరో వైపు కిశోర్ కుమార్‌లు ఎవరికీ అందనంత ఎత్తుకు ప్రజాదరణలో ఎదిగారు. రాజేశ్ ఖన్నా త్వరలోనే  తారలా రాలిపోయి భూమికి చేరాడు. కానీ కిశోర్ కుమార్, స్వచ్ఛందంగా పాటలు పాడటం విరమించుకుని,  బొంబాయి వదలి ఖాండ్వా వెళ్లిపోవాలని నిశ్చయించుకుని అంతలో,  హఠాత్తుగా మరణించే వరకూ ఉచ్చస్థాయి గాయకుడిగానే కొనసాగాడు. రాజేశ్ ఖన్నా, కిశోర్ కుమార్, ఆనంద్ బక్షి, ఆర్.డి. బర్మన్‌ల యుగం ఆరంభమై ఉచ్చస్థాయికి చేరుకోవటంలో ప్రధాన పాత్ర పోషించిన సినిమాలలో ‘కటీ పతంగ్’ ఒకటి.

‘కటీ పతంగ్’ లోని అత్యంత ప్రజాదరణ పొందిన పాటల జాబితాలో అగ్రస్థానం వహిస్తుంది ‘ప్యార్ దివానా హోతా హై’ పాట.

హిందీ సినిమాలలో పియానో పాటల చర్చకి ఒక ప్రత్యేక అధ్యాయం అవసరమౌతుంది. ఉత్తర భారతదేశంలో బ్రిటీష్ వారి ప్రభావం అధికంగా ఉండటంతో,  ఇంట్లో పియోనో ఉండటం సామాజికంగా ఉన్నత  స్థాయికి నిదర్శనం అయింది. బ్రిటీష్ అధికారులు మాత్రమే కాక, వారిని అనుసరిస్తూ ఉన్నత స్థాయి ఉద్యోగాలలో ఉన్నవారు, ఐశ్వర్యవంతులు అయిన భారతీయులు కూడా పియానోను ఇంట్లో ఏర్పాటు చేసుకునేవారు. దాంతో, హిందీ సినిమాలలో వ్యక్తి సామాజిక స్థాయిని సూచించేందుకు ‘పియానో’ ఒక సాధనం అయింది.  అందుకే, అనేక  హిందీ సినిమాలలో పియానో ప్రముఖ పాత్ర వహించింది.   హిందీ సినిమాల్లో తొలి పియానో పాట 1941 లోనే, ‘లగాన్’ సినిమాలో వినిపించింది. నౌశాద్, శంకర్ జైకిశన్ వంటి సంగీత దర్శకులు పియానోపైనే పాటల బాణీలను సృజించేవారు.

‘లగాన్’ సినిమా కథ గురుదత్ సినిమా ‘ప్యాసా’ లాంటిదే. ఇందులో హీరో సైగల్ కవి, గాయకుడు. నాయికకు తాను రచించిన పాట పాడటం నేర్పిస్తాడు. ఆ పాట విన్న ఓ ధనవంతుడు ఆమెను వివాహం చేసుకుంటాడు. తరువాత అనుకోని పరిస్థితులలో ఆ కవి,  గాయకుడిని కలిసి అతడికి పేరు సంపాదించి పెట్టాలనుకుంటాడు ఆమె భర్త. అతను చాలా కాలం తరువాత ఇంటికి వచ్చినప్పుడు అతడు నేర్పిన పాట ఇంకా తనకు గుర్తుందని చెప్పి, నిరూపించేందుకు పియానోపై వాయిస్తూ ఆ పాట ‘తుమ్ బినా కల్ నహీ ఆవే, కుఛ్ నహీ సుహానే భావే’ అంటూ పాడుతుంది. ఇది సినిమాల్లో తొలిసారి పియానోపై పాడిన పాట.  ఈ సినిమా సంగీత దర్శకుడు ఆర్సీ బోరాల్, తొలిసారిగా పాశ్చాత్య వాయిద్య పరికరాలతో ప్రయోగం చేసిన సినిమా ఇది.

ఆ తరువాత హిందీ సినిమాలలో ‘పియానో’ ప్రధాన పాత్ర పోషించింది. అనేక సినిమాలు సూపర్ హిట్‌గా నిలవటంలో పియానో పాటలు తమ వంతు బాధ్యతను నిర్వహించాయి. సినిమాలో ఓ పాత్ర ధనవంతుడయితే, ఇంట్లో పియానో ఉండాల్సిందే, ఆ పియానోపై నాయకుడో, నాయికనో పాట పాడాల్సిందే. నాయికకు సంతోషం వస్తే పియానో పాట. నాయకుడు ప్రేమ వ్యక్తీకరించాలంటే పియానో పాట, తన సందిగ్ధ పరిస్థితిని వివరించాలంటే పియానో పాట. తమ మనసులోని మాట చెప్పాలంటే పియానో పాట.  పుట్టిన రోజు పాటంటే  పియానో పాట, ఇలా ఒక్క పియానోను అనేకానేక విధాలుగా వాడుకున్నారు హిందీ సినిమాలలో. కానీ మరుపురాని మధురమైన గీతాలను సుందరమైన దృశ్యాలను, చక్కని సన్నివేశాలను పియానో పాటల ఆధారంగా సృజించారు.

షహీద్ (1948) సినిమాలో ‘బచ్‌పన్ కీ యాద్ ధీరే ధీరే ప్యార్ బన్ గయి’ పాట – కామినీ కౌశల్, దిలీప్ కుమార్‌ల ప్రేమ ఆరంభాన్ని ప్రదర్శించే పాట. 1949లో విడుదలయిన ‘అందాజ్’ సినిమాలో నాయికా నాయకుల ప్రేమ అంకురించటం, చిగురించటం, భగ్నమవటం, ఆమె భర్తకు అనుమానం రావటం సర్వం పియానో చుట్టే సంభవిస్తాయి. ‘తూ కహే అగర్’, ‘హమ్ ఆజ్ కహీఁ దిల్ ఖో బైఠే’, ‘ఝూమ్ ఝూమ్ కే నాచో ఆజ్’, ‘టూటేనా దిల్ టూటేనా’, ‘డర్‌ న మోహబ్బత్ కర్‌లే’ వంటి పాటలన్నీ పియానో పాటలే.

(‘అందాజ్’ సినిమాలోని అన్ని పాటలు ఈ వీడియోలో చూడవచ్చు:
https://www.youtube.com/watch?v=D-IZapgzaCk )

అయితే హిందీ సినిమాలలో ‘పియానో’ను ఆనంద విషాదాల ప్రదర్శనకు ప్రతీకగా మార్చింది రాజ్ కపూర్ సినిమాలు ‘బర్సాత్’ ‘ఆవారా’లు.

‘బర్సాత్’లో రాజ్ కపూర్ విషాదాన్ని చూపించేందుకు, పియానో ముందు రాజ్ కపూర్ విషాదంగా కూర్చుని పియానో వాయించే దృశ్యాన్ని సృజించారు. అక్కడ పాట ఉండదు. కేవలం భావ ప్రదర్శన ఉంటుంది.  మళ్లీ పియానో ముందే కూర్చుని విషాదంగా పియానో వాయిస్తూంటే ‘ఛోడ్ గయే బాలమ్’ పాట వస్తుంది.

‘ఆవారా’ సినిమాలో పోలీసుల నుంచి తప్పించుకునేందుకు రాజ్ కపూర్ ఓ పెద్ద భవంతిలోకి దూరతాడు. పియానో రిపేరర్ ని అంటాడు.  ఈ సందర్భంగా నేపధ్య సంగీతం అంతా పియానో నోట్స్ వినిపిస్తూంటాయి. ఆ తరువాత నాయిక పియనో దగ్గర ‘జబ్ సే బాలమ్ ఘర్ ఆయే’ అని పాడుతుంది. మళ్లీ పియానో వాయిస్తూ నాయకుడి కోసం ఎదురు చూస్తూ ‘ఆజావో తడప్తే హై అర్మాన్’ అనే అద్భుతమైన ఎదురు చూపుల పాట పాడుతుంది.  ‘ఎక్ బేవఫా సే ప్యార్ కియా’ పాటలో పియానో వాయించటం ఉండదు. కానీ పాటలో రెండు మూడు కోణాలు పియానో లోంచి ఉంటాయి. ఇలా అటు ‘అందాజ్’, ‘బర్సాత్’(రెండూ  1949 విడుదల) ఇటు ‘ఆవారా’(1951), మధ్యలో ‘baabul'(1950) సినిమాలో ‘ మిల్తే హి ఆంఖే దిల్ హువా దీవానా కిసీకా’ లాంటి హిట్ పాట,  పియానో ప్రాధాన్యాన్ని తిరుగులేని రీతిలో నిరూపించటంతో  హిందీ సినిమాలలో ‘పియానో పాట’ అత్యంత విజయవంతమైన వ్యాపార విజయ సాధానంగా ఎదిగింది. అందుకే హిందీ సినిమాల్లో ముఖ్యంగా 1950-60ల నడుమ అత్యద్భుతమైన పియానో పాటలు వినే వీలు చిక్కింది. పాటల కోసం అతి చక్కని సందర్భాలను సృజించి మరపురాని గీతాలుగా నిలిపారు. ఈ ఊపు 1970 లోనూ కొనసాగింది. కానీ 1970లలో, రాజేశ్ ఖన్నా యుగంలోనే పియానో పాటల ప్రాధాన్యం తగ్గింది. అమితాబ్, కాలంలో పాటల ప్రాధాన్యం తగ్గింది. మళ్లీ ఆషికీ, మైనే ప్యార్ కియా, ఖయామత్ సే ఖయామత్ తక్ వంటి సినిమాలలో పాటల ప్రాధాన్యం పెరిగినా పియానో పాటలు పూర్వ వైభవాన్ని పొందలేకపోయాయి. తరం మారింది. వాయిద్యాల వాడకం మారింది. బాణీలు మారాయి. మాధుర్యం అనుభవించే మనస్సులు మారాయి. గమనిస్తే, రాజేశ్ ఖన్నా కూడా పియానోపై పాడిన ఏకైక హిట్  గీతం ఇది. ఒక రోమాంటిక్ హీరో, పాటల వల్ల ప్రాచుర్యం పొందిన హీరో, ఒకే ఒక్క హిట్ పాట పియానోపై పాడటం తరిగిపోతున్న పియానో పాటల ప్రాబల్యాన్ని సూచిస్తుంది.

‘కటీ పతంగ్’ సినిమాలో హీరో మంచివాడు. పెళ్లి నిశ్చయిమయిన తర్వాత పెళ్లికూతురు పారిపోతుంది. దాంతో మనసు ‘రహనేదో ఛోడోభీ  జానేదో యార్, హమ్ న కరేంగే ప్యార్’ అంటూ ఇక ప్రేమ జోలికి పోనని శపథం చేస్తాడు. కానీ అతని స్నేహితుడి భార్య, భర్తను కోల్పోయి అత్తగారింటికి చేరుతుంది. ఆమెతో ప్రేమలో పడతాడు.  మన హీరో కవి (ఆ కాలంలో కవులంటే అంతటి ఆకర్షణ ఉండేది). ఇక కవితలు రాయకూదడనుకుంటాడు. కానీ నాయికను చూసిన తరువాత ఆమె వెంట పడతాడు. ఆమె ఎలాంటి ప్రతిస్పందననివ్వదు. చివరికి తన పుట్టిన రోజు పార్టీకి పిలుస్తాడు. మన సినిమాలలో ‘పుట్టిన రోజు’ అద్భుతమైన పాటలకు అతి సులువైన సందర్భం. ఆరంభంలో ఒప్పుకోదు.  చివరికి పుట్టిన రోజు పార్టీకి వస్తుంది.

పార్టీలో అందరూ  అతని కవితను పాడి వినిపించమంటారు.  నాయిక కూడా కవిత వినిపించమనగానే ‘ప్రేమ కవితలు రాయటం మానేసిన వాడిని ఓ అమ్మాయిని చూసిన తరువాత మళ్లీ రాయటం ఆరంభించాన’ని నాయిక వైపు చూస్తాడు. నాయిక అతడి వైపు చూస్తుంది. పియానో ముందు కూర్చుంటాడు పాట ఆరంభిస్తాడు.  అంతకుముందు బెంగాలీ సినిమా ‘రాజ్ కుమారి’ కోసం  సృజించిన బాణీ , ‘ఆజ్ గున్ గున్ కుంజే అమర్’ నే  , హిందీలో ఈ పాటకోసం వాడేడు ఆర్డీ బర్మన్.

‘ఆజ్ గున్ గున్ కుంజే అమర్’ పాట వినండి.

పాట చిత్రీకరణలో పాటను అర్థం చేసుకుని సందర్భోచితంగా క్లోజప్పులు, ట్రాలీ షాట్లు వాడటం కనిపిస్తుంది. పియానో మీద వ్రేళ్ల కదలికలను ఆరంభంలో క్లోజప్పులో చూపించిన తరువాత మళ్లీ వ్రేళ్ల జోలికి పోదు కెమేరా. పాట ఆరంభమయినప్పటి నుంచీ నాయిక నాయకుల హావభావాలను చూపించటం పైనే దృష్టి పెడుతుంది.

పాట చిత్రీకరణలో క్లోజప్పులు నాయకుడికీ, గాయకుడికీ నడుమ సందర్భాన్ని దృఢతరం  చేస్తాయి. పైగా పాటలోని భావాలను ప్రతిబింబిస్తూ నటించే నటుడయితే అతడే పాడుతున్న భ్రమను స్థిరపరుస్తాడు నటుడు. ఆ కాలంలో కూర్చునో, నడుస్తూనో పాడేవారు. కాబట్టి నటుడికి భావాలు ప్రదర్శించే అవకాశం లభించేది. పైగా పియానో పాట అంటే ఎక్సర్‌సైజులు చేస్తూ పాడే వీలు లేదు. కాబట్టి చక్కగా కూర్చుని ముఖంలో భావాలను ప్రదర్శిస్తూ  పాడి ‘రోమాంటిక్ హీరో’ ఇమేజ్‌ని స్థిరపరచే వీలు చిక్కుతుంది.

పాట చిత్రీకరణ  పాటను సంపూర్ణంగా అర్థం చేసుకుని చిత్రీకరించారని నిరూపిస్తుంది, పియానో పక్కన వెలుగుతున్న కొవ్వొత్తి.  పాట ఆరంభం కాగానే కెమేరా కదలుతూ నాయకుడి ఎడమ వైపు వస్తుంది. అలా రావటంలో దృష్టి కొవ్వొత్తిపై పడుతుంది. దీని ప్రాధాన్యం మొదటి చరణంలో తెలుస్తుంది.

పాటను గేయ రచయిత ఆనంద్ బక్షి ఒక కథ చెప్పినట్టు రచించాడు. పల్లవిలో ప్రాతిపదికని ఏర్పరచాడు. ప్రేమకు సుఖదుఃఖాలు తెలయవు. ప్రేమ పిచ్చితనం. ప్రేమ అలవి కాని ఆనందం అన్నాడు. కాబట్టి చరణంలో నాయిక నాయకుడిని దూరంగా ఉంచటాన్ని ప్రతీకాత్మకంగా చెప్పాడు.

షమ్మా కహే పర్వానే సే పరే చలా జా
మేరీ తరహ్ జల్ జాయెగా, యహాఁ నహీ ఆ
వో నహీ సున్తా, ఉస్ కో జల్ జానా హోతా హై

‘షమ్మా’ అంటే దీపం. దీపంలో వత్తి కాలుతూంటుంది. నేను ఎలాగో కాలుతున్నాను. దగ్గరకు వస్తే నువ్వూ కాలిపోతావంటున్నది దీపం, దీపంలో దూకేందుకు ముందుకు వస్తున్న దీపం పురుగు పర్వానాతో. నాయకుడు ఆమె ప్రేమ కోసం తపిస్తున్నాడు. ఆమె వద్దు బాధపడతావు అంటోంది. కానీ దీపంలో పడి మాడి మసి అయిపోవటమే దీపం పురుగు జన్మకు సార్థకత. యువతి ఎంత వారించినా యువకుడు వినడు. ప్రేమలో పడతాడు. జీవితం నాశనం చేసుకుంటాడు. తాను దుఃఖిస్తాడు. అందరినీ కష్టపెడతాడు. ఎవ్వరి మాట వినడు. ‘వో నహీ సున్తా ఉస్ కో జల్ జానా హోతా హై’.

అప్పటికే క్లోజప్పులతో, రాజేష్ ఖన్నా తల ఊపుడు, కళ్లు మూసి తెరచుడులను చూపటం వల్ల ప్రేక్షకుడు పాటలో తన్మయుడైపోయి ఉంటాడు. ‘షమ్మా కహే’ అన్నప్పుడు ఫోర్‌గ్రౌండ్‌లో దీపం, వెనుక పక్కనుంచి కనిపించే రాజేష్ ఖన్నా, పాటను మరింత చేరువ చేస్తారు. కిషోర్ కుమార్ స్వరం మంత్రముగ్ధుల్ని చేస్తుంది. ఇదే మళ్లీ అనేసరికి నాయికను క్లోజప్పులో చూపిస్తుంది కెమేరా. ఆమెకు నాయకుడు ఏమంటున్నాడో అర్థమవుతుంది. ‘వో  నహీ సున్తా’ అన్నప్పుడు  నాయిక నుంచి ఆరంభించి. నాయకుడి వరకూ కెమేరా తిరగటంతో పాట ప్రభావం పెరుగుతుంది.

రెండో చరణానికి ముందు వచ్చే ఇంటర్ల్యూడ్ సంగీతం సమయంలో వెంట వెంటనే మార్చి మార్చి ఇద్దరి కళ్లూ క్లోజప్పులో చూపించటానికి  రెండో చరణానికి సంబంధం ఉంది. ఇప్పుడు ‘దీపం’ అవసరం తీరింది.

రహే కోయీ సౌ పర్దోంమే, డరే షరమ్ సే
నజర్ అజీ లాఖ్ చురాయే, కోయీ సనమ్ సే
ఆ హీ జాతా హై జిస్ పే దిల్ ఆనా హోతా హై

ఎవరెంత దాక్కున్నా, ముఖం చాటేసినా ఎవరిపై ప్రేమ కలగాలో వారిపై ప్రేమ కలిగి తీరుతుందంటన్నాడు. ఈ చరణంలో ముందు క్లోజప్పుల్లో నాయిక ముఖంపై చిరునవ్వు కనిపిస్తుంది. ప్రేమ ఆరంభమైన సూచన అన్న మాట. అందుకని ఎంత దాక్కున్నా ప్రేమించక తప్పదంటున్నాడు.  ‘ఆ హీ జాతా హై’ అన్నప్పుడు స్టైయిలిష్‌గా కళ్లు దించుతూ ‘ఆనా హోతా హై’ అంటాడు. అంటే ఆమె ప్రేమ తనదే అని సూచిస్తున్నాడు నటనతో. కెమేరా నిరంతరం కదలుతూండటం క్లోజప్పులు పాట ప్రభావాన్ని పెంచుతాయి.

సునో కిసీ షాయర్ నే యే కహా బహుత్ ఖూబ్
మనా కరే దునియా లేకిన్ మేరే మెహబూబ్
వో ఛలక్ జాతా హై జో పైమానా హోతా హై

చరణం ఆరంభం ముందు నాయికను క్లోజప్పులో చూపిస్తుంది కెమేరా. ముఖ్యంగా ఆమె కళ్లను. ఈ చరణంలో ఛలక్, పైమానా అని రెండు ప్రతీకలు వాడేడు ఆనంద్ బక్షి. ఓ కవి అన్నాడట, ప్రపంచం ఎంతగా అభ్యంతరాలు తెలిపినా, అంచులు దాటి వొలికేదే మధు పాత్ర అని. అద్భుతమైన ప్రతీక.

‘పైమానా’ అన్నది పర్షియన్ పదం. ఉర్దూలో కూడా వాడతారు. ‘పైమానా’ అంటే కొలత, ప్రామాణికం అన్న అర్థాలున్నాయి. కాని, కవిత్వంలో ‘పైమానా’ అంటే మధు పాత్ర. అదీ ఎలాంటి మధు పాత్ర అంటే మద్యంతో నిండుగా ఉన్న పాత్ర. పాత్ర నిండుగా మద్యం  ఉంటే ఎంత ప్రయత్నించినా అది తొణకకుండా ఉండదు. ‘ఛలక్ జానా’ అంటే అది. ‘పైమానా’ అంటే మద్యంతో నిండుగా ఉన్న పాత్ర. ఎవరు ఎంత ప్రయత్నించినా మద్యం తొణకక తప్పదు. ఎవరెంత వారించినా ఆమెకు అతడిని ప్రేమించటం తప్పదు. మొదటి చరణంలో ఆమె వారించినా వినన్నాడు. రెండో చరణంలో ఎవరిని ప్రేమించాలో వారిని ప్రేమించి తీరాల్సిందే అన్నాడు. మూడో చరణంలో ప్రపంచం ఎంత వారించినా ప్రేమించక తప్పదన్నాడు. పాట అయిపోయింది. ప్రేమ కలిగే దశలను, అనివార్యతనూ నిరూపించాడు.  ఇద్దరి నడుమ ప్రేమ ప్రకటితమయిపోయింది. ప్రేమ కథ ఆరంభమయింది.

(‘ప్యార్ దీవానా హోతా హై’ పాటను ఈ వీడియోలో చూడవచ్చు:
https://www.youtube.com/watch?v=hV7EAqGy5y8 )

పాట చిత్రీకరణలో పాటని అర్థం చేసుకుని ప్రతి దృశ్యాన్ని అర్థవంతంగా చూపించటం పాట విలువ పెంచుతుంది. ముఖ్యంగా నటీనటులు సందర్భోచితంగా భావ వ్యక్తీకరణ చేస్తే, కెమేరా క్లోజప్పుల ద్వారా కెమేరా కదలికల ద్వారా పాట దర్శనాన్ని ఆసక్తికరం చేయటం ద్వారా పాట విలువ పెరుగుతుంది. దీనికి చక్కటి పదాలు, అతి గొప్ప గాన సంవిధానం తోడయితే మరపురాని మధుర గీతాలు, తరతరాలు ఆనందించే అమర గీతాలు రూపొందుతాయి.

దాదాపుగా అడుగంటిన ‘పియానో’ పాటలు ఒక విషయం స్పష్టం చేస్తాయి. ఆధునిక గీతాలలో అధిక శాతం ఒక చోట స్థిరంగా కూర్చుని పాడదగ్గ పాటలు కావు. ఈ పాటలలో భావం, సంవేదనల కన్నా ఆకర్షణీయమైన బాణీలో ఒదగటం ప్రధానం. ఇక నాయికా నాయకులు హైపర్ ఏక్టివ్. చిట్టూ నిండుగా మనుషులున్నా ప్రేయసీ, ప్రియులకు మిగతా ప్రపంచం అదృశ్యం అయిపోయి, ప్రపంచంలో వారిరువురే ఉన్న భావన ఇప్పటి తరానికి తెలియదు. ఏదయినా ఇల్లెక్కి కోడిలా కూయటం, గుంపులతో పంచుకోవటం, సోషల్ మీడియాలో ఢంకా బజాయించటం తప్పదు. గ్రూపుల్లో కలసి గెంతకపోతే పాటేకాదు. కాబట్టి,  పియానో దగ్గర కుదురుగా కూర్చుని కళ్లతో, పెదవులతో,  తల కదలికలతో నటించటం ఇప్పటి తరానికి కాస్త కష్టం. వీరికి నటన అంటే నృత్యం. యుద్ధం, హీరోయిజం. అందుకే అక్కడక్కడా పొరపాటున  వినిపించే రసాత్మకమైన పాటల కోసం మొహం వాచిపోయి ఉన్నారు పాటల ప్రేమికులు. అందుకే ఈనాటి మండుటెండల నడుమ కూడా ఆనాటి పాటల పియానో నోట్ వినిపించగానే వర్షపు మేఘాన్ని చూసి నెమలి నృత్యం చేసినట్టు మనసు మయూరమై నాట్యం చేస్తుంది. ‘ ప్యార్ దివానా హోతాహై, మస్తానా హోతాహై’

(మళ్ళీ కలుద్దాం)

శంతనూ - శర్మిష్ఠ