జ్ఞాపకాల పందిరి-83

“కొన్ని అనుభవాలు, కొందరి జీవితాలకు జ్ఞాన మార్గాలు కావచ్చు. జీవనశైలిని సరిదిద్దుకునే వినూత్న పోకడలు కావచ్చు. అందుకే, అందరి అనుభవాల జ్ఞాపకాలూ, అందరికి అవసరమే…!!” అంటూ తమ జ్ఞాపకాల పందిరి క్రింద విహరింపజేస్తున్నారు డా. కె. ఎల్. వి. ప్రసాద్.

ఇద్దరు మిత్రులు..!!

ఉద్యోగ రీత్యానో, ప్రయాణాలలోనో, తరచుగా అద్దె ఇళ్ళు మారడం వల్లనో కొన్ని పరిచయాలు ఏర్పడతాయి (అందరికీ పరిచయాలు ఏర్పడతాయని ఆ పరిచయాలకు అందరూ ఇష్టపడతారని కాదు, ఇష్టపడేవారి గురించి మాత్రమే ఇది). అయితే ఆ పరిచయాలన్నీ చిరకాలం నిలబడతాయనే నియమం ఏమీ లేదు. నిలబడ్డ పరిచయాలు మాత్రం మరింత ముందుకు సాగి స్నేహాలుగా స్థిరపడతాయి. మరికొంతమందిలో అయితే అనురాగపూరితమైన బంధువుల మాదిరిగా రూపాంతరం చెంది, చాలా దగ్గర అయిపోతారు. అన్నదమ్ములు, అక్క చెల్లెళ్లకు మించిన అనుబంధాలు ఏర్పడిపోతాయి. రక్త సంబందాలకు మించిన ఆత్మీయతలు ఏర్పడిపోతాయి. ఇలాంటి స్నేహాలు చూసేవారిని ఆశ్చర్య పరుస్తాయి. అయితే పరిచయాలను ఈ స్థాయి వరకూ కొనసాగించే వారు బహు తక్కువ! అవసరాలు తీర్చుకుని, పని అయిపోయిన తర్వాత గుడ్ బై చెప్పేవారే ఎక్కువ. ఎదురుపడినా చూడనట్టు తప్పించుకుని పోవడం, లేకుంటే దారిమార్చుకుని కనపడకుండా వెళ్లిపోవడం వంటి పనులే ఎక్కువ కనిపిస్తుంటాయి. పరిచయాలకు విలువ ఇచ్చేవాళ్ళు స్నేహాన్ని పెంచుకుంటారు. స్నేహాన్ని నిలబెట్టుకోవాలనుకునేవారు వారు మనలో ఒకరిగా కలిసిపోతారు. ఆపదలో ఆదుకునే మనస్తత్వం వీరికి ఉంటుంది. కష్టసుఖాల్లో పాలు పంచుకోవడానికి ఇలాంటి స్నేహితులు ఎంతమాత్రమూ వెనుకాడరు. ఆ దగ్గరితనం అలాంటి బంధాలను ఏర్పరుస్తుంది. వారిది స్వచ్ఛమైన స్నేహం, కల్తీ లేని ప్రేమ. మానవీయ విలువలకు ఇలాంటివారు కట్టుబడి వుంటారు. ఎంతటి త్యాగానికైనా వెనుకాడరు.

అన్యాయాలకు, అక్రమాలకూ, అడ్డురాని ఈ కలియుగంలో కూడా ఇంకా ఇలాంటి వ్యక్తులు వుంటారా అని కొందరికి అనుమానం రావచ్చు. అలాంటి అనుమానం రావడంలో ఏ మాత్రం తప్పులేదు. కానీ, ఆ కొద్దీ శాతం మంది మన మధ్యలో లేదా సమాజంలో లేకుంటే, మనం బ్రతికుండగానే పూర్తిగా నరకం అనుభవించాల్సిన అవసరం ఉంటుంది. ఈ మాత్రం సుఖంగా ఇలా బ్రతికి బట్టకడుతున్నామంటే ఆ కొద్దిశాతం మహానుభావుల వల్లనే. వర్తమానం గమనిస్తుంటే, భవిష్యత్తు గురించి భయం వేయక తప్పదు. నీతి నిజాయితీలకు మన సమాజం క్రమంగా దూరమై పోతుందా అన్న అనుమానం రాక తప్పదు. అలా అని రాబోయే రోజులగురించి ఇప్పటినుండే ఆలోచిస్తూ మనోవేదనకు గురికావాల్సిన అవసరం కూడా లేదు. మంచి రోజులే వస్తాయనే ఆత్మవిస్వాసంతో, ఆశాభావంతో ఆనందంగా బ్రతకడానికి మొగ్గు చూపాలి.

ఎప్పటికప్పుడు అప్రమత్తంగా ఉంటూ సమస్యలకు బెదిరిపోక, మంచి ఆలోఛనలతో పరిష్కార మార్గాలు ఆలోచించాలి. ముఖ్యంగా ప్రతీది నిరాశాభావంతో ఆలోచించడం మొదటికి మోసాన్ని తెచ్చే అంశం. ఇలాంటి అనుభవంతో కూడిన సన్నివేశాన్ని మీ ముందు ఉంచుతాను. ఆస్వాదించండి మరి!

ఇప్పుడు చెప్పబోయే సన్నివేశం గురించి మళ్ళీ నా మొదటి ఉద్యోగ ప్రస్థానంలో మహబూబాబాద్‌కు వెళ్ళిపోవాలి. 1982 జూన్‌లో నేను మహబూబాబాద్ ప్రభుత్వ ఆసుపత్రిలో ‘డెంటల్ అసిస్టెంట్’గా జాయినైనప్పుడు, నా అవసరం ఉండడం వల్లనో, మామూలుగా నా పరిచయం ఆశించడం వల్లనో, ఊరిలోని పెద్దలు, ఉద్యోగస్థులు, ఇతరులు అప్పుడప్పుడూ వచ్చి పరిచయం చేసుకోవడం మొదలుపెట్టారు. ఈ నేపథ్యంలో ఒక మిత్ర ద్వయం పరిచయం అయింది. అందులో ఒకాయన మహా చురుకైనవాడు. ఎలాంటి వారితోనైనా యిట్టే కలిసిపోయే మనస్తత్వం కల వాడు. సహాయం తీసుకోవడమే కాకుండా అవసరమైనప్పుడు సహాయం చేస్తూ తన సేవలను అందించ గల సహృదయుడు. పేరు నారాయణ. ఇంటి పేరు సరిగా గుర్తులేదు, ‘తోట’ అన్నట్టు గుర్తు. వృత్తిపరంగా ప్రాథమిక పాఠశాలలో ఉపాధ్యాయుడు. మంచి మాటకారి.

నారాయణ గారితో కలిసి వచ్చిన రెండవ వ్యక్తి పేరు శ్రీ ఫక్రుద్దీన్. ఉద్యోగ రీత్యా ఆంద్ర ప్రాంతం నుండి వలస వచ్చినవాడు. అతి సౌమ్యుడు, పిరికి మనఃస్తత్వం కలవాడు. స్నేహశీలి, నిస్వార్ధంగా సహాయం అందించగల సహృదయమూర్తి. టెలీఫోన్ ఆపరేటర్ ఉద్యోగం. జంట కవులు మాదిరిగా ఈ ఇద్దరూ అప్పుడప్పుడూ వచ్చి నన్ను ఆసుపత్రిలోనో, ఇంటి దగ్గరో కలుస్తుండేవారు. ఆ పరిచయం కాస్తా పాతబడి స్నేహంగా రూపాంతరం చెంది దినదిన ప్రవర్ధమానం కాసాగింది. తరచుగా ఇంటికి రావడం లోకం పోకడ మాట్లాడడం, ఏమైనా అవసరాలు ఉంటే సహాయం చేయడం చేస్తుండేవారు. ముఖ్యంగా నారాయణ మాస్టారు (ప్రాథమిక పాఠశాల)ఎక్కువగా నాకు టచ్‌లో ఉండేవారు. ఆయనకు నా ద్వారా ఏమైనా అవసరం పడితే చెప్పి పనులు చేయించుకునేవారు.

ఫక్రుద్దీన్ టెలీఫోన్ ఆపరేటర్ కనుక,ఆ రోజుల్లో మొబైల్ ఫోన్ల ఉనికి లేదు కనుక, ఆయన అవసరం చాలా ఉండేది. ఇంట్లో స్వంత ఫోనే ఉన్నా ‘ఎస్.టి.డి’ సౌకర్యం ఉన్నా వినియోగదారుడికి అంత త్వరగా కనెక్షన్ కలిసేది కాదు. దూరప్రాంతాలకు తప్పని పరిస్థితిలో ఫోన్ చేయవలసి వచ్చినప్పుడు ఫక్రుద్దీన్ అవసరం/సహాయం తప్పని సరి అయ్యేది. ఆయన కూడా ఎలాంటి భేషజాలు లేకుండా, డబ్బుకు ఆశపడకుండా సహాయం చేసేవాడు. మా ఇంట్లో ఎలాంటి వేడుకలు జరిగినా వీళ్ళిద్దరినీ తప్పక పిలిచేవాడిని. అలాగే వాళ్ళు కూడా తప్పక నా ఆహ్వానాన్ని మన్నించేవారు. అంతమాత్రమే కాదు, ఇంటి పనుల్లో కూడా మేము అడగకుండానే సహాయం చేయడానికి ముందుకు వచ్చేవారు. నా శ్రీమతి ఎప్పుడైనా పనిపడి పుట్టింటికి రెండు -మూడు రోజులకోసం విజయవాడ వెళితే, కూరలు తేవడం, ఒక్కోసారి లంచ్/డిన్నర్ ఏర్పాటు చేయడం కూడా జరిగేది. ఈలోగా నారాయణ మాస్టారు అమ్మాయికి నేను పని చేస్తున్న ఆసుపత్రిలోనే ‘ఏ.ఎన్.ఎం-నర్స్’ గా ఉద్యోగం రావడంతో మా స్నేహ బంధం మరింత పెరిగింది.

మా నాయన (స్వర్గీయ కానేటి తాతయ్య) చివరి రోజుల్లో నా దగ్గరే వున్నారు. దురదృష్టకరమైన ఒకానొక రోజున నిద్రలోనే కన్నుమూశారు. అప్పుడు ఫక్రుద్దీన్ (ఇప్పుడు ఎక్కడ వున్నాడో తెలియదు), నారాయణ మాస్టారు చేసిన సహాయం మరువరానిది. మా నాయన గారి మరణ వార్త టెలిఫోన్ సౌకర్యం వున్ననా రక్తసంబంధీకులకు,ఇతర బంధువులకు, శ్రేయోభిలాషులకు, మా ఇంట్లో నా ఫోన్ ద్వారా దూరప్రాంతాలకు సమాచారం అందించిన మహానుభావుడు శ్రీ ఫక్రుద్దీన్. ఆ కాలంలో అది మామూలు విషయం కాదు. ఇక నారాయణ మాస్టారు విషయానికి వస్తే, ఆయన మా నాయన పార్థివ దేహంతో నన్ను అనుసరించి మా వూరికి (దిండి, మల్కీపురం మండల్, తూ. గో. జి) వచ్చి కార్యక్రమం ముగిసేవరకూ నాకు అండదండగా నిలిచారు. నాకెంతో గుండె ధైర్యాన్ని కలిగించారు.

ఎడమ రచయిత, మధ్యలో పెద్దన్నయ్య కె.కె.మీనన్, కుడి.. నారాయణ మాష్టారు

ఈ కథ, మా స్నేహం ఇక్కడితో ముగిసిపోతే అది పెద్ద గొప్ప విషయం కానే కాదు. ఇక్కడే గొప్ప మలుపు తిరిగింది కథ. ఇది ఎవరూ ఊహించని మలుపు!

నారాయణ మాస్టారు మంది కోసం పైరవీలు చేస్తుండేవారు. దానివల్ల ఆయన ఆర్థికంగా లాభపడింది కూడా లేదు. నా చిన్నక్క భారతి రైల్వేలో మంచి హోదాలో వున్నవిషయం ఆయనకు తెలుసు. ఎవరో బ్రోకర్ ద్వారా రైల్వేలో ఉద్యోగాలు వస్తున్నాయని అందువల్ల మా చిన్నక్కకు పరిచయం చేసి ఈ విషయం చెప్పమని బ్రతిమాలాడు. ఈ విషయం మా అక్క దగ్గర ప్రస్తావించినప్పుడు, ఆవిడ ఆ విషయం ద్రువీకరించి ఫలితాలు ఎలా ఉంటాయో నాకు తెలియవని చెప్పింది. అప్పుడు నేను ఇదే విషయం నారాయణ మాష్టారికి కూడా చెప్పాను. అంతమాత్రమే కాకుండా, నా పని పరిచయం చేయడం వరకేనని, మిగతా లావాదేవీలన్నీ మీరే చూసుకోవాలని నాకు దీనితో సంబంధం ఉండదని తేల్చి చెప్పాను. సరేనని మా బావగారి ద్వారా మధ్యవర్తిని కలసి, ఖర్చు విషయం మాట్లాడుకుని కొంత అడ్వాన్సు ఇచ్చి అతనితో కాంటాక్ట్‌లో వున్నారు.

రచయిత చిన్నక్క శ్రీమతి భారతి మట్టా, హైదరాబాద్

ఉన్నట్టుండి ఒకరోజున మహబూబాబాద్ డి.ఎస్.పి ఆఫీసు నుంచి కబురు వచ్చింది ఒకసారి కలవమని. అప్పటికి నా మిత్రులు, సాహితీ ప్రియులు డి.ఎస్.పి. ఆకుల రామకృష్ణ గారు బదిలీ అయి ఆయన స్థానంలో విలియమ్స్ అనే ఆయన ఉన్నారు. వారి పిలుపు మేరకు నేను ఆఫీసుకు వెళ్లాను. ఆయన మర్యాదగా కుర్చీలో కూర్చోమని, ఒక విషయం బాంబులా నా చెవిలో పేల్చాడు. నేను ఊహించని ఆ విషయానికి ఖంగు తిన్నాను. ఒళ్లు ఝల్లుమంది, చెమటలు పట్టేసాయి. జరిగిన విషయం ఏమిటంటే, నేను ఉద్యోగం ఇప్పిస్తానని నారాయణ మాస్టారు దగ్గర డబ్బు తీసుకుని, పని చేసిపెట్ట లేదని, డబ్బు వాపసు చేయాడం లేదని నాపై అభియోగం. అక్షరాలా ఆ కంప్లైంట్ చేసింది,నారాయణ మాస్టారే!

“ఏమి చేయమంటారు? కేసు బుక్ చేయమంటారా?’’ అన్నాడు కాస్త సీరియస్‌గా ముఖం పెట్టి. “కేసు బుక్ చేయడానికి నాకు అభ్యంతరం లేదు కానీ నేను చెప్పేది కూడా మీరు జాగ్రత్తగా వినండి” అని జరిగినదంతా సావధానం చెప్పాను. ఆయన అంతా విని “మీరు ఇక వెళ్ళండి డాక్టర్ గారు” అన్నారు. నేను కూల్ గానే వచ్చాను గానీ అది ఎప్పటికప్పుడు సూదిలా నా గుండెలో గుచ్చుతూనే వుంది. మా చిన్నక్కను తర్వాత విజిలెన్స్ వాళ్ళు కూడా ప్రశ్నించినట్టు నాకు చెప్పింది. ఈ నారాయణ మాస్టారూ, ఫక్రుద్దీన్ అప్పటినుండి నన్ను తప్పించుకు తిరిగేవారు. నాకు తర్వాత దాని గురించి ఎవరూ అడిగింది లేదు. వాళ్ళే గిల్టీగా ఫీల్ అయి నాకు దూరంగా తిరిగేవారు. అందుకేనేమో చాలామంది ఎవరినీ పూర్తిగా నమ్మరు!

చాలామందికి ఇలాంటి అనుభవాలు ఎదురయ్యేవుంటాయి. ఇలాంటి అనుభవాలు చాలామందిని అప్రమత్తం చేస్తాయి. సహజంగా నేను కూడా జాగ్రత్తగానే ఉంటున్నాను ఇప్పుడు, తప్పదుగా మరి!

(మళ్ళీ కలుద్దాం)

డా. ప్రసాద్ కె. ఎల్. వి.

వృత్తిరీత్యా వైద్యులు, ప్రవృత్తి రీత్యా రచయిత అయిన డా. కె.ఎల్.వి. ప్రసాద్ పుట్టింది, పెరిగింది తూర్పు గోదావరి జిల్లా దిండి గ్రామం. హైస్కూలు విద్య పాక్షికంగా అప్పటి తాలూకా కేంద్రం రాజోలులో. తదుపరి విద్య నాగార్జున సాగర్ (హిల్ కాలనీ), హైద్రాబాదులలో. వారి అన్నయ్య కె.కె.మీనన్ స్వయంగా నవలా/కథా రచయిత కావడం వల్ల, చిన్న వయస్సులోనే పెద్ద పెద్ద రచయితల సాహిత్యం చదువుకున్నారు. ఇంటర్మీడియట్ నుండే కవితలు రాయడం మొదలుపెట్టారు. 1975 నుండి వ్యాసాలు రాస్తున్నారు. 1983 నుండి కథలు రాస్తున్నారు. ఉద్యోగ రీత్యా హన్మకొండలో స్థిరపడ్డారు. వరంగల్ “సహృదయ సాహిత్య సాంస్కృతిక సంస్థ”కు వరుసగా 15 సంవత్సరాలు అధ్యక్షుడిగా ఉన్నారు. 2011లో కరీంనగర్ జిల్లా ఆసుపత్రిలో సివిల్ సర్జన్‌గా రిటైర్ అయ్యారు. “కె ఎల్వీ కథలు”, “అస్త్రం”, “హగ్ మీ క్విక్”, “విషాద మహనీయం” (స్మృతి గాథ) వంటి పుస్తకాలను వెలువరించారు.

Tags: సంచిక డా. కె. ఎల్. వి. ప్రసాద్ఫీచర్కాలమ్జ్ఞాపకాల పందిరి Column Dr. K.L.V. Prasad Feature Gnapakala Pandiri Sanchika telugu magazine telugu online magazine telugu online magazines telugu sahityam telugu web magazine telugu-online-magazine telugu-webs-magazine

1

డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
November 7, 2021 at 7:03 am
సంచిక సంపాదకవర్గానికి ఇతర సాంకేతిక నిపుణుల కు హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు
—–డాక్టర్ కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
హన్మకొండ.

Reply
2

Sagar
November 7, 2021 at 7:21 am
వారిద్దరూ మీకు అంతగా సహాయం చేశారు కాబట్టి మీరు నమ్మడంలో తప్పులేదు కానీ వారు ఆ విదంగ చేయడం మాత్రం నమ్మకమనే పదాన్నే దారి మళ్ళించిందనే చెప్పవచ్చు సర్. మీకు మంచి అనుభవం ఇది. ఇలాంటి జాగ్రత్తను అందరికీ వివరించినందుకు ముకు ధన్యవాదములు సర్

Reply
1. 2.1
  
  డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
  November 7, 2021 at 8:48 am
  సాగర్
  నీ స్పందన కు ధన్యవాదాలు.
  
  Reply
3

డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
November 7, 2021 at 8:40 am
అంతగా స్నేహం చేసిన నారాయణ మాష్టారు వంటి వారు అంత మోసం చేయడం పూర్తిగా తగని పని. ఏదిఏమైనా అనుభవాన్ని అద్భుతంగా పంచడం డాక్టర్ గారి ప్రత్యేకత. ధన్యవాదాలు సార్.
—-మెట్టు మురళీ ధర్
హన్మకొండ.

Reply
1. 3.1
  
  డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
  November 7, 2021 at 8:41 am
  మీస్పందనకు
  ధన్యవాదాలు సర్.
  
  Reply
4

డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
November 7, 2021 at 8:47 am
Good one. Always we have to be away from employ ment matters, however close any friend.Moral of this incident!
—–Ravulapati Sitarama rao
Hyderabad.

Reply
1. 4.1
  
  డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
  November 7, 2021 at 8:48 am
  Thank you somuch sir
  
  Reply
5

డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
November 7, 2021 at 8:51 am
Gd Mng Doctor garu.
😳”Tasmath jagratta”
—సూర్యనారాయణ రావు
హైదరాబాద్.

Reply
1. 5.1
  
  డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
  November 7, 2021 at 8:51 am
  ధన్యవాదాలండీ.
  
  Reply
6

డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
November 7, 2021 at 10:52 am
83 వ భాగం చదివినాను డాక్టర్ గారూ.
నమ్మించి మోసం చేయటం సరైఅంది కాదుకదా అని అన్నానొకసారి కాళోజీతో
ఆయనేమన్నడంటే మోసానికి ప్రాతిపదికనే నమ్మకం అనిశమోసంచేయాలనుకున్న వాడు ముందర నమ్మిస్తడు .నమ్మటం మోసపోయిన వాని తప్పు అని.
మీకు గుర్తుండవచ్చు ఒకానొక రోజుల్లో కలం స్నేహం మూడుపూలు ఆరూ కాయలవలె విస్తరించింది( ఇప్పటి ఫేస్ బుక్ వలె) మా అబ్బాయి ఎవరో నాగపూర్ నుంచి కలం స్నేహం చేసిండు .ఒకసారి తను రైల్లో ఎటో పోతూ కాజీపేటలో దిగి కలుస్తానని మావాడిని రమ్మన్నడు.మా అబ్బాయి వెళ్ళి కలిసిండు .రైల్ లో ఎవరో పర్సు కొట్టేసారని రెండు వేయిల రూపాయలు కావాలని అడిగిండు .మవాడు అతన్ని తీసుకొని మా ఇంటి కి వచ్చి డబ్బడిగిండు. నేను నమ్మ లేదు .మొదటి పరిచయం లోనే డబ్బడగటం నాకూ నచ్చలేదనీ అంథ డబ్బు ఇవ్వటం కుదరదనీ చెప్పిన వందో యాభయో రైలు చార్జీల మందమైతే ఇవ్వవచ్చు ఆయనశమళ్ళీ ఇంటికి పోవటానికి అని మా అబ్బాయినారాజ్ ఐనా వంద ఇచ్చి పంపిన.రెండు మూడు రోజులకు ఇటువంటి ఉదంతమే పేపర్లో వచ్చింది.ఆకలం మిత్రుడు ఎప్పుడూ మా వాడికి ఉత్తరం రాయలేదు..ఫేస్ బుక్ ఉదంతాలు వింటునే ఉన్నం. నమ్మించటం ఒక కళ గా వాళ్ళు ప్రాక్టిస్ చేస్తరు.మనది బలహీనమైన మనసు కనుక నమ్ముతం. ఏమైనా మీ అనుభవం చాలామందికి పనికివస్తది.
—-నాగిల్ల రామశాస్త్రి
హన్మకొండ.

Reply
7

Bhujanga rao
November 7, 2021 at 1:07 pm
జ్ఞాపకాల పందిరి 83 ఎపిసోడ్ చదివిన తదుపరి మాస్టారు నారాయణ గారి గురించి ఆశ్చర్యం కలిగిన విషయం మీ స్నేహాన్ని,నమ్మకాన్ని మరచి మీ పై కేస్ పెట్టడం చాలా విచిత్రం మరియు హాస్యాస్పదం. వారిద్దరూ మీతో ఎంతో స్నేహం చేశారు.వారి స్నేహానికి మీరు ఎంతో విలువిచ్చారు. టీచర్ ఉద్యోగం చేస్తూ నారాయణ మాస్టారు మోసం చేయడం ఆయనకు,వృత్తికి తగిన పని కాదు.స్నేహాలు చెయ్యడంలో కూడ ఆలోచించాలని మంచి అనుభవం వివరించిన మీకు దసన్యావాడములు సర్.

Reply
1. 7.1
  
  డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
  November 7, 2021 at 1:33 pm
  ధన్యవాదాలండీ
  
  Reply
8

డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
November 7, 2021 at 1:31 pm
జ్ఞాపకాల పందిరి- 83లో మీరు చెప్పిన విషయాలు బాధాకరమే. కొందరు వ్యక్తులు మనం కష్టాలలో ఉన్నప్పుడు సాయంచేస్తారు. కాని మన నుంచి ప్రతిఫలం ఆశిస్తారు. చెట్టు పేరు చెప్పి కాయలమ్ముకునే కృతఘ్నులు. ఇటువంటి వ్యక్తులకు ఎంత దూరంగా ఉంటే అంత మంచిది. కనివిప్పు కథ.
—-జి.శ్రీనివాసాచారి
కాజీపేట

Reply
1. 8.1
  
  డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
  November 7, 2021 at 1:33 pm
  ధన్యవాదాలండీ
  
  Reply
9

డి. వి. శేషాచార్య
November 7, 2021 at 1:54 pm
మనం ఎవరికైనా గుగుడ్డిగా నమ్ముతారు వారే మనం కలలో కూడా ఊహించని విధంగా దెబ్బ కొడతారు. అని మా మిత్రుడొకడు అంటూ ఉండేవాడు. ఇది సత్యమే అని చాలా సందర్భాల్లో తెలిసొచ్చింది. ఈ వారం మీరు చెప్పిన తర్వాత ఆ సత్యం ఇంకా గట్టిగా నాటుకుంది. కాని ఈ ఎపిసోడ్లో మోసం చేసిన వ్యక్తి ఒక ఉపాధ్యాయుడు కావడం బాధగా ఉంది.
మా మిత్రులు కూడా కొందరు తమ సంతానానికి ఇలా రైల్వే ఉద్యోగాల కోసం డబ్బులిచ్చి, ఎన్ని సంవత్సరాలు గడిచినా ఆ ఉద్యోగాలు రాక పరస్పరం దాడులు చేసుకునే దాకా వెళ్లారు.

Reply
1. 9.1
  
  డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
  November 7, 2021 at 10:59 pm
  మిత్రమా
  మీ స్పందనకు ధన్యవాదాలు.
  
  Reply
10

Shyam Kumar chagal
November 7, 2021 at 5:42 pm
నమ్మిన వాళ్లే మోసం చేస్తారు. ఆ సందర్భంలో
Dr.KLV ప్రసాద్ బయట పడటం అదృష్టం. ఇక్కడ ఇంకొక విషయం ఏమిటంటే, పోలీస్ అధికారులు మనిషి మాట తోటి నిజం కని పెట్టిస్తారు .స్నేహం లో ఇలా జరగడం బాధాకరం.

Reply
1. 10.1
  
  డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
  November 7, 2021 at 10:58 pm
  మిత్రమా
  నీ స్పందన కు ధన్యవాదాలు.
  
  Reply
11

డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
November 7, 2021 at 10:53 pm
స్నేహానికి ఎంతో విలువిచ్చే మీకు ఇటువంటి సంఘటన ఎదురు కావడం బాధాకరమే.ఎంత అనుబంధం ఉన్నా కొన్ని సార్లు కొందరిని అంచనా వేయలేము.స్నేహమైనా ఎంత అప్రమత్తంగా ఉండాలో తెలియచేసిన మీ అనుభవానికి ధన్యవాదాలు సర్🙏💐💐
—-నాగజ్యోతీ శేఖర్
కాకినాడ.

Reply
1. 11.1
  
  డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
  November 7, 2021 at 10:54 pm
  అమ్మా
  మీ స్పందనకు ధన్యవాదాలు.
  
  Reply
12

డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
November 7, 2021 at 10:57 pm
ఈసారి మీ విషాదాల ఙాపకాలపందిరి విషాదాంతంగా ఉండటం బాధ కలిగించింది సార్.
—-విద్యా వతి.ఆకునూరి
హన్మకొండ.

Reply
1. 12.1
  
  డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
  November 7, 2021 at 10:58 pm
  అమ్మా ధన్యవాదాలు
  
  Reply
13

డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
November 8, 2021 at 11:32 am
రచయిత గారికి నమస్కారాలు!
నేటి సమాజంలో పోటీ పరీక్షలకు అర్హత సాధించలేని ఎందరో యావరేజ్ పోటీదారులు, ముఖ్యంగా పల్లె వాతావరణం నుండి వచ్చిన నిరుద్యోగులు, మధ్యవర్తుల వలలో చిక్కుకుని మోసపోయిన ఉదంతము రచయిత గారు తమ జ్ఞాపకాల పందిరి లోని 83 వ భాగంలో “ఇద్దరు మిత్రులు” అనే టైటిల్ తో చక్కగా వివరించారు. ఆ రోజుల్లో రైల్వే డిపార్ట్మెంట్లో ఇలా అడ్డదారిలో ప్రయత్నం చేసి, కొందరు సఫలీకృతులైన విషయం యధార్థం . ఇక్కడ మనము గమనించవలసినది…. ఇది ఒక వ్యక్తి జీవితానికి సంబంధించిన సమస్య కావున పోటీ పరీక్షలో చక్కగా రాణించిన అభ్యర్థులలో కొందరు ఈ వ్యవస్థ మీద నమ్మకం లేకనో ,లేదా ఎక్కడ అవకాశం జారిపోతుందో అనే భయంతో మధ్యవర్తుల ద్వారా డబ్బులు ముట్టజెప్పి ఉద్యోగాలు సంపాదించారు.ఆ అవకాశం అభ్యర్థి అర్హత ఆధారంగా వచ్చిందా ,లేదా మధ్యవర్తి ప్రయత్నం ద్వారా వచ్చిందో తెలియదు కానీ, పని పూర్తి అవడం వల్ల ఇటువంటి విధానం ఆ రోజుల్లో కొంతకాలం పాటు ఒక వెలుగు వెలిగిన విషయము రైల్వేలో పనిచేసిన మాలాంటి వారికి తెలిసిన నగ్న సత్యం . ఈ మధ్యవర్తికి కానీ, లేదా అభ్యర్థికిగాని ఉద్యోగ నియామకం చేసే అధికారితో ప్రత్యక్షంగా సంప్రదింపులు జరిగిన సందర్భంలోనే ఫలితాలు కనపడతాయి .అలా కాకుండా ఈ మధ్యవర్తి యొక్క నిజాయితీ ,మరియు పలుకుబడి తెలియనప్పుడే మోసపోయిన సందర్భాలు అధికం. రచయిత తన అనుభవం ద్వారా… ఎదుటి వారికి మాట సహాయం చేద్దామనే సత్సంకల్పముతో కానీ, మొహమాటంతో కానీ, సహాయార్థి యొక్క వ్యక్తిత్వాన్ని అంచనా వేయటంలో పొరబడి జోక్యం చేసుకోవడం వల్ల కలిగే అనర్థాలను సోదాహరణంగా వివరించారు. ఇటువంటి విధానాన్ని నమ్ముకున్న నేటి యువత ఇటువంటివి చదివిన తర్వాత అయినా జాగ్రత్త పడతారని ఆశిద్దాం!
—-బి. రామకృష్ణా రెడ్డి
సఫిల్ గూడ
సికింద్రాబాద్ .

Reply
1. 13.1
  
  డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
  November 8, 2021 at 11:33 am
  మీ సవివర విశ్లేషణ బాగుంది
  రెడ్డి గారు
  ధన్యవాదాలు మీకు.
  
  Reply
14

Rajendra+Prasad
November 8, 2021 at 4:00 pm
ఉపోద్ఘాతం చూసి, అనుభవం సుఖాంతం అని అనుకున్నాను. మీరేమో షాకాంతం చేసి ఆశ్చర్య పరిచారు. ఈ ఉదంతంలో మీకు కూడా భాగ స్వామ్యం ఉందని వాళ్ళు నమ్మి ( తప్పుగా) ఉంటారు. బయట పడ్డారు ! సంతోషం!!
– రాజేంద్ర ప్రసాద్

Reply
1. 14.1
  
  డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
  November 8, 2021 at 4:38 pm
  అవునండీ
  ధన్యవాదాలు.
  
  Reply
15

డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
November 9, 2021 at 10:13 am
సార్ ఈ కథ మీ అన్ని కథల కంటే చాలా భిన్నంగా ఉంది.

—డా.డి.సుజాత
విజయవాడ.

Reply
16

డా.కె.ఎల్.వి.ప్రసాద్
November 9, 2021 at 10:14 am
అవునమ్మా
ధన్యవాదాలు.

Reply