గోదావరి ఎక్స్‌ప్రెస్

[శ్రీ జి.వి. కళ్యాణ శ్రీనివాస్ రచించిన ‘గోదావరి ఎక్స్‌ప్రెస్’ అనే కథని పాఠకులకి అందిస్తున్నాము.]

ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి కళ్ళు తెరిచి చూసిన సుందర్‌కు, ఎదురుగా ఖాకీ బట్టలలో ఇన్‌స్పెక్టర్ కనిపించాడు.

ఒళ్ళు ఒక్కసారి భయంతో గగుర్పొడిచింది.

పక్క సీట్ కేసి చూసాడు, స్వప్న నిర్జీవంగా కనిపించింది.

“లే.. లే.. ఎప్పుడు చేసావు ఇదంతా..?” ఇన్‌స్పెక్టర్ కాలర్ పట్టుకుని పైకి లేపుతున్నాడు.

ఒక్క ఉదుటున లేచాడు సుందర్. టైం చూసుకున్నాడు.

ఉదయం 6:30. తాను సికింద్రాబాద్ 5:30కు రావాలి. అంటే గంట లేటు. ఇంకా తాను పడుకునే ఉన్నాడు. అంతా అయోమయంగా ఉంది. ఒళ్ళంతా పచ్చి పుండు లాగా ఉంది.

“నీ పేరేంటి?” అడిగాడు ఇన్‌స్పెక్టర్. చుట్టూ నలుగురు పోలీసులు ఖాకీ బట్టల్లో, తనవంక గుర్రుగా చూస్తున్నారు.

“నిన్నే అడుగుతున్నది, ఎందుకు చంపావు?” గట్టిగా అడుగుతున్నాడు ఇన్‌స్పెక్టర్.

“నేనా? నేను చంపటం ఏమిటి? ఈ అమ్మాయీ..” అంటూ ఏదో చెప్పేలోపు..

“మరి ఇవి ఏమిటి?” సుందర్ లెదర్ బ్యాగ్‌లో నుంచి ఫోటోలు తీసి చూపిస్తూ అడిగాడు అక్కడ ఉన్న పోలీస్.

“అన్నీ స్వప్న ఫోటోలు.”

“ఏమిటవి? అవి అందులోకి ఎలా వచ్చాయి?” ఆశ్చర్యపోతూ పైకే అనేశాడు సుందర్.

“ఓవర్ యాక్షన్ మాని – ఎందుకు చంపావో చెప్పు?” అన్నాడు కానిస్టేబుల్.

“ఇలా కాదు కానీ, పద” – అన్నాడు ఇన్‌స్పెక్టర్. మళ్ళీ తానే అన్నాడు.. “ఏది నీ మొబైల్?”.

సుందర్ మొబైల్ ఇన్‌స్పెక్టర్ చేతికి అందించాడు.

అప్పుడే అది మోగింది. అమ్మ మాట బయటకు వినపడుతోంది.

“ఏరా చేరావా? ఫోన్ చెయ్యలేదు?” అమ్మ అడుగుతోంది.

“మీరు ఎక్కడ నుంచి?” ఇన్‌స్పెక్టర్ అడుగుతున్నాడు.

“విజయవాడ!! మీరెవరు?.. సుందర్ ఎలా వున్నాడు..? మీరు ఎవరు?” అమ్మ కంగారుగా అడుగుతోంది.

అమ్మ మాట సుందర్‌కు వినపడుతోంది.

ఫోన్ తీసుకుందామన్న అతని ప్రయత్నాన్ని వారిస్తూ ఇన్‌స్పెక్టర్, “మీవాడు రైల్లో ఒక అమ్మాయిని హత్య చేసాడు!! మీరు స్టేషన్ కొచ్చి మాట్లాడండి” అన్నాడు.

అమ్మ భయంతో ఏడుస్తున్నదని సుందర్‍కు తెలుస్తోంది.

***

“సారీ అండీ, ఇందాక నుంచి వెయిట్ చేస్తున్నా, ఒక్క ఆటో కూడా రాలేదు. నేను రైల్వే స్టేషన్‌కు వెళ్ళాలి. మనం ఆటో షేర్ చేసుకున్దామా?” వీణ సుతి మెత్తగా మీటితే వచ్చేంత మధురంగా ఉన్నది ఆ కంఠం.

తలతిప్పి చూసాడు సుందర్. ఇరవై రెండేళ్ల పరువం, తెల్లని కాటన్ సల్వార్ సూట్‌లో చాల అందంగా ప్యాక్ చేసినట్టు ఉంది ఆ అమ్మాయి. విజయవాడలో, ఆ వీధిలో తను ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ ఆమెను చూడలేదు.

“నేను రైల్వే స్టేషన్‌కి వెళుతున్నానని మీకెలా తెలుసు?” అడిగాడు సుందర్.

“మీ చేతిలో బాగ్ చూసి, మీరు ఆటో అతనితో మాట్లాడం విని” అంది. తన పేరు స్వప్న అని చెప్పింది.

“రండి, అవును నిజమే. నేను హైదరాబాద్ వెళుతున్నా..” అంటూ ముందు స్వప్న ఎక్కటానికి అన్నట్టు దారి వదిలి, తర్వాత, తాను ఆటో ఎక్కి కూర్చున్నాడు.

ఆటో అంతటా స్వప్న రాసుకున్న జాస్మిన్ పరిమళం అల్లుకుంది.

“మరో 50 ఎక్కువ ఇవ్వండి” అన్నాడు ఆటో డ్రైవర్. సరేనన్నాడు సుందర్.

“అవును ఇలా తెలియని వాళ్ళతో ఆటోలో వస్తున్నారు, భయం లేదా మీకు?” అడిగాడు సుందర్.

“మీరు నాకు తెలుసు”, అన్నది స్వప్న.

“ఎలా?” ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు సుందర్.

“మీనాక్షి ఆంటీ కొడుకేగా మీరు. మీ అమ్మ, మా అమ్మకు బాగా పరిచయం. నిన్ననే మీ అమ్మగారు మా అమ్మతో మీరు ఈ రోజు హైదరాబాద్ వెళుతున్నట్టు, మిమ్మల్ని పరిచయం చేస్తా, అని నన్ను మీ ఇంటికి రమ్మన్నారు. నేను మీ వెనుక వెనక వీధిలో ఉంటాము. మా అమ్మ, మీ అమ్మ గుళ్లో పరిచయం అయ్యి, ఆవిడే మాకు ఈ ఇల్లు అద్దెకు చూపించారు” చెప్పింది స్వప్న.

“ఓ ఐతే మీరేనా శ్యామల గారి అమ్మాయి? అమ్మ చెప్పింది” అన్నాడు.

“వచ్చే నెల మళ్ళీ నేను పండక్కు వస్తాను. అప్పుడు మీరు కూడా వస్తారు అని విని, అప్పుడు కలుద్దాం అనుకున్నా” అన్నది స్వప్న.

ఆరు అడుగులకు కొద్దిగా తక్కువగా ఉంటాడు సుందర్. బలమైన, ఎక్సర్‍సైజ్ చేసిన బాడీ. తెల్లని ఛాయతో ఆకర్షణీయంగా ఉంటాడు.

హైదరాబాద్‌లో సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీలో సీనియర్ ప్రాజెక్ట్ లీడ్‌గా చేస్తున్నాడు. వయసు 27 ఏళ్ళు.

“రాత్రి బండికి ఎందుకు? పొద్దున్న వందే భారత్‌కు వెళ్ళవలసింది” ఏదో కన్సర్న్ చూపిస్తున్నట్టు అన్నాడు సుందర్.

“లేదు, మొదట అదే అనుకున్నా, కుదరలేదు” ముక్తసరిగా సమాధానం చెప్పింది స్వప్న.

“రాత్రి 11:00 అయ్యింది. నన్ను ఆటో స్టాండ్ దాకా అమ్మ దింపుతాను అన్నది. నేనే వద్దన్నాను” అన్నది స్వప్న.

“తెలుస్తోంది, మీకు ధైర్యం ఎక్కువని” నవ్వుతూ అన్నాడు సుందర్.

“ఇంతకూ మీరు ఎక్కే ట్రైన్ ఏమిటి?” అడిగాడు సుందర్.

“గోదావరి ఎక్స్‌ప్రెస్. అదేగా ఇప్పుడు ఉన్నదీ”, నవ్వుతు అన్నది స్వప్న.

చిత్రంగా ఇద్దరికీ ఒకే కూపేలో సీట్ ఉండటం యాదృచ్ఛికం.

“తమాషాగా లేదు, ఒకే ఆటోలో రావటం, ఎదురెదురు సీట్లు దొరకటం” అన్నాడు సుందర్.

“నిజం. తమాషాగా ఉన్నది” అన్నది స్వప్న.

నిజానికి లాస్ట్ మూమెంట్‌లో రిజర్వ్ సీట్ దొరకడం మాత్రమే కాదు అసలు జనాలు కూడా లేరు. కోచ్ అంతా ఖాళీగా అనిపించింది.

11:30 బయలుదేరే గోదావరి సూపర్ ఫాస్ట్ ఎక్స్‌ప్రెస్ – నాలుగు చోట్ల ఆగుతుంది. హైదరాబాద్‌కు ఉదయం 5:30 కెల్లా చేరుతుంది. ఎదురుగా ఉన్న బెర్త్ పైన తెచ్చుకున్న దుప్పటి పరచి, ఎయిర్ పిల్లోలో గాలి ఊది తలకింద పెట్టుకుని అటు తిరిగి పడుకుంది స్వప్న. గుడ్ నైట్ కూడా చెప్పలేదు.

అలా అనుకునే లోగా ఇటు తిరిగి స్వప్న “గుడ్ నైట్” అన్నది సుందర్‌తో. స్వప్న పై బెర్త్ మీద ఎవరో ముసలాయన అప్పటికే నిద్రపోతూ కనిపించాడు. పడుకునే ముందర పాటలు వినటం అలవాటు సుందర్‍కి. తన పై బెర్త్ ఖాళీగా ఉంది. కిటికీకి అటుపక్కగా వున్న రెండు బెర్త్‌లో ఎవరో స్టూడెంట్స్ లాగా ఉన్నారు, అటు తిరిగి పడుకుని ఉన్నారు ఉన్నారు. ముఖాలు కనపడటం లేదు. దిండు పెట్టుకునే అలవాటు లేదు సుందర్‌కు. బ్యాగ్‌లోనుండి దుప్పటి తీసి కప్పుకున్నాడు. పాటలు వింటూ నిద్రలోకి జారిపోయాడు.

***

“ఐతే ఇదంతా నమ్మమంటావా?” అన్నాడు ఇన్‌స్పెక్టర్ వెంకట్రావు.

“సార్ నేను చెప్పేది నిజం.”

“నాకు అంతకు మించి ఆమె గురించి ఏమీ తెలియదు. అసలు ఆమెను నేను ఎందుకు చంపుతాను?”

చంపుతాను అన్నపుడు, సుందర్ కింద పెదవి వణికింది. బహుశా బాధతో అయి ఉండవచ్చు. అతని కళ్ళలో సన్నని నీటి పొరను ఇన్‌స్పెక్టర్ గమనించే స్థితిలో లేడు.

ఆ మాట అంటున్నప్పుడు కొట్టాడు ఇన్‌స్పెక్టర్, ఫెడేల్‌మని.. సుందర్ పెదవి చిట్లి రక్తం వచ్చింది.

“సార్!” పక్క నుండి పిలుపు విన్న వెంకట్రావు “చెప్పు” అన్నాడు

కానిస్టేబుల్ సలీమ్ వెంకటరావు చెవిలో ఏదో చెప్పాడు.

వెంకట్రావు సుందర్ వంక అదోలా చూసి, లేచి అక్కడ నుండి వెళ్లి పోయాడు.

“టీ తాగు”. ఎదురుగా టీ గ్లాస్‌తో ఇందాకటి కానిస్టేబుల్ సలీమ్.

సుందర్‍కు చాలా ఆకలిగా ఉంది. అప్పటికి పన్నెడు గంటలైంది ఏమీ తినక.

చేతిలోని టీ గ్లాస్ ఎదురుగా ఉన్న టేబుల్ మీద పెట్టాడు.

“ఏమన్నా తింటావా?” అడిగాడు సలీమ్.

అనుకోని ఆ ఆప్యాయతకు, మండుతున్న పెదవికి, కళ్ళవెంట నీళ్లు వచ్చాయి సుందర్‌కు.

“అరే బన్ ఒకటి తీసుకురా!” అన్నాడు సలీమ్.

క్షణంలో బన్‌తో ప్రత్యేక్షం అయ్యాడు ఒక 13 ఏళ్ల కుర్రాడు.

అతని మరో చేతిలో మరో టీ గ్లాస్ ఉంది.

“తిను” అన్నాడు సలీమ్ టీ తాగుతూ.

“ఇంతకూ నువ్వు ఆ అమ్మాయిని చంపలేదు అంటావు” సలీమ్ అన్నాడు.

తినటం ఆపి, “ఆమె నాకు పూర్తిగా తెలియదు సార్” అన్నాడు సుందర్.

“నిజం!!, కావాలంటే వాళ్ళ అమ్మను అడగండి. నాకు వాళ్ళ ఇల్లు కూడా తెలియదు. మా అమ్మను అడగండి” తెలియకుండానే సుందర్ కళ్ళు వర్షించాయి.

“పరవాలేదు తిను. చూద్దాం” అన్నాడు సలీమ్. అప్పుడు సుందర్‌కు సలీమ్ దేవుడిలా కనిపించాడు.

***

వెంకట్రావు సికింద్రాబాద్ రైల్వే స్టేషన్‌కు ఫోన్ చేసి, స్టేషన్ మాస్టర్‍కి ఎక్స్‌టెన్షన్ కలపమన్నాడు.

“మాస్టర్ గారు, రాత్రి గోదావరి ఎక్స్‌ప్రెస్‌లో ఇక్కడికి వచ్చిన వాళ్ళ లిస్ట్ కావాలి” అని చెప్పి, “బోగీ S2లో ఎవరు ఎక్కారో ప్రత్యేకంగా చెక్ చేయండి” అన్నాడు.

“నేను కానిస్టేబుల్‌ని పంపిస్తాను లిస్ట్ ఇస్తారా?!” అని అడిగి, మళ్ళీ తనే.. “లేదు, నేనే అక్కడ పది నిముషాలలో ఉంటాను” అన్నాడు వెంకట్రావు. వెళ్ళి ఆయనను కలిసాడు.

“ఐదు నిముషాలు కూర్చోండి, మీకు లిస్ట్ ఇస్తాను”, అంటూ స్టేషన్ మాస్టరు కంప్యూటర్ ఓపెన్ చేసి, పాసెంజర్ రిజర్వేషన్ రికార్డు (పి.ఆర్.ఆర్.) నుండి లిస్ట్ ప్రింట్ తీసి ఇచ్చాడు.

“ఇది పి.ఆర్.ఆర్. సర్. కానీ, మధ్యలో ఎక్కినవారు కూడా ఉండి ఉండవచ్చు..!! మరి ఆ డేటా ఎక్కడ ఉంటుంది?” అడిగాడు వెంకట్రావు

“ఆ డేటా ట్రావెలింగ్ టికెట్ ఎగ్జామినర్ – టి.టి.ఇ. దగ్గర ఉంటుంది” అన్నాడు.

“సరే” అని లిస్ట్ చేతిలోకి తీసుకున్నాడు వెంకట్రావు.

“మాస్టర్ గారు, బోగీ ఎస్ 2 లో ఎక్కిన ప్రతి ప్రయాణికుడి మొబైల్ నంబర్లు కావాలి” మళ్ళీ అడిగాడు వెంకట్రావు.

“రిజర్వేషన్ టికెట్ ఐతే మీకు ఆ బోగిలో ఎక్కినవారి నంబర్లు ఇవ్వగలం. ఆ నెంబర్లు ప్యాసింజర్ రిజర్వేషన్ సిస్టంలో స్టోర్ అవుతాయి.”

“మధ్యలో ఎక్కినవాళ్ళు?” మళ్ళీ అడిగాడు వెంకట్రావు.

“వాళ్ళు ఎక్కడన్నా ఎక్కవచ్చు. రిజర్వేషన్ ఉంటే నెంబర్ ఉంటుంది.” ఈసారి కొద్దిగా విసుగ్గా చెప్పాడు స్టేషన్ మాస్టర్. ఇవ్వన్నీ వాళ్లకు కొత్తేమీ కాదు. అసలు వెంకట్రావు రైల్వే ప్రొటెక్షన్ ఫోర్స్ (ఆర్.పి.ఎఫ్.) దగ్గిర సమాచారం తీసుకోవచ్చు. ఆర్.పి.ఎఫ్. రైల్వే ప్రాపర్టీ, ట్రాక్స్, స్టేషన్ ప్రాంగణం రక్షణ, ప్రయాణికుల భద్రత, లగేజీ సేఫ్టీ, టికెట్ బ్లాక్‌మార్కెట్, దొంగతనం, చిన్న క్రైమ్స్ కంట్రోల్ చేస్తారు. పెద్ద క్రిమినల్ కేసులు, హత్య, అటెంప్ట్ టు మర్డర్ వంటివి డైరెక్ట్‌గా ఆర్.పి.ఎఫ్. విచారణ చేయదు. అలాంటి కేసులు GRP లేదా సివిల్ పోలీసుకు హ్యాండోవర్ చేయాలి. ఇవన్నీ తెలుసు కనుక వెంకట్రావు డైరెక్ట్‌గా హ్యాండిల్ చేస్తున్నాడు.

వెంకట్రావు సలీమ్ తో బయటకు నడిచాడు.

పక్కనే ఉన్న చిన్న షాప్ దగ్గిర ఆగి, కూడా వచ్చిన సలీమ్‌ను టీ చెప్పమన్నాడు వెంకట్రావు.

టీ తాగుతూ, చేతిలోని లిస్ట్ చెక్ చేస్తున్నాడు.

అతని మనసు పొద్దున్న చూసిన మెసేజ్‌ల మీదకు మళ్లింది. టీ చివరి గుక్క తాగేసి మళ్ళీ స్టేషన్ మాస్టారు ఆఫీస్ వైపు కదిలాడు.

“ఇలా మధ్యలో ఎక్కే రిజర్వేషన్ లేని వాళ్ళ నెంబర్ దొరకదు కదూ?!” అన్నాడు.

“దొరకదు వెంకట్రావు గారు” చెప్పారు స్టేషన్ మాస్టర్.

“టి.టి.ఇ. గారి దగ్గిర ఏమి ఉంటుంది?” మళ్ళీ అడిగాడు వెంకట్రావు.

“ప్రతి రైలు బయలుదేరిన తర్వాత టి.టి.ఇ. దగ్గర అన్ని బుక్డ్ సీట్ల లిస్ట్ ఉంటుంది. టి.టి.ఇ. టికెట్లు చెక్ చేస్తూ ప్రయాణికుల దగ్గర సంతకం చేస్తాడు. ఈ లిస్ట్‌లో బోర్డింగ్ పాయింట్, సీటు నెంబర్, ప్రయాణికుడి పేరు ఉంటాయి. జనరల్ టికెట్ తీసుకున్నవారి డేటా డిజిటల్‌గా ఉండదు, కానీ బుకింగ్ కౌంటర్ వద్ద రికార్డ్స్ ఉంటాయి. ఆ బుకింగ్ కౌంటర్ విజయవాడ రిజిస్టర్‌లో మాత్రమే ఉంటాయి.”

ఇంతలో టి.టి.ఇ. రామచంద్ర గారు వచ్చారు. ఆయన బొద్దుగా ఉన్నారు, ఆయన అనుభవం అయన నెరిసిన జుట్టులో స్పష్టంగా కనపడుతోంది.

“సర్ మీ దగ్గిర ఉన్న లిస్ట్ ఇవ్వండి. ఎస్ 2 లిస్ట్ ఇవ్వండి చాలు. అవసరం ఐతే మళ్ళీ అడుగుతాను” అన్నాడు వెంకట్రావు .

టి.టి.ఇ. దగ్గర ఉన్న లిస్ట్ కాపీ ఒకటి వెంకట్రావుకు అందించాడు. “సార్ నా దగ్గిర ఫోన్ నెంబర్‌లు ఉండవు” అన్నారు రామచంద్ర గారు.

“సరే” అని అక్కడ నుండి బయలుదేరాడు వెంకట్రావు.

వెంకట్రావు ఆలోచిస్తున్నాడు. ఎస్ 2 లో మొత్తం 72 సీట్లు ఉంటాయి. దాదాపు 20 మంది ఫోన్ నెంబర్‌లు దొరికాయి. నిజానికి నిన్నటి ఎస్ 2 కోచ్‌లో అసలు ప్రయాణం చేసినది మొత్తం 30 మంది. అందులో రిజర్వేషన్ ఉన్నవాళ్ళు 15 మంది. మిగిలిన సీట్లు అసలు రిజర్వ్ అవ్వలేదు. ఐతే మిగిలిన వాళ్ళు జనరల్ టికెట్ కొని ఖాళీగా ఉండటంతో బర్త్ ఎక్కి పడుకుని ఉండవచ్చు. ఇప్పుడు తాను ఆలోచిస్తున్నది అది కాదు.

అతన్ని కలవర పెడుతున్నవి రెండు మెసేజెస్. అవి స్వప్న ఫోన్‌లో దొరికాయి.

ఒకటి రెండు రోజుల క్రితం ‘నువ్వు నన్ను పట్టించుకోవటం లేదు. నేను నిన్ను పట్టించుకుని తిరతానూ’ అని ఒక నెంబర్ నుండి వచ్చింది. కొద్దిగా రైమింగ్‌లా ఉంది ఆ మెసేజ్. మరొకటి సుందర్ నుండి వచ్చింది, “నీ పని ఐపోయింది” అని.

మొబైల్ ఫోన్ మోగింది. ఆన్సర్ బటన్ నొక్కి, “చెప్పు” అన్నాడు వెంకట్రావు.

“సార్! వాడి పేరు శంకర్. ఏదో పని మీద వెళుతున్నాను అని రాత్రి చెప్పి వెళ్ళాడుట” అన్నాడు.

కంట్రోల్ రూమ్‌కు ఫోన్ చేసి సెల్ టవర్ డేటా, కాల్ డీటెయిల్ రికార్డు – సిమ్ రిజిస్టర్ డేటా కావాలి అని చెప్పాడు వెంకట్రావు.

ఐదు నిమిషాల్లో కంట్రోల్ రూమ్ నుండి డేటా వచ్చింది.

“ఫోన్ ట్రేస్ చేశాం, సికింద్రాబాద్ రైల్వే స్టేషన్‌లో ఉంది ఆ ఫోన్” అన్న విషయం వినగానే వెంకట్రావు బుర్ర తిరిగి పోయింది.

***

“నీ పేరు?” సిగరెట్ కొనుక్కుంటున వ్యక్తి భుజం మీద చెయ్యి వేసి అడిగాడు వెంకట్రావు.

“రాధా శ్యాం”, అవాక్కయిన ముఖ కవళికలతో అన్నాడు అతను.

“నీ మొబైల్ ఇవ్వు” అన్నాడు వెంకట్రావు.

అడిగేది పోలీస్ డ్రెస్‌లో ఉన్న ఇన్‌స్పెక్టర్ కనుక, జేబులోనించి ఫోన్ తీసి చేతికి ఇచ్చాడు రాధా శ్యాం.

“ఏవయ్యింది సార్?” అడిగాడు రాధా శ్యాం.

“నెంబర్ ఎంత?” చెప్పాడు.

అది కాదు తాను అనుకుంటున్న ఫోన్ నెంబర్.

“నీ దగ్గిర మరో ఫోన్ ఉందా?” అన్నాడు వెంకట్రావు.

“ఉంది” అన్నాడు. “కాకపోతే ఇది నాది కాదు. నాకు ఈ రోజు వచ్చిన గోదావరి ఎక్స్‌ప్రెస్‌లో దొరికింది” అన్నాడు రాధా శ్యాం.

రాధాశ్యాం ఆధార్ కార్డు చెక్ చేసాడు వెంకట్రావు.

“నీ దగ్గిర ఎందుకు ఉంచుకున్నావు ఫోన్?” అన్నాడు వెంకట్రావు.

“సిగిరెట్ తాగాకా రైల్వే పోలీస్‌కు ఇద్హామనుకున్నాను, నా ఫ్రెండ్ వచ్చాక, అతనితో కలిసి ఇద్దామనుకుంటున్నా. రెండు గంటల నుండి ఫ్రెండ్ కోసం వెయిట్ చేస్తున్నా.” చెప్పాడు రాధా శ్యాం.

ఆ ఫోన్ నుండే స్వప్నకు ఆ రైమింగ్ మెసేజ్ వచ్చింది. డీటెయిల్స్ తీసుకుని రాధా శ్యాంను వదిలేసి, ఫోన్ జేబులో పెట్టుకున్నాడు వెంకట్రావు.

తల తిప్పి చూస్తే రామచంద్ర గారు కనిపించారు.

“సార్!”

“చెప్పండి సార్..” అన్నారు రామచంద్ర గారు.

“మీరు ఎప్పటి వరకూ డ్యూటీలో ఉంటారు?” అడిగాడు వెంకట్రావు.

“సాయంత్రం 5 వరకు” చెప్పాడు రామచంద్ర.

“ఎందుకు నిన్న రాత్రి అంత తక్కువ మంది ప్రయాణించారు ఎస్ 2 లో?” అడిగాడు.

“ఎస్ 2 లోనే కాదు, అసలు గోదావరి ఎక్స్‌ప్రెస్ లోనే తక్కువమంది వచ్చారు. అప్పుడప్పుడు అంతే” అన్నారు రామచంద్ర.

“అలా ఐతే ఆదాయం తగ్గిపోదా?”, ఏదైనా మాట్లాడాలి అన్నట్లు అడిగాడు వెంకట్రావు.

“అది వదిలేయండి. అంత తక్కువ మంది ప్రయాణిస్తున్నా, అసలు టికెట్ కూడా తీసుకోకుండా ప్రయాణించే వాళ్ళు కూడా ఉన్నారు అంటే, చూడండి పరిస్థితి” అన్నారు రామచంద్ర.

“అవునా?! అసలు ఎంతమంది వస్తుంటారు? ఇలా టికెట్ తీసుకోకుండా?!” అడిగాడు వెంకట్రావు.

“ప్రతి కోచ్‌కు కనీసం 2-3 వరకు ఉన్నా ఆశ్చర్యం ఏమి లేదు. ఉదాహరణ ఒకే నెలలో 2–3 లక్షల మందికి ఫైన్ వేయడం సాధారణం” అన్నారు రామచంద్ర.

“ఈ రోజు ఎంతమంది ఉన్నారు అలా టికెట్ లేని వాళ్ళు?” అడిగాడు వెంకట్రావు.

“అదిగో అక్కడ నిలుచున్నవాళ్ళు అందరు వాళ్ళే” అని చెప్పి వెళ్లిపోయారు రామచంద్ర.

ఒక్క ఉదుటన అటువైపు కదిలాడు వెంకట్రావు. ఇంతలో ఫోన్ మోగింది.

“చెప్పు రాజ్యం” అన్నాడు వెంకట్రావు.

“పిల్లాడికి ఫీజు కట్టాలి”.

అప్పుడు గుర్తుకు వచ్చింది. ఈ రోజు స్కూల్ కు రమ్మన్నారు అని. ఫీజు కూడా కట్టలేదు అని.

టైం చూసుకున్నాడు. 10:00 అయ్యింది.

పొద్దున్న మర్డర్ జరిగిందని 6:00 రైల్వే స్టేషన్ నుండి ఫోన్ వస్తే వచ్చాడు.

“సరే మధ్యాహ్నం లంచ్ టైం స్కూల్‌కు వస్తాను అని చెప్పు” అన్నాడు వెంకట్రావు.

మాట పూర్తి అయేలోపు అటుపక్క ఫోన్ పెట్టేసారు అని గమనించి ఫోన్ జేబులో పెట్టుకుని, టికెట్ తీసుకోకుండా ప్రయాణం చేస్తున్న వారి లైన్ దగ్గరకు వెళ్ళాడు వెంకట్రావు..

రైల్వే పోలీసు వాళ్ళ పేరు ఇతర డీటెయిల్స్ తీసుకుంటున్నాడు. అతని దగ్గిరకెళ్ళి తన వివరాలు చెప్పాడు వెంకట్రావు.

“అవును రోజు మీకు ఈ టైమ్‌కు ఇదే పనా?” అన్నాడు వెంకట్రావు.

“రోజూ సికింద్రాబాద్ స్టేషన్లో వందలాది మంది టికెట్ లేకుండా ఎక్కినవాళ్లను పట్టుకుంటాం. ఎవరు బోగీలో వాస్తవంగా రిజర్వేషన్‌తో ఉన్నారు, ఎవరు లేనివాళ్లు ఎక్కారు అన్నది ఫిల్టర్ చేయడం సులభం కాదు. అనుమానం ఉన్నపుడు టి.టి.ఇ. లేదా స్టేషన్ మాస్టర్ పట్టుకుని పెనాల్టీ వేస్తారు. లేకపోతే డెస్టినేషన్ స్టేషన్‌లో ఇలా” అన్నాడా రైల్వే పోలీస్.

“ఎస్ 2 లో ఎవరన్నా దొరికారా?” అడిగాడు వెంకట్రావు.

“లేరు” అన్నాడు. ఇతర కోచ్‌లలో దొరికారని చెప్పాడు.

“మీరు ఇప్పుడు ఏం చేస్తారు? వాళ్ళ నెంబర్లు తీసుకుంటారా?” అడిగాడు వెంకట్రావు.

“అదిగో లిస్ట్” అన్నాడా పోలీస్. “సహజంగా టి.టి.ఇ. పెనాల్టీ వేస్తారు. వాళ్ళు స్టేషన్‌లో దొరిగితే మాకు ఇస్తారు.”

అన్ని తనకు తెలిసినవే చెపుతున్నాడనుకుని, “అది సరే విజయవాడ నుండి వచ్చిన ఈ ట్రైన్‌లో దొరికిన వాళ్ళ ఫోన్ నెంబర్లు ఇవ్వండి” అడిగాడు వెంకట్రావు.

వాటిలో తనకు కావలసిన నెంబర్ దొరికింది.

***

పంచనామా చేసి స్వప్న శవాన్ని గవర్నమెంట్ హాస్పిటల్‌కు పంపారు. స్వప్న తల్లి వచ్చింది. సుందర్ తల్లి కూడా వచ్చింది. స్వప్న మరణాన్ని స్వప్న తల్లి జీర్ణించుకోలేక పోతోంది. తన కొడుకు మీద అపార నమ్మకం ఉన్న సుందర్ తల్లి, కొడుకు తప్పు చేయలేదు అని తెలిసి సంతోషించాలో, స్వప్న దుర్మరణం సంఘటనని ఎలా అర్ధం చేసుకోవాలో తెలియని అయోమయంలో ఉంది. ఆమె స్వప్న తల్లిని సముదాయించటానికి ప్రయత్నం చేస్తోంది. వాళ్ళకి సర్దిచెప్పటం వెంకట్రావుకు కష్టం అయ్యింది.

సలీమ్ సుందర్ ను వెంకట్రావు దగ్గరకు తీసుకువచ్చాడు.

“మీరు కోర్టుకు రావలిసి ఉంటుంది” అన్నాడు వెంకట్రావు సుందర్‌ను ఉద్దేశించి.

“ఏమనుకోకండి మా పద్దతి అంతే.” చెయ్యి చేసుకున్నందుకు కొద్దిగా బాధగా ఉంది వెంకట్రావు కు.

“అసలు ఎలా పట్టుకున్నారు?” అడిగాడు సుందర్.

మీ మొబైల్‌లో నుంచి రాత్రి 2 గంటలకు ఒక మెసేజ్ వెళ్ళింది అని మీ మొబైల్ చెక్ చేసిన సలీమ్ మీతో మాట్లాడుతున్నపుడు చెప్పాడు.

‘వెంకట్రావు తన పెదవిని చితక కొట్టినప్పుడు’ అని గుర్తుకు వచ్చింది సుందర్‍కి.

“స్పెషల్ నార్కోటిక్ లిక్విడ్ పోసిన గుడ్డ మీ ముక్కు దగ్గర ఉంచారు. అది 1:30 ప్రాంతంలో. డాక్టర్ రిపోర్ట్ కూడా అదే చెపుతోంది. మీరు అదే టైం లో మెసేజ్ చేసే అవకాశం లేదు. మీ మొబైల్ నుండి వెళ్లిన మెసేజ్ ‘నీ పని ఐపోయింది’ అని. యాక్చువల్‌గా ఇంకా ఏదో వ్రాయాలి అని అనుకుని అంతవరకే రాసాడు.

స్వప్న మొబైల్‌లో రెండు రోజుల క్రితం ఒక మెసేజ్ ఉన్నది. ‘నువ్వు నన్ను పట్టించుకోవటం లేదు. నేను నిన్ను పట్టించుకుని తిరతానూ’ అని ఈ రెండు రాసిందా వాళ్ళు ఒకళ్ళే అయ్యే ఉంటారు అన్న అనుమానంతో రెండు తగిలిస్తే టికెట్ లేకుండా ప్రయాణం చేసిన శంకర్ అంతా కక్కేసాడు.

భర్త లేని స్వప్న తల్లి అప్పుడప్పుడు శంకర్ మీద చిన్న చిన్న పనులకు ఆధారపడటం వల్ల, పైగా బంధుత్వం ఉండటం వల్ల, అదే అవకాశంగా స్వప్నకు దగ్గర అవ్వాలని ట్రై చేస్తూ వచ్చాడు శంకర్. తండ్రి లేక పోయినా, ఊళ్ళో ఆస్తి, కొద్దిగా డబ్బు ఉండటం వల్ల, స్వప్న చదువులో శ్రద్ధగా ఉండి, బాగా చదివి బీటెక్ పూర్తి చేసింది. హైదరాబాద్‌లో సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీలో క్యాంపస్ సెలక్షన్‌లో జాబ్ సంపాదించింది. శంకర్‌కు చదువు అబ్బలేదు. పైగా మత్తుమందులు అలవాటు చేసుకున్నాడు. స్వప్నకు దగ్గర అవటానికి చేసిన ప్రయత్నాలలో స్వప్న అతన్ని గట్టిగా మందలించింది. Inferiority Complex leading to Narcissistic Rage. స్వప్న అతన్ని గట్టిగా తిరస్కరించడం, మందలించడం వలన అతని అహం గాయపడింది. స్వప్న ప్రవర్తనను శంకర్ ‘ద్వేషం’గా భావించి, తనమీద అవమానంగా అన్వయించుకోవడం, దీన్ని Hostile Attribution Bias అంటారు. మరింత ద్వేషం పెంచుకున్నాడు. చదువు కూడా లేకపోవటంతో న్యూనతతో అది మరింతగా పెరిగి హత్య చేయటానికి కూడా వెనుకాడలేదు” వెంకట్రావు తాను చదువుకున్న క్రిమినల్ సైకాలజీ చెప్పుకుంటూ పోతున్నాడు.

“శంకర్ పేరును స్వప్న మొబైల్‌లో సేవ్ చేసుకోలేదు. కానీ చాలా కాల్స్ ఆమెకు అదే నెంబర్ నుండి వచ్చాయి. నిజానికి శంకర్ మిమ్మల్ని ఆటో వెనుక వెంబడిస్తూ వచ్చాడు. విజయవాడ రైల్వే స్టేషన్‌కు వెళ్లే దారిలో స్వప్నకు – తన దగ్గర ఉన్న ఆమె ఫోటోలు AI తో జెనరేట్ చేసినవి చూపిస్తూ, ఇవే తయారు చేసినవాడిని, తనతో కలసి ఉన్నటు ఫోటోలు కూడా చేయగలను అని చెప్పి బెదిరించి, అటో ఇటో తేల్చుకుందాం అనుకున్నాడు. తనతో స్పెషల్ నార్కోటిక్ లిక్విడ్ కూడా క్యారీ చేసాడు. ప్లాన్ బి ప్రకారం అవసరమైతే రైల్లో ఆమెకు దాన్ని ఇద్దామని.

మీతో స్వప్న ఆటో ఎక్కేసరికి మీ ఆటోను వెంబడించాడు. మీకు కనపడకుండా పక్క కోచ్ లోకి ఎక్కి అదను కొరకు వెయిట్ చేసాడు. అతనికి నార్కోటిక్స్ అలవాటు ఉన్న కారణంగా అదుపు తప్పి, మీకు మత్తు ఇచ్చి, స్వప్నకు కూడా ఇచ్చి, గొంతు నులిమి చంపాడు. మీ ఫోన్ నుండి ఆమెకు మెసేజ్ పెట్టాడు, కన్ఫ్యూజన్ క్రియేట్ చేద్దామని. వెళుతూ వెళుతూ, తన దగ్గర ఉన్న ఫోటోలను, అక్కడ ఉన్న మీ బ్యాగ్‌లో పెట్టాడు.

ఏమీ తెలియని వాడిలా ఎస్ 3 లోకి వెళ్లి పడుకున్నాడు. తర్వాత ఫోన్ వదిలేసి దిగాడు. మాకు ఫోన్ దొరికింది. టికెట్ లేకుండా దొరికిన వాళ్లలో లిస్ట్ చూసి, ఆ ఫోన్ నెంబర్, ఆధార్ లో ఉన్న ఫోటో ప్రకారం అతన్ని పట్టుకుని మా పద్ధతిలో తగిలిస్తే నిజం బయటకు వచ్చింది” చెప్పటం పూర్తి చేసాడు వెంకట్రావు.

సుందర్ తల్లి దగ్గరకు వచ్చాడు. “అమ్మా, నాకు చాలా భయం వేసింది” అన్నాడు.

ఇరవై ఏడేళ్ల కొడుకు ఆ క్షణాన ఆరేళ్ళ పిల్లాడిలా కనిపించాడు, సుందర్ తన తల్లికి.

“నాకు తెలుసు నాన్నా, నువ్వు ఎలాంటివాడివో” కొడుకును దగ్గరకు తీసుకుని హత్తుకుంది సుందర్ తల్లి.

“ఆరుగంటల్లో మీరు కేసు ఛేదించారు సార్” అన్నాడు సలీమ్.

వెంకట్రావు, పెదవులు బిగించి చిరునవ్వు నవ్వాడు.

ఫోన్ మోగింది.

భార్య ఫోన్, ఇంటినుండి. టైం చూసుకున్నాడు.

2:00 గంటలైంది.