మాతృత్వం

[శ్రీ చిట్టాప్రగడ శ్రీరామ నరసింహ మూర్తి రచించిన ‘మాతృత్వం’ అనే కథని పాఠకులకు అందిస్తున్నాము.]

బిస్వాస్ పిచ్చి కేకలు పెడుతూ ఒంటరిగా ఒంటిమీద బట్టలు జారిపోతున్నా పట్టించుకోకుండా రోడ్డు మీద తాగిన మత్తులో తూలుతూ కదులుతున్నాడు. ఇంటికి చేరి తలుపు దడదడా బాదుతున్నాడు. అతని తల్లి మిత్తు తలుపు తెరిచి, కొడుకు వాలకం చూసి ముక్కు మూసుకుని, “మళ్ళీ తాగి వచ్చేవా? ఎన్నిసార్లు చెప్పినా నీకు బుద్ధి లేదురా.. లోపలికి రాకు. బయటి మంచం మీద పడుకో.” అతని మొహం మీదే తలుపు ధఢాలున వేసి లోనికి వెళ్ళి పోయింది.

బిస్వాస్ మళ్ళీ తలుపు బాదుతున్నాడు. మరోసారి మిత్తు తలుపు తీసి అతన్ని బయటకు తోసి, “వెధవా.. ఏదైనా పని చేసి నాలుగు డబ్బులు సంపాదించాలని లేదు కానీ, అప్పులు చేసి తాగి గొడవ చేస్తున్నావు, సిగ్గు లేదురా..? ఇంట్లో పరిస్థితి ఎలా ఉందో నీకు తెలుసా? నీ భార్య శుభాంగి నిండు గర్భిణి. ఉదయం నుండి నొప్పులు పడుతోంది. దవాఖానాకి తీసుకొని వెళ్ళాలంటే నా దగ్గర ఒక్క పైసా లేదు. ఈ పురిటి ఖర్చు కోసం తన కూలి డబ్బులో దాచుకున్న డబ్బు కూడా నువ్వు బలవంతంగా లాక్కుని పోయావని ఇంతకు ముందు చెప్పుకుని ఏడ్చింది. ఇంత జాలి కనికరం లేని కసాయివాడిగా ఎలా తయ్యారయ్యావురా నీచుడా?” అంది.

ఓ పక్క తన్నుకొస్తున్న దుఃఖం దిగమింగుతూ.. “పో.. పోయి ఆ మంచం మీద పడుకో. నేను మంత్రసానిని తీసుకుని వస్తాను.” అని “దుర్గా.. కాలా, అమ్మ దగ్గర ఉండండి, నేను మంత్రసాని ఆంటీని తీసుకుని వస్తాను” అని తలుపు దగ్గరకు లాగి బయటకు వెళ్లింది మిత్తు.

బిస్వాస్ పశ్చిమ బెంగాల్ రాష్ట్రంలోని ఖర్గపూర్ దగ్గర ఉన్న మాలేగావ్ అనే చిన్న గ్రామంలో భార్య శుభాంగి తల్లి మిత్తు ఇద్దరు ఆడపిల్లలు దుర్గ, కాలాతో ఓ గుడిసెలో ఉంటున్నాడు. దుర్వసనాలకి బానిసగా మారి, భార్య, తల్లి కూలీనాలీ చేసి సంపాదించే డబ్బుని వాళ్ళని కొట్టి హింసించి పట్టుకుపోయి, తాగి, ఏ రాత్రికో తూలుతూ ఇంటికి చేరుకుంటాడు. ఇద్దరు ఆడపిల్లలు దుర్గ, కాలా తర్వాత మూడోసారి గర్భవతి అయింది శుభాంగి. నెలలు నిండి, ప్రసవ వేదన పడుతోంది.

మిత్తు మంత్రసానితో వచ్చి గుడిసె లోకి వెళ్లింది. శుభాంగిని పరీక్షించి మిత్తుతో “బిడ్డ అడ్డం తిరిగింది, ఇక్కడ ప్రసవం ప్రమాదకరం, వెంటనే ఖర్గపూర్ గవర్నమెంటు దవాఖానాకి తీసుకొని పోతే మంచిది. వీధి చివర ఆటోడ్రైవర్ మున్నా ఉంటాడు. అతన్ని బతిమాలి వెంటనే ఖర్గపూర్ పోండి” అని వెళ్ళిపోయింది.

మిత్తు కంగారుగా మున్నా దగ్గరకి పరుగెత్తింది. ఇద్దరూ కలిసి శుభాంగిని దవాఖానాకి తీసుకొని పోయారు.

బిస్వాస్ ఉదయాన మత్తు దిగి లేచి గుడిసె లోకి వెళ్లి చూస్తే దుర్గా, కాలా నిద్రలో ఉన్నారు.

తల్లి , భార్య కనిపించలేదు. కాలాని కాలితో తన్ని లేపి “మీ అమ్మ మా అమ్మ ఏరీ?” అడిగాడు. చెప్పింది దవాఖానాకి పోయారని. అప్పుడు గుర్తొచ్చింది రాత్రి అమ్మ తిట్టిన తిట్లు శాపనార్థాలు. దవాఖానాకి పోయాడు. అమ్మ మిత్తు ఎదురొచ్చి “డాక్టర్ ఇద్దరి ప్రాణాలు కాపాడేడు. మళ్ళీ ఆడపిల్ల.” చెప్పింది.

బిత్తర పోయిన బిస్వాస్ “మళ్ళీ ఆడబిడ్డా.. అమ్మా.. ఇలా రా” అని చెయ్యి పట్టుకుని పక్కకు లాక్కెళ్లి.. “ఆ పిల్లని దవాఖానాలో వదిలేసి ఎవరికి కనిపించకుండా ఇంటికి వచ్చేయండి, ఇంకో ఆడబిడ్డ మనకి అక్కర్లేదు” అన్నాడు.

మిత్తు కోపంతో ఊగిపోతూ “దుర్మార్గుడా.. నీకు నోరెలా వస్తోంది? నువ్వసలు మనిషి వేనా? ఛీ. నువ్వు ఇక్కడ ఇంకో క్షణం ఉంటే నిన్ను చంపేస్తా.. ఫో. పెళ్లాం కావాలి.. పిల్లలు అక్కర్లేదు,. కాయకష్టం చేసి నీకు రోజూ తిండి పెడుతున్నది నీకు జన్మనిచ్చింది, నీకు సుఖాన్నిస్తూ నీ కోసం నీ ద్వారా సంతానం కని పెంచుతున్నది ఇద్దరూ కూడా ఆడవాళ్ళే.. కడుపున పుట్టిన బిడ్డని పారెయ్యడానికి ఏ తల్లీ ఒప్పుకోదు. పోరా.. పో.. ఆడదాని విలువ, ఆడదాన్ని గౌరవించడం నీకు తెలియదు” అంది.

కోడలి దగ్గరకి వెళ్ళడానికి వెనుతిరిగింది.

“అమ్మా.. ఇంకోసారి చెప్తున్నా.. ఆ పిల్లని తీసుకుని వస్తే నేనే చంపేస్తా” అనేసి బిస్వాస్ తాగడానికి పోయాడు.

ఐదు రోజుల తర్వాత కోడలిని చంటి పిల్లని తీసుకుని ఇంటికి వచ్చింది మిత్తు. అప్పట్నుంచి ప్రతి రోజూ బిస్వాస్ గొడవ చేస్తూనే ఉన్నాడు. చిత్రహింసలు పెడుతూనే ఉన్నాడు.

ఒకనాడు రాత్రి బిస్వాస్ తాగి మత్తుగా పడుకున్న సమయంలో, అత్తగారు అలసి నిద్రలో ఉన్న సమయంలో ముగ్గురు పిల్లల్ని తీసుకుని ఇల్లు వదిలింది శుభాంగి.

***

రమ్యకి మోహన్‌కి వివాహం అయి ఆరు సంవత్సరాలు అయింది. మోహన్ ఓ ప్రభుత్వ ఆఫీసులో మంచి హోదాలో విశాఖపట్నంలో ఉద్యోగం చేస్తున్నాడు. రమ్యకి పిల్లలంటే ఎంతో ఇష్టం. పెళ్లయి ఆరు సంవత్సరాలు అయినా సంతానం కలగక పోవడం వల్ల ఎంతో చురుకైన రమ్యలో హుషారు తగ్గి స్తబ్ధత వచ్చింది. ఎంతోమంది మంచి గైనకాలజిస్ట్స్ సలహా తీసుకున్నారు. రమ్యలో లోపాలు లేవని మోహన్‌కి ముందులు వేసుకుంటే సరిపోతుందని చెప్పారు. దైవం మీద ఆశతో ఎన్నో పూజలు నోములు వ్రతాలు చేస్తోంది రమ్య. ఏడుకొండల వాడికి మొక్కులు ముడుపులు, సుబ్రహ్మణ్య స్వామి వారికి పూజలు దానాలు అన్నీ జరిగిపోయాయి. రమ్య కోరిక తీరలేదు. జ్యోతిష పండితులు చెప్పిన పరిహారాలు పూర్తి చేసేరు.

సాయంత్రం మోహన్ ఆఫీస్ నుండి ఇంటికి వచ్చాక, “రమ్యా.. మా దూరపు బంధువు రామం నీకు తెలుసు కదా.. వాడికి ఇప్పటికే ఐదుగురు సంతానం, కుటుంబ నియంత్రణ ఆపరేషన్ చేయించుకోమంటే వినలేదు. వాడిది చిన్న ఉద్యోగం. వచ్చే ఆదాయం సరిపోదు. మరోసారి లక్ష్మికి ఆడపిల్ల పుట్టిందని, ఇందాక కనిపించి చెప్పాడు. నీకు ఇష్టమైతే ఆ పిల్లని మనకి దత్తత చేస్తాడేమో అడుగుదామా?”

రమ్య మొహంలో ఆనందం కనిపించింది. అంతలోనే మాయమై పోయింది. “ఏమండీ.. మీకు తెలుసు కదా.. ఎవరినైనా దత్తత తీసుకోడానికి నేను వ్యతిరేకం కాదు, కాని తెలుసున్న వాళ్ళు నుండి వద్దు. కష్టపడి ప్రేమతో పెంచుకున్న మన పిల్లకు వాళ్ళే కన్న ప్రేమ వదులుకోలేక నిజం చెప్పి మనని మనం పెంచిన పిల్లకి మధ్య అగాధం సృష్టించే అవకాశం ఉంది. నాకు ఇష్టం లేదు.” ఖరాఖండిగా చెప్పింది.

ఆ విషయం అక్కడితో వదిలేసేడు మోహన్. కొన్ని రోజుల తర్వాత మోహన్ రమ్య కలిసి గౌహతిలో కామాఖ్య అమ్మవారి దర్శనం చేసుకుని తిరిగి విశాఖపట్నం ట్రైన్‌లో వస్తున్నారు. హౌరా స్టేషన్ దాటాక ఓ చిన్న స్టేషన్లో ఒక ఆమె ట్రైన్ కదిలే సమయానికి రమ్య వాళ్ళు ఉన్న బోగీ లోకి ఒకామె ఎక్కింది. భుజం మీద చంటి బిడ్డని చిన్న బొంతలో పొదివి పట్టుకుని రమ్య ఎదురుగా కూర్చుని భుజం మీద ఉన్న బిడ్డని ఒడిలో వేసుకుని కూర్చుంది. మనిషి చాలా అందంగా దిగాలుగా కన్పిస్తోంది. ఒడిలోని బిడ్డ చక్కగా కళగా ఉంగరాల జుట్టు కాటుకతో అలంకరించిన కళ్ళు, గడ్డం కింద నల్లని పుట్టుమచ్చ, పాదాలకి కొద్ది గా పైన, మణికట్టు దగ్గర నల్లటి దారాలు కట్టి ఉన్నాయి. పచ్చటి శరీర ఛాయతో మెరిసిపోతోంది. పుట్టి బహుశా నెల అయిఉంటుంది. రమ్య సంభాషణ మొదలు పెట్టింది.

“ఏ ఊరు దాకా? ఒక్కతివే చంటి బిడ్డతో వెళ్తున్నావు?”

భాష అర్థం కాక ఆమె హిందీలో సమాధానం చెప్పింది. “మీ బాష నాకు అర్థం కాలేదు. హిందీలో మాట్లాడండి.”

మోహన్ ఉద్యోగ రీత్యా కొంత కాలం ఉత్తర భారతదేశంలో ఉండడం మూలంగా రమ్యకి హిందీ వచ్చు. సంభాషణ కొనసాగుతోంది.

తన పేరు శుభాంగి అని బిడ్డకి ఇరవై రోజుల వయసని, తన ది ఖర్గపూర్ దగ్గర మాలేగాం అనే ఊరు అని తన బంధువుల ఊరికి వెళ్తున్నాని చెప్పింది. “మీరు ఎక్కడకి?” అని అడిగింది.

రమ్య “మాది విశాఖపట్టణం. వీరు మావారు మోహన్. గవర్నమెంట్ ఆఫీసర్. కామాఖ్య అమ్మవారి దర్శనం చేసుకుని తిరిగి విశాఖపట్నం వెళ్తున్నాం.” అని చెప్పింది.

“మీ పిల్లలు రాలేదా?”

“మాకు ఆ భాగ్యం ఇంకా కలగలేదు. ఆస్తిపాస్తులు ఉన్నాయి. దేనికి లోటు లేదు ఒక్క సంతానం తప్ప. “

శుభాంగి ఆలోచనలో పడింది. ఈ బిడ్డతో ఇంటికి వెళితే తన భర్త బిడ్డని చంపేస్తాడు. ఈ జంటకి ఈ బిడ్డని ఇచ్చేస్తే చక్కగా పెంచుకుంటారని అనిపిస్తోంది. కానీ నేనెలా అడగాలి? ఎన్నో భావాలు మనసులో సుడులు తిరుగుతున్నాయి.

రమ్య ఆశగా బిడ్డ కేసి చూసి శుభాంగి ఒడిలోంచి బిడ్డని అందుకుని తన ఒడిలో వేసుకుని మురిసిపోయింది. మోహన్ కూడా బిడ్డ చిన్న అరచేతిలో తన బొటనవేలు పెడితే గట్టిగా పట్టుకొంది. కొంతసేపటికి నిద్రలో ఉన్న బిడ్డ లేచి ఏడవడం మొదలు పెట్టింది. “ఆకలి వేసినట్టుంది.. బిడ్డకి పాలివ్వమ్మా” అంటూ బిడ్డ ని తిరిగి ఇచ్చింది.

“ఏవండీ.. పిల్ల చాలా బావుంది కదా” అంది రమ్య మోహన్‌తో.

“ఆ.. అవును” అన్నాడు ముభావంగా.

ట్రైన్ కదుల్తోంది భారంగా. శుభాంగి రమ్య కబుర్లలో పడ్డారు. ఏదో చిన్న స్టేషన్లో ట్రైన్ ఆగింది. ఎవరూ ఎక్కలేదు. పక్క లైన్లో ఏదో ట్రైన్ వస్తోంది. క్రాసింగ్ కోసం ఆగిందని అర్థమవుతోంది. కొంత సేపటికి ఆ ట్రైను వచ్చి పక్కన ప్లాట్‌ఫాం మీద ఆగింది. ఈ ట్రైన్ కదలడానికి సిధ్ధం అవుతోంది.

ఇంతలో శుభాంగి “అమ్మా.. ఒక్కసారి బిడ్డని పట్టుకోండి. బాత్రూంకి వెళ్లి వస్తాను” అని బిడ్డని రమ్య ఒడిలో పెట్టి లేచింది. కాసేపటికి ఈ ట్రైన్, పక్క ఫ్లాట్‌ఫాం మీద ఉన్న ట్రైన్ ఒక్కసారి కదిలాయి. రమ్య కంగారుగా చూస్తుంటే మోహన్ బాత్రూం వైపు వెళ్లేడు. అక్కడ రెండు బాత్రూంలో తలుపులు తెరిచి ఉన్నాయి. శుభాంగి లేదు. ట్రైన్ డోర్ పట్టుకుని ప్లాట్‌ఫాం మీద చూస్తే శుభాంగి కనపడలేదు.

అవతల లైన్ మీద వెళ్తున్న ఎక్స్‌ప్రెస్ ట్రైన్‌లో ఆఖరి బోగీలో డోర్ పక్కన నుంచొని కళ్ళు తుడుచుకుంటూ కనిపిస్తోంది శుభాంగి. అప్పుడు అర్థమైంది మోహన్‌కి, ఆమె కావాలనే బిడ్డని రమ్య చేతిలో పెట్టి వెళ్ళిపోయిందని. గిర్రున తిరిగి రమ్య దగ్గరకి వచ్చి గాభరాగా చెప్పాడు.

“రమ్యా.. బిడ్డని నీకు ఇచ్చి ఆ అమ్మాయి ఆ ప్లాట్‌ఫాం మీద ఉన్న ట్రైన్‌లో వెళ్ళిపోయింది.”

ఆశ్చర్యపోతూ.. “అయ్యో.. ఇప్పుడెలా? ఏం చేద్దాం?” అంది రమ్య.

ఇద్దరూ కంగారు పడుతున్నారు. ట్రైన్ పూర్తి స్పీడ్‌లో వెళ్తోంది. చెయిన్ లాగి ట్రైన్ అపుదాం అంది రమ్య.

“ట్రైన్‌ని మధ్యలో ఆపి ఏం ఉపయోగం? ఆమె ఎక్కిన ట్రైన్ ఎక్కడికి వెళ్తోందో, ఆమె ఎక్కడ దిగుతుందో కూడా తెలియదు.” అన్నాడు. మళ్ళీ తనే మాట్లాడుతూ, “వచ్చే స్టేషన్లో మనం దిగి అక్కడ పోలీస్ స్టేషన్లో కంప్లయింట్ ఇచ్చి బిడ్డని వాళ్ళకి అప్పచెబుదాం” అన్నాడు మోహన్.

“కానీ ఇవ్వన్నీ పూర్తి చేసుకుని మనం మళ్ళీ ఈ ట్రైన్ ఎక్కడానికి కుదురుతుందా? ఇప్పటి రిజర్వేషన్ వదులుకుంటే మనకి వెంటనే ఇంకో ట్రైన్‌లో రిజర్వేషన్ దొరుకుతుందా? రేపు ఉదయానికి విశాఖపట్నం చేరుకుని మా తమ్ముడి పెళ్ళికి వెళ్ళాలి కదా? ఎలా? ఈలోగా బిడ్డ లేచి ఆకలికి ఏడిస్తే ఏం చేద్దాం?” అంది రమ్య. ఏం జరగబోతోందో ఆమెకి అర్థం కాలేదు. బిడ్డ హాయిగా నిద్ర పోతోంది.

మోహన్ ఆలోచిస్తున్నాడు. మరో రెండు గంటలకి ఓ పెద్ద స్టేషన్ వచ్చింది. గబగబా ట్రైన్ దిగి ప్లాట్‍౬ఫాం మీద అటూఇటూ చూస్తే ఎదురుగా స్టేషన్ మేనేజర్ ఆఫీసు కనిపిస్తే లోనికి వెళ్ళి అక్కడ ఉన్న అతన్ని “ఇక్కడ ఈ ట్రైన్ ఎంత సేపు ఆగుతుంది?” అడిగాడు.

“ఐదు నిమిషాలు” తాపీగా చెప్పాడు అతను.

“స్టేషన్ మాస్టర్ మీరేనా?”

“అవును.. ఏం?”

క్లుప్తంగా విషయం చెప్పాడు మోహన్. ఆ అమ్మాయి కావాలనే బిడ్డని వదిలి ఇంకో ట్రైన్ ఎక్కి వెళ్ళిపోయింది. ఆమె పేరు చెప్పిన ఊరూ చెప్పాడు.

“తొందరగా రాసి ఇవ్వండి. ట్రైన్ ఆపుతాను. మీ అడ్రస్ ఫోన్ నంబర్ అన్నీ రాయండి. ఆమె మీకు నిజం చెప్పి ఉంటే మా ఎంక్వైరీ లో దొరికితే మీకు ఫోన్ చేస్తాను. అప్పుడు బిడ్డని ఆమెకి అప్పచెప్పవచ్చు. అంతవరకు బిడ్డ బాధ్యత మీదే. ట్రైన్ ఎక్కండి. టైం అయ్యింది.” అన్నాడు స్టేషన్ మాస్టర్.

కంగారుగా పక్కన ఉన్న స్టాల్‌లో ఓ పాల డబ్బా, పాల సీసా తీసుకుని ట్రైన్ ఎక్కి కంగారు పడుతున్న రమ్యకి విషయం అంతా చెప్పాడు. బిడ్డకేం తెలుసు తన భవిష్యత్తు? అంతకు ముందు తల్లి ఇచ్చిన పాలు కడుపు నిండా తాగి హాయిగా నిద్ర పోతోంది.

***

విశాఖపట్నం చేరుకున్నాక స్టేషన్ మాస్టర్‍కి ఫోన్ చేసి ఏమైనా ఆచూకీ తెలిసిందా అని అడిగితే ఆయన సమాచారం ప్రకారం ఆమె చెప్పిన వివరాలు కరెక్టే కానీ ఆమె ఆ ఊరిలో ఉండటం లేదు. తన భర్త అత్తకి చెప్పకుండా ఇల్లు వదిలి వెళ్ళి పోయిందని. ఇంకా వెదుకుతూ ఉన్నామని దొరికితే తెలియజేస్తామని చెప్పారని తెలిపాడు.

రమ్య బిడ్డని తిరిగి అప్పచెప్పాలని అతి జాగ్రత్తగా చూస్తోంది. బిడ్డ తప్ప ఇంకేం పట్టించుకోవడం లేదు. మోహన్‌తో బిడ్డ కి కావలసిన బట్టలు, వస్తువులు తెప్పించింది. బిడ్డ పడుకున్నప్పుడు కూడా తనని వదలకుండా పక్కనే ఉంటోంది.

నాలుగు రోజుల కొకసారి స్టేషన్ మాస్టర్‍కి ఫోన్ చేస్తున్నా ఏ సమాచారం తెలియడం లేదు. నెల రోజులయింది. రమ్యకి బిడ్డతో అనుబంధం పెరిగింది. కన్న తల్లి వచ్చి అడిగినా బిడ్డని వదులుకోవడానికి సిధ్ధంగా లేదు.

“రమ్యా.. మనది కాని పిల్ల మీద ప్రేమ పెంచుకుంటే తర్వాత బాధ పడాలి. నేను మాలేగావ్ వెళ్ళి శుభాంగి గురించి పూర్తిగా తెలుసుకుని వస్తాను. ఆ తర్వాత మనం బిడ్డ ని ఏం చేయాలని నిర్ణయం తీసుకుందాం.” చెప్పాడు మోహన్.

“మీతో పాటు నేను పాప కూడా వస్తాం.. అక్కడే తేల్చుకోవచ్చు. “

“వద్దు రమ్యా.. పాపతో అవస్థ పడాలి. ప్రయాణం లోనే రెండు రోజులు పడుతుంది. పాప అలిసిపోతుంది.”

“కాదు. తను ఎందుకు కావాలని ఇలా చేసిందో అడగాలి, తన బిడ్డ భవిష్యత్తు మీద ఏ భరోసాతో నా ఒడిలో వదిలి వెళ్ళిందో అడగాలి. టిక్కెట్స్ తీసుకోండి.” అంది రమ్య.

నాలుగు రోజుల తర్వాత ఖర్గపూర్ లో దిగి మాలేగావ్ టాక్సీలో చేరారు. వాళ్ళు శుభాంగి గుడిసె పట్టుకోవడం కష్టం కాలేదు. అక్కడ ఓ పెద్ద ఆవిడ తప్ప ఎవరూ లేరు. శుభాంగి గురించి అడిగితే ఆవిడ “శుభాంగి మీకెలా తెలుసు? మీరెవరు? ఎక్కడ నుండి వచ్చారు?” అని అడిగింది.

జరిగిన విషయం అంతా మిత్తుకి చెప్పి, “మీకు శుభాంగి ఏమవుతుంది? ఆమె ఏదీ? మేం తనని కలవాలి.” చెప్పింది రమ్య.

మిత్తు కళ్ళు తుడుచుకుంటూ పాపని ఆప్యాయంగా చూసి, చేతిలోకి తీసుకుని పాప నుదిటి మీద ముద్దు పెట్టి తిరిగి రమ్యకి ఇచ్చేసింది.

ఒక్క నిట్టూర్పు విడిచి చెప్పసాగింది.

“శుభాంగి నా కోడలు. నా కొడుకు వ్యసనాలకు బానిసై శుభాంగిని, నన్ను చాలా హింస పెట్టాడు. ఈ బిడ్డ పుట్టిన తర్వాత వాడి ప్రవర్తన రాక్షసంగా మారింది. ఈ బాధలు భరించలేక ఓ రోజు ఇంటి నుండి వెళ్ళిపోయింది పిల్లల్ని తీసుకుని. తర్వాత తన ఆచూకీ తెలియలేదు. నాకు ఆరోగ్యం పూర్తిగా పాడైపోయింది. నాలుగు రోజుల క్రితం ఖర్గపూర్ దవాఖానాలో చూపించుకుంటే కేన్సర్ అని ఇంక ఎక్కువ రోజులు బతకనని చెప్పేరు. పనికి పోవడం లేదు. నా వల్ల సంపాదన లేక, భార్య ఇల్లు వదిలి పోవడంతో నా కొడుకు ఇంటికి రావడం లేదు. ఎక్కడ ఉన్నాడో, అసలు ఉన్నాడో లేడో కూడా తెలియదు. నాలుగు రోజుల క్రితం పోలీసులు నా దగ్గరకి వచ్చి నా కోడలు శుభాంగి శవం రైల్వే ట్రాక్ దగ్గర పడి ఉందని రమ్మన్నారు. వెళ్ళి చూసి వచ్చేను. మనిషి ముఖం తప్ప శరీరం అంతా ఛిధ్రం అయిపోయింది. మిగిలిన ఇద్దరు పిల్లలు ఏమయారో తెలీదు.”

మిత్తు కళ్ళు వత్తుకుంటూ గుడిసె లోనికి వెళ్లి నీళ్ళు తాగి వచ్చి, “అమ్మా శుభాంగికి తన బిడ్డ భవిష్యత్తు మీద పూర్తి భరోసా కుదిరిన తర్వాత నే మీ చేతుల్లో పెట్టి ఉంటుంది. తన నమ్మకాన్ని వమ్ము చేయకండి. కన్న తల్లి పూర్తి సమ్మతం తోనే మీకు అప్పచెప్పింది. మీరు మీ మిగిలిన పిల్లలతో ఈ పిల్లని కూడా పెంచుకొండి.” అంది.

రమ్య “మాకు పిల్లలు లేరు” అంది.

“అమ్మా, భగవంతుని లీల ఇది. శుభాంగికి మాతృత్వం శాపం. మీకు మాతృత్వం వరం. ఆ పిల్లని మీరు పెంచుకోండి. ఎవరి జీవితం ఎక్కడో ఆ పై వాడికే తెలియాలి. వెళ్ళండి.” అంటూ మిత్తు గుడిసె లోకి వెళ్ళింది.

చిట్టాప్రగడ శ్రీ రామ నరసింహ మూర్తి