వలలో పడొద్దు

[జీ.వీ.యస్. ఆచార్యులు గారు రాసిన ‘వలలో పడొద్దు’ అనే కథని అందిస్తున్నాము.]

“ఏమండీ మీరు ఒకటి గమనించారా, ఈ మధ్యన మామయ్య గారు ఫోన్లో మనతో సరిగ్గా మాట్లాడటం లేదు. మీరు ఆఫీసుకి వెళ్ళిన తరువాత ఇంట్లో పని అంతా పూర్తిచేసుకుని మధ్యాహ్నం సమయంలో నేను ఖాళీగా ఉంటానని అప్పటిదాకా ఆగి ప్రతీ రోజూ మధ్యాహ్నం పూట నాతోటి, మీరు సాయంత్రం ఆఫీసు నుంచి వచ్చిన తర్వాత విశ్రాంతి తీసుకునే సమయంలో మీతోటి ఎంతో సరదాగా వీడియో కాల్ చేసి మాట్లాడే మామయ్య గారు ఈ మధ్య అస్సలు వీడియో కాల్ చేయడం లేదు. మామూలు కాల్‌‌లో కూడా ముక్తసరిగా మాట్లాడుతున్నారు. ఈమధ్య ఒక వారం రోజుల నుంచి మామయ్య గారు ఎందుకో చాలా నిరాసక్తతగానూ. దేని గురించో బాగా ఆలోచిస్తున్నట్టుగా, ఎందుకో టెన్షన్ పడుతున్నట్లుగా, నిర్లిప్తత నిండిన మాటలు మాట్లాడుతున్నారు ఫోన్లో, అదీ రెండు మూడు నిమిషాలు మాత్రమే” అంటూ ఇంకా ఏదో చెప్పబోతున్న భార్య జానకి వంక చూస్తూ “అవును జానకీ, నువ్వు చెపుతున్న విషయం నేను కూడా గమనించాను” అంటూ నాన్న గురించిన ఆలోచనలోకి వెళ్ళిపోయాడు రాఘవ ఒక్కగానొక్క కొడుకు చక్రి.

‘ఎంతో హుషారుగా కబుర్లు చెప్పే నాన్న ఎందుకంత ముభావంగా వుంటున్నారో నాకూ అర్థం కావడం లేదు, బహుశా అమ్మ జ్ఞాపకాలు ఆయనని బాధ పెడుతున్నాయేమో, అమ్మ పోయిన తర్వాత కూడా ఆ లంకంత ఇంటిలో ఒక్కరే అమ్మతో పంచుకున్న అనుభూతులను నెమరువేసుకుంటూ కాలం గడుపుతున్నారు, ఏదైనా మనసుకి బాగా బాధ కలిగితే ఇంకొకరితో అది పంచుకోకుండా,అది ఒక్క తన డైరీతో మాత్రమే పంచుకునేవారు, తర్వాత రెండు మూడు రోజుల్లో మామూలు మామూలుగా అయిపోయేవారు, అటువంటి సందర్భాలలోనే నేను ‘ఇక్కడకి వచ్చెయ్యండి నాన్నా’ అంటే, ‘వస్తాలేరా, ఓపిక లేనప్పుడు మీ దగ్గరకే రావాలి కదా. అందాక ఇట్లాగే కాలక్షేపం చేస్తాను’ అంటూ ఏదో ఒక కారణం చెపుతూనే ఉంటారు’, అనుకన్నాడు చక్రి. రాఘవయ్య చక్రి ఒక్కడే సంతానం. ఇంతలో ఏదో జ్ఞాపకం వచ్చినవాడి లాగా “ఈ వేసవి సెలవులకి మనం వెళ్ళకుండా నాన్ననే ఇక్కడకి రమ్మని పిలుద్దాము, అద్వైత కూడా ‘తాతా తాతా’ అంటోంది కదా, ఏమంటావు?”, అంటూ జానకి వంక చూశాడు చక్రి. అలాగే అన్నట్టు తల ఊపుతూ లోపలికి వెళ్ళింది జానకి.

***

రాత్రి భోజనాలయి, నిదానంగా నిద్దురలోకి వెళ్ళబోతున్న చక్రి – తన ఫోన్ మ్రోగగానే ఫోన్ వంక ‘ఎవరా’ అని కొంచెం విసుగ్గా చూశాడు.

పెద్దనాన్న పేరు చూడగానే ఒక ఉదుటున లేచాడు. టైమ్ కానీ టైమ్‌లో పెద్దనాన్న ఫోన్ చేసేసరికి ఏమి జరిగిందో అని వెంటనే బటన్ నొక్కి “హల్లో పెద్దనాన్న ఎట్లా వున్నారు?” అని అడిగాడు.

“నేను బాగానే వున్నానురా చక్రీ, మీ నాన్నకే కొంచెం బాగుండలేదు, అకస్మాత్తుగా గుండెనొప్పి వచ్చింది, హాస్పిటల్‌లో జాయిన్ చేశాము. ఐసియులో ఉంచారు. నువ్వూ, కోడలు జానకీ వెంటనే బయలుదేరి రండి” చెప్పారు అవతల నుంచి పెద్దనాన్న.

క్షణం కూడా ఆలస్యం చెయ్యకుండా తమ ఊరికి బయలుదేరారు చక్రీ, జానకి, కూతురు అద్వైత తో కలిసి.

***

సమయానికి ఆయన అన్నగారు ఉన్నారు కాబట్టి వెంటనే హాస్పిటల్‌కి తీసుకురాగలిగాం, లేకపోతే ఎంత ఘోరం జరిగిపోయేదో..

హాస్పిటల్ దగ్గర తనతో పాటు వచ్చిన బంధువులు, చుట్టుపక్కల వాళ్ళ మాటలను గంభీరంగా భరిస్తూనే ఐ.సి.యు. గది వెలుపల డాక్టర్ గారి రాక కోసం ఆత్రంగా ఆందోళనగా పెద్దనాన్న పక్కన కూర్చుని ఎదురు చూస్తున్నాడు చక్రి.

అవటానికి తండ్రీకొడుకులే కానీ ప్రాణ స్నేహితులు కంటే ఎక్కువ సన్నిహితంగా మెలిగేవారు, సీత ఉన్నప్పుడు తల్లీ, తండ్రి, కొడుకుల మధ్య సంబంధం ఇతరులు అసూయ పడేలాగా ఉండేది, ముగ్గురి మధ్య ఎటువంటి దాపరికాలు వుండేవి కావు, ఏ విషయం అయినా ముగ్గురూ కలిసి చర్చించుకునేవారు, ఒకరంటే ఒకరికి అంత నమ్మకం, గౌరవం ఉండేది వారి మధ్య.

చక్రికి పాతికేళ్ళు వచ్చేసరికి తల్లి సీత క్యాన్సర్ వ్యాధితో చనిపోయింది, చాలా కాలం వరకూ తండ్రీకొడుకులు ఇద్దరూ సీత జ్ఞాపకాలలోనే గడిపేవారు. రాఘవయ్యే తేరుకుని చక్రికి, సీత లాంటి మనస్తత్వం కలిగిన, చక్రి ప్రేమించిన జానకితో పెళ్ళి చేశాడు. అప్పుడు సీతా రాఘవయ్య చక్రి లాగానే ఇప్పుడు జానకి, చక్రి, రాఘవయ్య. ముగ్గురి మధ్య ఎటువంటి దాపరికాలు లేవు. జానకి కూడా రాఘవయ్యను మామగారి లాగా కాకుండా నాన్నగారి లాగానే చూసేది. రాఘవయ్య కూడా జానకిని అమ్మాయి అమ్మాయి అంటూ ఆప్యాయంగా చూసేవాడు, ఏ నిర్ణయం అయినా ముగ్గురూ కలిసే తీసుకునేవారు.

“సమయానికి తీసుకువచ్చారు కాబట్టి సరిపోయింది, ప్రాణం పోయే ప్రమాదంలోంచి బయట పడ్డారు. ప్రస్తుతానికి ఆయన బాగా నీరసంగా ఉన్నారు. రెండు రోజులు హాస్పిటల్లోనే ఉంచి తర్వాత డిశ్చార్జ్ చేస్తాను. ఇంకో గంటలో స్పృహ వస్తుంది, స్పృహ లోకి వచ్చిన తర్వాత మీరు వెళ్ళి చూడవచ్చు” అని చెప్పి వెడుతున్న డాక్టర్ గారి వంక కృతజ్ఞత నిండిన కళ్ళతో చూస్తున్న చక్రి మనసులో అప్పటిదాకా ‘నాన్నగారు దక్కుతారా లేరా’ అన్న ఆదుర్దా తీరింది. కానీ అప్పుడే కొన్ని ప్రశ్నలు మనసులో మెదిలాయి.

‘అస్సలు నాన్నగారికి ఎందుకు అంత సడన్‌గా గుండె నొప్పి వచ్చింది? అంత ఒత్తిడి ఎందుకు కలిగింది? ఆ ఒత్తిడి వలనేనా మాతో ఫోన్‌లో కూడా సరిగా మాట్లాడ లేకపోవడం? ఆ ఒత్తిడికి గురి కావడం వల్లనే గుండెనొప్పి వచ్చిందా?, అస్సలు ఆ ఒత్తిడికి కారణం ఏమిటి?’ – అతనికీ ఏమీ అంతుపట్టడం లేదు, జానకితో కూడా ఆ విషయం గురించే అడిగాడు. జానకికి కూడా అందుకు కారణం ఏమీ తోచడం లేదు. సరిగ్గా అప్పుడే గుర్తుకు వచ్చింది చక్రికి, నాన్న డైరీ సంగతి. “ఒరేయ్ చక్రీ నా డైరీనే నా జీవిత చరిత్ర రా” అంటూ నాన్న అప్పుడప్పుడు తనతో అనటం గుర్తుకు వచ్చింది. ఇదే విషయం జానకితో కూడా చెప్పి జానకి చేత ఇంటి నుంచి రాఘవయ్య గారి బీరువాలో వున్న డైరీ తెప్పించాడు. ఆత్రంగా పేజీలు తిప్పుతుంటే ఒక్క చోట “నాన్నా చక్రీ, అమ్మాయి జానకీ” అంటూ కనిపించిన అక్షరాల దగ్గర చక్రి చూపులు ఆగిపోయాయి.

***

“సరిగ్గా ఒక వారం రోజుల క్రితం నాకు ఒక తెలియని నెంబర్ నుంచి ఫోన్ కాల్ వచ్చింది. ఎవరిదో తెలియని నెంబర్ కదా అని నేను కాల్ ఎత్తలేదు, వరుసగా అదే నెంబర్ నుంచి ఫోన్ కాల్ రావడంతో ఎవరో అర్జంట్ అయి చేస్తున్నారు అని ఎత్తగానే అవతలి వ్యక్తి నేను సీబీఐ అధికారిని అంటూ తనని పరిచయం చేసుకుంటూ ‘మీ ఆధార్ కార్డుతో వేరే సిమ్ కార్డు తీసుకుని తప్పుడు మార్గాలలో డబ్బులు సంపాదిస్తున్నారు, మనీ ల్యాండరింగ్ చేస్తున్నారు, పాతిక లక్షల రూపాయలు ముంబాయిలో మీ పేరు మీద ఉన్న బ్యాంకు ఖాతాలో జమ అయ్యాయి. మీ మీద మా నిఘా అధికారులు ఫిర్యాదు చేశారు, మిమ్మల్ని అరెస్టు చెయ్యమని కోర్టు ఆదేశాలు కూడా ఉన్నాయి, అక్రమ మార్గంలో డబ్బు సంపాదించడం చట్టరీత్యా నేరం అని మీకు తెలుసు కదా, మీరెందుకు ఈ పని చేశారు.. దీనికి మీ సమాధానం ఏమిటి..’ అంటూ నన్ను చాలా దబాయించి మాట్లాడారు చక్రీ.. ‘నాకేమి తెలియదు, ఆ ఫోన్‌కి నాకు ఎటువంటి సంబంధం లేదు..’ అని అంటుంటే ‘మీరు ఏమైనా చెప్పదలుచుకుంటే మా పై అధికారికి చెప్పండి’ అంటూ వీడియో కాల్‌లో ఆయనకి కలిపారు. అది అంతా ఒక పోలీసు స్టేషన్ లాగా అనిపించింది నాకు, అందులో కనబడిన అధికారి పెద్ద పోలీసు అధికారిగా అనిపించారు, రకరకాల ప్రశ్నలతో ఒత్తిడి చేసి నన్ను డిప్రెషన్ లోకి తీసుకెళ్ళారు. ‘మీరు ఈ కేసు నుండి బయటకు రావాలంటే ముందుగా పాతిక లక్షల రూపాయలు మా అకౌంట్ కి పంపించాలి, మీకూ ఈ కేసుకు ఎటువంటి సంబంధం లేదని మా విచారణ లో తేలితే మీ డబ్బులు మీకు తిరిగి జమ చేస్తాము, ఇందుకు రెండు మూడు రోజులు మాత్రమే పడుతుంది, మీరు ఆ డబ్బులు కట్టకపోతే ఈ క్షణంలోనే మా డిపార్టుమెంటు వారు మిమ్మల్ని అరెస్టు చెయ్యడానికి సిద్ధంగా వున్నారు, మిమ్మల్ని డిజిటల్ అరెస్టు చెయ్యమని మాకు ఆర్డర్స్ ఉన్నాయి, అందుకని మీరు నిర్దోషి అని మేము తేల్చి చెప్పేదాకా మీరు ఈ విషయం గురించి ప్రత్యక్షంగా కానీ పరోక్షంగా గానీ ఎవ్వరితోనూ మాట్లాడకూడదు. మా సిబ్బంది మిమ్మల్ని కనిపెడుతూనే వుంటారు, అయినా కాని మీరు ఏ తప్పు చెయ్యకపోతే ఎందుకంత భయం మీకు..’ అని వారు అనేసరికి ఇక నాకు వేరే మార్గం తోచక; చెయ్యని నేరానికి నన్ను ఎక్కడ అరెస్టు చేస్తారో అని తీవ్ర ఒత్తిడిలో వారు చెప్పినట్టే నా దగ్గర వున్న పాతిక లక్షల రూపాయలు వారు చెప్పిన బ్యాంకు ఖాతాలో జమ చేసాను చక్రీ… పంపించిన వెంటనే వాళ్ళే ఫోన్ చేసి “రెండు రోజులలో మీ డబ్బులు మీకొచ్చేస్తాయి” అంటూ ఫోన్ పెట్టేశారు, ఆ తరువాత నుంచి నేను ఎన్ని సార్లు ఫోన్ చేసినా వారి ఫోనులు అన్నీ స్విచ్చాఫ్, ఎవరికైనా చెబుదామంటే డిజిటల్ అరెస్టు చేస్తారేమో అని భయం నన్ను వెనక్కి లాగింది, అప్పుడు అర్థమయింది చక్రీ, నేను సైబర్ నేరగాళ్ళు పన్నిన వలలో చిక్కుకున్నాను అని..

అప్పటి నుంచి నాలో ఏదో తెలియని భయం.. తెలియని నెంబర్ నుంచి కాల్ వస్తేనే గుండె దడదడలాడేది. ఎవ్వరితోనూ మాట్లాడబుద్ధి అయ్యేది కాదు. ఏ కొత్త వ్యక్తిని చూసినా ఒక రకమైన భయం. అందరూ మోసగాళ్ళు లాగానే కనబడేవారు. మనసు ప్రతీ క్షణం ఒత్తిడి లోనే వుండేది. ఎవరితోనైనా పంచుకుందామంటే ఒకరకమైన సిగ్గుతో పాటు అందరూ హేళన చేస్తారేమోనని ఆలోచన. అదే కాకుండా దాచుకున్న డబ్బులు పోయాయి కదా ఇక నాకు వడ్డీ ఎక్కడి నుండి వస్తుంది? నా అవసరాలు తీరే మార్గం ఏదీ.. నీదీ చిన్న ఉద్యోగం, చాలీచాలని జీతాలు, సరిబెట్టుకునే చిన్న ఇళ్ళు. పట్నంలో మధ్యతరగతి కుటుంబాల పరిస్థితి ఏమిటో నాకు తెలుసు.. అన్నీ సరిబెట్టుకుంటేనే అక్కడ మనుగడ. అటువంటి పరిస్థితులలో వేన్నీళ్ళకి తోడు చన్నీళ్ళు లాగా నా ఆసరా నీకుండాలి కానీ నేనే నీకు భారం కాకూడదు కదా.. పైగా నీది పెరిగే వయసు నాది తరిగే వయసు, ఎంతకాలం ఉంటానో తెలియదు.. వున్నంత కాలం నీకు భారమై ఎట్లా ఉండాలో అర్థం కావడం లేదు.

ఇంత మానసిక సంఘర్షణల మధ్యన నా ఆరోగ్యం కొంచెం కొంచెం క్షీణించడం ప్రారంభం అయ్యింది, ఆ ఒత్తిడికి తట్టుకోలేక మీతో ముభావంగా వున్నాను, నువ్వూ జానకి నన్ను క్షమించండి..”

***

“అయ్యో నాన్నా..” అంటూ కుప్పకూలి పడపోయాడు చక్రి. నిశ్చేష్టురాలై నిలబడిపోయింది జానకి. అంతలోనే తేరుకుని డబ్బులు పోతే పోయాయి నాన్న దక్కారు అనుకుంటూనే ఒక స్థిర నిర్ణయానికి వచ్చాడు చక్రి, తన నిర్ణయాన్ని జానకికి కూడా చెప్పాడు.

ఇంతలో, “పేషంట్‌కి స్పృహ వచ్చింది. మీరు వెళ్ళి చూడవచ్చు” అని నర్స్ చెప్పింది. జానకీ, పెద్దనాన్న లతో కలిసి నాన్నని కలవడానికి వెళ్ళాడు చక్రి.

***

రెండురోజుల తర్వాత ఆరోగ్యం కుదుటపడగానే రాఘవయ్యను ఇంటికి పంపించారు ఆసుపత్రి వారు. రాఘవయ్య బాగా విశ్రాంతి తీసుకున్న తర్వాత ఆ సాయంత్రం వేళ బంధువులను, చుట్టుపక్కల వారిని తన ఇంటికి పిలిచాడు చక్రి. రాఘవయ్యకు జరిగిన సంఘటన, ఆయన అనుభవించిన మానసిక సంఘర్షణతో పాటు ఆయనకి గుండె నొప్పి రావడానికి దారితీసిన పరిస్థితులను అందరికీ వివరిస్తూ “ప్రభుత్వం వారు, పోలీసు డిపార్టుమెంటు వారు, పత్రికల వారు, సామాజిక మాధ్యమాల్లో కూడా ఇటువంటి సైబర్ నేరగాళ్ల గురించి హెచ్చరికలు చేస్తున్నారు. ఇటువంటివి జరిగినప్పుడు మా దృష్టికి తీసుకురండి, మా నెంబర్ 1930 కి కాల్ చెయ్యమని చెపుతున్నారు. అయినా కానీ తీవ్రమైన ఒత్తిడి వలనో, డబ్బులు పోయాయి అన్న బాధ వలనో, ఎవరికైనా తెలుస్తే అవమానంగా భావిస్తూ పిరికితనంతో ఒత్తిడికి లోనవుతున్నారు, ప్రాణాల మీదకు తెచ్చుకుంటున్నారు. ఇవాళ ఒకరు రేపొకరు ఆ మర్నాడు ఇంకొకరు ఇట్లా సైబర్ నేరగాళ్ళ వలలో పడకుండా వుండాలంటే ఈ విషయం అందరికీ చెప్పాలి. సంఘటన జరిగిన వెంటనే పోలీసు వారికి తెలియజేయాలి. దానివలన మనకు పోయిన డబ్బు దొరికే అవకాశంతో పాటు ఇతరులు కూడా సైబర్ నేరగాళ్ళ వలలో పడకుండా జాగ్రత్త పడతారు, సాధ్యమైనంత ఎక్కువగా పెద్దవారు, వృద్ధులు ఒంటరిగా ఉండకుండా పిల్లలతో కలిసి వుంటే తాము సురక్షితంగా ఉంటూ పిల్లలకి కూడా అండగా ఉంటారు. మీకెవరికీ మా నాన్నగారి గురించి ఎటువంటి సందేహాలు ఉండకూడదని, మిమ్మల్ని అందరినీ కూడా జాగ్రత్తగా, ధైర్యంగా ఉండమని చెప్పడానికే అందరినీ ఇక్కడకు పిలిచాను, ఇదే సందర్భంగా ఇంకొక విషయం కూడా మీకు చెప్పాలని అనుకుంటున్నాను. మా నాన్నగారు మాతో పాటే వస్తారు, ఇకనుంచి ఇక్కడ ఒంటరిగా కాకుండా అక్కడ మాతో పాటే వుంటారు. జానకీ, నేనూ, పెద్దనాన్న కూడా అదే నిర్ణయానికి వచ్చాము.” అన్నాడు.

“ఏమంటారు నాన్నగారు?” అంటూ రాఘవయ్య వంక చూసాడు చక్రి. ఆనందభాష్పాలు నిండిన కళ్ళతో సరే అన్నట్లుగా చిరునవ్వు నవ్వుతూ తల ఊపాడు రాఘవయ్య.

జీ.వీ.యస్. ఆచార్యులు