అదృశ్యపు పుటలు-1

[శ్రీ సి.హెచ్.ప్రతాప్ గారు రచించిన ‘అదృశ్యపు పుటలు’ అనే ఉత్కంఠభరిత నవలని ధారావాహికగా అందించనున్నాము.]

1

మనుషులు కట్టిన ప్రతి ఇంటికీ ఒక చరిత్ర ఉంటుంది. కొన్ని ఇళ్లు నవ్వులను దాచుకుంటాయి. కొన్ని కన్నీళ్లను తమ గోడల మధ్య శాశ్వతంగా బంధించి ఉంచుతాయి. మరికొన్ని మాత్రం కాలానికీ, మనుషుల మరుపుకీ లొంగని రహస్యాలను మౌనంగా కాపాడుతుంటాయి. సంవత్సరాలు గడుస్తాయి.. ఆ ఇంటి యజమానులు మారిపోతారు.. గోడలకు కొత్త రంగులు పడతాయి.. కానీ ఒకప్పుడు అక్కడ జరిగిన సంఘటనల జాడలు పూర్తిగా చెరిగిపోవు. సరైన సమయం వచ్చినప్పుడు ఆ రహస్యాలు మళ్లీ తలుపు తడతాయి. ఎవరో ఒకరిని వెతుక్కుంటూ బయటకు వస్తాయి.

రాఘవ్‌ జీవితంలోకి కూడా అలాంటి ఒక రహస్యం, తనకు తెలియకుండానే అడుగుపెట్టింది.

అటవీ శాఖలో రేంజ్‌ అధికారిగా పనిచేస్తున్న రాఘవ్‌కు బదిలీలు కొత్త విషయం కాదు. ఎనిమిదేళ్ల ఉద్యోగ జీవితంలో ఇది ఏడో బదిలీ. మొదట్లో ప్రతి కొత్త ప్రాంతం అతనికి ఒక సవాలుగా, కొత్త అనుభవంగా అనిపించేది. కొత్త అడవులు, కొత్త సిబ్బంది, కొత్త బాధ్యతలు అతనిలో ఉత్సాహాన్ని నింపేవి. కానీ కాలం గడిచేకొద్దీ ఆ ఉత్సాహం కరిగిపోయింది. ఒక ప్రాంతానికి అలవాటు పడేలోపే మరో బదిలీ ఉత్తర్వు చేతిలో పడుతుండటంతో, కొత్త మనుషులతో స్నేహాలు పెంచుకోవడమే అతను మానేశాడు. ఎక్కడికెళ్లినా కొద్ది నెలలే అన్న భావన అతనిని నెమ్మదిగా ఒంటరితనానికి అలవాటు చేసింది.

ఆ ఉదయం ప్రభుత్వ జీప్‌ నల్లమల అడవుల గుండా నెమ్మదిగా ముందుకు సాగుతోంది. వర్షాకాలం కొత్తగానే మొదలవడంతో అడవి పచ్చదనంతో కళకళలాడుతోంది. ఇరువైపులా ఆకాశాన్ని తాకే టేకు, మర్రి, నల్లమద్ది చెట్లు తడిసిన ఆకులతో మెరిసిపోతుండగా, వానతో తడిసిన నేల నుంచి వెదజల్లుతున్న మట్టి పరిమళం గాలిలో కలసి ఒక విచిత్రమైన ఆహ్లాదాన్ని పంచుతోంది. దూరంగా కొండలపై పొగమంచు తెల్లని దుప్పటిలా పరుచుకుని ఉండగా, అప్పుడప్పుడూ అడవి కోళ్లు రోడ్డును దాటుతుండటంతో డ్రైవర్‌ జాగ్రత్తగా బ్రేక్‌ వేస్తున్నాడు. ప్రకృతి అంతా ప్రశాంతంగా కనిపిస్తున్నప్పటికీ, రాఘవ్‌ మనసులో మాత్రం అలాంటి ప్రశాంతత లేదు.

అతని చూపు బయట అడవిపైనే ఉన్నా, ఆలోచనలు మాత్రం గత కొద్ది నెలలుగా వెంటాడుతున్న సమస్యల చుట్టూనే తిరుగుతున్నాయి. పిల్లల చదువు మధ్యలో ఆగకూడదనే ఉద్దేశంతో భార్యా పిల్లలను విజయవాడలోనే ఉంచి తాను ఒంటరిగా రావాల్సి వచ్చింది. మరోవైపు ఇటీవల వరుసగా వెలుగులోకి వచ్చిన విలువైన టేకు కలప స్మగ్లింగ్‌ ఘటనలు శాఖను తీవ్ర ఒత్తిడిలోకి నెట్టాయి. ప్రధాన నిందితులు ఇంకా దొరకకపోవడంతో ఉన్నతాధికారులు ప్రతి సమావేశంలో అదే విషయాన్ని ప్రస్తావిస్తున్నారు. కొత్త రేంజ్‌లో బాధ్యతలు స్వీకరించిన మొదటి రోజే ఈ కేసుల పురోగతిని వేగవంతం చేయాలన్న ఆదేశాలు రావడంతో, ఈ బదిలీ తనకు విశ్రాంతిని కాదు, మరింత క్లిష్టమైన బాధ్యతను అప్పగించిందని రాఘవ్‌కు స్పష్టమైంది.

“సార్.. వచ్చేశాం.”

డ్రైవర్‌ మాటలకు రాఘవ్‌ ఆలోచనల నుంచి బయటపడి కిటికీ దాటి చూశాడు.

భారీ ఇనుప గేటు ముందు జీప్‌ ఆగిపోయింది. గేటుపై తుప్పుపట్టిన బోర్డు గాలికి స్వల్పంగా ఊగుతూ కనిపించింది.

‘అటవీ శాఖ నివాస సముదాయం – 1986.’

గేటు దాటి లోపలికి వెళ్లగానే రెండు అంతస్తుల పాత భవనం కనిపించింది. ఒకప్పుడు తెల్లగా సున్నం కొట్టిన గోడలు ఇప్పుడు నాచుతో ఆకుపచ్చగా మారిపోయాయి. బాల్కనీ స్తంభాలపై అడవి తీగలు అల్లుకుని ఉన్నాయి. చెక్క కిటికీలు వర్షాలకు నల్లబడి, కొన్ని చోట్ల పగుళ్లు కూడా ఏర్పడ్డాయి. ఇంటి చుట్టూ పెరిగిన మహావృక్షాలు సూర్యకాంతినే లోపలికి రానివ్వనట్లుగా దట్టంగా నిలబడటంతో, మధ్యాహ్న సమయమైనా ఆ ప్రాంగణమంతా ఒక విచిత్రమైన చీకటి అలుముకుంది. ఎన్నో ఏళ్లుగా ఎవరో నిశ్శబ్దంగా గమనిస్తున్నట్లున్న ఆ ఇంటి రూపం రాఘవ్‌లో చెప్పలేని అసౌకర్యాన్ని కలిగించింది.

“ఇక్కడ మొత్తం ఎన్ని కుటుంబాలు ఉంటారు?” అని అతను డ్రైవర్‌ను అడిగాడు.

డ్రైవర్‌ కాసేపు మౌనంగా ఉండి, “ఇప్పుడు అయితే ఇద్దరే సార్‌. కింద అంతస్తులో రిటైర్డ్‌ ఫారెస్ట్‌ గార్డు సుబ్బయ్యగారు ఉంటారు. పై అంతస్తు మీకు కేటాయించారు,” అన్నాడు.

“ఇంత పెద్ద భవనంలో ఇద్దరేనా? మిగతా క్వార్టర్స్‌?”

డ్రైవర్‌ నేరుగా సమాధానం చెప్పకుండా భవనం వైపు ఒకసారి చూసి, “ఉన్నాయి సార్‌.. కానీ చాలా ఏళ్లుగా తాళాలే. ఇక్కడ ఉండటానికి ఎవరూ ఎక్కువ ఆసక్తి చూపరు,” అని నెమ్మదిగా చెప్పాడు.

రాఘవ్‌ కనుబొమ్మలు పైకెత్తాడు.

“ఎందుకు?”

డ్రైవర్‌ పెదవులపై చిరునవ్వు మెరిసినా, అది అతని కళ్ల వరకు చేరలేదు.

“గ్రామంలో వాళ్లు ఏవేవో కథలు చెప్పుకుంటారు. ఈ ఇంట్లో ఉండేవాళ్లు ఎక్కువకాలం నిలవరట. రాత్రివేళ విచిత్రమైన శబ్దాలు వినిపిస్తాయంటారు. ఎవరో పిల్లవాడి నవ్వు కూడా వినిపిస్తుందని చెబుతారు. నేను అలాంటివి నమ్మను సార్‌. మీరు కూడా పట్టించుకోవద్దు.”

“కథలు ఎలా పుడతాయో తెలుసు నాకు,” అని రాఘవ్‌ నవ్వాడు. “ప్రతి పాత బంగ్లాకీ ఒక దెయ్యం ఉంటుంది. ప్రతి గ్రామానికీ ఒక పురాణం ఉంటుంది.”

డ్రైవర్‌ కూడా నవ్వాడు. కానీ ఆ నవ్వులో ఏదో దాచిపెట్టిన సంకోచం కనిపించింది.

మధ్యాహ్నం సామాను సర్దుకోవడంలోనే గడిచిపోయింది. సాయంత్రానికి కింద అంతస్తులో నివసిస్తున్న రిటైర్డ్‌ ఫారెస్ట్‌ గార్డు సుబ్బయ్య మర్యాదపూర్వకంగా పరిచయం చేసుకోవడానికి వచ్చాడు. అరవై ఐదేళ్లు దాటిన వయసు, తెల్లగా మారిన గడ్డం, నిదానంగా మాట్లాడే స్వభావం అతనిలో ఒక ప్రశాంతతను ప్రతిబింబిస్తున్నప్పటికీ, కళ్లలో మాత్రం ఎప్పుడూ ఎవరో తనను గమనిస్తున్నారేమో అన్నట్టుగా కనిపించే అప్రమత్తత రాఘవ్‌ దృష్టిని తప్పించుకోలేదు.

“ఏమైనా అవసరం ఉంటే సంకోచించకుండా చెప్పండి బాబూ,” అని సుబ్బయ్య ఆప్యాయంగా అన్నాడు.

“తప్పకుండా తాతయ్య. మీరుండటం నాకు కూడా ధైర్యంగా ఉంటుంది,” అని రాఘవ్‌ చిరునవ్వుతో సమాధానమిచ్చాడు.

వెళ్లబోతూ సుబ్బయ్య ఒక్కసారిగా మెట్లవైపు చూసి ఆగిపోయాడు. ఏదో చెప్పాలా వద్దా అన్నట్లు కొన్ని క్షణాలు సందిగ్ధంలో నిలబడి, చివరకు మెల్లగా, “ఒక చిన్న మాట చెబుతాను.. రాత్రివేళ డాబాపై ఎక్కువసేపు ఉండకండి,” అన్నాడు.

రాఘవ్‌ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.

“ఎందుకు? అడవిలో జంతువులేమైనా వస్తాయా?”

సుబ్బయ్య పెదవులు కదిలాయి. కళ్లలో ఒక క్షణం భయం మెరిసింది.

“అ.. కాదు బాబూ. రాత్రి చలి ఎక్కువగా ఉంటుంది. ఆరోగ్యానికి మంచిది కాదు,” అని చెప్పి వెంటనే మాట మార్చి మెట్లవైపు నడిచిపోయాడు.

అతను చెప్పింది నిజం కాదని రాఘవ్‌కు వెంటనే అర్థమైంది. ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పకుండా ఏదో దాచిపెట్టాడన్న భావన మాత్రం అతని మనసులో మిగిలిపోయింది.

తదుపరి మూడు రోజులు పనిలోనే గడిచిపోయాయి. ఉదయం ఏడు గంటలకు ఇంటి నుంచి బయలుదేరితే రాత్రి ఎనిమిది గంటలకే తిరిగి వచ్చేవాడు. కొత్త రేంజ్‌లో అక్రమ కలప రవాణాపై సమాచారం సేకరించడం, గస్తీ బృందాలతో సమావేశాలు నిర్వహించడం, పాత కేసుల ఫైళ్లను పరిశీలించడం – రోజంతా విశ్రాంతి లేకుండా గడిచేది. ఆ రోజు కూడా అలాగే అలసటతో ఇంటికి చేరుకున్న రాఘవ్‌, భోజనం ముగించుకుని కొద్దిసేపు పుస్తకం చదవాలని ప్రయత్నించాడు. కానీ నిద్ర కళ్లను బరువెక్కించడంతో లైట్‌ ఆర్పేసి మంచంపై వాలిపోయాడు.

ఎంతసేపు నిద్రపోయాడో తెలియదు.

ఒక్కసారిగా తన పక్కనే ఎవరో కూర్చున్నారన్న అనుభూతి కలగడంతో కళ్లు తెరిచాడు. గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది. తన మంచంపైనే ఐదేళ్లకు మించని ఒక చిన్న బాలుడు మోకాళ్లపై కూర్చుని ఉన్నాడు. తెల్లటి చొక్కా, నీలిరంగు నిక్కరు, చేతిలో ఎర్రటి రబ్బరు బంతి – అతని ముఖంలో మాత్రం భయం కాదు, అమాయకమైన చిరునవ్వు మాత్రమే కనిపిస్తోంది.

“అన్నయ్యా..” అని ఆ బాలుడు బంతిని ముందుకు చాపాడు. “నాతో బంతి ఆడతావా?”

రాఘవ్‌ గొంతు ఎండిపోయింది. పడుకునే ముందు ప్రధాన తలుపుకు తాళం వేసింది తనేనని అతనికి స్పష్టంగా గుర్తుంది. కిటికీలకు కూడా లోపల నుంచి గడియలు పెట్టాడు. మరి ఈ పిల్లవాడు ఇంట్లోకి ఎలా వచ్చాడు?

ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం వెతికేలోపే బాలుడు మంచం మీద నుంచి మెల్లగా దిగాడు. తలుపు వైపు కాదు.. మెట్లవైపు నడిచాడు. అక్కడే ఆగి వెనక్కి తిరిగి, అదే అమాయకమైన చిరునవ్వుతో రాఘవ్‌వైపు చూసి,

“రా.. డాబాపై ఆడదాం.” అన్నాడు.

2

రాఘవ్‌కు ఆ బాలుడి మాటలు విచిత్రంగా అనిపించినప్పటికీ, అతని ముఖంలో కనిపిస్తున్న అమాయకత్వం భయాన్ని కలిగించలేదు. చేతిలోని ఎర్రటి రబ్బరు బంతిని గాల్లోకి మెల్లగా ఎగరేసి మళ్లీ ఒడిసిపట్టుకుంటూ, “రా అన్నయ్యా.. ఒక్కసారి మాత్రమే ఆడదాం,” అని అతడు చెప్పిన తీరు, ఎన్నాళ్లుగానో తనతో ఆడుకునే తోడు కోసం ఎదురుచూస్తున్న చిన్నారి వేడుకోలులా అనిపించింది. ఆ కళ్లలో అల్లరి ఉంది; కానీ ఆ అల్లరి వెనుక ఎవరికీ చెప్పుకోలేని ఒంటరితనం, అర్థంకాని విషాదం కూడా దాగి ఉన్నట్లుగా రాఘవ్‌కు అనిపించింది.

‘ఇది సరైంది కాదు.. అర్థరాత్రి ఓ అపరిచిత పిల్లవాడితో డాబాపైకి వెళ్లడం ఏమిటి?’ అని అతని లోపలి స్వరం హెచ్చరిస్తూనే ఉంది. అయినప్పటికీ, ఆ హెచ్చరికను పట్టించుకోకుండా అతని అడుగులు బాలుడిని అనుసరించాయి. తాను నిర్ణయం తీసుకుని నడుస్తున్నానా, లేక ఎవరో కనిపించని శక్తి తనను ముందుకు నడిపిస్తోందా అన్న సందేహం ఒక్క క్షణం అతని మనసును తాకినా, వెంటనే మాయమైపోయింది.

డాబాపై వెన్నెల నిశ్శబ్దంగా పరుచుకుని ఉంది. చుట్టూ విస్తరించిన అడవి నుంచి వీచిన చల్లటి గాలి ముఖాన్ని తాకుతుండగా, దూరంగా రాత్రి పక్షుల అరుపులు తప్ప మరో శబ్దం వినిపించలేదు. ఆ బాలుడు బంతిని రాఘవ్‌వైపు విసిరాడు. అతను సహజంగానే దాన్ని అందుకుని తిరిగి విసిరాడు. అలా ఇద్దరూ కొద్దిసేపు మాటలేమీ లేకుండా బంతిని ఒకరి నుంచి మరొకరికి విసురుకుంటూ నిలబడ్డారు. ఆ క్షణంలో కాలమే నెమ్మదిగా కదులుతున్నట్లనిపించింది.

కొద్దిసేపటి తర్వాత రాఘవ్ చిరునవ్వుతో అడిగాడు.

“నీ పేరు ఏమిటి బాబూ?”

బాలుడు బంతిని గుండెలకు హత్తుకుని అతని ముఖంలోకి నిశ్శబ్దంగా చూశాడు. పెదవులు కదిలాయి. ఏదో చెప్పాలనుకున్నాడు. కానీ ఒక్క శబ్దం కూడా బయటకు రాలేదు.

“పర్లేదు.. నీ ఇల్లు ఎక్కడుంది?”

మళ్లీ అదే మౌనం.

రాఘవ్ స్వరం మరింత మృదువైంది.

“నీ అమ్మ ఎక్కడ ఉంది?”

ఆ ప్రశ్న వినగానే బాలుడి ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది. క్షణం క్రితం కనిపించిన చిరునవ్వు మాయమై, కళ్లలో నీటి పొర మెరిసింది. అతను మెల్లగా తలదించుకుని వెనక్కి నడవసాగాడు.

“ఏమైంది బాబూ?” అంటూ రాఘవ్ ఒక అడుగు ముందుకు వేయగానే, బాలుడు అకస్మాత్తుగా వెనుతిరిగి పరుగెత్తాడు. అతని చేతిలోని ఎర్రటి బంతి డాబా అంచువైపు దొర్లుకుంటూ వెళ్లింది.

“ఆగు.. జాగ్రత్త!” అని రాఘవ్ గట్టిగా అరిచాడు.

అదే క్షణంలో రాత్రి నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ ఒక హృదయవిదారకమైన కేక వినిపించింది.

“అమ్మా..!”

ఆ ఒక్క అరుపులో భయం ఉంది.

బాధ ఉంది.

ప్రాణం కోసం చివరి క్షణంలో చేసే ఆర్తి ఉంది.

రాఘవ్ గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది. అతను పరుగెత్తుకుంటూ డాబా అంచు వద్దకు చేరుకున్నాడు.

అక్కడ..

ఎవరూ లేరు.

బాలుడు కనిపించలేదు.

బంతి కూడా లేదు.

చంద్రకాంతి తప్ప డాబాపై మరో జాడ ఏమాత్రం కనిపించలేదు.

అప్పుడే..

అతని కళ్ల ముందు ప్రపంచమంతా మసకబారిపోయింది.

రాఘవ్ ఉలిక్కిపడి కళ్లు తెరిచాడు.

తాను తన గదిలోనే ఉన్నాడు. మంచం మీద నుంచి లేచి కూర్చోగానే ఒళ్లు చెమటతో పూర్తిగా తడిసిపోయిందని గమనించాడు. గుండె అసాధారణ వేగంతో కొట్టుకుంటోంది. గోడపై ఉన్న గడియారం రెండున్నర గంటలు చూపిస్తోంది.

“పీడకల..” అని తనలోతానే అనుకున్నాడు.

వెంటనే వంటగదిలోకి వెళ్లి గ్లాసు నిండా నీళ్లు తాగాడు. తిరిగి వచ్చి గదిలోని ప్రతి మూలను జాగ్రత్తగా పరిశీలించాడు. మంచం కింద చూసాడు. కిటికీలను పరీక్షించాడు. ప్రధాన తలుపుకు లోపల నుంచే గడియ వేసి ఉంది. ఏమీ అసాధారణంగా కనిపించలేదు.

“రోజంతా అలసిపోయాను.. అందుకే ఇలా కల వచ్చి ఉంటుంది,” అని తనను తాను సముదాయించుకున్నప్పటికీ, మనసు మాత్రం ఆ వివరణను అంగీకరించలేదు.

ఆ బాలుడి అమాయకమైన చూపు..

ఎర్రటి బంతి..

చివరగా వినిపించిన “అమ్మా” అనే ఆర్తనాదం..

ఆలోచనల నుంచి ఎంత దూరం వెళ్లాలనుకున్నా, అవే మళ్లీ తిరిగి వచ్చి అతని మనసును చుట్టుముట్టాయి. తెల్లవారుజామున ఎప్పుడో కొద్దిసేపు కునుకు పట్టింది.

ఉదయం ఎనిమిది గంటల సమయంలో ఆఫీసుకు బయలుదేరేందుకు తలుపు తీసి బయటకు వచ్చాడు. కింద అంతస్తు వరండాలో కూర్చుని పత్రిక చదువుతున్న సుబ్బయ్య అతన్ని చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు.

“ఏమయ్యా బాబూ.. కొత్త చోట మొదటి రాత్రి నిద్ర బాగానే పట్టిందా?”

“బాగానే పట్టింది తాతయ్య,” అని సహజంగానే సమాధానం చెప్పాడు రాఘవ్.

సుబ్బయ్య పత్రికను మడతపెట్టి కాసేపు అతని ముఖంలోకి చూశాడు.

“అయితే.. రాత్రి అంతసేపు డాబాపై ఏమి చేస్తున్నారు?”

రాఘవ్ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడ్డాడు.

“డాబాపైనా?”

“అవును బాబూ. నేను నీళ్లు తాగడానికి బయటికి వచ్చాను. పై నుంచి బంతి నేలమీద పడిన శబ్దం వినిపించింది. ఎవరో చిన్న పిల్లవాడు నవ్వుతున్నట్టూ అనిపించింది.”

రాఘవ్ గొంతు బిగుసుకుపోయింది.

“మీరు.. పిల్లవాడిని చూశారా?”

సుబ్బయ్య వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు. అతని కళ్లలోకి నేరుగా చూస్తూ నెమ్మదిగా అడిగాడు.

“ముందు నువ్వే చెప్పు బాబూ.. పైకి ఎవరితో వెళ్లావు?”

ఆ ప్రశ్న రాఘవ్ గుండెల్లో మెరుపులా తాకింది.

అతను క్షణం మౌనంగా నిలబడ్డాడు.

తర్వాత నిదానంగా అడిగాడు.

“మీకు.. నిజంగా పిల్లవాడు కనిపించాడా?”

సుబ్బయ్య ముఖంలో చిరునవ్వు పూర్తిగా మాయమైంది.

“కనిపించింది పిల్లవాడో.. నీడో.. నాకు తెలియదు. కానీ చివర్లో మాత్రం స్పష్టంగా ఒక అరుపు వినిపించింది.”

అతను కాసేపు ఆగాడు.

“‘అమ్మా..’ అని.”

ఆ ఒక్క మాట విన్న క్షణంలో రాఘవ్ శరీరమంతా చల్లని వణుకు పరిగెత్తింది.

అంటే..

తాను చూసింది కల మాత్రమే కాదు.

ఆ అరుపు మరొకరికి కూడా వినిపించింది.

ఆ రోజు కార్యాలయంలో ఎంత ప్రయత్నించినా పనిపై దృష్టి నిలవలేదు. ఎదుట ఫైళ్లు తెరిచి ఉన్నా కళ్లముందు కనిపించింది మాత్రం ఆ చిన్నవాడి ముఖమే. సిబ్బంది ఏదో వివరిస్తున్నారు, కానీ వారి మాటలు చెవులకు చేరకముందే ఆలోచనలు వేరే దారి పడుతున్నాయి.

ఒక దశలో తనకే తనపై అనుమానం వచ్చింది.

నిజంగానే తాను నిద్రలో నడిచాడా?

వైద్యశాస్త్రంలో అలాంటి సంఘటనలు జరుగుతాయని చదివాడు. బహుశా అదే జరిగి ఉండొచ్చు. కలలో చూసిన దృశ్యాలు, నిజంగా జరిగిన సంఘటనలు కలగలసి తన జ్ఞాపకాలను మోసం చేస్తున్నాయేమో.

కానీ..

సుబ్బయ్య విన్న ఆ అరుపును ఎలా వివరించాలి?

ఆ ప్రశ్నకు అతని వద్ద సమాధానం లేదు.

సాయంత్రం ఇంటికి తిరిగి వస్తున్నంతసేపూ అదే ఆలోచన అతన్ని వెంటాడింది.

ఈ సందేహానికి ముగింపు పలకడానికి ఒక్క మార్గమే ఉంది.

ఈ రాత్రి నిద్రపోకూడదు.

ఆ బాలుడు మళ్లీ వస్తాడా?

లేక తన మనసే తనతో ఆటలాడుతోందా?

ఈ రాత్రే నిజం బయటపడాలి.

ఆ నిర్ణయంతో ఇంటి తలుపు నెమ్మదిగా మూసిన రాఘవ్‌కు తెలియదు..

ఆ రాత్రి అతను ఎదుర్కోబోయేది ఒక పీడకల కాదు. ఇరవై ఐదేళ్లుగా మట్టిలో పూడిపోయిన ఒక నేరానికి మొదటి సాక్ష్యం.

(ఇంకా ఉంది)