జీవితం ఓ ప్రయాణం-7

[ప్రముఖ కథా, నవలా, సినీగీత రచయిత, శ్రీ భువనచంద్ర తమ సినీ జీవన ప్రస్థానాన్ని ‘జీవితం ఓ ప్రయాణం’ అనే పేరుతో సంచిక పాఠకుల కోసం ప్రత్యేకంగా అందిస్తున్నారు.]

వెన్నెల తరగలు:

1988లోనే విడుదలైన మరో సినిమా ‘దొంగ కోళ్ళు’. సుమలత, రాజేంద్రప్రసాద్, శుభ, డా. శివప్రసాద్, కాశీ విశ్వనాథ్ (రచయిత, నటుడు) మొదలైనవారు నటించారు. MRC క్రియేషన్స్. నూతన్ ప్రసాద్, వై. విజయ, రావి కొండలరావు, డిస్కో శాంతి, సత్యనారాయణ కైకాల స్పెషల్ అట్రాక్షన్.

మాటలు – కాశీ విశ్వనాథ్.
రచనా సహకారం – MVVS బాబురావు.
దర్శకత్వం – విజయబాపినీడు.
నిర్మాత – గుత్తా మధుసూదన్ రావు.

అద్దెకి ఇల్లు ఇచ్చిన వారి బాధలు, అద్దెకి వుండే వారి బాధలు అద్భుతంగా చూపిన సినిమా ఇది. పూర్తిగా హాస్యంతో మేళవించడం వల్ల సీరియస్‌నెస్ తెలీదు. ‘మాయాబజార్‌’కి పని చేసిన ఆర్ట్ డిపార్ట్‌మెంట్ ‘కళాధర్’ గారు ఈ సినిమాకి ఆర్ట్ డైరెక్టర్. ఈ సినిమాలోనే నాకు ‘కాశీ విశ్వనాథ్’ గారితో స్నేహం పెరిగింది. ‘నాకూ పెళ్ళాం కావాలి’ సినిమాకి ఆయన మాటలు వ్రాశారు.

ముఖ్యంగా నేను నాకు చాలా ఇష్టమైన ఓ సెమీ క్లాసికల్ పాట వ్రాయడం, దానిని అప్పట్లో క్రేజీ సింగర్ శ్రీమతి వాణీజయరాం గారూ పాడటం ఏనాడూ మరిచిపోలేని మధుర జ్ఞాపకం.

ఈ సినిమాలో రాజేంద్రప్రసాద్ పాత్ర పేరు ‘అల్లిబిల్లి ఆంజనేయులు’. హుషారైన యువకుడు. ఇతనికో అక్క, చెల్లి. పెద్దదానికి పెళ్ళయినా, కట్నం పూర్తిగా ఇవ్వనందుకు రాజేంద్రప్రసాద్ బావగారు ఆమెని పుట్టంటికి పంపుతారు. చెల్లిలికీ పెళ్ళి చెయ్యాలి. వీరంతా వుండేది ఓ పల్లెటూర్లో. చిన్నదాని పెళ్ళి చెయ్యాలన్నా, పెద్దదాన్ని అత్తారింటికి పంపాలన్నా డబ్బు కావాలి. డబ్బు కావాలంటే పట్నంలో వాళ్ళకున్న ఇంటిని అమ్మాలి. ఆ ఇల్లు అమ్మాలంటే, ఆ ఇంట్లో అద్దెకుంటున్న కుటుంబాన్ని ఖాళీ చేయించాలి. ఆ అద్దెకుండే వారి కుటుంబ పెద్ద (ప్రదీప్ శక్తి) జైల్లో వుంటాడు, హత్యా నేరం మీద. అతని భార్య శుభ, కూతురు సుమలత గాక ఇంకో చిన్న పిల్లా, పిల్లాడు వుంటారు. ఆ పిల్లలు సుమలత చెల్లెలూ, తమ్ముడూ. ఇరవై ఏళ్ళ నించీ అద్దెకుంటున్నారు గనక నెలకో అరవైతో అద్దె చెల్లిస్తున్నారు. ఆ అమ్మాయి జీతమే పన్నెండొందలు. ఇప్పుడా ఇల్లు ఖాళీ చేస్తే బయట అద్దె పన్నెండొందలో పదిహేనొందలో అవుతుంది. బ్రతికేదెట్టా ? ఇరవై ఏళ్ళ నించీ వారు పంపిన మనియార్డర్ రసీదులు జాగ్రత్తగా వున్నాయి గనక ‘ఖాళీ చెయ్యనక్కర్లేదు.. ధైర్యంగా వుండ’మంటాడు లాయరు. ఎలాగైనా ఇల్లు ఖాళీ చేయిస్తే కానీ తోబుట్టువుల బతుకు బాగుపడదని రాజేంద్రప్రసాద్ ఆ ఇంట్లో ఓ ప్లాన్ ప్రకారం ప్రవేశిస్తాడు.

లాయర్ పెళ్ళాం దగ్గర్నించి రసీదులు సంపాదించి చించేస్తాడు. సుమలత కుటుంబాన్ని రోడ్డున పడేస్తాడు. ఈ ప్రాసెస్‌లో ఆ అమ్మాయి ఉద్యోగం కూడా వూడుతుంది.

భరించలేని వేదనలో ఆమె పాట పాడాలి. ఆ పాటలో మరో మనసు కరిగి ఆమెకి ఆసరాగా అతను నిలబడే నిర్ణయాన్ని తీసుకోవాలి.

ఏ సినిమాలోనైనా ఇంటర్వెల్‌కి ముందొచ్చే పాటా, క్లైమాక్స్‌కి ముందోచ్చే పాట, గీత రచయితలకి acid test లాంటివి. ఒక్కడు లేచినా జనాలు ఏదో వంకన బయటకి పోతారు. కనక అత్యంత జాగ్రత్తగా ఆలోచించి మరీ వ్రాయాలి. ఇటువంటి సన్నివేశం రావడం నాకు మరీ కొత్త కాదు. ‘మా ఇంటి మహారాజు’లో కూడా ఒక పాట వుంది. కానీ, ఇక్కడి సిచ్యుయేషన్ వేరు.

వాసూగారూ అద్భుతమైన ట్యూన్ ఇచ్చారు. ఆల్రెడీ బాపినీడు గారు యూనిట్‌తో షూటింగ్‌కి వైజాగ్ వెళ్ళిపోయారు. మూడు రోజుల్లోగా మేము పాట రికార్డు చేసేసి పంపిస్తే అక్కడ దాన్ని చిత్రీకరించడానికి సిద్ధంగా వున్నారు. ట్యూన్ తీసుకుని రెండు రోజులు గడిచిపోయింది. ఒక్క ముక్క కూడా రాలేదు. ఎంత ఆలోచించినా ఏమి వ్రాయాలో బోధపడలేదు. నా గురించి షూటింగ్ ఆగకూడదనే ఆలోచన నా బుర్రని తినేసే వేళ, ఓ నిర్ణయానికి వచ్చాను. బాపినీడు గారికి ఫోన్ చేసి “అయ్యా, ఈ పాటను వ్రాయలేకపోతున్నాను. దయచేసి ఎవరైనా సీనియర్ రైటర్ చేత వ్రాయించమని ప్రార్థన. నావల్ల కావడం లేదు” అని చెబ్దామనే నిర్ణయం తీసుకున్నా.

నేనుండే మూడో అంతస్తునించి కిందకి దిగాను. రోడ్డుకి అవతల టెలీఫోన్ బూత్ వుంది. ఆ లోపలే ఓ ఆలోచన సడన్‌గా నా మనుసులోకి వచ్చింది. ఆ ఆలోచన ఓ నవల గురించి. ఆ నవల పేరు ‘ద ఓల్డ్ మాన్ అండ్ ద సీ’ అనే నవల. వ్రాసింది ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్వే. నోబుల్ ప్రైజ్ విన్నర్. అతనికి నోబుల్ ప్రైజ్ వచ్చిందీ ఈ పుస్తకానికే.

ఆ నవలలో ఓ అద్భుతమైన వాక్యముంది. నాకు గుర్తుకొచ్చింది. అదే. “Time can destroy a man but cannot defeat him” అన్నదే ఆ వాక్యం. తెలుగీకరిస్తే, “విధి మానవుడ్ని సర్వనాశనం చెయ్యగలదు.. కానీ ఓడించలేదు.”

ఠక్కున ఆగిపోయా. ‘కేవలం రెండు రోజులు ఏదీ వ్రాయలేకపోయానని నేను ఎందుకు చేతులెత్తేస్తున్నానూ? ఎందుకు అసలు ఓటమిని అంగీకరించాలి? బాపినీడుగారు ఇంత సున్నితమైన సన్నివేశానికి పాట రాసే అవకాశం నాకే ఎందుకిచ్చారూ? నా మీద సంపూర్తి నమ్మకం వుండబట్టి గదా? నో.. నేను చేస్తున్నది తప్పు’ అని నాలో నేనే ఆలోచించుకుని ఓ కప్పు కాఫీ తాగి రూమ్‌కి వెళ్ళిపోయాను. ఓ పది నిముషాలు మనసుని పూర్తిగా ‘స్విచ్చాఫ్’ చేసి పడుకున్నా. ఆ తరువాత లేచి ట్యూన్‌ని నెమరేసుకున్నాను. ఠక్కున ఆలోచన వచ్చింది. నేను బాధపడుతున్నాదీ హీరోయిన్ పడుతున్నదీ ఒక్కటేగా! అని. టకటకా పల్లవి వ్రాశాను.

“ఏమి వివరించనూ.. నా బాధ ఎవరికి వినిపించనూ” అని. తరవాత వ్రాయాల్సింది ‘ఇంటి’ వ్యవహారం. అదీ తొందరగానే వ్రాశా..

“పాముకి పుట్టుంది..
పక్షికి గూడుంది
ఏ చోటు లేనిది మాకే కదా.. మాకే కదా!” అని.

మహదానందంతో మొదటి చరణం మొదలెట్టాను. అందులో భారతాన్ని, అభిమన్యుడ్ని తెచ్చి జయాపజయాలు న్యాయాన్యాయాలు ఎత్తాను. రెండో చరణం ఏమి వ్రాయాలనేదే సమస్య.

‘ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్వే’ వాక్కునే చరణంగా మారిస్తే? భలే అనిపించింది. కూతురు బాధ పడుతుంటే, తల్లి ఓదారుస్తుందన్న మాట. ఆ ఓదార్చడం, హెమింగ్వే పలుకుల ద్వారా అయితే వినే శ్రోతలు, చూసే ప్రేక్షకులూ కూడా ఎంతో స్ఫూర్తిని పొందుతారని అనిపించింది. ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్వే వాక్యాన్ని చరణంలా మార్చాను.

చరణం-2:
విధి ఎంత వంచించి కవ్వించినా
ఎన్ని కష్టాల సుడి రేపి శోధించినా
ధైర్యాన్ని కోల్పోని ఏ మనిషినీ.. విధి
ఓడించ లేదమ్మా ఏనాటికీ..
మా కళ్ళ వెలిగేటి దీపానివే.. నీవు
మా ఇంటి కెన్నడు మహారాణివే..
మహారాణివే..

తరవాత మరో చరణం తన దురదృష్టాన్ని నిందించుకుంటూ సుమలత పాడితే, అది విని హీరో తండ్రి, తల్లి, సిస్టరూ, హీరో కదిలిపోతారు. తరువాత కథ నిజంగా తెర మీద చూడాల్సిందే.

ఈ సినిమా గురించి ఇంత ఎందుకు వ్రాయాలంటే, కథ మొత్తం తెలిస్తేనే గానీ యీ సన్నివేశం అర్థం కాదు. శ్రీ వాసూరావు కంపోజింగ్ అద్భుతమైతే, వాణీజయరాం గారి పాటా, ఎక్స్‌ప్రెషనూ మహాద్భుతం. పాట విన్న వెంటనే నా దగ్గర ఫోన్ లేదు గనక నన్ను కార్లో ఆఫీసుకు పిలిపించి, వైజాగ్ నించి ఫోన్ చేసి మరీ అభినందించారు విజయబాపినీడుగారు. పాట రికార్డింగ్, సింగర్ రెమ్యూనరేషన్, స్టూడియో రెంట్, మ్యూజిషన్ రెమ్యూనరేషన్ మొత్తం కలిపి ఏడు వేలు అయినట్టు నాకు గుర్తు. ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్వేకి ఇప్పటికో వెయ్యిసార్లు మనసులోనే కృతజ్ఞతలు అర్పించి వుంటా. ఎందుకంటే, ఆయన వ్రాసిన ఆ అద్భుతమైన వాక్యం – ఎందరికి స్పూర్తినిచ్చిందో! ఎందర్ని ఆత్మహత్యల అంచునించి బయటకి తెచ్చిందో. ఎన్ని వేలమంది మనో శాస్త్రవేత్తలు ఈ వాక్యాన్ని ‘కౌన్సిలింగ్’ లో ఉపయోగించారో, ఆ గణాంకాలన్నీ నాకు తెలీదు గానీ, నాకు మాత్రం ‘నమ్మకం’ అనే అమృతాన్ని ఇచ్చింది. నా మీద నాకు నమ్మకాన్ని పెంచింది. ఏనాడూ ఓటమిని స్వాగతించవద్దని నొక్కి వొక్కాణించింది.

(‘ఏమని వివరించనూ.. నా బాధ’ పాటని యూట్యూబ్‌లో చూడవచ్చు:
https://www.youtube.com/watch?v=_-Lts2cXdOs)

అతి విచిత్రమైన విషయం ఏమంటే, ఇంత ధైర్యాన్నిచ్చే మాటని వ్రాసిన హెమింగ్వే ఆత్మహత్య చేసుకుని ప్రాణాలు విడవడం.

***

కాంట్రవర్సీ:

సెమీ క్లాసికల్ ట్యూన్‌కి “పక్షికీ గూడుంది, పాముకీ పుట్టుంది” అనే కఠిన పదాలు వ్రాయడం ఎంత వరకూ సబబూ? అని కొందరు పెద్దలు నా మొఖం మీదే అడిగారు.

“సార్ పక్షి స్వయంకృషితో గూడు కట్టుకుంటుంది. పాము దౌర్జన్యంగా చీమల పుట్టను ఆక్రమించుకుంటుంది. అంటే, స్తోమత వున్న వారు ఇల్లు కట్టుకుంటారు. బలవంతులు రౌడీలు ఇళ్ళు ఆక్రమించి దర్జాగా జీవిస్తారు. ఆ రెండూ చెయ్యలేని మాలాంటి మధ్య తరగతి వారి పరిస్థితి ఏమిటి? అనేది హీరోయిన్ బాధ.” అని చెప్పాను. బాపినీడు గారు మెచ్చుకున్నది కూడా ఆ పాయింటునే. ఎందుకంటే, కథంతా తిరిగేది ‘ఇంటి’ మీదే!

***

ఓ రోజున నేను డాక్టర్ గారి దగ్గర కూర్చుని వుండగా ఓ కారు వచ్చి ఆగింది. ప్రొడక్షన్ అసిస్టెంట్ ఒకరు వచ్చి, “సార్ మీరు ఫ్రీగా వుంటే మిమ్మల్ని తీసుకురమ్మని డైరక్టెర్ వి. మధుసూదన్ రావుగారు పంపారు. సార్” అన్నాడు. బయల్దేరాను. కారు ఆగాక చూస్తే అది గోపీకృష్ణవారి ఆఫీసు. “అబ్బాయ్.. ‘ఖుద్‌గర్జ్’ అనే సినిమా తెలుగులో తీస్తున్నాం. అందులో స్నేహం మీద ఒక పాట వుంది. నీకు హిందీ బాగా వచ్చని తెలిసింది. ఆ పాట యథాతధంగా తెలుగులో అనువదించు. ఏం రాశారో చూద్దాం” అన్నారు మధుసూదన్ రావుగారు, నన్ను చూస్తూనే. వీడియో ప్లేయర్‌లో పాట చూపించి హిందీ లిరిక్ కాపీ ఇచ్చారు.

లిరిక్‍ని చదవి దాన్ని తెలుగులో ట్రాన్స్‌లేట్ చేసిచ్చా. “ఆ సినిమాలో నీకూ అవకాశం ఇస్తా, ఆత్రేయ, వేటూరితో పాటు” అన్నారు. “థాంక్స్ సర్” అని మళ్ళీ కారెక్కి రూమ్ దగ్గర దిగిపోయా. ఆయన ‘ఆత్మకథ’ సినిమా టైమ్‌లో ఇచ్చిన మాట నాకు గుర్తుంది. కానీ ఆయనా ఆ మాట గుర్తుంచుకుని నన్ను పిలిపించడం నిజంగా ఆనందం కలిగించింది.

కొన్నాళ్ళ తరవాత ఓ మధ్యాహ్నం నేను రూమ్‍లో నిద్రపోతూ వుండగా గోపీకృష్ణ వారి ప్రొడక్షన్ మేనేజర్ జ్యోతిప్రసాద్ వచ్చాడు. “సార్, అర్జంటుగా మిమ్మల్ని హైదరాబాద్ పంపించమని మధుసూదన్ రావు గారూ, కృష్ణంరాజుగారూ ఫోన్ చేసి చెప్పారు. నాలుగింటికి ఫ్లైట్ వుంది” అన్నాడు.

ఓ బేగ్ లో ఓ జత బట్టలు + కావాల్సిన ఐటమ్స్ వేసి పది నిముషాల్లో రెడీ అయ్యాను. వెళ్తూ వెళ్తూ కారు ఆపి విషయం డాక్టరుగారితో చెప్పాను.

ఎయిర్‌పోర్ట్ దాకా జ్యోతిప్రసాద్ వచ్చాడు. నార్మల్ టికెట్ దొరకలా. J. Class దొరికింది. కొని, నన్ను ప్లైటెక్కించాడు. ఏర్‌పోర్స్ వాడ్ని గనక ప్లైట్ లెక్కడం నాకు కొత్తకాదు. అదీగాక చివరి నాలుగేళ్ళూ గ్లైడర్ కోసం డైలీ గన్నవరం ఏర్‌పోర్ట్‌కి వెళ్ళేవాడ్ని. కానీ సినిమా ఫీల్డులో రైటర్‍గా నన్ను ప్లైట్ ఎక్కించిన ఘనత గోపీకృష్ణా కంబైన్స్ ‘ప్రాణ స్నేహితులు’ సినిమాదే. హైదరాబాద్‍లో లాండ్ కాగానే యూనిట్ వారు నన్ను డైరెక్టుగా పద్మాలయా స్టూడియోస్‌కి తీసికెళ్ళారు.

ఆ స్టూడియోకి వెళ్ళడం అదే ప్రథమం నాకు.

“అబ్బాయ్.. రాజ్-కోటి గారూ మద్రాసు బయలదేరబోతున్నారు. సుగంధ రమేష్ ట్యూన్ ఇస్తాడు. రాసెయ్” అని మధుసూధన్ రావు గారు అన్నారు. షూటింగ్ స్టూడియోలోనే జరుగుతుంది. స్టూడియోలోనే వున్న ఓ AC రూమ్ నాకు ఇచ్చారు. కావల్సినవి చూడ్డానికి ఓ ప్రొడక్షన్ కుర్రాడిని కూడా పెట్టారు. సుగంధ రమేష్ రాజాని అంత ముందే కలిశాను. తొలిసారి అతను ‘మారుతి’ సినిమా డైరెక్టు చేస్తున్నప్పుడు రైటర్ జాలాదిగారితో. రెండోసారి మా ‘మా ఇంటి మాహారాజుకి’ అసోసియేట్‍గా. మళ్లీ ఇప్పుడు.

నా ట్యూన్ నాకు ఇచ్చేసి రమేష్ రాజా వెళ్ళిపోయాడు. బాగా చీకటి పడింది. పద్మాలయా స్టూడియో అంతా ఇంకా ‘సింహసనం’ sets మత్తులోనే వుంది. షూటింగ్ అయిపోయి అందరూ వెళ్ళిపోవడంతో స్టూడియో లోపలా బయటా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. ఏమీ తోచక పోనీ పాటైనా మొదలు పెడదాం, పల్లవి పూర్తయినా పూర్తయినట్టే, అని మొదలెట్టాను. రమేష్ రాజా వెడుతూ వెడుతూ ‘friendship’ పాట అన్నాడు. ఆల్రెడీ హిందీ ఫ్రెండ్షిప్ పాటని తెలుగులోకి తర్జుమా చేసి ఇచ్చాను గదా.. అదే అయివుంటుందనుకుని ట్యూన్ విన్నా. అద్భుతమైన మెలోడీ. హాట్స్ ఆఫ్ టూ రాజ్-కోటి. ‘ఖైదీ నంబర్ 786’ తరువాత వారితో ఇది నా రెండో సినిమా. అలాగే కృష్ణంరాజుగారితోటీ, వి.మధుసూదన్ రావు గారితోటీ కూడా.

నాలుగైదు సార్లు ట్యూన్ వినగానే పల్లవి ‘ఫ్రేమ్’ వచ్చేసింది.

“స్నేహానికన్న మిన్నా.. లోకాన లేదురా..
కడదాక నీడలాగా.. నిను వీడిపోదురా..” అని

‘ఖుద్‍గర్జ్’ సినిమాని నేను చూశాను గనక సబ్జెక్టు తెలుసు. అలవోకగా హిందీ లిరిక్  ఛాయ ఏ మాత్రం పడకుండా రెండు గంటల్లో పాట పూర్తి చేశా. ఒళ్ళు విరుచుకుంటూ టైమ్ చూస్తే తొమ్మిదయింది. బయటకి నడిచా.

“సార్.. మీరు రాసుకుంటున్నారని డిస్టర్బ్ చెయ్యలేదు సార్.. మీ భోజనం వచ్చింది.” అంటూ నేను బయటకి రాగానే అన్నాడు ప్రొడక్షన్ కుర్రాడు. నా గదికి ‘హాట్’ కారియర్ తెచ్చిపెట్టి, ‘వెళ్ళొస్తాను సార్’ అన్నాడు. ‘OK’ అన్నా. భోజనం చేస్తే ఓ పని అయిపోతుంది గదా అని కేరియర్‌తో వచ్చిన bag తీస్తే అందులో ఓ ‘హాఫ్ బాటిల్’ బ్రాందీ అందమైన బాక్స్‌లో కనిపించింది. స్టూడియో ఫోన్ నించి రమేష్ రాజాకి ఫోన్ చేసి ‘అదెవరికి?’ అంటే, “కృష్ణంరాజుగారు అడిగారు. మీకు అలవాటేమైనా ఉందా అని? నేనే చెప్పాను. మీరు మిలటరీ వారనీ, అప్పుడప్పుడు తీసుకుంటారనీ. అంతే కాదు రాత్రి 9 గంటలకి ముందు మందు ముట్టుకోరనీ, కంపెనీతో తాగరనీ, కూడా చెప్పాను. వారే పంపించారు” అని నవ్వుతూ ‘ఎంజాయ్’ అన్నాడు. కృష్ణంరాజు గారు సుక్షత్రియులు. రాజుగారంటే రాజుగారే. ఇక్కడో మాట చెప్పాలి. డాక్టరుగారు హెచ్చరించినప్పుడు మరో నిర్ణయం కూడా తీసుకున్నా. ఏనాడు ‘మందు గ్లాసు’ ముందు పెట్టుకుని పాటలు వ్రాయకూడదని. ఎందుకంటే పాటలు వ్రాయడం నా వృత్తి. తాగి పాటలు వ్రాయడం అంటే నా వృత్తిని నేను అవమానించినట్లే. అందుకే పని వుంటే, పని పూర్తి చేశాక మాత్రమే డ్రింక్స్ తీసుకుంటాను. ఆల్రెడీ పాట పూర్తయింది గనుక హాయిగా మందు పెట్టుకున్నాను. అలసిన మనసుకి అంతకన్నా ఆనందం కలిగించేది ఏముంటుందీ! రెండు పెగ్గులు మాత్రం తీసుకుని భోంచేసి పడుకున్నా. మాంఛి బ్రాండ్. హాయిగా నిద్ర పట్టింది.

పొద్దున్న అయిందింటికల్లా లేచి మొత్తం స్టూడియో అంతా తిరిగి తిరిగి చూశా. ఏడున్నరకి స్నానం చేసి బయటికి వచ్చేసరికి షూటింగ్ కోసం డైరెక్టర్‌తో సహా అందరూ వచ్చి వుండటం కనిపించింది. ప్రొడక్షన్ వాళ్ళు అందరికీ టిఫిన్లు అందిస్తున్నారు.

నేను నా పేడ్, టేప్ రికార్డరూ పట్టుకుని షూటింగ్ స్పాట్‌కి నడుస్తూ వెళ్ళాను.. దగ్గరే. “అబ్బాయ్.. ముందు టిఫిన్ చెయ్యి. ఈ షాట్ అయిపోయాక పాట వింటా” అన్నారు మధుసూధన్ రావుగారు. నన్ను చూడగానే గ్రహించి వుండాలి.. సాంగ్ పూర్తయిందని. మొదటిసారీ మూడు గంటల్లోనే పాట ఇచ్చానుగా మరీ.

సుమారు తొమ్మిందింటికి చిన్న గాప్ వచ్చింది. “ఏం రాశావో వినిపించు” అన్నారు. నేను మహోత్సాహంగా “స్నేహానికన్న మిన్న లోకాన లేదురా” అని పాడుతూ వుండగానే, నేనాయన చేతికిచ్చిన పేడ్ విసిరికొట్టారు. “ఆత్రేయగారికిచ్చిన పాట రాసే మగాడివా నువ్వు? ఎవడ్రాయమన్నాడీ పాటని? నీకిచ్చింది డ్యూయెట్ అయితే ఇదెందుకు రాశావు?” అంటూ కోపంతో ఇంతెత్తున లేచారు. నిమిషన్నరపాటు వేడి వేడి తిట్లు దక్కాయి. నేనేం మాట్లాడలా. ఆయన మాట్లాడటం మానేసాక నేను “సార్ నాకు ఇచ్చిన ట్యూన్ ఇదేనండీ.. కావాలంటే చూడండి” అని నా టేప్ రికార్డర్ ఆన్ చేసి వినిపించా. ఠక్కున ఆయన కోపం చల్లారింది. “అదేంటీ.. ఈ ట్యూన్ ఆత్రేయగారికి కదా ఇమ్మందీ.. సరేలే.. నీ కోసం రెడీ చేసిన డ్యూయెట్ రాసుకో.” భుజం మీద చేయ్యి వేసి లాలనగా అన్నారు. ఆయన కోపం ‘తాటాకుమంట’ లాంటిది,  ఇట్టే వచ్చి ఇట్టే పోతుంది. బాపినీడు గారి కోపమూ అంతే. అంతెందుకూ, మా నాన్నగారిదీ ప్రథమ కోపమే. ‘యస్ సార్’ అని నేను మళ్ళీ నా రూమ్‌కి పోయాను. మళ్ళీ ట్యూన్ తీసుకుని కూర్చున్నాను. మాంఛి హుషారైన మెలోడీ. డ్యూయట్స్‌లో రెండు రకాలు.. 1. సాంగ్ ఫర్ సాంగ్. 2. సిచ్చుయేషనల్ డ్యూయట్. సాంగ్ ఫర్ సాంగ్ అంటే time gap చూపడం కోసమూ, సబ్జక్టులో రిలీఫ్ కోసమూ వాడేది. సన్నివేశ బలమంటూ అందులో వుండదు. గనక రచయిత ఏమైనా వ్రాసుకోవచ్చు. అయితే కొన్ని విషయాలు మాత్రం ఖచ్చితంగా గుర్తుంచుకోవాలి. పెళ్ళి కాకముందు డ్యూయట్ అయితే ‘కన్నె’, కన్నెతనం వంటి పదాలు వాడుకోవచ్చు. పెళ్ళైన వారికి యీ పదాలు వాడలేము కదా. అలాగే పాట డే టైమ్ లో తీసేదైతే వెన్నెల, రేయి లాంటి పదాలు వ్రాయడం కుదరదు. ఒకవేళ రాత్రి తీసే పాటైతే సూర్యకాంతులు, పద్మాలు విచ్చుకోవడాలూ వుండకూడదు. ఇలాంటి చిన్న చిన్న జాగ్రత్తలు తీసుకుంటే చాలు. మా బాపినీడు గారైతే “సాంగ్ ఫర్ సాంగండీ.. హాయిగా గాలి పోగేసుకోండి” అంటారు.

లంచ్ టైం లోగా పాట రాద్దామని నా కృత నిశ్ఛయం. రాసేశాను. రాజ్ కోటికి మళ్ళీ హేట్సాఫ్.. ట్యూన్ లోనే బోలెడు చిలిపిదనం వుంది.. అటు వింటూ ఇటు రాసేశా.

అతడు:
ముద్దుకి హద్దులు లేవే.. బూరెల బుగ్గల దానా
కమ్మని కౌగిలి సాలే.. ఎన్నెలరాతిరిలోనా

ఆమె:
నా ముద్దుకి హద్దులు లేవని నీతో అన్నానా?
ఓ కమ్మటి కౌగిలి ఇస్తా రారమ్మన్నానా?

అంటూ సాగుతుంది యమా హుషారుగా.

గంటన్నరలో song ఫినిష్. పెన్ను పక్కన పెట్టాన లేదో “సార్. ఆత్రేయగారు మిమ్మల్ని తీసుకురమ్మన్నారు సార్” అంటూ వచ్చాడు డ్రైవర్. నా గుండె గుభేల్‍మంది. ఆయన పాటని కావాలని నేనే వ్రాశానని అపార్థం చేసుకుంటే? మాట్లాడకుండా వెళ్ళాను. ఎంత టెన్షన్ అంటే ఆ హోటల్ పేరు కూడా నాకు గుర్తు లేదు. చూడగానే పాద నమస్కారం చేశాను.

“ఓహో.. మిమ్మల్ని బాపినీడు గారింటి దగ్గర చూశా. ఆ మీసాలూ అవీ చూసి మ్యూజిషియనో, ఫైటరో అనుకున్నాను. సరే.. ఫ్రెండ్షిప్ మీద పాట మీరు రాశారంట గదా.. ఏం రాశారూ?” అన్నారు.

మొదట వివరంగా ఆ తప్పు నాది కాదని విన్నవించి, “సార్ మీరంటే నాకు అత్యంత గౌరవం. చిన్నప్పటి నుంచీ మీ పేరు పక్క నా పేరుని వాల్ పోస్టర్ల మీద రాసుకునేవాడ్ని. నన్ను ‘మీరు’ అనొద్దు. ‘నువ్వు’ అంటేనే ఆనందం నాకు” అన్నాను.

“అది సరే గానీ, ఇంతకీ ఏం రాశావూ?” అన్నారు.

మొత్తం పాడి వినిపించాను. “స్నేహానికి ఉదాహరణ ఏమైనా ఇవ్వచ్చుగా.. ‘నీడ లాగా’ అనే పదం ఎందుకు వాడావూ?” అన్నారు. ఆ ప్రశ్న కేవలం నేను ఏమీ చెబుతానా అన్న కుతుహలంతో అడిగిందని నాకు అర్థమయింది.

“సార్.. లోకంలో స్నేహానికీ ప్రేమకీ నాణ్యమైన ఉదాహరణలు లేవండీ. ఒక వేళ కవిత్వాల్లోనూ, కథల్లోనూ వున్నా అవి విఫలమైనవే గానీ సఫలమైనవి కాదండీ. ప్రేమలో లైలామజ్ను, రోమియో జూలియట్, దేవదాసు పార్వతీ, హీర్ రాంఝా – ఎవరిదైనా దుఃఖాంతాలే. అలాగే స్నేహంలో సీజర్ – బ్రూటస్, కర్ణుడు – దుర్యోధనుడూ ఇవీ బేడ్ ఎగ్లాంపుల్స్. అందుకే ఉదాహరణని ఇవ్వలేదండీ” అన్నాను.

“మరి నీడ సంగతీ” నవ్వారాయన.

“సార్ మనిషి బతికున్నంత మటుకూ నీడ వుంటుందండీ, చచ్చిపోయాక శవాన్ని పైకెత్తితే ఆ శవానికీ నీడ వుంటుందండీ. ఆ శవాన్ని కాల్చి బూడిద చేస్తే ఆ బూడిదని ఓ సంచిలోనో కుండలోనో పోస్తే వాటికీ నీడ వుంటుందండీ, బూడిదని గుప్పెటతో తీసుకు పైకెగరేస్తే రాలి కింద పడే ప్రతి అణువుకీ కూడా నీడ వుంటుందండీ.. అందుకే, కడదాక నీడ లాగా.. నిను వీడిపోదురా.. అని రాశానండీ” అన్నాను.

“గుడ్.. చాలా బాగుంది. హాయిగా వెళ్ళిరా” అన్నారు భుజం తట్టి. మహదానందంగా బైటికొచ్చి షూటింగ్ స్పాట్‌కి వెళ్ళాను. డైరెక్టుగా డైరెక్టర్ గారి దగ్గరికెళ్ళాను. ఆయన నవ్వుతూ నావంక చూసి, “ఆత్రేయగారు ఫోన్ చేసి చెప్పారు నీ పాటని యథాతథంగా వుంచమనీ, నీకు మంచి భవిష్యత్తు వుందనీ. ఎలాగూ రెండు పాటలయ్యాయి గనక, మిగతావీ నువ్వే రాసెయ్” అన్నారు.

అవ్వాళ లంచ్ డైరెక్టర్ గారూ, కృష్ణంరాజుగారూ అందరితో కలిపి తీసుకున్నా. ఆ పాటని నా నోట మళ్ళీ మళ్ళీ పాడించుకుని విన్నారు కృష్ణంరాజుగారు. ఎన్నిసార్లు మెచ్చుకున్నారో.

వేటూరిగారు ‘గువ్వా గోరింకతో’కి మాట సహాయం చేస్తే, ఆత్రేయ గారు ఆశీస్సులతోటి నాకు అమూల్య కానుకనిచ్చారు. ఇంకేం కావాలీ?

(ఆత్రేయ గారిని కలిసిన హైదరాబాద్ హోటల్ పేరు సరోవర్).

(ఇంకా ఉంది)

భువన చంద్ర

భువన చంద్ర సుప్రసిద్ధ సినీ గేయ రచయిత. కథకులు. పలు హిట్ పాటలు రచించారు. “భువనచంద్ర కథలు”, “వాళ్ళు”, “మహతి”, “పాండిబజార్ కథలు” అనే పుస్తకాలు వెలువరించారు.