జీవితం ఓ ప్రయాణం-2

[ప్రముఖ కథా, నవలా, సినీగీత రచయిత, శ్రీ భువనచంద్ర తమ సినీ జీవన ప్రస్థానాన్ని ‘జీవితం ఓ ప్రయాణం’ అనే పేరుతో సంచిక పాఠకుల కోసం ప్రత్యేకంగా అందిస్తున్నారు.]

మిస్టర్ స్టిక్కర్:

“వీరి పేరు వాడ్రేవు శివకుమార్. డిటెక్టివ్ నవల్సూ అవీ రాస్తూంటారు. సినిమాల్లో అప్పుడప్పుడూ వేషాలు కూడా వేస్తుంటారు. ‘రాసే’ పని మీకు చూపిస్తే వ్రాయగలరా?” అన్నారు డాక్టరుగారు.. ఓ ఆరడుగుల వ్యక్తిని పరిచయం చేసి. అతనికీ దాదాపు నా వయసే వుండొచ్చు.

“తప్పకుండా రాస్తాను” అన్నా. అయితే అప్పటి వరకూ నా కోసం నేను వ్రాసుకోవడం తప్ప (కథలూ.. కవితలూ.. పాటలూ etc) ప్రచురణ కోసం ఏదీ వ్రాయలేదు. అప్పటి వరకూ ఒకే ఒక్క కవిత అచ్చయింది ‘భారతి’లో. ఆ కవిత పేరు ‘కూలిన గోడలు’. అంతే. శివకుమార్ గారు నన్ను MVS పబ్లికేషన్స్ వారి దగ్గరికి తీసికెళ్లారు. ఆయన “ఓ రెండు నవలలు రాసి తీసుకు రండి చూద్దాం” అన్నారు నిర్లిప్తంగా. అప్పటికి నేను కొన్ని వందల డిటెక్టివ్ నవలలు చదివి వుంటాను. ఆ అనుభవం చాలనిపించింది. అంతేగాదు, పేర్రీ మేసన్, అలిస్టర్ మెక్విన్స్, ఆర్థర్ హేలీ వంటి సుప్రసిద్ధుల రచనలు కూడా చదివా. ఇహ కొమ్మూరి సాంబశివరావుగారూ, కొవ్వలి, టెంపోరావు, కృష్ణమోహన్ వీరందరివీ నాకు కొట్టిన పిండే. అయితే ఆయన అంత కుతూహలం చూపలేదని మాత్రం అర్థమైంది. అయినా నేను వ్రాయడానికి సిద్ధమయ్యాను. భగవాన్, యుగంధర్, పాణి, మణి, వాలి.. ఇలా నాక్కూడా ఓ డిటెక్టివ్ ప్రత్యేకంగా వుండాలి. వీరందరి కంటే భిన్నంగా వుండాలి. అసలు బ్యాక్‌‍డ్రాపే మార్చేస్తే? కేవలం క్తైమ్ అండ్ డిటెక్షన్ కాకుండా కాస్త దేశభక్తి, కాస్త అంతర్జాతీయమూ జోడిస్తే బాగుంటుందనుకున్నాను. నా డిటెక్టివ్ పేరు ‘షాన్’ అని నిర్ణయించా. మిడిల్ ఈస్ట్ ఇంటిలిజెన్స్ గ్రూప్ అనే దాన్ని తయారు చేశా. ఏర్‌ఫోర్స్‌లో వుండగా నాలుగేళ్ళు ఎడారిలో పనిచేశా గనక ఎడారిని కార్యస్థానంగా ఎంచుకున్నా. అక్కడుండే బ్లూ బుల్స్ (నీల్‌ఘాయ్) అనే వాటి గురించి వివరిస్తూ, నవల పేరు ‘బ్లూ బుల్స్’ అని పేరు పెట్టాను. రెండిడ్లీ తిని సాయంత్రం 6½ గంటలకి వ్రాయడం మొదలెడితే తెల్లారేసరికి 56 అరఠావులు పూర్తయ్యాయి.

MVS లెక్క ప్రకారం అది సరిపోతుంది. పూర్తి కాగానే వొళ్ళు విరుచుకుని వాకిట్లోకి వస్తే ‘భగవతీ విలాస్’ తలుపులు తెరుచుకుని వుంది. గబగబా కిందకెళ్ళి ఓ కప్పు కాఫీ తాగి పై కొచ్చా.

అసలు విషయం ఏమంటే అప్పటికే నేను తెచ్చుకున్న 15 వేల రూపాయలో కొన్ని పదులు తప్ప అన్నీ అడుగంటి పోయాయి. కారణం అప్పులు అడిగిన వాళ్ళకందరికీ లేదనకుండా జాలిపడి అప్పులు ఇచ్చెయ్యడం. అవి ఏనాటికీ తిరిగి రావనే విషయం అతి త్వరలోనే నాకు తెలిసింది.

ఓ పెద్దమనిషి భార్య పురిటి నొప్పులతో చావు బ్రతుకుల మధ్య వుందనీ, అర్జంటుగా అయుదు వందలు లేకపోతే బ్రతకదనీ అత్యద్భుతంగా నా ముందు నటించి 300 పట్టుకుపోయాడు. ఆ సాయంత్రం అతన్ని ఆంధ్రా కిళ్ళీ షాపు దగ్గరున్న వైన్ షాపులో పుల్ బాటిల్ కొనుక్కుంటుండగా చూశాను. ఎదురుగా వెళ్ళి నిలబడితే “సార్.. చ.. చచ్చిపోయిందండీ..” అని భోరుమన్నాడు. ఈ వ్యవహారం అంతా చూసిన రబ్బీ ఆ రోజే నాకు చెప్పాడు, “మీ ఎదురుగా ఏడ్చిన వాడికి అసలు పెళ్ళే కాలేదు. మీలాంటి వాళ్ళని చీట్ చేసి తాను గ్రేట్‌గా ఫీలయ్యే పరమ నికృష్టుడు వాడు” అని.

బస్.. ‘రామ్ తెరీ గంగా మైలీ’ సినిమాలో ఒకడు గుడ్డివాణ్ణి అని చెప్పి గంగని (మందాకినిని) నమ్మించి వ్యభిచార కొంపకి అమ్మడం, అప్పుడామె, “బాబా.. ఏ దౌర్భాగ్యపు వేషమన్నా వెయ్యి. గుడ్డివాడిగా మాత్రం నటించకు.. నీలాంటి వాళ్ళున్నారని తెలిస్తే నిజం గుడ్డివాళ్ళని కూడా లోకం నమ్మదు” అంటుంది. ఆ విషయం జ్ఞాపకం వచ్చింది.

అఫ్‌కోర్స్.. ఆ తరవాత ఓ సత్యం అర్థమయింది. ఏమంటే, నమ్మి డబ్బివడం నా తప్పు, అతనిది కాదు. మోసగించడం అతనికి ఎంతగా అలవాటైందంటే బ్రతికున్న తల్లిదండ్రుల్ని కూడా, చచ్చిపోయారని చెప్పి డబ్బు అడుక్కోగలడు. అదీ గాక, నమ్మిన వాడ్నే మోసగిస్తారుగానీ, నమ్మని వాడ్ని ఎవరు మోసం చెయ్యగలరూ?

జేబులో డబ్బు తక్కువ వుంది. కనక తెచ్చుకోవాలంటే చింతలపూడి పోవాలి. కారణం నా అకౌంట్ చింతలపూడిలో వుంది. రిటైర్‌మెంట్ (వాలెంటరీ) ద్వారా వచ్చిన సొమ్ము SBI సేవింగ్స్ అకౌంట్‌లో కొంత వుంది. సరే.. ఎనిమిదింటి కల్లా డాక్టరు గారి దగ్గరికి వెళ్ళాను. “ఏమయింది నిన్న?” అని అడిగారు. విషయం అంతా చెప్పి, “రాత్రి ఓ నవల రాశాను అయితే, రచయితగా నా పేరు ఏముండాలో అని ఆలోచిస్తున్నాను” అన్నాను.

“ఏం పేరు పెడదామనుకుంటున్నారు?” కుతూహలంగా అన్నారు.

“సార్ నా పేరు శేషపూర్ణానంద ప్రభాకర పెదగురురాజు. గురురాజు అనేది మా తాతగారి పేరు ఏర్‌ఫోర్స్‌లో అందరూ నన్ను ‘రాజూ’ అని పిలుస్తారు. అయితే, రాజు అనేది సింపుల్‍గా వుంది” అన్నా.

“పోనీ పూర్ణానంద్ అనో ప్రభాకర్ అనో పెడితే?” అన్నారు.

అప్పటి ఆల్రెడీ సత్యానంద్ టాప్‌లో వున్నారు. “ఏమో..” అన్నాను. అయినా ముందు నవలని వాళ్ళు OK చెయ్యాలిగా. శివకుమార్ కలిసాడు “మొదటి నవలకి 50 రూపాయల చొప్పున ఇస్తారట. ఓ పదో పన్నెండో వేశాక పెంచుతారట” అని చల్లగా అసలు కబురు చెప్పాడు.

“సారీ.. నవల రాత్రే పూర్తి చేశాను. కానీ అంత చీప్‌గా ఇవ్వను. ఆయన అసలు చదవకుండానే రేటు ఫిక్స్ చెయ్యడం నాకెందుకో నచ్చలేదు. చదివి బాగుందని వేసుకుంటానంటే ప్రీగా ఇచ్చి వుండేవాడ్ని” నిర్మొహమాటంగా అన్నాను. “మీరు కొత్త కదా” నవ్వి అన్నాడాయన. నేనూ నవ్వేసి, “మనిషి కొత్త కావచ్చు.. రాసింది కొత్తగా వుందా లేదా అని కదా ఆయన చూడాల్సిందీ!” అన్నాను.

విషయం డాక్టరుగారికి చెప్పాను. “మంచి పని చేశారు” అన్నరాయన. కానీ నాకు అర్థమయింది.. నేను నిర్మోహమాటంగా శివకుమార్‌తో “ఇవ్వను” అనడం ఆయనకి నచ్చలేదని. మరుసటి రోజున ఓ పాతికేళ్ళు దాటిన యువకుడు వెతుక్కుంటూ నా రూమ్‌కి వచ్చాడు. “MVS మా రిలేషన్స్‌దే. వాళ్ళ తక్కువ ఇస్తానంటే మీరు ఇవ్వనన్నారని శివకుమార్ గారు చెప్పారు.. శివకుమార్ గారి ‘అయ్యప్ప మహిమలు’ నవల మేమే వేస్తున్నాం.. విజయలక్ష్మీ పబ్లికేషన్స్ తరుపున. అభ్యంతరం లేకపోతే మీ నవల నేను వేస్తాను. రేటెంతో మీరే చెప్పండి. మాది కొత్త కంపెనీ.. అంత అర్థ బలం లేదు” అన్నాడు. అతని మాటా, ప్రవర్తనా నాకు బాగా నచ్చినై. “ముందు యీ నవల చదవండి.. నచ్చితే అప్పుడు చూద్దాం..” అని ఫోల్డర్ అతని చేతికిచ్చా. మరుసటి రోజున అతనొచ్చి “సార్.. శివకుమార్ గారికి మేం 300 ఇస్తాం. మీకూ అదే ఇస్తాను. అభ్యంతరం లేకపోతే ఇవ్వండి” అన్నాడు. నేను “సరే” అన్నాను. అతను వెంటనే మూడు వంద రూపాయాలు నోట్లు నా చేతికిచ్చి, “సార్, మీరు ఎన్ని నవలలు వ్రాసినా నాకే ఇవ్వాలి.. సరేనా” అన్నాడు. “సరే” అన్నాను. కానీ నాకు తెలుసు.. నా పని డిటెక్టివ్ నవలలు వ్రాయడం కాదని, నా గమ్యమూ లక్ష్యమూ కూడా సినిమానేననీ.

ఆ క్షణంలో నిర్ణయం తీసుకున్నా.. ఏమైనా సరే, ఇక్కడే వుంటూ ఇక్కడే సంపాయించి నా కాళ్ళ మీద నేను నిలబడాలి గానీ నా ఏర్‌ఫోర్సు పెన్షన్ మీదా, దాచుకున్న డబ్బు మీదా ఆధారపడకూదని.

మూడు వందలూ తీసికెళ్ళి డాక్టరు గారికిచ్చాను. ఆయన వెంటనే లేచి “పదండి” అన్నారు. ఉస్మాన్ రోడ్డులో పానగల్ పార్క్ ఎదుట వున్న కెనరా బ్యాంకుకు తీసుకెళ్ళి, తానే ఫామ్ పూర్తి చేసి, నా తొలి రైటర్ సంపాదనకీ మరో రెండొందలు కలిపి నా చేత అకౌంట్ ఓపెన్ చేయించారు.

స్నేహితులారా.. మంచి మనసుకి అర్థం అది. వారి డబ్బు కలిపారని కాదు, ఎదుటివాడు తన ధనాన్ని సక్రమంగా ఖర్చు పెట్టాలన్న  చింత. డాక్టరు గారెప్పుడూ చెప్పేవారు “పది రూపాయలు ఖర్చు పెట్టల్సిన చోట ఎనిమిది ఖర్చు పెట్టేవాడు పొదుపరి. పదిహేను ఖర్చు పెట్టేవాడు దేశద్రోహి” అని. ఇంకో మాట చెప్పేవారు, “ఇతర్ల కోసం ఖర్చు పెట్టేటప్పుడు ఒకటికి పదిసార్లు ఆలోచించు.. నువ్వు వారికి సహాయం చేస్తున్నావా? లేక సోమరిపోతుల్ని చేస్తున్నావా?” అని. సత్సంగం అంటే సజ్జన సాంగత్యం. అమూల్యమైన నా జీవితంలో వారి సలహాలు నిజంగా కరదీపికలయ్యాయి. అడుగుడుక్కీ చెడిపోవడానికి అత్యంత ఆకర్షణీయమైన మార్గాలు కనిపించే పరిశ్రమ నిస్సందేహంగా చలనచిత్ర పరిశ్రమే. చుట్టూ అందమైన మనషులూ, అందమైన ఊహలూ, మనసుని నిగ్రహించడం నేర్చుకోకపోతే, అహం నెత్తికెక్కి నానా ఆటలూ ఆడిస్తుంది. ఈ విషయంలో డాక్టరుగారి సలహాలు నాకెంతో ఉపకరించాయి.

మరుసటి రోజున మరో నవల రాసి విజయలక్ష్మీ పబ్లికేషన్స్ పూర్ణచంద్రరావుకి ఇచ్చాను. అన్నట్టు డిటెక్టివ్ పేరు ‘షాన్’ నించి ‘స్టికర్’ అని మార్చమన్నాను. ఎందుకంటే, స్టిక్ అయ్యేవాడే స్టిక్కర్.. అతని లక్ష్యం చేరేదాకా వదిలిపెట్టడు. అంతేకాదు.. మార్కెట్లో ‘బొట్టు’ దగ్గర్నించీ వెల్లువలా స్టిక్కర్లు వచ్చి పడుతున్న కాలం అది.

డాక్టరు గారే ఓ రోజున ‘గోపాలి’ అనే వ్యక్తిని పరిచయం చేశారు. ఆయన TV కి ( D.D.) సంబంధించిన వారు. ఆ రోజే మూర్తిగారు (ఇప్పటి TOP డబ్బింగ్ ఆర్టిస్టుల్లో ఒకరైన శ్రీనివాసమూర్తి గారి తండ్రిగారు) పరిచయమయ్యారు. పరిచయం అయిన గంటలోనే “రాజుగారూ.. నేను ఇంగ్లీషులో కొంచెం పూర్.. ఒక పేజీని ఇంగ్లీషు నించి తెలుగులోకి ట్రాన్స్‌లేట్ చేస్తే ఇరవై రూపాయలు ఇస్తారు. చెరో పదీ తీసుకుందాం.. మీరూ ఓ.కే అంటే” అన్నారు. నేను వెంటనే “OK” అన్నా. ఆయన ఓ క్షణం నిర్ఘాంతపోయి “మీరు 15 అన్నా ఇచ్చేవాడినే” అన్నారు. నేను నవ్వేసి “ఖాళీగా కూర్చునే కంటే పేజీకి పది చొప్పున సంపాయించడం గ్రేటు కదా!” అన్నాను. మరో స్నేహం బలపడింది. నాకు ‘పని’ ఇప్పించే మరో మిత్రుడు మూర్తిగారి రూపంలో ఆనాడు దొరికాడు. ఆయన గొప్ప డబ్బింగ్ ఆర్టిస్టే కాదు.. రేడియోల్లో వచ్చే ads ని రచించి స్వరాన్నిచ్చేవారు. అంతే గాక గొప్ప స్నేహశీలీ.. సహన శీలీ.

పని వుంటే రూమ్‌లో కూర్చుని పని చేసుకోవడం, లేకపోతే డాక్టరు గారి దగ్గర కూర్చోడం. అంతే తప్ప ఎక్కడికీ వెళ్ళవాడ్ని కాదు. రేలంగి నరసింహారావుగారి దగ్గరకు చాలాసార్లు వెళ్ళాను. ఒకసారి ఆయన “ఏమీ అనుకోకు బ్రదర్.. నేను ఎక్కువగా తీసేది చిన్న సినిమాలు. రిస్కు అనేది తక్కువ. కానీ.. సరికొత్తగా రైటర్‌ని పరిచయం చేయ్యాలంటే కొన్ని ఇబ్బందులుంటాయి.. టైమ్ పడుతుంది. మీ అడ్రస్ ‘భాస్కర్’కి ఇచ్చి వెళ్ళండి. నేనే కబురంపుతాను” అన్నారు. అడ్రసు ఇచ్చి వచ్చాను. రేలంగి నరసింహరావు గారు చాలా మంచి మనిషి. ఏదైనా సరే, ముక్కుసూటిగా, స్పష్టంగా చెబుతారు. దేనికైనా సమయం రావాలిగా మరి.

మద్రాసుకి వచ్చిన 22వ రోజున ఆ సమయం వచ్చింది. జి. రామ్ సురేష్ గారని, ఆయన డాక్టరుగారి దగ్గరికొచ్చారు. అక్కడ నన్ను చూసి ఆశ్చర్యపడి, “మీరు విజయవాడలో వుండేవారు కదా.. ఆటోనగర్‌లో చాలాసార్లు మిమ్మల్ని చూశాను. ఆటోనగర్ లోనే నాకు ఆయిల్ రీసైక్లింగ్ యూనిట్ వుండేది. మీరు మద్రాసు ఎందుకొచ్చారు? ఎప్పడు వచ్చారు?” అని ప్రశ్నించారు.

“సినిమాలో try చేద్దామని వచ్చారు” నాకంటే ముందుగానే డాక్టరు గారు అన్నారు.

“అలాగా.. అయితే వీరిని నేను మా బ్రదర్ విజయబాపినీడు గారికి పరిచయం చేస్తాను” అని అప్పటికప్పుడు తన బండిలో ఎక్కించుకుని వడపళనిలో వున్న విజయబాపినీడు గారింటికి తీసికెళ్ళారు. లక్కీగా ONGC వారి ఉత్తరం అవ్వేళ నా జేబులో వుంది.

 “ఏం చేశారు ఇంతకు ముందు?” అడిగారు విజయబాపినీడు గారు. ఆయన నాకు పరిచయం లేకపోయినా, ఆయన గురించి నాకు బాగా తెలుసు. వారి విజయ, నీలిమ పత్రికలే కాదు ఆయన రాసిన పాకెట్ బుక్స్ ఎన్నో చదివాను. పబ్లిసిటీలో ఆయన్ని మించినవారు ఆనాటి ఇండస్ట్రీలో మరొకరు లేరు. ఓ రచయితగా (పంచాయితీ ఎక్జిక్యూటివ్ ఆఫీసర్‍గా పని చేస్తూనే), ఓ నిర్మాతగా, దర్శకునిగా, తానని తాను నిర్మించుకున్న, నిరూపించుకున్న లబ్ధప్రతిష్ఠుడు ఆయన.

“18 సంవత్సరాలు ఏర్‍ఫోర్స్‌లో పని చేశానండి. ఇదిగో ONGC లో job వచ్చిందండీ.. అయినా సినిమాల్లోకి రావాలని చిన్నతనం నుంచీ నా కోరికండి” అంటూ ONGC call letter ఆయన చేతికిచ్చాడు.

“ఎందుకండీ ఇక్కడ? హాయిగా ఉద్యోగంలో చేరితే బతుకు నిశ్చింతగా గడిచిపోతుంది. ఈ పరిశ్రమలో అయితే ఏ రోజు దిక్కు  ఆ రోజు వెత్తుక్కోవాల్సిందే. నా మాట విని హాయిగా job లో చేరిపొండి” అన్నారు.

“సార్.. జాబ్ చేరితే జీవితం సాఫీగా సాగిపోతుంది. కానీ, బ్రతికేది ఒక్కసారే కదు సార్.. నా చిన్ననాటి కోరిక తీర్చుకోవాలని నా ఆశ” అన్నాను.

“సరే.. రేపోసారి రండి” అన్నారు చిన్నగా నవ్వి.

మరుసటి రోజు పొద్దున్నే బస్‌లో వెళ్ళి బాపినీడు గారిని కలిశాను.

“ఏం చెయ్యగలరు?” అనడిగారు.

“ఏదైనా పర్లేదు సార్” అన్నాను.

“అదే.. దేనిలో మాకు ప్రవేశం వుంది?” అన్నారు కొంచెం చికాగ్గా.

“ఏర్‍ఫోర్స్‌లో వుండగా దాదాపు నాలుగు వేల పాటలు రాసుకున్నాను.” అన్నాను.

“నాలుగు వేలా? ఏదీ, ఒకటి వినిపించండి” అన్నారు.

‘సరస్వతీ వీణానాద వినోదినీ’ అన్న పాట వినిపించాను.

“అది ప్రార్థనకి పనికొస్తుంది.. సినిమాకి కాదు” అని నవ్వి, “చూడండి ఇప్పుడు నేను సినిమాని డైరెక్ట్ చేస్తున్నా. ఆల్‍మోస్ట్ అంతా అయిపోయింది. ఒక్క టైటిల్ సాంగ్ మాత్రం ఉంది. టైటిల్ సాంగ్ అంటే టైటిల్స్ మీద వచ్చే బ్యాక్‌గ్రౌండ్ సాంగ్ అన్నమాట. అది తమిళంలో వుంది గానీ, తెలుగులో పెట్టాలని మేము అనుకోవడం లేదు. నేను తీసే సినిమాకి మాతృక ‘‘ఆన్ పాతం’ అనే తమిళ సినిమా. ఆ సినిమా నాగేష్ థియేటర్లో ఆడుతోంది. దాన్ని చూడండి. టైటిల్స్ మీద వచ్చే song ని విని ఆ మీనింగ్ వచ్చేట్టు తెలుగులో పాట రాసి పట్టుకురండి. నాకు నచ్చితే మీకో అవకాశం ఇస్తా. నచ్చకపోతే మళ్లీ మీరు మద్రాసులో, అంటే సినిమా చుట్టూ తిరుగుతూ కనపడకూడదు. వెళ్ళిపోయి job లో జాయిన్ అవ్వాలి. ఈ షరతు మీకు ఇష్టం అయితే సరే, లేకపోతే మీ దారి మీరు చూసుకోవచ్చు” అన్నారు.

“అలాగే సార్. ఆ సినిమా చూసి పాట రాసుకుని వస్తా. మీకు నచ్చితే సరే. లేకపోతే మీరన్నట్టు జాబ్‌కి వెళ్ళిపోతా” అని లేచి నిలబడ్డాను.

కారణం ఏమంటే ఆయన గొప్ప రచయిత. పబ్లిషరు. నిర్మాత.. దర్శకుడు. ఆయనకి నచ్చకపోతే మిగతా వారికి ఎలా నచ్చుతుందీ? “గుడ్.. ఆగండి.. మా కారు టి.నగర్ వెళ్తోంది. దాన్లోనే మా డ్రైవర్ మిమ్మల్ని టి. నగర్‌లో దింపుతాడు” అని కార్లోనే నన్ను టి. నగర్ పంపారు. ఆయన కారు నంబరు  3366. అంటే మూడు పువ్వులు ఆరు కాయలు లేక ముప్పై మూడు పువ్వులూ అరవై ఆరు కాయలన్నమాట.

నేను టి. నగర్‌లో దిగేసరికి సమయం 10 AM. డైరెక్టుగా నాగేష్ థియేటర్‌కి వెళ్ళాను. టిక్కెట్టు కొన్నాను. యాడ్స్ తరవాత సినిమా మొదలైంది. టైటిల్ సాంగ్ వరకూ చూశాను. బయటికొచ్చి జేబులో వుండే సిగరెట్టు పేకెట్టు చింపి దాని మీద ఓ పల్లవి + తమిళ టైటిల్ సాంగ్‌లో వున్న ముఖ్య విషయం రాసుకున్నా. పాండీబజార్లో ఓ 40 పేజీల నోట్ బుక్కు కొని నడుస్తూ నడుస్తూ మరో రెండు పల్లవులు ఓ రెండు చరణాలూ రాస్తూ కోడంబాకంలో 12 B బస్సెక్కి వడపళినిలో దిగి NO.80 ధనలక్ష్మి కాలనీలో వున్న బాపినీడు గారింటికి చేరాను.

“ఏంటి? సినిమా చూసి రమ్మని పంపిస్తే గోడక్కొట్టిన బంతిలా తిరిగొచ్చారూ?” కోపంగా అన్నారు బాపినీడుగారు. నేను వెళ్ళేసరికి ఆయన ఫుల్ బిజీలో వున్నారు.

“పాట రాశానండీ” అన్నాను. ఇక్కడి నుంచి నేను వెళ్ళి మళ్ళి తిరిగి రావడానికి పట్టిన టైము టోటల్ ఒక గంటా నలభై ఎనిమిది నిముషాలు.

“అప్పుడేనా? సినిమాయే రెండున్నర గంటలుగా?” ఆశ్చర్యంగా అన్నారాయన.

“మీరు టైటిల్ సాంగ్ అన్నారుగా, అది మాత్రమే చూసి బయటికి వచ్చేశా” జవాబిచ్చాను.

“వెరీ గుడ్. ఏదీ పాట?” అన్నారు.

జేబులోంచి మడత పెట్టిన నోట్ బుక్కు బయటికి తీసి నేను రాసిన పల్లవులూ చరణాలూ నేను కట్టుకున్న ట్యూన్‌తో పాడి వినిపించాను.

“బ్రహ్మాండంగా వచ్చింది. తమిళంలోని మీనింగ్ కంటే మీరు రాసింది చాలా బాగుంది. కూర్చోండి.. ఇవ్వాళ మీ భోజనమూ ఇక్కడే.. ఇదిగో వీరు సత్యమూర్తిగారు (దేవి శ్రీ ప్రసాద్ గారి తండ్రిగారు) వీరు బాబూరావుగారు (విజయ బాపినీయుడుగారికీ, EVV సత్యనారాయణగారికీ రచనల్లో సహకరించిన మంచి రచయిత + మంచి మనిషి), ఇతను గుప్తా నరేష్ కృష్ణ చౌదరి నా అసోసియేట్” అని అందర్నీ పరిచయం చేశారు. వెంటనే నరేష్ వైపు తిరిగి “వాసూరావుగారికి ఫోన్ చేసి చెప్పు. వారికి వీలుంటే ఇప్పుడో మధ్యాన్నమో కంపోజింగ్ పెట్టుకుందామనీ, ఓ కొత్త రైటర్ దొరికాడనీ” అన్నారు. నా గుండె పొంగిపోయింది ఆ మాట వినగానే.

మధ్యాహ్నం 3 గంటకి మ్యూజిక్ సిట్టింగ్ జరిగింది. మ్యూజిక్ డైరక్టరు శ్రీ సాలూరి వాసూరావుగారు. ఆయన సాలూరి రాజేశ్వరరావు గారి అబ్బాయని అప్పుడే, బాపినీడు గారు పరిచయం చేయడంతో తెలిసి మహదానంద పడ్డాను.

నేను వ్రాసిన పల్లవులూ చరణాలు వాసుగారికి బాగా నచ్చాయి. “తప్పకుండా ఎంకరేజ్ చేస్తాను” అన్నారు. “అయితే, మీ ట్యూన్‌కని మీరు రాసుకున్నారు గనక OK కానీ సినిమా ట్యూన్ వేరుగా వుండాలి.. మాంఛి కిక్కిచ్చేలా వుండాలి. ట్యూన్ ఇస్తే లిరిక్ వ్రాయగలరా?” అన్నారు. “సరేనండీ” అన్నాను.

వెస్ట్రన్ ట్యూన్ ఒకటి అప్పటికప్పుడు కంపోజ్ చేసి ఇచ్చారు. వ్రాయాల్సిన కంటెంట్ ఉన్నది గనక ఆ ట్యూన్‍కి సరిపోటట్టు అయిదు నిముషాల్లో పల్లవి వ్రాశాను.

“గుడ్.. కానీ, సినిమా కాస్త నాటు గనక ఫోక్ ట్యూన్‌లో చూద్దాం” అని ఓ ఫోక్ ట్యూన్ ఇచ్చారు. దానికీ వెంటనే లిరిక్ రాశా. ఆ తరువాత వెస్ట్రన్‌నీ ఫోక్‌నీ మిక్స్ చేసి ట్యూన్ ఇచ్చారు. దానికీ అరగంటలో మొత్తం పాట రాశా.

“ఇంతకు ముందు ఎవరి దగ్గర పని చేశారూ?” అడిగారు వాసురావుగారు.

“నేను ఇండియన్ ఏర్‍ఫోర్స్‌లో పని చేసానండీ. ఎవరి దగ్గరా పని చేయ్యలేదు. జాలాదిగారు మాత్రం యీ మధ్యనే పరిచయం అయ్యారు. ఏర్‌ఫోర్స్‌లో వుండగా దేవుపల్లి కృష్ణశాస్త్రిగారు పరిచయం” అన్నాను.

“మరి ట్యూన్‍కి లిరిక్ వ్రాయడం ఎలా వచ్చిందీ?” అని అడిగారు కుతూహలంగా.

చిరంజీవి గారు, విజయబాపినీడు గారితో భువనచంద్ర గారు

“హిందీ పాటల ట్యూన్ కు  తెలుగులో పాటలు రాసుకునేవాడ్ని. అలా అలవాటైంది” అన్నాను. వాసురావుగారు గట్టిగా నవ్వి “వెరీ గుడ్.. నేను తప్పకుండా ఎంకరేజ్ చేస్తాను” అన్నారు.

“మద్రాసుని విడిచిపోవద్దు. ఇంత ఫాస్ట్‌గా రాసే రచయితకి మంచి భవిష్యత్తు వుంటుంది.” ఆప్యాయంగా అన్నారు విజయబాపినీడుగారు. అవ్వాళే రికార్డింగ్ డేట్ ఫిక్స్ చేశారు. జనవరి 1^st 1987. అంటే, ఇంకో అయిదు రోజుల తరవాతన్న మాట.

(ఇంకా ఉంది)

భువన చంద్ర

భువన చంద్ర సుప్రసిద్ధ సినీ గేయ రచయిత. కథకులు. పలు హిట్ పాటలు రచించారు. “భువనచంద్ర కథలు”, “వాళ్ళు”, “మహతి”, “పాండిబజార్ కథలు” అనే పుస్తకాలు వెలువరించారు.