సృష్టికి మూలం

[శ్రీ సి.హెచ్. ప్రతాప్ గారి ‘సృష్టికి మూలం’ అనే రచనని అందిస్తున్నాము.]

భగవద్గీత 15వ అధ్యాయం, 12వ శ్లోకం

యదాదిత్యగతం తేజో జగద్భాసయతేయఖిలమ్।
యచ్చంద్రమసి యచ్చాగ్నౌ తత్తేజో విద్ధి మామకమ్॥

సకల లోకాలను వెలుగొందించే సూర్యుని తేజస్సు నా స్వరూపమే అని తెలిసికో. చంద్రుని మృదుకాంతి, అగ్నిలోని ప్రాణశక్తి – ఈ రెండూ నా నుండే సృష్టి రూపం దాల్చాయి అని పై శ్లోకం భావం.

ఈ శ్లోకంలో శ్రీకృష్ణుడు సమస్త సృష్టి తన దివ్యశక్తి యొక్క వ్యక్తీకరణేనని తెలియజేస్తాడు. సూర్యుని అపార తేజస్సు ఆయన నుండే ఉద్భవించింది; బిలియన్ల సంవత్సరాలుగా లక్షలాది అణు విద్యుత్ కేంద్రాల శక్తికి సమానమైన శక్తిని విడుదల చేస్తున్నాడు.

ఒక నిర్మలమైన రాత్రి ఆకాశంలో మిలమిలలాడే నక్షత్రాలను తదేకంగా చూస్తున్న ఒక చిన్నారి మనసులో ఒక అద్భుతమైన సందేహం కలిగింది. తన పక్కనే ఉన్న తండ్రి వైపు తిరిగి, “నాన్నా, ఇవన్నీ ఎక్కడి నుంచి వచ్చాయి? ఇంత పెద్ద ఆకాశం, ఈ చుక్కలు ఎలా పుట్టాయి?” అని అమాయకంగా అడిగాడు. ఆ తండ్రి చిన్నారి చేయి పట్టుకుని మౌనంగా నదీ తీరానికి తీసుకెళ్లాడు. చీకటిలో నిశ్శబ్దంగా, గంభీరంగా ప్రవహిస్తున్న నదిని చూపిస్తూ, “చూడు నాన్నా, ఈ ప్రవాహానికి ఎక్కడో ఒకచోట ఖచ్చితంగా ఒక మూలం ఉంటుంది. ఆ మూలం లేనిదే ఈ ప్రవాహం సాధ్యం కాదు. అలాగే మనం చూస్తున్న ఈ అనంతమైన నక్షత్రాలు, వెలుగునిచ్చే సూర్యుడు, చల్లని చంద్రుడు – వీటన్నిటికీ ఒకే ఒక ఉమ్మడి మూలం ఉంది. అది కంటికి కనిపించకపోయినా, ఈ సృష్టి అంతటా నిండి ఉంది,” అని వివరించాడు.

సరిగ్గా తండ్రి మాటలు ముగుస్తున్న తరుణంలో, ఆకాశంలో కమ్ముకున్న మేఘాలు మెల్లగా వీడిపోయాయి. మేఘాల మాటు నుంచి నిండు చంద్రుడు బయటకు వచ్చి తన వెన్నెల కాంతుల్ని నదిపై పరుచుకునేలా చేశాడు. ఆ వెండి వెలుగుల్లో నదీ తరంగాలు మెరుస్తుంటే, ఆ అద్భుత దృశ్యాన్ని చూసిన చిన్నారి హృదయం ఒక్కసారిగా పులకించిపోయింది. కంటికి కనిపించే ఈ అనంతమైన అందం, క్రమశిక్షణతో కూడిన ఈ ప్రకృతి కేవలం యాదృచ్ఛికంగా ఏర్పడినవి కావని అతడికి అర్థమైంది. ప్రతి నక్షత్రంలోనూ, ప్రతి నీటి బిందువులోనూ ఒక గొప్ప చైతన్యం దాగి ఉందని గ్రహించిన ఆ క్షణమే, ఈ విశాల విశ్వం ఆ దైవపు అమితమైన ప్రేమతో, కరుణతో సృష్టించబడిందని ఆ చిన్నారికి బోధపడింది. ఆ వెన్నెల కాంతి అతని కళ్లలోనే కాదు, అతని ఆత్మలో కూడా ఒక కొత్త వెలుగును నింపింది. అది అక్షయంగా నిలిచింది. చంద్రుని కాంతి, గమనక్రమం కూడా దైవ నియమాల ప్రకటనలే. సూర్యుడు, చంద్రుడు, గ్రహాలు, నక్షత్రాలు, పంచ మహాభూతాలు – సమస్త విశ్వమే భగవంతుని విభూతుల సజీవ ప్రతిరూపం. ఈ విశ్వం యాదృచ్ఛికంగా ఏర్పడిన సంఘటన కాదు; ఇది పరమేశ్వరుని సంకల్పంతో రూపుదిద్దుకున్న మహాసృష్టి. సూర్యుని అక్షయ తేజస్సు, చంద్రుని శాంత కాంతి, గ్రహనక్షత్రాల ఖచ్చిత గమనము – ఇవన్నీ దైవ నియమాల ఆధీనంలోనే నడుస్తున్నాయి. పంచ మహాభూతాల సమతుల్యత, జీవుల్లోని ప్రాణశక్తి, ప్రకృతిలోని శాసనం ఇవి ఒక పరమబుద్ధి ఉనికిని ప్రకటిస్తున్నాయి. ఈ సునిశితమైన ఖగోళ అమరిక వెనుక పరమాత్మ శక్తి లేకుంటే ఇంత క్రమం అసాధ్యం. కనుక విశ్వం దేవుని సృష్టి – అది మనకు లభించిన దైవ వరం, జీవన ధ్యేయానికి మార్గదర్శకం.

సి. హెచ్. ప్రతాప్